ร้านร่ม บริการกาแฟและรับจ้างสารพัด

by Haruna Terachi, เทราจิ ฮารุนะ, อภิวัฒน์ พวงไธสง (Translator)

"ฉันไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร แต่ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวหรอก ทุกคนก็เหมือนกัน"

"อามาเนะ มิสึบะ" อายุ 26 ปี เป็นมนุษย์ที่ไม่มีความเห็นอกเห็นใจคนอื่น ให้ความสำคัญกับความรู้สึกของคนอื่นไม่ได้ ไม่เก่งเรื่องการมีความรู้สึกร่วม หรือเข้าอกเข้าใจคนอื่น และมักถูกมองว่าเป็นคนเย็นชาอยู่เสมอ เธอสังกัดอยู่ที่ร้านร่ม ร้านกาแฟเล็ก ๆ ไร้ชื่อที่ซ่อนตัวอยู่ในท้องถิ่น ซึ่งมีบริการรับจ้างสารพัดให้กับเหล่าลูกค้าประจำสูงวัย โดย "งาน" ที่ว่ามีสามรูปแบบ แบบแรกคือการรับส่งผู้สูงอายุที่ไปโรงพยาบาลเองไม่ได้ แบบที่สองคือการเป็นตัวแทนเยี่ยมไข้ และแบบที่สามคือการทำงานสารพัดอย่างที่พ่วงมากับสองแบบแรก

หญิงสาวที่ไร้อารมณ์ร่วมกับผู้อื่น ใช้ชีวิตเหมือนทิ้งสังคมไว้ข้างหลัง และเหมือนพยายามจะฆ่าตัวตายไปทีละนิดด้วยการทำสิ่งแย่ ๆ กับตัวเอง กลับเจอเหตุการณ์บางอย่างจากผู้ใช้บริการที่ร้านร่ม จนมีความคิดเกี่ยวกับชีวิตเปลี่ยนไป ความเศร้าเกินจำเป็นคือภาระหนักอึ้งของชีวิต...จริงหรือ?

Genres: Japanese Literature

188 pages, Paperback

Published July 1, 2023

Reviews

[Erika · Rating 3 out of 5]

「周りとうまくコミュニケーションが取れない女性」が主人公の物語。
特に新鮮味は感じなかった。
わざわざ登場人物皆で大団円！みたいな終わり方じゃないのは好感が持てるが、別に読んでいて楽しい物語でもないし。
主人公の「空気読めない」感も、別に、「あ、そう」という感じ。

別に可もなく不可もない、一瞬で読める本だったので、「まぁまぁ」で☆３つ。

何故この本を予約してまで借りようとしたのか思い出せない…

[Book Beforebed_ · Rating 3 out of 5]

ภาพรวมเหมือนเล่าเรื่องราวชีวิตประจำวันของมิทสึบะไปเรื่อย ๆ นอกเหนือจากการพูดถึงงานเสริมที่เธอทำแล้ว ยังมีการเล่าถึงครอบครัว มิทสึบะลาออกจากงานเดิมที่ทำอยู่ทำให้เธอมีปัญหากับแม่ หรือการตามหาเพื่อนในวัยเด็กที่หายตัวไป อาจจะไม่ใช่การตั้งใจตามหาอย่างจริงจัง แต่ในทุกวัน มิทสึบะก็ยังคงหวังว่าเธอจะได้พบกับเพื่อนคนนั้นอีกครั้ง

จริง ๆ นิสัยแบบมิทสึบะนี่ก็มีข้อดีนะ ดูไม่สร้างภาระทางจิตใจให้กับตัวเองดี 5555 แต่อาจจะเพราะเป็นนิสัยที่ตรงข้ามกับเรา ก็เลยทำให้เราไม่ชอบบุคลิกและการกระทำของเธอเท่าไหร่นัก มันไร้ความเห็นอกเห็นใจเกินไปง่ะ 5555

ส่วนการเล่าและดำเนินเรื่อง ค่อนข้างเป็นไปแบบเรื่อย ๆ เหมือนพาเราไปเห็นชีวิตในแง่มุมต่าง ๆ ของมิทสึบะ ที่อาจจะทำให้ขบคิดอะไรบางอย่างได้บ้าง แล้วแต่คนอ่านจะตีความ สิ่งที่ชอบในเล่มนี้ก็คงจะเป็นความที่หนังสือไม่โลกสวย เล่าทุกอย่างแบบตรงไปตรงมา ไม่ได้มีจุดเริ่มต้นหรือจุดจบที่สวยงามอะไร เป็นเพียงพาร์ทหนึ่งของชีวิตที่ผ่านเข้ามาให้เราได้เรียนรู้และเติบโตขึ้นไปอีกขั้นหนึ่งเท่านั้นเอง

[Mokseong · Rating 2 out of 5]

เป็นนิยายที่อ่านแล้วไม่สามารถเกิดอารมณ์ความรู้สึกร่วมไปกับตัวเอกผู้แสนจะ KY ได้เลยแม้แต่นิดเดียว ตัวเอกก็ไม่ได้มีปมอะไรที่ทำให้กลายมาเป็นแบบนี้ด้วย เหมือนคนเขียนแค่คิดว่าอยากเขียนตัวเอกที่นิสัย KY เฉยๆ

[chapterly]

น้องเชปเตอร์หยิบหนังสือเล่มนี้มาอ่านเพราะตอนแรกเหมือนจะเคยอยากอ่านมากจนถึงขั้นไปจองไว้เลย แต่พออ่านจบแล้ว น้องเชปเตอร์ก็แอบงงนิดหนึ่งว่า เอ๊ะ ตอนนั้นเราอยากอ่านเพราะอะไรนะ 😅

เรื่องมันเล่าถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่สื่อสารกับคนรอบตัวไม่ค่อยเก่ง แบบที่คนญี่ปุ่นชอบเรียกว่า “อ่านบรรยากาศไม่ออก” หรือ kuuki yomenai คือบางทีพูดอะไรตรงเกินไป บางทีทำตัวไม่ตรงจังหวะของสังคม ทำให้ดูเหมือนเป็นคนแปลก ๆ ในสายตาคนอื่น

ระหว่างอ่าน น้องเชปเตอร์รู้สึกว่ามันไม่ได้มีอะไรใหม่มากนัก เพราะธีมแบบคนที่เข้ากับสังคมไม่เก่ง จริง ๆ ก็มีในนิยายญี่ปุ่นหลายเล่มแล้ว ตัวละครหลักก็ไม่ได้ทำอะไรที่ทำให้รู้สึกว้าวมากนัก เวลาที่เธอทำอะไรที่คนอื่นมองว่า “ไม่อ่านบรรยากาศ” น้องเชปเตอร์ก็แค่รู้สึกประมาณว่า อ๋อ… ก็แบบนี้สินะ ไม่ได้รู้สึกตกใจหรือสะเทือนใจเท่าไร

สิ่งที่น้องเชปเตอร์ชอบอย่างหนึ่งคือ ตอนจบของเรื่องไม่ได้พยายามทำให้ทุกคนมารักกันหมด หรือทำให้ชีวิตทุกอย่างกลมกล่อมเหมือนนิทาน ไม่ได้มีฉากแบบทุกคนยืนจับมือกันแล้วแฮปปี้เอนดิ้งใหญ่โต ตรงนี้น้องเชปเตอร์รู้สึกว่ามันจริงดี เพราะชีวิตจริงบางทีก็ไม่ได้แก้ปัญหาทุกอย่างในตอนจบ

แต่ในอีกด้านหนึ่ง เรื่องก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกสนุกหรืออยากอ่านต่อแบบหยุดไม่ได้ มันเป็นหนังสือที่อ่านได้เร็วมาก อ่านแป๊บเดียวก็จบ แล้วพอปิดเล่มก็ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรแรง ๆ ค้างอยู่ในใจ

น้องเชปเตอร์เลยรู้สึกว่าเป็นหนังสือที่ “โอเค” อ่านได้เพลิน ๆ แต่ไม่ได้ประทับใจมาก เหมือนหนังสือที่เดินผ่านแล้วหยิบมาดูสักพัก แล้วก็วางกลับได้แบบไม่รู้สึกเสียดาย

ถ้าให้ดาวในใจของน้องเชปเตอร์ก็คงประมาณ ⭐⭐⭐
ไม่แย่
แต่ก็ไม่ได้ทำให้หัวใจเต้นแรงเท่าไร 📚

[Wasin Waeosri · Rating 4 out of 5]

เรื่องราวของอามาเนะ มิสึบะ สาววัย 26 ปีที่มีนิสัยเย็นชา ไม่คาดเดาความคิดของคนอื่น ไม่สุงสิงกับใคร เธอทำงานเป็นผู้ช่วยพาคนแก่ไปโรงพยาบาล ไปเยี่ยมไข้แทนญาติๆ ที่ไม่ว่างและงานจิปาถะที่เกิดจากสองงานแรก ดูเผินๆ นิสัยของเธอไม่เข้ากับงาน แต่มันทำให้เธอทำงานได้ดีอย่างประหลาด และพาให้เธอไปพบกับผู้คนมากมาย

สิ่งที่น่าสนใจคือการเล่าเรื่องผ่านตัวเอกที่นิสัยไม่ได้เป็นที่ถูกใจคนอ่านแน่ๆ แต่ก็ทำให้เห็นอีกมุมของการใช้ชีวิตเช่นกัน เนื้อเรื่องค่อนข้างแทรกปัญหาหนักๆ แบบผู้ใหญ่ไว้เยอะอยู่ ตัวเรื่องยังสะท้อนว่าสิ่งที่ผู้ใหญ่เป็นวันนี้ล้วนมีผลจากการกระทำของผู้ที่เลี้ยงมาทั้งนั้น

ข้อเสียคือบางทีเล่าเรื่องกระโดดไปหน่อย ไม่ปะติดปะต่อกัน

แต่โดยรวมอ่านจบแล้วดีมาก

[Kanyada Kongtrakool · Rating 3 out of 5]

หม่นหมอง น่าจะเป็นคำที่สามารถอธิบายความรู้สึกตอนที่ได้อ่านเรื่องนี้ค่ะ เพราะด้วยนิสัยของตัวละครหลัก มิสึบะ ที่เป็นคนที่ไม่แคร์อะไรในโลกเท่าไหร่ เรียกได้ว่าเป็นคนขวางโลกได้เลย ทำให้การดำเนินเรื่องค่อยข้างมีความสีเทาๆ

แต่ไม่ใช่ว่าเป็นหนังสือไม่น่าอ่านซะทีเดียว เพราะสิ่งที่สนุกคือ เราจะได้เห็นการพัฒนาของตัวละครที่มีความอ่อนโยนมากขึ้นในแต่ละตอน จากการได้ทำงานเป็นคนรับส่งผู้ป่วยและรับจ้างเยี่ยมไข้ ซึ่งมิสึบะ จะได้พบกับผู้คนมากมาย ที่มีเรื่องราวเบื้องหลังชีวิตที่แตกต่างกัน จนมิสึบะมีมุมมองการใช้ชีวิตใหม่ๆ และเริ่มมีความเห็นอกเห็นใจ ทำเพื่อคนอื่นมากขึ้น

หากใครที่ชอบอ่านหนังสือที่ไม่ยาวมาก และมองหาหนังสือที่ไม่มีเนื้อเรื่องฉูดฉาด ไม่แฟนตาซี เล่มนี้เหมาะที่จะเลือกอ่านค่ะ

[Kibby Woraluck · Rating 4 out of 5]

ประโยคที่ทำให้ต้องวางหนังสือลงแล้วนั่งคิดเงียบๆ คนเดียวหลายนาทีคือ "ความเศร้าเกินจำเป็นคือภาระหนักอึ้งของชีวิต" มันจริงนะที่เราไม่ควรเสียเวลามากมายกับภาระชิ้นนี้ เศร้าได้แต่อย่าทำให้สิ่งอื่นหยุดชะงักโดยใช่เหตุ แถมเรื่องนี้ยังแอบทำให้รู้สึกอยากทำงานแบบนี้ขึ้นมาอีกด้วย

[Mam Yanisa · Rating 2 out of 5]

ไม่ค่อยอิน​ เข้าใจว่านางเอกมีปมเรื่องครอบครัว​แต่คาดหวัง​character development มากกว่านี้​ เนื้อเรื่องมันดูเรื่อยๆจนเหมือนมีแก่นเรื่องที่ขยับจริงๆแค่ตอนท้าย

[Nawan · Rating 5 out of 5]

ความรักของแม่ก็สะท้อนให้เราเห็นได้ทั้งร้ายและดี
ฉันอยากเป็นแบบตัวเอกนะ.. การไม่รู้สึกมันเป็นยังไงนะ?

[Min (slowest reader ever) · Rating 3 out of 5]

ฉบับแปลเป็นภาษาไทย: 2-2.5 ดาว







* อาจจะมาเขียนรีวิวถ้ามีเวลา ถ้าไม่ขี้เกียจ ถ้ายังจำได้
* เรตติงรวมไม่ใช่ค่าเฉลี่ย อาจมีการปรับเพิ่ม-ลดในอนาคต ความคิด/ชอบเปลี่ยนแปลงทุกวัน -- การให้ดาวพิจารณาบริบทของปีที่ตีพิมพ์ครั้งแรก ลักษณะการอ่าน และบริบทอื่น ๆ นอกเหนือจากที่พูดถึงในรีวิวด้วย
* เกณฑ์การให้ดาวแต่ละ genre ไม่เหมือนกัน เป็นความชอบส่วนบุคคล อย่าเชื่อถือมากนะคะ ถ้าอยากอ่านก็อ่านเลย
* บางเรื่องที่ให้ดาวน้อย แต่ ณ ช่วงเวลาหนึ่งเราก็สนใจที่จะซื้อ/หยิบมาอ่าน คืออย่างน้อยก็ชอบกว่าบางเรื่องที่ไม่ได้สนใจจะซื้อมาอ่านค่ะ