Este libro ha sido convertido a formato digital por una comunidad de voluntarios. Puedes encontrarlo gratis en Internet. Comprar la edición Kindle incluye la entrega inalámbrica.
Emilia Pardo Bazán was a Galician author and scholar from Galicia. She is known for bringing naturalism to Spanish literature, for her detailed descriptions of reality, and for her role in feminist literature of her era. Her first novel, Pascual López (1879), is a simple exercise in fantasy of no remarkable promise, though it contains good descriptive passages of romance. It was followed by a more striking story, Un viaje de novios (1881), in which a discreet attempt was made to introduce into Spain the methods of French realism. The book caused a sensation among the literary cliques, and this sensation was increased by the appearance of another naturalistic tale, La tribuna (1885), wherein the influence of Émile Zola is unmistakable. Meanwhile, the writer's reply to her critics was issued under the title of La cuestion palpitante (1883), a clever piece of rhetoric, but of no special value as regards criticism or dialectics. The best of Emilia Pardo Bazán's work is embodied in Los pazos de Ulloa (1886), the painfully exact history of a decadent aristocratic family. A sequel, with the significant title of La madre naturaleza (1887), marks a further advance in the path of naturalism. She was also a journalist, essayist and critic. She died in Madrid.
Pardo Bazán es una de mis autoras favoritas, por lo que ya era conocedora de su obra, muy heterogénea, la de una escritora tremendamente polifacética. Me animé a comprar esta recopilación de cuentos trágicos, sorprendida de ver como doña Emilia me ofrecía todavía más facetas como literata. Me gustaron especialmente los relatos de corte gótico —como por ejemplo, «La cana» o «La resucitada»—, por lo que me arrepiento de no haber comprado un título más específico que recogiese en exclusiva este tipo de cuentos. Aún así, la variedad de relatos, ambientados en contextos muy diferentes pero todos ellos marcados por la tragedia, le dan un valor especial a esta obra. Pardo Bazán siempre es una gran opción.
Como en toda recopilación con muchos títulos, algunos me han gustado más y otros menos. Entre los primeros, aquellos de corte gótico o más siniestros; entre los segundos, los de inspiración mitológica o ambientados en culturas antiguas.
Sin duda Emilia Pardo Bazán es una gran desconocida. No hay lecturas obligadas en el colegio ni en el instituto y, sin embargo, después de leer este libro de cuentos, me parece que estamos ante nuestra particular Edgar Allan Poe.
Aquest 2021 és el centenari de la mort d’Emilia Pardo Bazán, escriptora gallega considerada la millor novel·lista espanyola del segle XIX. Però no he començat per una novel·la per a apropar-me a la seua obra, he trobat aquest recull de contes en la biblioteca electrònica de la Generalitat Valenciana i m’he animat a llegir-los.
Ens trobem davant un bon grapat de contes breus, alguns quasi paràboles, que comparteixen, com el títol del recull adverteix, quelcom “tràgic”: crims, fets sobrenaturals, històries que d’alguna manera o una altra tenen un desenllaç dramàtic.
Les històries són molt variades; algunes quasi policíaques, algunes amb pinzellades d’humor -de vegades d’humor negre-, algunes, fins i tot, en ambientacions exòtiques com els deserts d'Àfrica, els iglús dels Inuit o les selves de l'Índia.
L'autora desplega un estil, entre realista i romàntic-gòtic. Hi ha algun apunt de denuncia social, encara que l'autora -que no deixa de ser una burgesa de la seua època- critica durament el dret de vaga en dos dels contes.
En definitiva, un recull de contes molt interessant, algun d'ells genials, que m'han semblat molt bona via d'apropament a l'obra de Pardo Bazán.
“- ¡Señora Muerte! ¡Madrina mía! ¡Acúdeme! Espacióse por el encierro cárdena claridad, y don Beltrán vió delante á una mujer extraña, medio moza y medio vieja, por un lado engalanada; por otro, desnuda. Su cara se parecía á la de don Beltrán, como que a él mismo, ‘su muerte propia’. Y don Beltrán recordó el dicho de cierto ilustre caballero del hábito de Santiago: ‘la muerte no la conocéis, y sois vosotros mismos vuestra muerte: tiene la cara de cada uno de vosotros, y todos sois muertes de vosotros mismos’”.
En conjunto he disfrutado mucho de los relatos, incluso al intercalarlos con mi lectura actual ha hecho que avance más rápido con esta. He conocido más de la forma de pensar a finales del siglo XIX. Para mí una obra maestra del terror español. La autora es una de las grandes autoras españolas.
Excelente, como casi todo lo de doña Emilita. Qué manera tan extraordinaria y natural de narrar, sin fuegos de artificio, pero con maestría y dominio. Mención especial algunos de los cuentos, como Drago. Muy recomendable.