Ադամամութի մասին կարծիք գրելն այնքան բարդ և միևնույն ժամանակ այնքան հաճելի և պարտավորեցնող է, որ նստելով համակարգչի առաջ նախ մի հատ շունչ եմ քաշում, փակում աչքերս, որի դիմացով դրվագներն են վազում, ապրում են կերպարները և այնքան դժվար է դառնում զատել իրականն ու հորինվածքը։
Այնքան բազմաշերտ է, որ նկարագրել կարելի է միայն շերտազատելով, հատ առ հատ բացելով թաքնված անցքերն ու զգացմունքները, խտացված հույզերն ու ապրումները, որ այնքան բնորոշ են մարդկանց, իրենց լավ և վատ կողմերով։ Լավի տակ վատ, վատի տակ լավը, այնքան խառը և անհասկանալի։
Աննկարագրելի հմտորեն են Վահագն Գրիգորյանի մոտ նույնիսկ հասարակ բառերը իրար կողք շարվելով դառնում մի հանճարեղ միտք, գաղափար, որ մտածելու, խորհելու պարարտ հող են ստեղծում։
Հոնգուր-հոնգուր լացում էի ճիշտ Կապույտ ծերունու նման և իրոք կարծես նրա ՈԳԻն իմ մեջ էլ էր մտել։
Մի ընտանիքի և փողոցի պատմություն, որտեղ բոլորը միահյուսված են անցյալի, ներկայի և ապագայի թելերով, որտեղ ամեն ոք իր որոշումներով և արարքներով ազդում է մյուսի վրա։ Եվ այդ ապրումների հորձանուտում դժվար է հասկանալ, որ ամեն ինչ և ամեն ոք պատասխանատու է ապագայի համար։՛
Ուզում եմ , որ նման գրքեր շատ կարդան, ուզում եմ, որ մեր կողքին դեռ ապրող ու արարող հանճարները գնահատվեն ըստ արժանվույն։ Գիրքը կարող է հանգիստ իր պատվավոր տեղը զբաղեցնել համաշխարհային գրականության մեջ։