Iedereen weet wie de man is die de boot verlaat, en wat hij komt doen op het eiland
Albert Drilling is een succesvol ambtenaar: trouw aan zijn minister en aan de wet. Zijn missies zijn geheim; in de voering van zijn colbert is tienduizend euro genaaid. Onderweg naar een eiland in de Noordzee leest hij het dossier van de jonge vrouw die hij zoekt. Een opdracht van niks. Maar op het eiland gelden andere wetten. Pristina is een broeierig schimmenspel tussen twee mensen die tot elkaar zijn veroordeeld. De een leeft in hotels, de ander in vreemdelingenkampen. Allebei proberen ze het beste uit hun leven te halen, en allebei weten ze dat een van hen gaat verliezen. Over de auteur:
Toine Heijmans (1969) is verslaggever en columnist van 'de Volkskrant'. Als romancier debuteerde hij met het succesvolle 'Op zee', dat werd verfilmd en in meerdere talen werd vertaald.
Lees hier een artikel in de Volkskrant over de gewonnen prijs: http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3352/b...
https://www.facebook.com/Opzee Toine Heijmans op Facebook https://twitter.com/toineheijmans Toine Heijmans op Twitter
Toine Heijmans (1969, Nijmegen) is columnist bij De Volkskrant, en schrijver van een aantal non-fictie boeken en romans. Hij woont met zijn gezin in Amsterdam.
In alles een generalist schrijft hij over een brede waaier aan onderwerpen. Zijn veelgelezen tweewekelijkse columns maken samen een portret van Nederland, terwijl zijn boeken over de zee gaan, over dementie, over bergbeklimmen of migratie. Daarnaast schreef hij scenario’s voor de televisieserie De Fractie.
Zijn werk krijgt veel waardering. Als eerste Nederlandse schrijver werd hem in Frankrijk de Prix Médicis Etranger toegekend, een van de prestigieuze Franse literatuurprijzen; vervolgens werd hem het ridderschap verleend in de orde van de Kunsten en de Letteren. Daarnaast won hij enkele journalistieke prijzen.
Toen ik het aan het lezen was begreep ik niet dat sommigen het maar 3 sterren gaven. Ik was er van overtuigd dat ik er 5 zou geven. Iemand stoorde zich aan te veel toevalligheden. Ik niet. Wat mij stoorde dat het het hele verhaal zeer gedetailleerd beschreven werd, maar het laatste stuk afgeraffeld leek. Er bleven mij te veel losse eindjes over. Plus ik kreeg geen inzicht in Het Hoe & Waarom van het handelen van Irin, Petter (of Don) en de 3 eilanders in de laatste paar hoofdstukken. Van 5 sterren naar 3 sterren.
Je hebt nog geen 40 pagina's uit het boek gelezen hebt en dan weet je ineens waarom op het voorblad staat: 'Wat ik had beleefd, was verdwenen zonder tekens achter te laten' een citaat van W.F.Hermans uit 'Het behouden huis'. Heel toepasselijk gebruikt, naar mijn mening.
Albert is tijdens zijn vroegere werk zoveel over mensen, landen, talen, religies en meer te weten gekomen, allemaal tussen de vier muren van zijn kantoor. Na een incident in een vreemdelingenkamp waar hij werkt, besluit hij om naar buiten te komen: 'Het was de dag dat Albert in zelfzelf begon te geloven.' Hij begint aan zijn nieuwe functie en het is duidelijk dat hij weet wat hij doet. Daarmee helpt hij de minister met diens politieke carrière, door op een resultaatgerichte wijze zijn werk te doen. Dit alles in overleg met de minister. Maar daar gaat het Albert niet alleen om.
Wanneer Albert in een gesprek meer over de vrouwelijke hoofdpersoon te weten probeert te komen zegt deze: 'Mijn vader heeft me deze naam gegeven, zodat ik nooit vergeet waar ik geboren ben, dat heeft hij me verteld.' Eerder heeft haar naam hem al naar Egypte gebracht, hij kwam onverrichter zake terug. Nu zal deze wetenschap hem naar een land in Europa brengen, waar hij ook weer gaat zoeken naar de waarheid. Hij is enorm betrokken met het wel en wee van deze jonge vrouw.
Dit boek leert je anders te kijken naar vluchtelingen. Waarom willen ze niet terug ? Klopt het wel dat 'alles veilig' is in het land waar ze vandaan kwamen. Wie bepaalt dat? Wat kunnen ze anders dan soms in de illegaliteit vluchten? Sommige vluchtelingen komen uit landen heel dicht bij Nederland. Kunnen we daar wel goed mee omgaan, nu het zo dicht bij ons komt? Al deze vragen hebben door mijn hoofd gespookt onder het lezen. Een boeiend verhaal, waarbij je hoopt dat het er in het echte leven anders aan toe gaat met de vluchtelingen en dat er geen ambtenaar rondloopt zoals in het verhaal, die er voor zorgt dat een en ander 'gefixed' wordt.
De vrouwelijke hoofdpersoon leeft al 15 jaar in Nederland en eet, ademt, leest en spreekt Nederlands, maar dat is niet genoeg blijkbaar. Door betrokkenen wordt heel knap aan een oplossing gewerkt, waar je als lezer niets van merkt tot op het eind.
Goed verstopte verwikkelingen zorgen er voor dat je niet goed weet waar het verhaal naartoe zal leiden. Wat ik miste is een vervolg op dit laatste hoofdstuk, wat gebeurt er in Nederland door de actie van de hoofdrolspelers? Hoe gaat Albert hier mee om?
Over de schrijfstijl wil ik dit zeggen: Een auteur die betrokken is met het onderwerp heeft dit boek geschreven en werd daardoor gedreven tijdens het proces. Dat blijkt uit het zich geen rust gunnen in het verhaal. Ook na een dag niet uit het boek gelezen te hebben, pak je meteen het verhaal weer op door deze gedrevenheid. Een origineel en vooral een op fundamenten berustend verhaal door onderzoek van de auteur. Dat klinkt door in de natuurgetrouwe omschrijving van de diverse plaatsen waar het verhaal zich afspeelt. 'Meeslepend' is het woord dat ik nog moet noemen.
"Het leven hangt van toevalligheden aan elkaar", zeg ik zelf ook wel eens. Dus wil ik in een verhaal of boek ook wel een portie toeval aanvaarden. Soms heeft de schrijver dat ook nodig om een plot goed uit de verf te laten komen. Heijmans maakt het in 'Pristina' toch echt te gek. Zoveel toeval (ik zal niks verklappen voor wie het boek toch wil lezen) roept bij mij behoorlijk wat wrevel op. Het maakt het verhaal ongeloofwaardig. Ook de hoofdpersonen zijn inwisselbaar. Misschien is dat ook wel een beetje de bedoeling, want de dubbele namen van Irina Past/Cira Dosta en Albert Drilling/Berend Inger doen vermoeden dat de namen er misschien niet veel toe doen. Het gaat om het verhaal van de vluchteling en het verhaal van de (kille) overheid. Dat levert meteen mijn volgende bezwaar op tegen dit boek, want nergens komen de personen echt tot leven. We komen maar heel weinig te weten van wat hen beweegt. Het verhaal krijgt hier en daar wat zijpaden die weinig toevoegen, behalve sfeertekening. Dat is eigenlijk het enige waar Heijmans slaagt. Hij schrijft filmisch, met oog voor detail en hij weet de actualiteit moeiteloos in te passen in zijn verhaal. Dat is goed gedaan, maar dat kan het boek als geheel onvoldoende dragen. Het slot is 'gezocht' en laat me met een 'bekocht' gevoel achter.
Een super-ambtenaar (in de zin van: meer trouw aan zijn ambtelijke opdracht dan aan menselijkheid bij de uitvoering ervan) komt op een eiland in de Noordzee om een illegale vreemdeling voor te bereiden op uitzetting. De vreemdeling in kwestie, Irin, is achtergebleven toen het lokale azc werd opgeheven. Ze is bovendien zo goed geïntegreerd dat de burgemeester, die haar kent als barkeeper in het lokale hotel, niet van haar bestaan weet. Of zegt te weten, zo blijkt al gauw. De geschiedenis, die door een verrassende plottwist toch goed afloopt, wordt gedoseerd verteld, met terugblikken op het voorgaande leven van Irin en uitweidingen over de taak van de ambtenaar. Het is spannend waarbij ik gaandeweg minder begrip kreeg voor de taak van ambtenaar Albert Drilling en meer ging twijfelen aan het nut en het belang van de geplande uitzetting. Het boek is ook een illustratie van de onhoudbaarheid en de absurditeit van het Nederlandse asielbeleid.
Toine Heijmans ken ik van columns in een Amsterdamse wijkkrant, De Brug oid. Hij woont op IJburg en ik las zijn columns altijd. Dit boek is qua schrijfstijl prima, en het is een meeslepend verhaal. Je leeft mee met de hoofdpersonen, en het was leuk om te raden op welke van de Waddeneilanden het boek zich in het begin afspeelt. Want de naam van het eiland wordt nergens genoemd. Hier en daar vond ik het erg toevallig en onaannemelijk worden, vooral aan het slot. Ik ben wel benieuwd of er mensen als Albert bestaan, dus die hoofdpijndossiers achter de schermen zonder de pers proberen op te lossen. Zou zomaar kunnen. De auteur is ook op alle plekken geweest die in het boek voorkomen, dat is te merken. Hij heeft zich geloof ik ook met vluchtelingen beziggehouden.
Ik zou hem wel 2,5 geven als dat ook kon. Met veel sfeer geschreven, boeiend thema en goede invalshoeken. Maar vind wel ook dat het boek inderdaad wat veel op toevalligheden leunt. Daarnaast vind ik dat er soms wel erg veel woorden en details worden gebruikt voor hetgeen wat de schrijver in een hoofdstuk wil vertellen. Voelt voor mij niet altijd even relevant of bijdragend aan het verhaal. (Moet ik zeggen lol)
Goed geschreven, sterk taalgebruik. En heel leerzaam om via dit intrigerende verhaal meer te 'ervaren' van het lot van illegale asielzoekers en hun situatie in een land vol wetten en regels. Zowel de asielzoeker (die in haar nieuwe land wil wortelen) als de ambtenaar (wiens taak het is de illegaal terug te brengen naar het land van herkomst) is bijzonder scherp gekarakteriseerd.
De schrijfstijl is om jaloers van te worden. De sfeerschepping dik in orde. De personages hadden beter ontwikkeld kunnen zijn. De plot is in se spannend, maar vooral op het einde worden alle mogelijke en onmogelijke plottwists bij elkaar geharkt en in versneld tempo opgediend. Geloofwaardigheid krijgt een knak. Dit in tegenstelling met het lijzige en meanderende begin van de roman die andere verwachtingen wekten. Ik heb het boek graag gelezen behalve dus het warrige einde. Om het met de woorden van een andere recensent te zeggen: ik voelde mij bekocht.
Naar luisterboek geluisterd tijdens wandelen, dus sommige stukken twee keer moeten luisteren. En dat doe ik niet vaak. Hoe heeft hij dit geresearched zit ik me steeds af te vragen. Zo knap.
Irin est une fille d'immigrés vivant dans l'illégalité sur une île néerlandaise depuis de nombreuses années. Albert est un fonctionnaire du gouvernement en charge de renvoyer les clandestins dans leur pays d'origine. Leur rencontre génère un roman bouleversant qui soulève tous les problèmes sociopolitiques liés à cette question.
Plot met een actueel thema en een originele invalshoek, maar het verliest meerdere malen aan geloofwaardigheid doordat het teveel leunt op toevalligheden die voor vaart in het verhaal moeten zorgen.
Ik mocht een proefdruk lezen van de uitgeverij en daar ben ik heel erg blij mee!
Vanaf bladzijde 1 zat ik volledig in het boek. Dit kwam voornamelijk door de schrijfstijl van de schrijver. In de eerste hoofdstukken blijft alles rondom de personages “geheimzinnig”. Dit maakte dat ik door wilde lezen en steeds nieuwsgieriger werd.
Verder was het onderwerp van het boek bijzonder. Ik had nog nooit een boek met dit onderwerp gelezen. Wel had ik natuurlijk wel eens verhalen gehoord over mensen die uitgezet werden maar door dit boek word het onderwerp voor mij veel duidelijker en begrijp ik de mensen erachter ook beter. Door de schrijfstijl heb ik tijdens het lezen geen voorkeur ontwikkeld voor een personage en dat had ik van te voren wel verwacht. Ik vond beide erg sympathiek en ben daar bij gebleven tot de laatste bladzijde.
Het einde van ondanks alles wel verrassend. Natuurlijk voelde ik het wel aankomen maar ik had nooit verwacht dat ze Albert erbij betrekken.
Al met al heb ik erg genoten van het boek en zijn sfeer. Het is fijn om de hoofdpersonages te zien groeien en met elkaar om te zien gaan.
Een ambtenaar reist naar een waddeneiland om een 22 jarige vluchtelinge uit Kosovo, die niet terug wil keren, op te sporen. Zij is sinds haar vijfde in Nederland en geheel op het eiland geïntegreerd. [return]Een botsing tussen de formele, ambtelijke behandelwijze van immigranten en de individuele menselijke beleving van één immigrant. Het gegeven is heel mooi uitgewerkt, het verhaal laat zich prettig lezen. Mooie parallellen, Zoals bijvoorbeeld het gesprek tussen ambtenaar en vluchtelinge over haar terugkeer, tijdens een wandeling, waarbij zowel de wandeling als het gesprek in het moeras raakt; en de scène in de strandbunker naast het verblijf in de schuilkelder in Pristina. Het eind bevreemdt wat, maar aannemende dat de schrijver het niet uit gemakzucht zo heeft geënsceneerd moet de betekenis daarvan door de lezer maar worden uitgedacht. Mijns inziens: de mens is sterker dan de bureaucratie die de mensheid moet ordenen.
Een geweldig boek over het leven van een illegale asielzoekster, Irin Past. Een vreemde naam maar ze heeft hem van haar vader gekregen op het moment dat hij opgepakt werd. Irin verhuist daarnanaar het asielzoekerscentrum op een eiland in de Noordzee (Vlieland?)en ze is vastbesloten een eilandster te worden. Albert Drilling is een succesvol ambtenaar die onderweg is naar het eiland, omdat hij ontdekt heeft dat daar een illegaal verblijft. Hij moet haar opzoeken en overhalen terug te keren naar haar land van herkomst. Hij denkt dat het een gemakkelijke opdracht is, maar daarin vergist hij zich behoorlijk. Een spannend verhaal waarin de lezer een kijkje gegund wordt achter de schermen van het leven van (illegale) asielzoekers.
Un roman sur un sujet d'actualité très fort, à savoir la présence des migrants en Europe. Nous sommes sur une petite île des Pays-Bas, il s'agit uniquement du cas d'une femme recherchée par le gouvernement néerlandais, et pourtant son histoire illustre parfaitement la tortuosité du système politique face à ces vagues d'étrangers. La bureaucratie face à l'émotion, le papier face à la chair. J'ai noté tout de même quelques passages moins prenants et je dois dire que dans l'ensemble l'écriture est plutôt distanciée et "sèche" ; on ne sort pas profondément ému du récit mais il nous laisse avec pas mal de réflexions...
Verslag van een uitzetting van een illegale vluchtelinge die meer Nederlandse is dan de verantwoordelijke ambtenaar. Eigenwijze eilandbewoners die hun nieuwe bewoonster niet kunnen laten gaan en dan tóch alles volgens de regeltjes doen. Ik heb dit boek in meerdere sessies uitgelezen en vond het prettig om een paar dagen de gelezen stukken te laten rijpen in mijn hoofd alvorens verder te lezen. Goede karakterbeschrijvingen, mooie omgevingschetsen en een geloofwaardig verhaal.
Mooie beschrijvingen, originele metaforen, goede research, heel interessant onderwerp (vluchtelingenbeleid in Nederland). Het duurde alleen wel lang voordat ik echt 'in' het verhaal zat, bleef zich een beetje voortslepen. Door het sterke slot het boek uiteindelijk toch nog met een tevreden gevoel dicht geslagen.
Het boek is goed geschreven, maar het duurt toch een hele tijd voor ik nieuwsgierig word naar hoe het verder gaat. (...) Aan het einde lukt het Toine Heijmans toch om me kippenvel te bezorgen, als wordt beschreven hoe het leven in een detentiecentrum voor uitgezette vluchtelingen eruit ziet.
Geweldig boek! Een problematiek die mij zeer aanspreekt en waar we te weinig vanaf weten. Toine Heijmans heeft een zeer vlotte stijl van schrijven en heeft duidelijk kennis van zaken. Pristina is een echte "page turner"!
Opvallend vond ik het gezichtspunt van de ambtenaar die de opdracht heeft om vluchtelingen uit te wijzen. De keerzijde is de vluchteling die in een benarde en afhankelijke positie komt. Goed verhaal, waarbij de menselijke kant volop aandacht krijgt.