Het toepassen van dwang kent een lange geschiedenis in de psychiatrie. Denk aan fixeren en separeren, maar ook aan op gedragsbeheersing gerichte behandelmethoden als lobotomie en elektroshock. En nog steeds worden mensen met psychische problematiek tegen hun zin behandeld. Soms met methoden die je eerder associeert met de middeleeuwen dan met het heden. In De dwangbuis verweeft Koos Neuvel zijn persoonlijke ervaringen met drang en dwang met de geschiedenis van de psychiatrie en legt bloot hoe een eeuwenoude, belastende erfenis doorwerkt in het heden. Opdat we er voorgoed afscheid van kunnen nemen.
'De dwangbuis is een aanrader voor iedereen die met psychiatrie te maken heeft.' - de Volkskrant
Een boek over wat zich buiten en rond het hoofd van patiënten, krankzinnige , niet geconformeerde, ..(ik weet niet welk woord meest geschikt is) afspeelt om hen te helpen in te passen , Bij het persoonlijk verhaal van de schrijver die zijn dochter verloor is er een ongemakkelijke machteloosheid bij eventueel verschillende behandelmethodes, Het is geen vrolijk boek , wel een open blik op de geschiedenis en tegenwoordig behandelingen in de psychiatrie , … wat ook wat doet nadenken over wat ziek () zijn dan precies is , aangepast (?) Ziek , genezen, gezond in 1850 , 1950, 2050 zal wel wat verschillen, mss dat de ego’s en /of de bedoeling van een winstgevend model meer hetzelfde zal blijven , ..
Geweldig boek over een ingewikkeld onderwerp. Must-read voor iedereen die binnen de ggz een rol vervult. Op de laatste drie hoofdstukken na pakkend geschreven. Treurig eigenlijk hoe het maar niet lukt om dwang terug te dringen en mensen met een psychische gevoeligheid op deze manier worden behandeld.
Wat mij tijdens het lezen stoorde, was het volgende. De bronvermelding is behoorlijk beperkt. Er wordt behoorlijk stevig stelling genomen, maar de bronvermelding mag dan véél beter en uitgebreider. Nu is het überhaupt niet aangegeven welke bron voor welke stelling is gebruikt. Ik had het leuk gevonden om beter te kunnen factchecken.
De juridische uitleg over de Wvggz en Bopz klopt overigens niet helemaal, al gaat het meer om de conclusie – die wel juist is. Onze wetten verruimen dwangmogelijkheden en dringen die helemaal niet terug.
Ik wilde meer weten over dwang en drang in de psychiatrie, maar niet zoveel als dit boek je biedt. In hoofdstuk 2, met eindeloze biografische details over een of andere Philippe Pinel, ben ik opgehouden met lezen. Ik lees wel ergens een samenvatting van dit boek. Jammer maar dnf