از آبی نفسهای کوتاه

by محمود شجاعی

چاپ اول، پخش نشده، ۱۳۵۳
چاپ دوم، ۱۳۵۹
تهران

Genres: Poetry

98 pages, Paperback

First published January 1, 1980

Reviews

[Narjes Dorzade · Rating 5 out of 5]

" محمود شجاعی " . اسمی که در ذهن من خواهد ماند با شعرهای نابی که آفریده :
.
من که جوان ترین آبی ها را در گلو دارم .
.
آن گاه که با پر بنفش به ارتفاع می خیزم .
.
پلکی از آینه می افتد .
.
و گلو نام را در تار بچرخاند .
.
کف دست من
خط پیشانی ی تو
آوازی یگانه در ارتفاع
و در ارتفاع
نام من چه نوازش دید
با نامت
در گره یک طناب ....
.
.

[Dina · Rating 4 out of 5]

مهره‌های مومیایی‌ی باد
سبز و مسموم
لغزان بر یخ
تا دریا
که از مردمکت
فواره می‌زند.

[مهسا · Rating 5 out of 5]

با من ميامد
آنكه شب را جرعه‌جرعه زلال ميكرد – در قدحی
از پنجه‌ی غزال

[شادی‌آفَرین · Rating 3 out of 5]

*محمود شجاعی/ از آبیِ نفسهای کوتاه*
.
صداش در حنجره‌ام گامهای کودکانه بر می‌دارد
.
من كلامی نداشتم زيباتر
از همين آواز تا مرگم را
پيشواز كند..
.
پس غربت دوم را با تو شروع می‌کنم
با همین زمزمه‌ی بلند
که شفایم حاصل نیست
.
به یادآور تو
عروس بنفش
که تنم بوی مرگ می‌دهد
هرچند لبی به رنگ گندم دارم
.
بخوان ای یار
بخوان به غروب
و به خون
که نام تو را می چرخاند هربار
و طلوع می‌کند دوبار
.
شب بی‌گناه
خسته می‌ماند در حوالی ماه
.
میان دو سنگ
می‌پذیرم
می‌پذیرم بنشینم و لال شوم
.
به کلامی که مرا خوانده‌اند
و مرا کبود کرده‌اند،
ضرب نفسهای شب را تکرار می‌کنم
.
و لرزش ساقه های زنبق
به شمار نفسهای شب می‌رسد
.
کف دست من
خط پیشانی تو
آوازی یگانه در ارتفاع
‌.
در این آگاهی
سرگیجه به شاهرگم رسید
.
از ترعه چرا نگذرم
من که شیهه‌ای از صبورترین نفسهای تو را به سینه دارم
.
شب رقیق است
آنچنان که انگشتانم از پنجه رها می‌شود
.
و من با جوانترین آبی‌ها به گلوی تو می‌رسم.
.
باید آموخت که با سینه‌ی زخمی، به زخم تازه نشست
.
در سرگيجه و تب
به خوابت ديدم – نجيبِ كهربا! –
.
فصلی كه
از آينده
ميگذرد
مي‌رنجاند :
سبزِ مردمكت.
فصلی كه
از گذشته
برمی‌گردد
می‌شكند :
صدای رگت.
.
اينك چيست؟
- ناگزيریِ اين قصه
كه تمامیِ فصلهاست.
.
شب بی‌گناه
خسته می ماند
در حوالیِ ماه
.
و در ارتفاع
نامِ من چه نوازش ديد
با نام‌اَت
.
حال نمی‌ترسم به ياد بياورم آن را كه نديده بودم‌اش اما
نفسش آبیِ نفسهايم بود
نمی‌ترسم به ياد بياورم آنرا كه نديده بودم‌اش اما
خونم را از گلی به بنفشه و از بنفشه به نارنجی می‌كشاند
و باز نمی‌ترسم به ياد بياورم آن را كه نديده بودم‌اش اما می‌گفت
تنها يك طناب می‌توان به تو بخشيد كه از تمام سايه‌ها می‌گذرد.
.
حال نمی‌ترسم به ياد بياورم آنرا كه نديده بودم‌اش اما
آنوقت كه می‌مردم
يالهای كهربا به گردنم گره ميزد.
.
تو ميايی
به ربودن يك گونه
اما
در تابگيریِ سايه
خود به گونه ميخَمی
بر عزایِ روانِ پرنده.
.
و گاه
لحظه‌ی بي‌نور اتفاق
گویی
قرن گذشته‌ی آشناست
.
بردار
آبیِ كناره‌ی ظهر
كه جرعه‌ی تنهاييست
در سايه‌ی خالیِ روز.
.
و چندان كه به وهم مياَنديشی
و به سَبزينه و برگ
تَپيدن به سُكون مي‌رسد و
آيينه به تَسخير.
.
بخوان و نزديكتر
بخوان
بخوان آنچه را كه از سرخیِ سرخ می‌لرزد و
در حجم كمانه می‌شكند.
.
مژه‌ها را بتكان و
بنشين
بنشين اندكی كه دستهات
در فاصله‌ی فضايیِ يادبود
كلمه‌های جوان را
جا‌به‌جا كند
.
من
در امتدادِ دستِ تو
و در مزه‌ی شور لبانت می‌چرخم و
نفسهايم را می‌نگرم.
.
سخن از بيگانهست
كه صداش
در حنجرهام
گامهاي كودكانه بر ميدارد
.
و در مدارهاي تار گسسته
از من دور
از تو دور
لنگر جنون ما
به غش ميافتد
.
از فضاي صوت
بر خطوط بنفش بيمار
بالهاي فرشتهيي فرود آمد
آنگاه
چشمهاي مرثيه آبي شد
.
ميان من و تو كمان تماشا
رقص را
با كه آغاز می‌كنی؟
.
بگذار
بگذار
بر نفسهايم هميشه رودخانه بگذرد.
.
بوسه لكه‌ی سُرخيست
در ضيافت بعد از باران.
.
بندبندِ انگشتانت
چه آهِ بلنديست
بر تاقِ خيس پيشانیِ من
.
دو چشم
می‌ربايم از تو:
زمرد شبهای زيارت.
.
دريا در مچ پای توست
و مَد آب به چالاكیِ رقص من.
.
از چه بترسم
تو با منی
با تاری ابريشم
و نفسهای عاشقانه‌ام
غبار هفت فصل را از شانه هات درو می‌كند.
.
در پيشگاهِ لحظه‌یی دارآويز
می‌خواهم كه به دستی
گردنم را بلند كنی
می‌خواهم مژه‌هات از دريا برگردند
ای صاحب شانه‌ی من !
.
شفا
شفای سينه‌ی من
آندَم كه نفسهايم
قفل می‌شود
قفل می‌شود
در حلقه‌های آبیِ آبی
.
و اگر گاه درين بروج
طاقت شانه‌هات می‌شكند
به ياد توانی آورد
چشمهای بيدار
و انگشتهای مرا
كه ريشه‌هايی در كشتزار و ستاره دارد.
.
بخوان
خاكستر دو نيت غريب
كه من نفسی نمی‌كشم و
به تسلا
خونم را
در انگشتان تو می‌ريزم.
.
برگی كه سبز نيست ولی
از پيشانیِ سپيد مي‌ريزد
در خوابهای من و تو ريشه داشته‌ست
و زماني كه هم‌اكنون برای تو می‌چرخانم
خاطره نيست
گردش سبزست و
گروه شب‌پره و
هوای پنهان !
.
چه می‌تواند کرد
پیکرِ تفته‌ی تنها
مشتی رگ
از شانه درآرم
( فواره‌ی خون ارزانیِ باد...)
.
آنكه در می‌بندد
و شبهای مرا شماره می‌كند
از گلوی تو جاريست و
در گلوی من منجمدست.
.
ميان دو گريه
از ضربه‌ی پنجه‌ای
لكه‌ی بنفش
بر صورت ماه
جای می‌گيرد
.
ای مهربان
در حلقه‌های ابريشم
گلوی تو را می‌بينم
با چشمان ستاره‌ای كه شب را تمام می‌كند
آنگاه كه می‌گويی
آنگاه كه می‌خندی
با زيباترينِ مرثيه‌هات
كبود
ای آزاد بزرگ !
.
سوسنی بر صدات
مي‌ارايد
و گاهی
كه ستاره خود صداست
آسمان آنجاست
آنجا
چندان كه دست
چون فراز كنی
.
مرگی
در چشمان پرنده‌یی
به ميراثم هست

[Vartan · Rating 5 out of 5]

شاهکار
شاهکار
شاهکار

[Mohsen Ameri · Rating 3 out of 5]

فاصله ی انقلاب تا ولیعصر و خطِ آبیِ به سمت قائم، تا بهشتی ش، تا خطِ سرخِ تجریش؛ با از آبی نفسهایِ کوتاه ی که امانت بود تا یکشنبه ای که فرداست.