Tras el éxito de Psicología punk, llega el segundo cómo acabar de una vez por todas con la autoestima happy flower.
Lo más arriesgado del mundo no es hacer una expedición a la Antártida en chancletas.
¿Sabes qué es?
Contar de manera sencilla el asunto más complejo del tu mente.
Lo que quiero es llegar al final de mis días pensando que mi vida tampoco estuvo tan mal, y, tras veinticinco años de psicólogo, tengo algunas ideas interesantes para lograrlo.
Para ello, te hablaré de Laura y su psicóloga ultratóxica; de Leandro, el músico desastre; de la tesis doctoral de Albert; de María y sus atracones; del virus de Luisa, y de muchas otras historias más.
Con Autoestima punk, voy a ayudarte a organizar el desván que tienes en tu cabeza.
Deja de comprar humo. Por fin, apañar tu autoestima y caerte mejor sin rollos lacrimógenos es posible.
Me ha gustado mucho al igual que "Psicología punk" Víctor tiene esa habilidad de hablar de psicología como el que habla del tiempo que hace en un lenguaje cercano, con ejemplos reconocibles y usando poco lenguaje "científico. Un buen libro para leer y pensarlo durante muchos momentos en el día.
¡Estamos de celebración! Víctor Amat vuelve a Librorum, a pesar de su apretada y alocada agenda, para charlar sobre su nuevo libro: Autoestima Punk.
En esta conversación no solo comentamos algunos de los conceptos de su libro, sino que abordamos diversos temas que no dudo que os resultarán interesantes; además, el estilo cercano y "libre de chorradas" de Víctor que ya encontramos en sus libros y en sus publicaciones en redes sociales, hace que siempre sea muy fácil y agradable charlar con él.
Espero que disfrutéis de este episodio del podcast y que leáis y disfrutéis también de Autoestima Punk y del anterior: Psicología Punk. Gracias por estar ahí, hasta pronto y ¡felices lecturas!
Entretenido, fácil de leer y comprender. Lenguaje cercano; citas curiosas, reconocibles y de esas que te arrancan sonrisas. Pero, en lo personal, me faltó contenido (chicha), mayor desarrollo y profundidad. La esencia del libro se resume en media página. Muy básico, y no es que eso esté mal.
Hacía años que no conseguía terminar un libro. En eso sí me ha ayudado :)
No me suelen gustar los libros de autoayuda, psicología… pero leí este porque lo vi diferente. Me ha gustado que trate el tema desde otra perspectiva, hay frases muy buenas, pero el libro es algo básico.
Pasa más tiempo diciéndote todo lo que te va a ayudar que ayudándote. El meollo del libro me ha gustado pero se queda demasiado en la superficie de las ideas. Él dice que simplifica pero considero que a veces es necesario redundar en las ideas o incidir más en la evidencia científica.
Sería complicado no definir este libro como de auto ayuda, sobretodo cuando el título es auto estima. Aunque esté a camino ente la divulgación y el ensayo, lo que está claro es que hay muchas cositas que hacen pensar en tu relación con el mundo, contigo mismo y en los demás y entre todos estos a vez. Es muy entretenido y sobretodo disruptivo con la psicología convencionalmente aceptada. En ocasiones incluso destroyer. Con buen humor y puntos muy interesantes. Para pensar un poco.
Es muy sencillo, incluso entretenido de leer. Va directo a la yugular de las empresas y gurús de la autoestima, pero para mí cae en la misma trampa: se basa exclusivamente en su opinión. Es un ensayo , está claro, pero no introduce marco teórico ni hace referencia a otras personas que hayan aportado cosas similares. Simplemente es él extendiendo su filosofía.
Más allá de eso, prefiero mil veces esto que cualquier estantería de Fnac en rebajas.
El libro a comparación del anterior texto del autor, no me gustó tanto, si hay enseñanzas muy valiosas, que las voy a retomar acá, pero creo que no me terminó de gustar la prosa del autor, aunque a una persona que no sepa mucho sobre psicología y que está muy metida en el mundo del desarrollo personal y la psicología positiva, este libro puede ser una buena crítica a esos fundamentos, otro aspecto que no me gustó el libro de sobre la importancia de la infancia y la familia para la autoestima, a mi modo de ver no son tan determinantes para este aspecto. Para una persona que tiene problemas de autoestima, este libro puede ser muy bueno. La verdad es que no tengo tantos problemas relacionados con esa variable, por lo que puede que el libro no me haya gustado tanto.
El capitalismo ha causado un problema y es el deseo de compararnos constantemente, este mismo sistema económico ha inventado problemas para luego vendernos una solución, bajo este concepto también existe la típica frase de que la culpa es nuestra por no esforzarnos lo suficiente, pensando que todo es posible, cosa que no es cierta.
La verdad hay muchos capítulos en los que no se pueden sacar grandes ideas y que si bien el autor usa metáforas y cosas de la vida cotidiana para hacernos entender mejor sus ideas, la verdad es que a mí no me llegaron a parecer tan buenas esas partes, por ejemplo el capítulo para explicarnos que es una teoría puede que le sirva a muchas personas, pero a mí no me terminó de convencer.
Una de las ideas que rescató del autor es que no solo basta con respirar tranquilamente, se nos ha enseñado de que es necesario meditar para vivir bien, cosas que no están así, la meditación es un componente importante para la vida, pero no quiere decir que sea para todos, cuando se esfuerza algo ya no lo estamos aceptando, hoy hay que aceptarnos tal y como es incluso con nuestros defectos, hay que dejar de lado que podemos lograr todo con solo proponérselo, incluso no tenemos en cuenta el contexto, siempre hay que recordar que hay personas con mayores privilegios, o que tienen situaciones más difíciles que a la de nosotros. Por otra parte, nunca deberíamos imponernos una emoción agradable sobre una desagradable.
Debemos tener cuidado con las expectativas que tenemos sobre nosotros mismos, es malo tener tanta autoestima al principio, no siempre querer es poder, por ello hay 3 aspectos muy importante a tener en cuenta a la hora de tener una buena autoestima: el primero es la potencialidad, los seres humanos tenemos un gran potencial para hacer muchas cosas, el segundo es la posibilidad, siempre hay que mirar qué posibilidades tenemos, no podemos suponer que podemos hacer de todo, como correr una maratón de un día para otro, finalmente tenemos la capacidad, algo que no tienen todas las personas, ya que personas con trastornos mentales no pueden hacer las mismas cosas que nosotros. El autor concluye así con unas buenas reflexiones con lo que debemos tener buenas expectativas, debemos planificar y no todo depende de nosotros mismos.
Uno de los grandes objetivos de la vida es vivirla, en ese aspecto nadie es perfecto, no debemos buscar la perfección porque es imposible, otra tesis importante del autor es que no hay verdades inmutables en la vida, así como que todo comportamiento o pensamientos tiene una función valiosa en nuestras vidas, por lo que se puede relacionar de que no hay sentimientos o emociones malas. Hoy otra idea que desmiente el autor es que existe una versión ideal de nosotros, esa falsa creencia de suponer que tenemos un lado bueno y otro malo, pero el ser humano es demasiado complejo y contradictorio para esa versión maniquea.
Otro aspecto importante es que debemos dejarnos de echarnos la culpa de todo, un aspecto importante en la madurez mental es saber qué juegos estamos jugando y qué mano llevamos, porque como se había dicho anteriormente no todo lo podemos hacer perfecto, hay que aceptar nuestra imperfección como humanos, en esas 2 partes buenas y malas hay que aceptarlas, así como ser consecuentes con nuestros sueños, no hay que desilusionarnos al no poderlos cumplirlos, porque la autoestima es como la felicidad entre más la busca uno menos el encuentro. Hay que saber que podemos nosotros mejorar en el rango de mejoría, es decir, que debemos aceptar lo que se nos da bien, no todo es poder dentro de nosotros mismos, por ello hay que exaltar nuestros defectos y nuestras sombras. Hacia el autor termina con una frase de Tolstói en la que cuando amas a alguien lo amas tal y como es, no como te gustaría que fuera, cosa que aplica para nosotros mismos.
En conclusión, el libro es bastante decente y le puede servir a muchas personas que hasta ahora se están adentrando en el mundo de una psicología más crítica y argumentativa, no es para nada pesado del libro, pero, al tener tantas historias y metáforas creo que se pierde mucho de las ideas que el autor intenta transmitir.
Víctor Amat fue campeón de la disciplina "Todo Vale", y se crió en un barrio pobre de Barcelona, por ende sabe que enfrentar la vida es más una cuestión mental que de condiciones para hacerle frente: ¿o no?
Discutiendo con las teoría de la posibilidad tóxica, que sólo tú puedes salir adelante o que manifestando las cosas se logran; intenta dar cabida a una frase muy repetida en el libro: a veces la vida es una mierda y debemos saber pararnos ante ella. En su segundo libro en esa línea, acá se centra en que la autoestima no es una cuestión "naif" que sólo se consigue con mera voluntad, sino que más bien es el constructo de tu historia de vida y que quizás no tuviste la suerte de otras y otros.
Son de esos libros de autoayuda como píldoras, pero que te da un mensaje más claro que otros: no compres toda la basura que te dice que puedes contra el mundo, muchas veces necesitarás ayuda o simplemente darte cuenta que no es cómo te lo hacen creer.
Creo que el autor ha dedicado más páginas a decir lo que NO es autoestima punk a lo que es. Tiene varias críticas e ideas muy interesantes. No he leído otros libros de autoayuda, pero lo que plantea frente a lo que supuestamente se suele plantear me parece importante. Pero podría haber ido más directo o desarrollado más sus ideas. En lenguaje tan cercano y de colega tampoco me ha convencido mucho.
Un poco más de lo mismo, mucha palabrería y pocos ejercicios prácticos. Da consejos y expone ideas interesantes, pero no profundiza. Es contradictorio en ocasiones. Había ratos que según iba leyendo pensaba: “pufff, ¿para qué estoy leyendo esto?”. Sin embargo, al final sí que me quedo con un par de cosillas que he sacado de aquí (que en realidad son cosas que ya sabía, pero he conectado de manera diferente con ellas).
Es una visión cruda, directa y sin ningún optimismo ingenuo sobre lo que significa estimarse. Pasa por ser más compasivo, asertivo y empatico, en primer lugar con uno mismo. Además hace una parada estratégica en alinear expectativas y aceptar lo que es. Yo diría más paz y menos presión por alcanzar un ideal de vida que alguien se inventó.
Nada nuevo que no haya leído antes, es un interesante approach y una manera irreverente de decir algo útil, puede ser una buena herramienta para quienes efectivamente lo que él llama como psicología "naiv" no le funcione.
Es una lectura rápida que deja básicamente el aprendizaje de "enfócate en tus fortalezas y no en tus debilidades"
Muy “yo”; más de una persona me había dicho que leyera a Víctor Amat, que “mis técnicas” y reflexiones le recordaban… Fácil, directo y con un trasfondo necesario de divulgación psicológica profesional.
Si te interesa tu salud mental y bienestar general, pero estás podrido de los hippies vendehumo que piensan que 'el equilibrio' se logra con meditación y pensamientos positivos, este libro es para ti.
Ah! Y si te gusta el estilo de Mark Manson, este libro también es para ti.
Si estás harto de los consejos como: no te estreses, todo tiene un motivo, solo piensa positivo… Quédate a leer este texto, no esperes la novela de la broma infinita, pero si realidad simple, cruda y directa.
Molt molt bàsic tot el que diu, sense contingut, ja ho hauria d’ haver imaginat per la “lletrota” del llibre.. només vol omplir pàgines.. Critíca a tots els gurus pero no dona cap alternativa… Realment és perdre el temps, te’l pots estalviar.
muy cortito con un par de frases y ideas que merecen la pena entre mucho relleno y afirmaciones cuestionables. el tono informal del autor hace que se lea tan fácilmente que no pierdes nada leyéndolo.
Pues me ha parecido poco profundo y que no aporta gran cosa. No está mal para la gente intoxicada de Mr. Wonderful, pero para la Schopenhaueriana se nos queda corto.
puc resumir el que sento per aquest llibre dient que penso utilitzar el temps gastat en llibres d'autoajuda per rellegir aquest fins que em sàpiga cada paraula de memòria