თეა თოფურიას ახალი წიგნის თემა ადამიანია – ცალკე და საზოგადოებაში, ადამიანი მეორე ადამიანთან, ადამიანი საკუთარი თავისგან დამალული. დაბოლოს, ადამიანი – ღმერთის წინაპარი. რომანის ჟანრი მაგიური რეალიზმია.
ავტორი აღწერს პატარა ერის ისტორიას, რომლის დიდი ნაწილი იძულებული გახდა დამპყრობელს გაქცეოდა და გადასახლებულიყო. ამის შემდეგ სიუჟეტი ორ ნაწილად იყოფა, გადასახლებულები, რომლებიც რთულ, მაგრამ ახალ ცხოვრებას იწყებენ და დარჩენილები, რომელთაც, მუდმივი ნოსტალგიისა და ნიჰილიზმის კვალდაკვალ, დამპყრობლებთან თანაცხოვრება უწევთ.
Prize-winning poet and short-story writer, Tea Topuria was born in 1977 in Sochumi, Georgia. In 1998 she graduated from the faculty of Journalism at Tbilisi State University.
In addition to her poetry collection Ecocide, Tea has published a number of highly acclaimed books of short stories including The Mint Threshing Floor, The Book of Tales, The Holidays of Paradea and The Awakening Fairy Tales.
Tea has been short-listed and has won many prestigious literary competitions, among them the Pen Marathon in 2007, the Okros Bumbuli (Golden Feather) prize in 2008, the Saba competition (2008), the Tsero prize (2006 and 2010) and the Gala Award in (2011).
„იაკობის ჭასთან“ ეხება ამბავს, რომელიც დროში მარადიულია, ხოლო სივრცეში - უნივერსალური. ეს საკუთარი სახლის მიტოვებისა და სამშობლოდან უცხო მხარეში გადასახლების ამბავია. გადასახლების ბევრჯერ მოყოლილი ამბის გადმოსაცემად კი მაგიური რეალიზმის ელემენტები და ზღაპრულთან მიმსგავსებული ენაა გამოყენებული - თითქოს მთხრობელი ამ უძველესი ამბის მოსათხრობად კოცონთან გვკრებს. მარტივია თხრობის სტილიც, თუმცა, სტრიქონებს შორის არაერთი მითოლოგიური, ბიბლიური, ზღაპრული თუ ისტორიული ალუზია გვხვდება, რაც ამ მცირე ტექსტს გამოცდილი მკითხველისთვის უფრო მრავალშრიანს და მნიშვნელოვანს ხდის.
"რატომ უყვარს ღმერთს ადამიანი? არაფერი კარგი ადამიანს არა აქვს, არც სილამაზე, არც ბუნება, არც გონი, წყალს არ მოგაწვდის, სათავისო თუ არაფერი ეგულება. კატაც საყვარელია, ძაღლიც, მგელიც, ადამიანში რა არის საყვარელი? ამდენი ხანია ვფიქრობ და ვერ მომიფიქრებია." ეს მარადიული კითხვაა, რომელსაც ისევე ვერ ვუძებნით პასუხს, როგორც იაკობის ჭას ვერ ავსებენ წყლით, ვერ ხურავენ კარს იმიერსა და ამიერს შორის.
დიდი წიგნი შეემატა ამ ნაწარმოების სახით ქართულ მწერლობას. არ ვიცი ვინ როგორ შეაფასებს და დააფასებს ამ ქაოტურ დროში “იაკობის ჭასთან” მდგომი ადამიანების ამბებს, მაგრამ ძალიან განსხვავებული ხმაა, მარადიული თემებით, მითოლოგიის და ფილოსოფიის ელემენტებით და პირადი თუ საზოგადო ტკივილებით.
ერთხელ წაკითხვადაც ღირს და ბევრჯერ მიბრუნებადაც. ყველა გადაკითხვახე სულ ახალ-ახალი შრეები გაიხსნება.