Jump to ratings and reviews
Rate this book

Le salaire de la peur

Rate this book
Las Piedras, port d'échouage. Ils sont des centaines, venus d'on ne sait où, oublier sous les tropiques l'impasse de leur existence. Pour une poignée de dollars, ces sans grade sont prêts à tout. Prêts à affronter des kilomètres de piste impraticables, au volant d'un camion délabré, pour convoyer de la nitroglycérine. Au moindre écart, au moindre choc, c'est la mort. Une épopée de l'angoisse pure...

184 pages, Paperback

First published January 1, 1950

Loading...
Loading...

About the author

Georges Arnaud

28 books13 followers
Henri Girard (16 July 1917 – 4 March 1987) was a French author who used the pseudonym Georges Arnaud. He was born in Montpellier. He was the author of the novel The Wages of Fear (French: Le Salaire de la peur).
Georges Arnaud was a writer, investigative journalist and political activist.

Ratings & Reviews

What do you think?
Rate this book

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
108 (19%)
4 stars
227 (40%)
3 stars
172 (30%)
2 stars
41 (7%)
1 star
10 (1%)
Displaying 1 - 30 of 56 reviews
Profile Image for Guille.
1,065 reviews3,644 followers
September 2, 2023

“El destino elige a sus hombres en la cuna”
Hace poco leí una entrevista a Antonio Muñoz Molina en la que este decía una verdad que algunos intentan taparnos bajo unos falaces mantos de libertad: “la idea del individuo que lo consigue todo con su propio esfuerzo es mentira. La garantía mayor de éxito es que tus padres tengan dinero.” Y cuanto más extendido y salvaje sea el capitalismo, más verdad es esto y, por tanto, cada día que pasa más verdad es.
“El sudor, y a veces la sangre de los hombres, son necesarios para el funcionamiento de la máquina.”
La atrapante e intensa novela de Arnaud nos sitúa en un pueblo costero de Guatemala que en pocos años ha sido esquilmado por una compañía petrolífera yanqui hasta convertirlo en un lugar inmundo que atrapa en su sordidez a todo aquel que no tuvo la suerte de escapar a tiempo. Ahora se les presenta una oportunidad a algunos hombres de la mano de la misma petrolera que necesita trasladar rápidamente una carga de nitroglicerina en unos camiones no aptos y por unos caminos de cabras hasta un pozo que ha explotado matando a catorce trabajadores nativos. La paga es lo suficientemente elevada como para al fin poder escapar. La paga es suficientemente elevada porque en estas condiciones al menos la mitad de los camiones saltarán por los aires.
“Todos los que habían embarrancado en Las Piedras se encontraban en una situación parecida… Poco a poco les roía la anemia perniciosa, que devoraba sus glóbulos rojos; la disentería acababa con sus tripas; las fiebres, el aburrimiento y su séquito de drogas y asuntos de cama mataban su cerebro. Sin trabajo, sin dinero, esperaban y buscaban una improbable salida. Para ellos, la elección era muy sencilla: irse o reventar.”
La novela refleja muy bien la falta de escrúpulos de algunos (“Nunca se llega al fondo de la maldad. Siempre hay alguien que gana al más hijo de puta”), la desesperación de otros y, por encima de todo, el miedo, el miedo que te paraliza o que te arrastra sin control, el miedo que te convierte en depredador o en víctima.
“El miedo. Está ahí, sólido, presente y estúpido, no hay manera de escapar. Fuego en el culo y no poder correr. Solo que el miedo se puede rechazar; una carta de recomendación del Diablo, y se rechaza. Pero sigue esperando en el umbral. Se acomoda detrás en el tanque de nitroglicerina, y acecha desde allí. Se lleva bien con esa sopa de muerte repentina. Como un par de gatos, una pareja de tigres que fingen dormir para elegir mejor el momento. Pero, si el explosivo salta primero, el miedo se verá burlado, tendrá que irse con las manos vacías, habrá llegado demasiado tarde. Y sin embargo allí está, agazapado a tu espalda, con las ruedas traseras bajo su vientre de animal azul, de verdadero Apocalipsis; allí está, dispuesto a saltar.”
Arnaud es muy hábil manteniendo la tensión durante toda la novela, durante todo el angustioso proceso que viven los personajes y que les hará conocerse un poco mejor y no para bien, y todo ello a pesar de los clichés, a pesar de sucesos fácilmente predecibles, a pesar de un final también sospechado desde el inicio, un final que sabemos que viene siendo el mismo desde el inicio de los tiempos.
Profile Image for Momčilo Žunić.
290 reviews124 followers
Read
March 14, 2025
Kao poklonik "Čarobnjaka" ("Sorcerer" iz '77), dugotrajno skrajnjivanog bisera, morao sam zasesti i u Arnoov "kamion šestoton", u roman koji je Fridkinu poslužio kao kostur za remek-delo. A ovaj kada režira čini to, hodajući po žici i na ivici sagorevanja, i to se duboko poštuje i ne može da se ne uoči, i kada bi za to postojale čvrste naznake u svim nepovoljnostima koje pogađaju junake, "Čarobnjak" bi morao uračunati i ovu metafilmsku dimenziju. Uostalom, popudbina filma onakva je kako je prošao i njegov "last man standing". Ili je, pak, Fridkin u ironičnoj autoaluziji upravo taj volšebnik budući se po sopstvenom priznanju u tom periodu i uzoholio i podrkadžio.

I dok reditelj naslovni strah uvlači kroz atmosferičnost i saspens, transponujući ga bez problema kroz radnju, Arnoova "Nadnica" kao izdanak klasičnog storitelinga - bogme sam se uželeo ovoga! - ne upripovedava strah uvek umešno, pa s vremena na vreme mora da ga natukne. Ne ulazeći u dalje eklatantne razlike u fabulama, tu su i lepljivo vukojebinski osećaj bezizlaza, i sudbinsko poigravanje s junacima (staro koliko i grčki roman), i ona divna a jednostavna matrica prema kojoj sve vreme pratimo i navijamo za govnara (u Fridkina ih je četvorica) koji verovatno ne bi bio tu gde jeste da nije na ove ili one načine bio potčovek, i um za morem dok smrt diše za ovratnik, i klasni momenat (kod Arnoa unekoliko naglašeniji, mada ga ni Fridkin ne istiskuje, samo ga ne komentariše) koji zamađijanost učitava i sa ideološke razine (profitni kolonizatorski nehaj naftne kompanije) - uvek više otkidam na metafizičke navoje koji su ovde u dojmu manipulisanja ljudima koji (kao da) su figurice, u udesu za udesom, u egzistencijalnom užasu!* - ali bi mi još više prijalo da je Arnoova naracija prošla kroz neku vrstu isakovićevskog retuša...

Sve u svemu, tvrđe i kruće uživanje u storiteling večeri dok ne šikne pakao na zemlji...

*Sva patnja je stala u oči Roja Šajdera skraja filma. Dogledno i proživljeno!
Profile Image for Têka.
7 reviews
December 29, 2016
French writers in wartime seem to be touched by the moral turbulence and a inclination to portray evil and the most mortally afraid. Le salaire de la peur is, to some extent, a story of fiction disguising the moral collapse and agony that Arnaud himself lived in his descent into hell, a radiography the baser passions of human beings. Arnaud, who like their wretched antiheroes also was truck driver, it shows that slow journey as if it were Charon's boat guiding lost souls to their end.
Profile Image for Tabuyo.
490 reviews48 followers
November 22, 2022
Me ha parecido una historia muy entretenida. La forma de narrar el lento viaje de un camión cargado de nitroglicerina está tan bien llevado que me parecía estar viendo una película (que por cierto existe y la quiero ver).

Es muy cortita y con momentos tensión y suspense así que no os aburrirá.
Profile Image for Julio Bernad.
526 reviews222 followers
February 23, 2025
Georges Arnaud es uno de los personajes de esta novela. Autor improbable, nació como aristócrata y ascendió a presunto parricida tras ser acusado del asesinato de su padre, su tía y una empleada doméstica, un crimen que nunca se esclareció del todo. Luego de dilapidar la pequeña fortuna heredada decide marcharse a Sudamérica, a vivir como aventurero desempeñando una interesante cantidad de peregrinos trabajos, entre ellos, el de camionero en la selva guatemalteca, transportando pilas de troncos por los caminos más intransitables que uno pueda imaginar ¿Entendéis por qué digo que Georges Arnaud es uno de sus personajes?

Sus experiencias como transportista cristalizaron en esta novela, que ha dado lugar a cuatro adaptaciones, dos de ellas, la primera de Clouzot y la de Friedkin, clásicos indiscutibles, las otras dos infames pastiches que nada tienen que ver con la historia original. Arnaud pensó como un yanqui y se dio cuenta de que el público iba a ver más peligro en una bomba que en un montón de troncos apilados, aunque la diferencia entre morir volatilizado o aplastado es mínima.

La novela sigue a un indefinido grupo de personajes, desposeídos y marginados de pasados inciertos aunque sospechamos turbios, cuanto no criminales, que languidecen en una semivida narcótica en el pueblo de Las Piedras, donde la industria petrolífera americana ha instalado sus refinerías. La novela inicia con la explosión de una de estas refinerías y asienta el tono, crudamente nihilista, con el patrón despachando a una madre rota por el dolor de no saber si su hijo a muerto o no en el accidente, a miles de kilómetros de su hogar. Los doce trabajadores indios que han volado por los aires junto a la plataforma ya tal. El patrón, que ahora tiene toneladas de crudo ardiendo, necesita transportar una carga de nitroglicerina con la que poder sofocar el incendio. Sin embargo, sus trabajadores están sindicados, y no puede mandarlos a morir así como así, pues los vehículos que llevaran la volátil carga, unas carracas del año de la polka, no están acondicionadas para tal labor ni preparadas para enfrentar los caminos. De pronto, la idea, ¿por qué no emplear a esos vagabundos sin oficio ni beneficio consumidos por el alcohol y las venéreas para que hagan el trabajo?

Es aquí cuando la novela empieza realmente, con estos cuatro desesperados conduciendo durante horas dos camiones con toneladas de nitroglicerina a sus espaldas por los senderos más intransitables. Arnaud no le interesa el retrato de personajes, ni tampoco nada que no tenga que ver con su tesis principal, a saber, hasta qué punto de abyección moral llega el animal humano en entornos hostiles. El estilo es telegramático, frases cortas, contundentes, que sospecha tanto de las subordinadas como del capitalismo, el libre mercado o la religión; las dos únicas excepciones que hace el Arnaud estilista es al abordar la maquinaria, que describe con prolijidad de ingeniero, y en los desvaríos místicos espirituales de sus personajes. Y le entiendo, como aficionado a los barcos y como trabajador obligado a ver cómo vehículos gargantuescos acopian toneladas de material estéril de un punto A a un B me gusta ver en acción los componentes mecánicos de esos monstruos mecánicos. Sin embargo, apruebo tanto al apasionado de los cigüeñales y bujías como censuro al psicólogo, pues a Arnaud no le sale.

Arnaud es un escritor de trinchera, a lo Jack London, alguien que habla de la sordidez del mundo porque la ha visto; cuenta con la experiencia, pero no con la sensibilidad suficiente como para transformar esa experiencia en algo más que un escaparate de miserias. Algo que sí hace Clouzot en su adaptación, quizá porque su aproximación a la historia es intelectual antes que emocional. Clouzot logra dotar de vida a los personajes, criticar lo mismo que critica Arnaud con la misma contundencia, sin suavizar el mensaje nihilista -las últimas palabras de Jo se le quedan a uno en la memoria.

El salario del miedo es, en efecto, una de esas novelas que tiene el logro de ser inferior a sus adaptaciones, y en este caso el logro es doble, pues tanto Clouzot como Friedkin triunfan en su adaptación. Algo que sería imposible si la novela no fuera buena, que lo es.

Si queréis saber más podéis escuchar este programa del podcast de El Antepenúltimo Mohicano, al que muy gentilmente me invitaron José Luis Forte y Miguel Muñoz Garnica: https://go.ivoox.com/rf/140233315
Profile Image for Óscar Brox.
84 reviews24 followers
August 4, 2013
Los escritores franceses criados en tiempos de guerra parecen estar tocados por la turbulencia moral y su inclinación a retratar el mal y el miedo más cerval. A diferencia de otros coetáneos, Henri Girard no fue colaboracionista ni criminal, pero sí bohemio y amante de los pequeños placeres de la vida. Y, sin embargo, acabó prisionero en varias cárceles, junto a los frutos de una sociedad podrida desde su misma raíz, acusado de unos homicidios de los que nadie supo aclarar si fue su autor. El único asesinato en la vida de Henri Girard fue el de su propia identidad, que rechazó violentamente al salir de la cárcel. Así, parapetado tras el nombre de Georges Arnaud, inició un viaje hacia el fin del mundo que le llevó hasta América del Sur, donde se mezclaría con el clima de delincuencia e inmoralidad de los emigrados, exiliados o rechazados por la sociedad europea. El salario del miedo es, hasta cierto punto, un relato que disfraza de ficción el derrumbe moral y la agonía que el propio Arnaud vivió en su descenso al infierno. El transporte de una carga maldita reúne a cuatro hombres desesperados, mal nacidos al borde de la histeria, que no saben cómo huir de una realidad que les corroe las entrañas. El miedo, en sus diversas vertientes, deforma cada línea de diálogo, la posee y la desmonta, como si ese convoy de camiones no tuviese otro destino que la muerte. En un decorado de rocas, alquitrán, nitroglicerina, putas, desalmados y desgraciados, El salario del miedo radiografía las pasiones más bajas del ser humano con la precisión de un bisturí y la falta de piedad de un cáncer en estado de metástasis. Arnaud, que como sus desdichados antihéroes también fue camionero, muestra esa lenta travesía como si se tratase de la barca de Caronte que guía a las almas perdidas hacia su final.

Escrito en Détour
Profile Image for Pau Guillén.
189 reviews11 followers
July 25, 2017
Novel·la trepidant amb un ritme creixent que enganxa i molt, sense deixar de costat una elevada qualitat literària. Un estil directe, sense pèls a la llengua i que et remou per dintre. Es distingeixen dos parts ben diferenciades, la primera, la introducció, presentació de l'escenari i personatges. Segona part, el neguitós viatge cap al lloc on s'ha produït l'accident. Georges Arnaud aconsegueix integrar-te en la pell dels magníficament caracteritzats personatges, et transmet la seva por a través d'aquest camí cap a lo més obscè i tenebrós de l'ésser humà. Un camí cap a la bogeria d'uns homes, que no els hi queda esperança. Recorda sens dubte "El cor de les tenebres" de Joseph Conrad. Obra més que notable. Reminiscències existencialistes i nihilistes pròpies d'aquesta època de la literatura francesa. Amb ganes de veure l'adaptació cinematogràfica realitzada per Clouzot.

Entonces, ¿de qué color es el miedo? Seguro que no es azul. ¿Blanco? ¿Gris? ¿Una mezcla de rosa y verde? El miedo es un líquido incoloro, inodoro e insípido.
Profile Image for Andi Chorley.
473 reviews7 followers
September 11, 2022
Excellent taut and grim thriller from Arnaud which is sadly the only book of his translated into English. Look forward to watching the cinematic adaptions starting with Clouzot's The Wages of fear from 1953, then Violent Road, and finally Freidkin's Sorceror but I may skip the McGuyver episode apparently based on this novel.
Profile Image for Marko K..
192 reviews231 followers
January 15, 2020
ceo prikaz: http://www.bukmarkic.com/zorz-arno-na...

Nadnica za strah je kratak roman od 170 strana velikog fonta, tako da se pročita za dan ili dva. U pitanju je priča koja je smeštena u Južnu Ameriku, u gradu Las Pijedras, a na početku romana, Arno nas uvlači malo dublje u način života tamošnjih lokalaca, daje nam uvid u lošu ekonomsku situaciju ali i korupciju koja vlada. U trenutku kada se zadesi požar na jednoj naftnoj bušotini, magnumska kompanija koja je zadužena za naftu će raspisati konkurs za kratki posao koji je dobro plaćen ali izrazito opasan – ko se prijavi, moraće da vozi 1500 tona nitroglicerina od tačke A do tačke B. Da stvar bude još komplikovanija, putevi u ovom delu su skroz neravni, tako da će ova ekspedicija biti izuzetno opasna po život mnogih. Upravo iz tog razloga, evakuisane su sve kuće koje se nalaze pored puta kojim će se radnici voziti. Roman prati nekoliko muškaraca iz različitih država i različitih karaktera koji su se prijavili za ovaj posao iz različitih razloga. Upravo ovo je sjajan način da se pokaže koliko različitosti mogu biti beznačajne kada budemo smešteni u neku jako tešku situaciju. Ova grupa muškaraca će morati da radi i da diše kao jedno za vreme ove ekspedicije, jer će u suprotnom eksplodirati ne samo oni, nego i obližnje kuće.

O samom stilu romana, imam da kažem da, ako volite Hemingveja, dajte šansu i Žoržu Arnou. Ja lično Hemingveja ne volim, te s toga ne mogu da kažem da mi je Nadnica za strah bila najinteresantnije štivo. Mnogo mi se dopada način na koji je Arno obradio ideju straha i ljudi koje strah povezuje. Isto tako, super je i način da se pokaže da svako od nas toliko očajnički želi neke stvari, da bi i poginuo da bi došao do njih. Međutim, sama proza Žorža Arnoa je vrlo minimalistička, uz malo opisa. Ukoliko je ovo nešto što Vas zanima, onda savetujem da ne preskočite ovaj roman jer verujem da će Vam se svideti.

Nadnica za strah je roman koji se čita lako i brzo. Prva trećina romana može biti malo sporija nekima, ali je već od trenutka kada prevoz nitroglicerina krene potpuno drugačija priča. Arno piše tako da se i mi osetimo da smo u automobilu, i osetimo svako truckanje i svaki odskok od puta. Treba biti dobar pisac da bi se to osetilo kroz stranice. Ovo je svakako jedno ozbiljno štivo koje je sjajno zamišljeno, i isto tako dobro napisano. Možda jednostavno nije sjajno za mene jer, kao što sam pomenuo, ne volim taj minimalistički pristup romanima, ali je sasvim dovoljno za tri zvezdice – a tri zvezdice govore da je ovaj roman svakako vredan čitanja.
Profile Image for David.
83 reviews3 followers
August 7, 2025
This book provided the source material for the French movie of the same name and then also the William Friedkin adaptation, Sorcerer, which followed Star Wars by a week so never got its due. Criterion did a release of Sorcerer earlier this summer, so maybe this book finally gets unburied in the Anglo-sphere (it's unfortunately out of print in English, used copies regularly go for $75-100).

It's a taut thriller about desperate men washed up in Central America and looking for a way out, with the American petrochemical industry, personified as the Crude Oil Corp., cast as both the oppressor and potential deliverer from exile. Worth the time to track a copy down, especially if you enjoyed the mentioned films or The Power and the Glory by Graham Greene. Hopefully someone (NYRB Classics, New Directions, etc.) reissues this one, as the cost of entry, unless you get lucky and find a deal like I did, is steep.
Profile Image for Fedri.
88 reviews26 followers
June 9, 2024
Quanto spesso capita che il remake di un capolavoro sia a sua volta un capolavoro? Potrei contare i casi sulle dita di una mano, ma i primi due titoli che mi vengono in mente sono sempre Vite Vendute e Sorcerer. E forse ancora meno sono i casi in cui entrambi i remake-capolavoro sono adattamenti di un libro a sua volta sublime. E qui entra in gioco Arnaud, che peraltro disprezzò sia il film di Clouzot che quello di Friedkin (il secondo più del primo) perché sentiva che non avevano colto il senso profondo del suo romanzo, che pur non essendo autobiografico è ispirato dalle sue esperienze di guidatore di camion in Sudamerica e con cui probabilmente l’autore aveva un legame troppo forte per vederselo sottrarre senza soffrire. Per fortuna Arnaud è morto e non dovrà mai confrontarsi con l’imminente remake francese prodotto da Netflix.
Profile Image for Jack.
728 reviews3 followers
January 29, 2024
This is consistently engaging throughout but the ending is a dud. The novel is thematically concerned with labor as it relates to capital and colonialism, so to end with “and then he died because he was a reckless dumbass” feels like a cheat. It doesn’t have to be a happy ending, just make it fit with the theming! The bulk of this works, though. The physical and mental exhaustion of driving explosives through unpaved desert roads comes across as palpably hellish as it should. If only the ending were better!
This entire review has been hidden because of spoilers.
Profile Image for Igor Witch.
145 reviews46 followers
January 5, 2020
Evo savršenog primerka da se knjizi nikada ne sudi po broju strana. Ovo divno delo ima svega 170 stranica za čitanje. Sjajno delo velikog francuskog pisca, Žorža Arnoa. Naslov “Nadnica za strah” savršeno opisuje priču u unutar divnih korica. Zaista sjajna i slikovita drama! Režiser Anri Žorž Kluzo snimio je istoimeni film, koji je poprimio sjajne nagrade na festivalu u Kanu, kao i u Berlinu nagradom BAFTA za najbolji film.
Preporuka!
Profile Image for Elias Dourado.
31 reviews1 follower
October 29, 2017
Que suspense! Lido após ter visto O Comboio do Medo, de Friedkin, e O Salário do Medo, de Clouzot. Gostei ainda mais do filme de Clouzot, mas o livro é ótimo.
Profile Image for Mark H.
171 reviews2 followers
July 19, 2019
Great story, that inspired at least two great films. But the writing is clumsy - I’m assuming it’s this translation (by a Norman Ward). Maybe there’s a better, more recent translation.
Profile Image for Stuart Enkey.
165 reviews3 followers
July 6, 2021
The tension that builds throughout really pays off in the last chapters.
Profile Image for Cíntia Petroscky.
116 reviews
November 21, 2021
Um livro de ação e suspense que encena o comportamento humano em situações de medo e estresse.
Não teve como ler tranquila.
Profile Image for Neven.
Author 3 books408 followers
December 31, 2021
Surprisingly grim and violent, more so than either of the screen adaptations. Once it gets going, it’s nasty fun.
Profile Image for Agoaye Martin.
637 reviews9 followers
July 20, 2022
Un roman relatant une aventure aussi courte qu'haletante. Les personnages principaux sont étoffés mais les autres beaucoup moins, au point qu'on se demanderait pourquoi ils nous ont été dépeints.
Profile Image for Mike Futcher.
Author 2 books42 followers
March 16, 2025
A taut, sweaty, oppressive thriller, The Wages of Fear by Georges Arnaud is one of those titles that stands as a proud battle-wound for the sort of reader who thirsts after the original, the stories of integrity, the ones that mean something. By battle I do not mean difficulty, for The Wages of Fear is short and, for all its intensity, quite easy to read. Rather, there are books that speak truth unvarnished, sometimes not even intentionally, merely from their fact of being: from the concept or the scenario they present and the way in which the characters react to it.

The Wages of Fear is a simple story: four desperate men in a Guatemalan backwater, the sort of hard, squalid men who have been "ridden down by their past" (pg. 39), volunteer to transport a cargo of unstable nitroglycerine by truck over treacherous mountain roads to a mining camp, where it is needed urgently. Arnaud does excellently on this hellish road: the heat, the grime and, above all, the fear of that unstable cargo are all communicated excellently. Arnaud's scenario also opens up depths which Arnaud exploits even if he doesn't explore: the nature of fear and desperation, and the hollowing out of the soul caused by giving yourself over to such things ("they can have my soul if they're ready to pay" (pg. 36)). There is an existential potential to this hard episode of adventure ("… it was no dream, since a cry did not dispel it" (pg. 154)).

If Arnaud doesn't make the most (from a literary perspective) out of this, he clearly at least recognises it. He doesn't overtly draw a line between the uncertainty of the deadly explosive cargo and the deeper theme of the unfathomable capriciousness of life ("not to know: not to be able to ask a question: to be reduced to the wild and helpless speculation… knowing nothing of when his hour will strike" (pg. 172)) but the writer seems keenly aware of it, and allows it to lie. For this reason it can sometimes dissatisfy, failing to become the existential pulp masterpiece we wish for it to be, but a story of hard men told well is always instructive.

The health of this idea of dangerous men transporting deadly cargo is demonstrated by the book's successful adaption into the 1977 film Sorcerer with Roy Scheider. Sorcerer is as taut and oppressive as its source, but mines that mind-screwing existential fear more overtly, particularly towards the end. The Wages of Fear may lack that tense, crucial, almost unbearable scene from the film, where the heavy, swaying truck slowly makes its way over a rickety rope bridge, but Arnaud's original idea had facilitated it, had birthed the potential. Even though I wish it had done more to root around in its own depths, The Wages of Fear has more than enough substance in itself to make an interesting complement to its tense thrills.

"Fear… It was there, riding on their backs, huge, mindless and oppressive. Fear in the guts, and nowhere to run to. Still, there is one thing one can do to fear: one can refuse to accept it… So then it waits, just outside the door. It hides in the drum of nitroglycerine, and from there it watches." (pp84-5)
Profile Image for Đulić.
16 reviews
October 19, 2025
Po nesreči na naftni vrtini, v kateri divjajoč požar odnese življenja nekaj mesticev, pošlje naftna družba na pot štiri yankeeje in dva pošastna razklopotana rdeča tovornjaka, do vrha nabasana z nitroglicerinom. Z eksplozivnimi naboji bodo nato inženirji pogasili požar.

Groza v tekočem stanju je naložena v sodih in je izjemno reaktivna; samo za stopinjo previsoka dnevna temperatura pod sončno pripeko, sunkovit pritisk na zavoro, nepazljivo spuščanje sklopke, najmanjša kotanja ali grbina na cesti lahko povzročijo, da nitroglicerin pljuskne ob robove sodov in nasilno eksplodira v pošastnem belem blisku. Tovornjaki so tempirane bombe, ki nenehno pretijo, da jih bo vsak hip razneslo.

Vozniki kamionov bodo za uspešno prepeljan smrtonosni tovor na cilju prejeli odlično plačilo. Med njimi in zajetno denarno nagrado pa se razteza 48 peklenskih ur in 500 kilometrov najbolj valovite, luknjičaste, razbeljene, ovinkaste, strme, nehumane, neprevozne in skrajno nevarne ceste na svetu.

***

To je antagonistični roman, v katerem so vsi po vrsti do kosti pokvarjeni. Najočitnejša pošast je nitroglicerin, sledita cesta in pokrajina, ki sta obe sovražni do življenja. Izprijeni so tudi grobi, neotesani, žleht šoferji, polni morilskih vzgibov. Za denar so pripravljeni storiti vse, tudi umreti, ubiti kolega ali pustiti človeka povoženega in povsem zalitega s petrolejem umirajočega gniti na asfaltu ob poti.

Najbolj zahrbten, latentni zločinski mehanizem v ozadju pa je kolonialno usmerjen kapitalizem (poosebljen v cvetočem naftnem biznisu), ki v manj razvitih državah kuje meteorske dobičke na račun izkoriščanja lokalnega prebivalstva. Puščava, nitroglicerin in psihopatsko samomorilsko vedenje tovornjakarjev namreč vsi izhajajo iz obupanega pehanja za zaslužkom. V krutem, brezobzirnem svetu, kjer ima vsaka reč svojo ceno, postane vprašanje življenja ali smrti vprašanje ekonomske računice. Človeško življenje je poceni, kupiti ga je mogoče za slabih tisoč dolarjev, prav tako lahko pa ga je tudi prodati. Ljudje kot zamenljiva, ničvredna roba zavržejo svojo človečnost in pustijo, da na dan vzniknejo pošasti.

***

Suspenz, ki ga občutijo kamionarji v tem kratkem romanu ceste, je neresničen. Dobršen del tega suspenza se prenese tudi na bralca. To je zares najbolj napeta, živce parajoča, um fukajoča, visokooktanska, nizkoprestavna knjiga, kar sem jih do sedaj prebral, 10/10 za napetost in pripovedni slog. Ne pusti ti spati do zadnje strani!

Stilistično je delo minimalistično in vrhunsko izpeljano. Temule avtorju tečeta jezik in dikcija kakor motor Rolls Roysa.

Nizko število bralcev Plačila za strah je na žalost kriminal, je pa knjiga doživela izjemen odmev skozi svojo kultno filmsko adaptacijo iz leta 1953.

***

P. S.: Iz prebranega je jasno, da avtor ve tu in tam kakšno reč o tovornjakih. Leta 1947 je zapustil Pariz in odplul v Venezuelo, kjer je kot šofer kamionov služil bajne vsote. To je počel dve leti. Francijo je zapustil s 300 dolarji v žepu, v domovino se je vrnil leta 1949. Nesreča mu je bila še zmerom za petami - v žepu je imel ob vrnitvi le še 10 dolarjev! Plačilo za strah je deloma popis njegovih doživetij in avantur izpod rakovega povratnika.
Profile Image for Hadeel Zubi.
20 reviews54 followers
Read
September 10, 2013
مخيّبة للآمال.. لم تُعجبني .
أجر الخوف من الروايات التي تبدو مُغرِية بصورة غِلافها والعرض الجميل العامّ لمضمونها على الناحيةِ الأُخرى من الغلاف ، حتى هذا الإغراء ينطلي على أولى صفحات الرواية ، الصفحتان ونصف المعنوتين بكلمةِ تنبيه والنص المطبوع بخطٍ مائل ، نعم كلّ ذلك يُثيرُ فيكَ الحماس لتصفُّحها واقتِنائها والمُباشرة بقراءتها ، ولكن سريعًا ما تبدو مخيِّبة ، سريعًا ما يتلاشى جمال تلك المقدمات ، ويطرأ الإعتقاد بأنّكَ ( ربما ) لن تستمتع بهذهِ القراءة ولكنّك تُكمِل فربّما كنتَ مخطئًا بتوقعاتِك ، فتُكمِل وتتجاوز الصفحة المئة والخمسين مثلاً وسرعان ما تُدرك أنّكَ تُشاهد فيلم ليسَ مُمتعًا .

تدور قصّة الرواية حول شركة نفط أميريكيّة تكون بحاجةٍ إلى سائقي شاحنات كيْ يقوموا بقيادتها مسافةً بعيدة وبطريقٍ وعِرة وخطِرة ، محمّّلين بأربعةِ أطنانٍ من النيتروغليسيرين وهي مادة قابلة للإنفجار من أدنى إرتجاج ، وهنا تكمُن المخاطَرة والقلق والمُجازَفة لمن يقع عليه القبول ويتولّى هذه المهمّة المحتّم نهايتها بالموت . [ حكاية غرباء يدفع بهم الجنون إلى الموت من أجل المال . فنموت نحن ، من دون أن بقض فلسًا ] * . إذ يكون هناك أشخاص كُثر في السابق جازفوا وخاضوا في طريق الموت لأجل الألف دولار التي ستُدفَع لهم بعد إتمام مهمّتهم . يقع الإختيار على أربعة أشخاص أوروبّيين قد أقدموا على هذه الوظيفة لأجل الحاجة الملحّة للمال ومغادرة البلد التي يسمّونها بلد الموت ، كلّ شخصيْن يتولّى قيادة شاحنة محمّلة بتلك المادة المتفجّرة وعليه اجتياز موته بسلام ، يدور الحديث بشكلٍ أساسي ومطوّل عن سائقيْ اثنيْن ، المجازفات والمصاعب التي يواجهونها طوال الطريق الوعِرة وكلّ الإحتياطات التي وجب عليهم اتّخاذها في التحكّم بالسرعة وضبط العدّاد وفقًا لوعورة الطريق أو انبساطه ، ويوصف خوفهم في مواقف عديدة ، خوفهم من الموت وماذا ينتظرهم ، وكيف أنّ الحصول على المال يشترط باجتيار طريق الموت ، والتغلّب على المخاوف أي عدم الاستسلام وأنّ مثل هذه المجازفة تُعتبر جنون . تنتهي الرواية بانفجار أطنان النتروغليسيرين ( الشاحنة الأولى ) على الطريق المتعرّجة ، حيث يولّد هذا الإنفجار والموت القريبيْن -والذيْن لا يبعدان مسافة كبيرة على الشاحنة الثانية- الخوف في السائقيْن المُتناوَل عنهما الحديث . تنتهي قصّتهما ( سائقيْ الشاحنة الثانية ) بموت السائق الثاني بعد إصابة بالغة يكون المتسبّب بها رفيقه السائق ( جيرار ) ، حيْث ينجح هذا الأخير بالقيام بالمهمة بشجاعة وصبر بالغيْن وتصل الشاحنة المحمّلة بالموت إلى المكان المطلوب ، ويقبِض ألفيْ دولار ، ثمّ يعود إلى أعقابه وهنا يعاند نفسه ويعاند الحياة – كما ذُكِر في الرواية – فيتجاوز سرعة هائلة بقيادته ويُفاجأ بمنعطفٍ لمنحدر ولا يستطيع السيطرة والتوقّف فيسقط في هاوية الوادي وتنتهي حياته أيضًا .

ليست جميلة.
لمن لديْه أجر الخوف فأنصحه بأن يُعطي الفرصة لنفسه بقراءة رواية أُخرى جديرة بذلك . لا أقول أنها ليست جديرة ولكن لا فائدة تُرجى منها وبرأيي أنّها لن تُظلم إن انتظرتْ طويلاً على الرف دونَ قراءة . كنتُ أتوقّع أن تكون ” ملحمة القلق ” -كما كُتب على الغلاف- بطريقة مؤثّرة وليست مُغلقة ، توقّعت أن يكون ” الكفاح المأساوي ” كما -كُتب على الغلاف أيضًا- مُختلفًا وليس كما بدا لي .
على فكرة ، هذه الرواية قد اقتُبسَ منها فيلم وهو من الأفلام الكلاسيكيّة : Le Salaire De Peur ( 1953 ) – The Wages of Fear – ووُضّح ذلك على الغلاف أيضًا .
143 reviews
December 31, 2024
Un livre qui se veut et d’une virilité qui se perd alors que les personnages sont confrontés à toutes sortes d’imprévus provoqués par l’hommerie ou la nature. L’ambiance se veut sale, brute; voire moite et pleine de testostérone. Néanmoins, un peu à l’image du camion, elle démarre lentement avant de prendre un rythme plus cinématographique. On y sent l’énergie du désespoir et le destin sans issue des personnages. Un roman qui ne fait pas dans la dentelle et d’une efficacité redoutable. Seul point noir au tableau : ses tournures de phrases difficilement déchiffrables qui empiètent sur l’adrénaline que la lecture devrait nous faire ressentir.
Profile Image for Joel.
72 reviews2 followers
July 20, 2014
The existential adventure novel that served as the basis for two extraordinary films, Clouzot's The Wages of Fear and Friedkin's Sorcerer. It's a decent read, though the translation lacks the sort of muscularity that's essential for this kind of story. Some faults can also be laid at Arnaud's feet -- there are some baffling factual blunders in here that undermine his storytelling authority.

Anyway. Some people say "the book is always better." Not true at all.
Profile Image for Margret Fullded.
45 reviews1 follower
December 5, 2018
Le roman est court, cinglant comme une gifle. On ose à peine respirer. Bien des années après avoir vu le film que je considérais comme un chef d'œuvre, j'étais curieuse de découvrir le roman dont il était tiré, mais loin de m'imaginer qu'il me tiendrait tout autant en haleine. Plus encore, la plume aride et décharnée de Georges Arnaud, qui ne s'embarrasse jamais du superflu laisse sous le choc, le cœur emmazouté.
Displaying 1 - 30 of 56 reviews