What do you think?
Rate this book
4-6
ผลงานเขียนเล่มใหม่จาก นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ ผู้กำกับฯ '36' หนังอินดี้แต่เวรี่ฮิต
'4-6' ไม่ได้เกี่ยวกับหนังเรื่องใหม่ของเขาแต่อย่างใด
นวพลกำลังชวนเราย้อนกลับไปสู่ช่วงที่รัญจวนใจที่สุดในชีวิต นั่นคือช่วง 'ม.ปลาย' ไม่ว่าคุณจะยังไม่เคยสัมผัสช่วงเวลานี้ กำลังสัมผัส หรือผ่านมันมานานกี่มากน้อยแล้ว เราอยากชวนให้มาสัมผัสช่วง 4-6 ของนวพล แล้วจะรู้ว่ามันไม่ต่างจาก ช่วง 4-6 ของคุณสักเท่าไหร่หรอก
'4-6' ไม่ได้เกี่ยวกับหนังเรื่องใหม่ของเขาแต่อย่างใด
นวพลกำลังชวนเราย้อนกลับไปสู่ช่วงที่รัญจวนใจที่สุดในชีวิต นั่นคือช่วง 'ม.ปลาย' ไม่ว่าคุณจะยังไม่เคยสัมผัสช่วงเวลานี้ กำลังสัมผัส หรือผ่านมันมานานกี่มากน้อยแล้ว เราอยากชวนให้มาสัมผัสช่วง 4-6 ของนวพล แล้วจะรู้ว่ามันไม่ต่างจาก ช่วง 4-6 ของคุณสักเท่าไหร่หรอก
- GenresNonfiction
248 pages, Paperback
First published October 1, 2013
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
June 6, 2026
วันเดียวจบ เก่งมั้ย อ่านล่าสุดตอนมัธยมปลาย อายุตอนนี้แก่พอที่จะเรียนมัธยมจบได้อีกรอบนึงแล้วก็ยังอ่านอยู่ แปลกเหมือนกันที่จบมาเกือบๆ 10 ปีแล้ว แต่ความทรงจำยังกระจ่างเหมือนเพิ่งรับใบปพ.2 มาได้ 10 นาที ไม่รู้จะเขียนอะไร แต่ขอบันทึกเรื่องที่จำได้ไว้ในฟอร์แมตเดียวกับหนังสือละกัน (สร้างสรรค์มาก)
- ความเป็นเด็กเรียนกับเด็กกิจกรรมคาบเกี่ยวกันมากๆ ลูกรักห้องอังกฤษสุดๆ อยู่ในนั้นบ่อยจนแทบจะขึ้นเป็นหัวหน้าหมวดอยู่แล้ว โดนจับไปแข่งวิชาการบ่อยสัด
- ในขณะเดียวกันก็ได้จับพลัดจับผลูไปเป็นเบ๊ในหลายๆ วาระอย่างไม่ได้ตั้งใจ ในหนึ่งปีการศึกษา เราจะได้มีโอกาสขึ้นไปโชว์ตัวที่เวทีหน้าเสาธงอย่างน้อยหนึ่งครั้ง บางงวดก็ขึ้นบ่อยจนน้องข้าวฟ่างห้องม.4/6 คงบ่นกับเพื่อนแล้วว่า พี่คนนี้อีกแล้วเหรอ เบื่อขี้หน้าจัง
- บ้างก็ขึ้นไปรับเกียรติบัตร (บางทีไม่ใช่ของตัวเองด้วยซ้ำ โดนเรียกไปรับแทนเพราะกูเลขที่ 1 นั่งหน้าแถวเลย ครูควักมือนี่ก็ต้องลุกทันที) บ้างก็เป็นการเชิญธงชาติเวลาเข้าแถวตอนเช้า (ครั้งนึงเคยพลาดจนธงชาติหล่นมาคลุมทั้งตัว อายมาก) หรือจะเป็นงานพิธีกรตามเทศกาลสำคัญๆ ที่ส่วนใหญ่จะไม่หวยออกที่เรา ยกเว้นว่าไอ้ตัวหลักมึงคอขาดบาดตายจนมาโรงเรียนไม่ได้ เหล่าครูก็จะมาเรียกตัวเราไปใช้งาน แม้ว่าเราจะยุ่งจนตัวเกลียวก็ตาม (พีคสุดคือมาตามถึงห้องน้ำเลย ครูครับ ผมขอขี้ก่อนได้มั้ย)
- เริ่มสงสัยแล้วว่าเราเป็นเด็กกิจกรรม หรือกรรมกรกันแน่
- แต่ใดๆ คือสนุกกับทุกงานที่ได้ทำ ได้ประสบการณ์เยอะมากๆ บางอีเว้นท์ก็ได้ค่าตัวด้วย มีตังซื้อขนมแจกเพื่อน เย้ๆ (แจกเพื่อนในที่นี้คือ ซื้อมากินเองแต่เพื่อนแย่งแดก จบ)
- อีกอย่างคือช่วงม.ปลายเราสนุกเรื่องความรักมากๆ
- มีแฟนคนแรกในชีวิตตอนม.4 กะหนุงกะหนิงกันได้แปปนึงก็เลิก ไอ้บุ๊คถึงกับถอนหายใจเสียงดังเพราะห่วงว่าเพื่อนจะโสดไปจนตายแหงเลย
- จนกระทั่งเทอมสุดท้ายของม.6 รักแรกของเราก็มาถึง
- เป็นคนที่ทำให้รู้สึกว่า อ๋า เนื้อคู่เรามีจริง เพราะเราสองคนเหมือนกันมาก ชอบอะไรเหมือนๆ กัน แถมโชคชะตาก็ชักกะเย่อให้เรามีเรื่องให้ต้องวนเวียนใกล้กันอยู่บ่อยๆ (แข่งวิชาการชนะจนได้ไปเกาหลีด้วยกันอะคิดดู พล็อตนิยายมาก)
- สุดท้ายวันนึงเราก็เลิกกัน แต่เค้าก็ยังเป็นรักแรกของเราเสมอ เป็นหนึ่งในความทรงจำวัยมัธยมที่มีอิทธิพลกับเรามาก
- เคยมีเรื่องจะต่อยคนด้วย ใกล้เคียงคำว่าชายแท้ที่สุดในชีวิตแล้ว (มีเด็กมาเลียบๆเคียงๆแฟน แฟนอึดอัดมาก ก็เลยจะให้เราไปต่อย (?) เธอหาทางออกได้แย่มาก ถ้าเค้าตายขึ้นมาล่ะเธอจะทำไง เธอ ตอบเค้า!!)
- ต้นไม้กินคน (ไม่ขออธิบายอะไรเพิ่ม)
- อย่างสุดท้ายก็คือหนังสือเล่มนี้แหละ เราเจอกันครั้งแรกตอนไปทัศนศึกษาที่จันทบุรี รถบัสแวะเติมน้ำมัน แล้วที่ปั๊มมีร้านหนังสือพอดี นึกยังไงไม่รู้ก็หยิบไปจ่ายเงินเลย จำได้ว่านั่งอ่านบนรถบัสนั่นแหละ 2 ชั่วโมงจบ
- อ่านตอนนั้นก็ยังไม่รู้สึกรู้สาอะไร แต่หยิบมาอ่านอีกทีตอนมัธยมเป็นอดีตไปแล้วก็คิดถึงไม่น้อย
- แม้เนื้อหาในเล่มกับประสบการณ์วัยเรียนของเรามันจะไม่ได้ใกล้กันขนาดนั้น แต่เชื่อว่าเด็กในระบบการศึกษาไทยทุกคนก็มีจุดร่วมเดียวกันซึ่งก็คือความบัดซบทั้งหลายในรั้วโรงเรียนที่อาจจะมาในรูปแบบครูบาอาจารย์บ้าง หรือรายวิชาพิลึกๆ ที่ชวนให้ตั้งคำถามว่าเราเรียนไปทำไมวะสัด
- ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าประเพณีและขนบธรรมเนียมต่างๆ ในปัจจุบันจะเป็นยังไงบ้าง
- แต่ดูๆ จากสภาพการณ์ของประเทศแล้ว ก็คงเหมือนเดิมแหละ อือ
- ไม่แน่ใจว่าอีก 10 ปีข้างหน้า ความทรงจำที่เรามีต่อช่วงเวลาสมัยวัยรุ่นจะเหือดแห้งไปมากน้อยแค่ไหน เราจะยังจำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้นขณะที่สวมชุดนักเรียนได้อยู่มั้ย
- แต่ที่แน่ๆ คือ เราจะมีหนังสือเล่มนี้ไว้ติดตัวเสมอ เป็นดั่งแคปซูลเวลาที่บรรจุความหอมหวานของการเป็นวัยเยาว์ คราใดที่อยากย้อนวันวานก็คงหยิบขึ้นมาอ่าน แต่ถ้าเป็นไปได้ เราก็ไม่อยากลืมอะไรทั้งนั้นแหละ
ป.ล.ได้มั้ย อยากให้คุณเต๋อเลิกกำกับหนังสักปีสองปีแล้วกลับมาเขียนหนังสือที นี่ยังรอเมดอินไทยแลนด์เล่ม ๓ อยู่นะ (ต้องเลขไทยด้วยเพื่อรักษาความเป็นไทย)
ป.ล. ๒ จริงๆ อยากลดเหลือ 4 ดาว เพราะบางประโยคก็ล้าหลัง อ่านแล้วยี้นิดหน่อย แต่ด้วยความที่อยู่กินกันมานานมาก (แบบไม่ได้จดทะเบียนสมรส) ก็เลย อะๆ เห็นแก่ความหลังก็ด้ะ
- ความเป็นเด็กเรียนกับเด็กกิจกรรมคาบเกี่ยวกันมากๆ ลูกรักห้องอังกฤษสุดๆ อยู่ในนั้นบ่อยจนแทบจะขึ้นเป็นหัวหน้าหมวดอยู่แล้ว โดนจับไปแข่งวิชาการบ่อยสัด
- ในขณะเดียวกันก็ได้จับพลัดจับผลูไปเป็นเบ๊ในหลายๆ วาระอย่างไม่ได้ตั้งใจ ในหนึ่งปีการศึกษา เราจะได้มีโอกาสขึ้นไปโชว์ตัวที่เวทีหน้าเสาธงอย่างน้อยหนึ่งครั้ง บางงวดก็ขึ้นบ่อยจนน้องข้าวฟ่างห้องม.4/6 คงบ่นกับเพื่อนแล้วว่า พี่คนนี้อีกแล้วเหรอ เบื่อขี้หน้าจัง
- บ้างก็ขึ้นไปรับเกียรติบัตร (บางทีไม่ใช่ของตัวเองด้วยซ้ำ โดนเรียกไปรับแทนเพราะกูเลขที่ 1 นั่งหน้าแถวเลย ครูควักมือนี่ก็ต้องลุกทันที) บ้างก็เป็นการเชิญธงชาติเวลาเข้าแถวตอนเช้า (ครั้งนึงเคยพลาดจนธงชาติหล่นมาคลุมทั้งตัว อายมาก) หรือจะเป็นงานพิธีกรตามเทศกาลสำคัญๆ ที่ส่วนใหญ่จะไม่หวยออกที่เรา ยกเว้นว่าไอ้ตัวหลักมึงคอขาดบาดตายจนมาโรงเรียนไม่ได้ เหล่าครูก็จะมาเรียกตัวเราไปใช้งาน แม้ว่าเราจะยุ่งจนตัวเกลียวก็ตาม (พีคสุดคือมาตามถึงห้องน้ำเลย ครูครับ ผมขอขี้ก่อนได้มั้ย)
- เริ่มสงสัยแล้วว่าเราเป็นเด็กกิจกรรม หรือกรรมกรกันแน่
- แต่ใดๆ คือสนุกกับทุกงานที่ได้ทำ ได้ประสบการณ์เยอะมากๆ บางอีเว้นท์ก็ได้ค่าตัวด้วย มีตังซื้อขนมแจกเพื่อน เย้ๆ (แจกเพื่อนในที่นี้คือ ซื้อมากินเองแต่เพื่อนแย่งแดก จบ)
- อีกอย่างคือช่วงม.ปลายเราสนุกเรื่องความรักมากๆ
- มีแฟนคนแรกในชีวิตตอนม.4 กะหนุงกะหนิงกันได้แปปนึงก็เลิก ไอ้บุ๊คถึงกับถอนหายใจเสียงดังเพราะห่วงว่าเพื่อนจะโสดไปจนตายแหงเลย
- จนกระทั่งเทอมสุดท้ายของม.6 รักแรกของเราก็มาถึง
- เป็นคนที่ทำให้รู้สึกว่า อ๋า เนื้อคู่เรามีจริง เพราะเราสองคนเหมือนกันมาก ชอบอะไรเหมือนๆ กัน แถมโชคชะตาก็ชักกะเย่อให้เรามีเรื่องให้ต้องวนเวียนใกล้กันอยู่บ่อยๆ (แข่งวิชาการชนะจนได้ไปเกาหลีด้วยกันอะคิดดู พล็อตนิยายมาก)
- สุดท้ายวันนึงเราก็เลิกกัน แต่เค้าก็ยังเป็นรักแรกของเราเสมอ เป็นหนึ่งในความทรงจำวัยมัธยมที่มีอิทธิพลกับเรามาก
- เคยมีเรื่องจะต่อยคนด้วย ใกล้เคียงคำว่าชายแท้ที่สุดในชีวิตแล้ว (มีเด็กมาเลียบๆเคียงๆแฟน แฟนอึดอัดมาก ก็เลยจะให้เราไปต่อย (?) เธอหาทางออกได้แย่มาก ถ้าเค้าตายขึ้นมาล่ะเธอจะทำไง เธอ ตอบเค้า!!)
- ต้นไม้กินคน (ไม่ขออธิบายอะไรเพิ่ม)
- อย่างสุดท้ายก็คือหนังสือเล่มนี้แหละ เราเจอกันครั้งแรกตอนไปทัศนศึกษาที่จันทบุรี รถบัสแวะเติมน้ำมัน แล้วที่ปั๊มมีร้านหนังสือพอดี นึกยังไงไม่รู้ก็หยิบไปจ่ายเงินเลย จำได้ว่านั่งอ่านบนรถบัสนั่นแหละ 2 ชั่วโมงจบ
- อ่านตอนนั้นก็ยังไม่รู้สึกรู้สาอะไร แต่หยิบมาอ่านอีกทีตอนมัธยมเป็นอดีตไปแล้วก็คิดถึงไม่น้อย
- แม้เนื้อหาในเล่มกับประสบการณ์วัยเรียนของเรามันจะไม่ได้ใกล้กันขนาดนั้น แต่เชื่อว่าเด็กในระบบการศึกษาไทยทุกคนก็มีจุดร่วมเดียวกันซึ่งก็คือความบัดซบทั้งหลายในรั้วโรงเรียนที่อาจจะมาในรูปแบบครูบาอาจารย์บ้าง หรือรายวิชาพิลึกๆ ที่ชวนให้ตั้งคำถามว่าเราเรียนไปทำไมวะสัด
- ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าประเพณีและขนบธรรมเนียมต่างๆ ในปัจจุบันจะเป็นยังไงบ้าง
- แต่ดูๆ จากสภาพการณ์ของประเทศแล้ว ก็คงเหมือนเดิมแหละ อือ
- ไม่แน่ใจว่าอีก 10 ปีข้างหน้า ความทรงจำที่เรามีต่อช่วงเวลาสมัยวัยรุ่นจะเหือดแห้งไปมากน้อยแค่ไหน เราจะยังจำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้นขณะที่สวมชุดนักเรียนได้อยู่มั้ย
- แต่ที่แน่ๆ คือ เราจะมีหนังสือเล่มนี้ไว้ติดตัวเสมอ เป็นดั่งแคปซูลเวลาที่บรรจุความหอมหวานของการเป็นวัยเยาว์ คราใดที่อยากย้อนวันวานก็คงหยิบขึ้นมาอ่าน แต่ถ้าเป็นไปได้ เราก็ไม่อยากลืมอะไรทั้งนั้นแหละ
ป.ล.ได้มั้ย อยากให้คุณเต๋อเลิกกำกับหนังสักปีสองปีแล้วกลับมาเขียนหนังสือที นี่ยังรอเมดอินไทยแลนด์เล่ม ๓ อยู่นะ (ต้องเลขไทยด้วยเพื่อรักษาความเป็นไทย)
ป.ล. ๒ จริงๆ อยากลดเหลือ 4 ดาว เพราะบางประโยคก็ล้าหลัง อ่านแล้วยี้นิดหน่อย แต่ด้วยความที่อยู่กินกันมานานมาก (แบบไม่ได้จดทะเบียนสมรส) ก็เลย อะๆ เห็นแก่ความหลังก็ด้ะ
January 1, 2018
เพิ่งได้ฤกษ์อ่านหลังจากดองมาหลายปี อ่านเพลินดีจนจบในเวลาอันรวดเร็ว มีโมเม้นท์ให้อมยิ้มตามหลายเรื่องอยู่ หลังจากอ่านแล้วรู้สึกตัวเองโชคดีที่อย่างน้อยได้มีประสบการณ์ความรักตอนมอปลาย และหวังใจว่าจะไปหาเฟรนด์ชิพสมัยนั้นจนเจอแล้วนำมาอ่านระลีกความหลัง
December 8, 2016
บอกก่อนว่าเป็นหนังสือที่ไม่ได้ตั้งใจซื้อมาอ่าน แค่หยิบๆ มาให้ครบโปรฯ ส่วนลดเท่านั้นเอง จนงานหนังสือผ่านมา 7 ครั้งแล้วเลยคิดว่าสมควรเอามันออกมาจากกองดองเสียที
อ่านแล้วทำให้คิดถึงช่วงวัยมัธยมปลาย มันเหมือนภาพตอนนั้นย้อนกลับมาอีกครั้ง ไม่ได้บอกว่าเล่มนี้ดี แต่รู้สึกดีที่ได้อ่าน
อ่านแล้วทำให้คิดถึงช่วงวัยมัธยมปลาย มันเหมือนภาพตอนนั้นย้อนกลับมาอีกครั้ง ไม่ได้บอกว่าเล่มนี้ดี แต่รู้สึกดีที่ได้อ่าน
December 24, 2013
Nostalgia!!!
Displaying 1 - 4 of 4 reviews