“The energy coming out of the store was so appealing that I walked right in without any intention of buying a record. I do believe that certain energies compel you in life, they push you in one direction or another. Some attract you, others repel you, and that’s pretty much how one moves through the world.”
An enchanting story about love, both new and lasting. About the yearning for wisdom. An ode to a conscious and full life.
Zéér middelmatig boekje, ik heb het alleen maar uitgelezen omdat het zo dun was... Ik vond het eerst en vooral niet erg goed geschreven, al staan er af en toe wel mooie zinnen in, die deden hopen dat het toch nog beter zou worden. Maar ook het verhaal zelf kon me niet boeien. Het is een verliefdheid -en liefdesverhaal, maar dat voelde ik er toch niet echt in. Er zijn ook te veel losse eindjes, die niet uitgelegd of uitgediept worden, wat jammer is, want het had zo veel meer kunnen worden. Het einde is absoluut 'verrassend' te noemen, maar vooral volstrekt ongeloofwaardig, wat voor mij het boek nog wat meer naar beneden getrokken heeft.
Dit en vorig boek, Onderkoeld van Indridason, kadert in lezen voor de lijst. Leeslijst voor leerlingen wordt steeds langer en van de 177 auteurs die erop staan, staan er nog wel een paar die ik nog niet ontdekt heb. Ish Ait Hamou moest ik wel lezen. Niet omwille van het feit dat je er niet naast kan kijken als je ook maar één blik werpt op (social) media maar wel omdat mijn leerlingen hem zo enthousiast aan het lezen zijn. Ze gaan naar zijn lezingen, praten over zijn boeken, spelen ze aan elkaar door. Ik kan het dus niet maken om zijn boeken niet te lezen en ik ben aangenaam verrast door Hard hart. Soms wel wat veel tegelwijsheden op één bladzijde maar het verhaal gaat verder dan de vertelling van de eeuwige zoektocht naar de Grote Liefde. Ish, iedereen praat over hem alsof hij hun beste vriend is, ik zal dat ook maar doen, heeft niet veel zinnen nodig om veel te zeggen. Als Tom afscheid neemt van zijn moeder om naar universiteit te vertrekken, zegt ze: 'Dat weet ik, schat, maar je staat voor de tv.' De buren van Tom zijn fantastisch. In een boek voor jongeren zelden zo'n prachtig portret van oudjes gezien. Wijze levenslessen zitten in het boek verstopt. Het einde vond ik zeer onwaarschijnlijk maar mijn leerlingen beloofden mij uit te leggen wat Ish eigenlijk bedoelt. Alleen al daarom krijgt Hard hart hier 4 sterren. Anders lezen mijn leerlingen zelden of het moet John Green zijn of boeken zoals Twilight, Divergent of Hunger Games... Blij dat Ish hun vriend is geworden.
Dit boek werd me aangeraden door iemand en ook de titel en cover spraken me aan maar jammer genoeg vond ik het verhaal ronduit slecht. Ik had meer het gevoel dat ik enkele fragmenten uit een eerste versie las dan een afgewerkt verhaal. Het hoofdpersonage kon op geen enkel moment sympathie bij me oproepen, integendeel. Het 'ik-heb-geen-vrienden-maar-ben-zeker-dat-dit-meisje-dat-ik-nog-nooit-gesproken-heb-de-ware-is'-syndroom ben ik ondertussen meer dan beu. De nevenpersonages zijn al ietwat interessanter maar worden gereduceerd tot redenen om wat 'filosofische wijsheden' in het boek te kunnen schrijven. De woedeaanvallen waren zonder enige twijfel het boeiendste maar de uitwerking ervan deed me opnieuw zuchten. En die plot twist... Toen ik die las wou ik het liefst van dit alles het boek door de kamer gooien en nee, niet omdat die zo onverwacht of goed was. Sommige onderwerpen moet je aanpakken met de nodige research en zorg en kan je niet gewoon even gebruiken als plottwist. De laatste pagina was nog minder realistisch dan alle voorgaande en maakte me naast geïrriteerd toch ook wat blij omdat het boek na een dikke twee uur uit was.
Ik blijf Ish een toffe kerel vinden maar ik vraag me, net als velen hieronder, ook af of dit boek er werkelijk gekomen zou zijn als zijn naam niet op de cover had gestaan.
In Hard hart laat Tom zijn kille ouderlijk huis achter om te studeren. Ook op de universiteit van Boston is hij een eenling, maar op de eerste dag valt zijn oog op een prachtig meisje met een zachte stem. Hij is op slag verliefd. In zijn fantasie voeren ze hele gesprekken en brengen ze talloze uren samen door. Lukt het hem haar ook in de werkelijkheid te veroveren? Ik vond Toms obsessie behoorlijk herkenbaar. Als tiener was ik zo vaak verliefd op mensen die ik totaal niet kende, maar in mijn fantasie maakte ik er een heel verhaal van. Ook de vriendschap tussen Tom en Candace vond ik heel echt overkomen - en ik hield van het feit dat Ish laat zien dat mannen en vrouwen prima vrienden kunnen zijn. Bovendien stolen meneer Proctor en juffrouw Blake mijn hart. Het einde van het verhaal vond ik ergens behoorlijk voorspelbaar en tegelijkertijd ging het allemaal zo snel opeens. Ik had graag iets meer uitleg gezien. De schrijfstijl is mooi en het boekje - dat slechts 160 pagina’s telt - leest vlot. Een aanrader ook voor mensen die niet graag lezen. Mijn complete recensie lees je op Boekvinder.be.
Dag ish Ik was vorig jaar met dit boek begonnen, maar doordat ik niet goed wist wat ik moest verwachten van je,Ish Heb ik dit laten liggen Ondertussen ben ik al veel meer van je te weten gekomen Ik heb je bewonderd in so you think you can dance Ik heb je novelle 'als je iemand verliest, die je niet kan verliezen' gelezen Ik heb gekeken naar over de streep en gekeken naar terug naar eigen land Alors on danse staat klaar op mijn digicorder en zal ik zeker ook ng bekijken Je bent zo een prachtmens ❤️ Je boek heeft me, na het leven van je novelle, weer aangetrokken En omdat ik je straks life ga zien wou ik dit boek uitgelezen hebben en wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb :) Het is zo een mooi boek Ik wil er niet veel over vertellen maar ik vraag aan iedereen om dit boek te lezen ! Het heeft me zo hard ontroerd en mijn volgende boek zal Cecile worden Ik kijk al uit naar dit prachtige verhaal Tot straks ish :)
Ik ben niet onder de indruk van deze "Verborgen Parel" uit de bib. Ik vind het een ongeloofwaardig flutverhaal, dat bol staat van de clichés en met een heel vreemde wending op het eind. Ik hou niet van de aforismen van Ish Ait Hamou en ik betwijfel of dit debuut ooit gepubliceerd zou zijn als het niet geschreven was door een van tv bekend jurylid van een danswedstrijd.
Een dun boekje, fijn voor tussendoor, om in 1 avondje uit te lezen. Halverwege werd het verhaal wel erg voorspelbaar en het einde was dus geen verrassing. Alleen het allerlaatste hoofdstuk vond ik wel heel origineel: het verklaart waarom elk van de hoofdstukken dezelfde titel ‘Maandagmiddag 2 uur’ heeft.
Voor mij een nogal onrealistisch en melig verhaal. Sommige stukken worden te uitvoerig omschreven, andere hadden dan weer meer aandacht verdiend. Wel een knappe wending op het einde van het verhaal.
Op zich wel een mooi en tragisch verhaal, maar sommige dingen slaan op niets. Welke student bekijkt nu nog vacatures in de krant terwijl het internet bestaat? Ik snap ook niet waarom je een verhaal in Amerika laat afspelen, terwijl het in het Nederlands geschreven is. Soms ook wat ouderwets geschreven.
In ieder van ons schuilt een duisternis maar de liefde kan deze verborgen houden, tenzij de liefde de oorzaak is.
Een verhaal over obsessie, over toewijding en over toegeven aan die donkere kant die schuilt in het diepste van de ziel.
“Having a Heavy heart means feeling sad, unhappy… also: aching heart!”
Belgian writer, former dancer and recently a filmmaker is pretty known in Belgium for the books he has written and for his work in dancing tv-shows as a jury member. But what he is, no matter what he does, is a storyteller!
Heavy Heart was originally published in Dutch in 2014. And I read it in Dutch in 2016. But early 2023 I had the chance to meet Ish and heard him talk about this book and how he actually wrote it in English before the publisher told him to translate it in Dutch and they would publish it. Ten years later he finally managed to convince them to published it in its original form, in English. So when the publisher Manteau asked me to read it (again) and write a short review I wasn’t going to decline!
Tom leaves his estranged family to go study in Boston, Massachusetts. His mother doesn’t care, she’s glued to the television screen; his brother left the house years ago and was never heard of again and his father, the only one that connects to him somehow, doesn’t have the words to keep him home. So Tom leaves.
But Tom is a loner, doesn’t have many friends and isn’t the one to easily connect to someone else. He’s not that different from his other family members. And yet…
When he meets his neighbours Mr. Proctor and Mrs Blake, a couple that’s been together for forty years but never got married, he’s immediately part of their family. When Tom passes by a record store that almost never has a costumer, he starts talking to the girl at the counter, Candice, and learns all there is to learn about her life. A friendship blooms.
And Tom is smitten, he’s under the spell of a girl in his class, Rachael. His feelings for her turn him in a sort of a stalker, but not in a bad way. He’s just always on the lookout for her at school. But he lacks the ability to start a conversation. She’s this popular, young, beautiful girl… until she suddenly stops being that and she turns inward, dyes her hair black and she changes completely.
Something happened to her.
This is the kind of story you read and can’t stop reading! It takes hold and never lets go and on the last pages it even manages to grip you even harder, by the throat this time, just to squeeze a little bit harder and tighter…
And there’s this remarkable thing in this book that gets an explanation at the end of it: everyday is Monday at 2PM!
So far I have never read a book by Ish that I didn’t like and even rereading it, but in another language, hasn’t changed this opinion. Even though his novels are literary works and not thrillers or suspense novels he manages to keep you at the edge of your seat and you just know, you expect a twist and when it does happen, even though you knew it would come, you didn’t expect what he came up with! And that’s his biggest strength!
I think Ish should try and write a suspense novel, he would ace it!
P.S. as this book was translated in English I wrote my review in English as well!
Objectief gezien geef ik dit boek drie sterren, maar als ik mijn hard hart moet volgen, dan kan ik niet anders dan het einde van dit boek af te keuren. Het begon allemaal heel goed: ik was volledig in de ban van Ish' mooie en atmosferische schrijfstijl! Ik vond Tom's ontwikkeling goed uitgewerkt, net zoals de opbouw van zijn relatie met Rachella.
MAAR. Dit boek had geen 'happy ending' mogen krijgen op deze manier, zonder uitwerking. Gaan we die verkrachting echt gewoon negeren? Doen alsof deze nooit heeft bestaan? Dat DANKZIJ de verkrachting Rachella benaderbaar werd voor Tom en hun 'ware liefde' kon starten? "Oeps, de liefde van de man is ZO overweldigend dat hij zich niet kan beheersen en het meisje verkracht, maar geen probleem hoor, want hij is haar 'ware liefde' en ze leven nog lang en gelukkig!" Nee. Nee! Het einde stelde me echt enorm enorm teleur, zéker omdat dit boek gekozen werd als Boektopper en deze problematiek niet besproken wordt?
Ik vind het moedig van de auteur dat hij dit verhaal op papier heeft gezet en het bevat enorm veel elementen om de belangrijke discussie te openen, om dit probleem te bespreken, maar ik wou dat hij de moed had gehad om een standpunt in te nemen en verder te schrijven. Hoe moet de lezer dit einde nu vinden? Het einde wekt de suggestie dat de Rachella hem heeft vergeven, maar zoiets mag NOOIT als vanzelfsprekend ervaren worden en zelfs in hun relatie is dit onzinnig! Dus ik mis de uitwerking ervan, want dát zou leerrijk zijn geweest! Hoe zou deze ontdekking hun relatie veranderen? Hoe zou Rachella erin slagen om hem te vergeven en deze traumatische ervaring te verwerken? Hoe verwerkt Tom dit? Hoe overwint hun liefde en relatie deze moeilijke situatie? Maar de gevolgen niet bespreken en de lezer achterlaten met het gevoel dat de verkrachting van Rachella een jammerlijke, maar tegelijk gelukkige ontwikkeling was, dat lijkt me vandaag compleet onaanvaardbaar, ontoelaatbaar zelfs, sorry.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Een mooi & ontroerend verhaal in ware Ish-stijl, maar iets te kort naar mijn gevoel. Het had iets langer, uitgebreider & gedetailleerder gebracht mogen worden, oprecht!
Eerst en vooral een pluim voor de vertaalster. Lies Lavrijsen heeft er een vlot leesbaar boek van gemaakt. Ik weet niet of ik het zou uitgelezen hebben, als de stijl ook nog eens tenenkrommend zou geweest zijn. De tweede ster is voor haar.
Ten tweede, zonder de plot hopelijk al te veel te verraden, is die wel gebaseerd op een psychologische aanname waar verschillende onderzoeken van beweren (ik verwijs naar populariserende boeken van Draaisma en Tulsma&Taquet (die laatste binnenkort een recensie) zonder die onderzoeken zelf gelezen te hebben) dat traumaverwerking nooit zo verloopt. Freud mag in dit geval op de schop.
Ten derde werkte het aanvankelijk wel als een verrassing dat elk hoofdstuk zogezegd een therapiesessie is. Het is een goede vondst, maar ook een dure. Want het duurt 14 hoofdstukken voor we het verhaal kennen, aan 60 euro per sessie is dat wel de moeite. De verhaalconstructie zit hier in de weg van de geloofwaardigheid van de vertelstem.
En zo ervaarde ik ten vierde nog best wat redactionele ergernissen, van onuitgewerkte zaken (een psycholoog zou veel meer doorvragen naar de relatie met de ouders van de ik en naar de woedeaanvallen), ongeloofwaardigheden en storende foutjes. Om maar één voorbeeld te geven: de vrouwelijke hoofdpersoon verliest in haar puberteit haar moeder. Laten we zeggen dat ze vijftien is. Op het graf van de moeder staat op p. 94 te lezen dat ze op 68-jarige leeftijd overleden is. Dan zou ze nog als 52-jarige zwanger geworden zijn... Mwa, ik weet het niet.
Ish Ait Hamou heeft met dit debuut geprobeerd om een boek vol wijsheden te schrijven, gegoten in een psychologisch verhaal. Hij heeft te veel ineens willen doen. Ik kan niet over de vele weeffouten heen lezen, maar blijkbaar kunnen veel jongeren dat wel.
I think I might have dreamt reading this book. I remember feeling drawn to the writing style. It read so easily, the way it was so mundane but lyrically powerful made me relate and feel connected to this book on a deep and somewhat scary level. It consumed my thoughts. I kept being amazed at how simple yet intense it was written. I found it wise, funny, raw and real. I loved how the character was flawed in such a real way that made me see people differently in my own life. It got me thinking and it made me feel joy and I thought how blessed I am to know exactly what he was talking about. Up till the last 30 pages when I felt sadness and fear. I knew I will not like the ending, I could feel it in my bones. And I know how I wanted to scream and question my own sanity when the end was revealed. For that artistry and trick of mind, I bow to you dear author. For the feelings of loss and depair I curse you, dear author. For you have altered my own memories of my life by throwing my whole believe system on its head. And for teaching me to accept that this ending you crafted is as real as the joy I felt reading your work...I thank you, dear author and I offer you my deepest regard for you have succeded in changing something in me I felt it could not change cause I intensely didn't want it to. If when reading this review you feel confused, just pick up this book and you will then know I have revealed as well more of myself here than probably wise and hopefully, you will too. Great book, for it was bitter, raw and utterly dark in its joy and love and that I have to conclude is something I wished I never thought about for it is too heavy for a heart to carry and I curse it as ferouciously as I praise it.
I loved reading this one, although I needed time to be in this story, I recognized myself sometimes in Tom but I didn’t always feel a connection. Although I think his friendship with Candice was pure and sweet, like they belonged together. There was one quote in the book written by Miss Blake I really loved; “Scars are not a reminder that you have been hurt, they remind you that you can heal. Feelings change, memories don’t. Don’t fight over someone’s past, fight for someone’s future.” I felt heard when I read that quote. When Rachella was struggling with her mental health, I felt really sorry for her and felt her pain, I wanted to give her a hug and tell her everything will be okay. I didn’t understand the “Monday 2 P.M.” on each chapter until I read the end. I’ve learned from this book that you should follow dreams like Candice did and pain and fear are temporary even when it feels like it isn’t.
Heavy heart is een boek dat origineel in het Engels is neergepend maar toch een vertaling kreeg en eerst gepubliceerd is in het Nederlands. Nu kan je als lezer genieten van het boek in zijn originele ‘bedoeling’.
Opgegroeid in een huis waar dagelijks Engels te horen was - zelf redeneer ik regelmatig eerst in het Engels als ik woorden zoek ipv Nederlands - kwam dit boek veel intenser op mij over.
Deze Engelse versie is veel heftiger omdat - voor mij persoonlijk - het gehele verhaal krachtiger verteld kan worden. Alle ervaringen die de auteur in dit boek steekt, komen (juister is niet het beste woord) zinvoller over.
Als je hard hart al las, raad ik je met een hart vol liefde aan om toch deze versie te lezen, je zal opnieuw bevangen worden door het verhaal van Tim, Rachella, Candice,…
Ik weet niet zo goed wat ik hiervan moet vinden. Ik vond het op zich wel een aangenaam boek om te lezen, met als enige irritatie dat het woord 'vrijheidsmars' echt te veel gebruikt werd. Ja, aan zo'n dingen stoor ik me. Verder leest het boek wel vlot en gemakkelijk, dat is wel fijn. Sommige nevenpersonages zoals meneer Proctor en juffrouw Blake konden mijn sympathie wel opwekken, maar het hoofdpersonage in ieder geval niet. Ik heb het gevoel dat dit personage wel meer doordacht en gecompliceerd had kunnen zijn, maar dat hij gewoon niet zo goed uitgewerkt is. Wel hou ik van een krachtige wending op het einde, zo een laatste draai aan het verhaal voordat het gedaan is. Ookal was deze plottwist wel vreemd, ik apprecieer de poging om de lezer nog een beetje te verrassen.
Nadat Ish Ait Hamou tijdens een van onze colleges een lezing kwam geven over zijn film BXL, wilde ik me meteen verder verdiepen in zijn oeuvre. Dankjewel @Eefke om dit pareltje aan mij uit te lenen 🫶🏼
“Mijn hart bonsde van spijt, zoals altijd wanneer je beseft dat het te laat is. Maar is het niet zo dat spijt je de vraag stelt wat je echt wilt, en je bij een juist antwoord beloont met onverhoopte kracht?”
Leest vlot. Lijkt soms wat warrig. Op het einde valt de puzzel in mekaar en krijgt het verhaal betekenis. Bijzondere plot. Ook begrijp je waarom er steeds ‘maandagmiddag 2 uur’ staat bij elk hoofdstuk. Verhaal is hard én hart tegelijk.
Even though the book is very short, I had to put in a lot of effort to get through it. Too long-winded for me, and much of the same. I ended up only reading 2 sentences per page to get through it and yet the story was easy to follow. Two stars for the beautiful description of the old couple who live next to the main character.
-- Spoiler alert --
What annoyed me most was the narrative of the weak man who – instead of growing his personality – has to crack down on a strong woman, rob her of her friends and energy, and then be the hero to save her. But maybe I missed the point of the implausible ending.
I feel a little disappointed. Not the author's best book.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Dus ik had maar weer eens last van insomnia en in plaats van drie uur wakker te liggen, heb ik drie uur gelezen - want meer tijd was er niet nodig voor deze korte roman. Het was mijn eerste kennismaking met Ish Ait Hamou, iemand naar wie ik nieuwsgierig was omdat hij zo’n manusje van alles lijkt en er toch in slaagt naam te maken als schrijver. Telkens ik een boek van hem vastnam in de winkel, was er iets dat me deed aarzelen: het verhaal op zich sprak me dan wel aan, maar een paar paragrafen lezen in het boek was genoeg om het weer weg te leggen. En dat gevoel is gebleven: Ish kan een verhaal vertellen, maar het ontbreekt een beetje aan mooie taal, aan meer gevoel in de woorden, aan vloeiende zinnen.
Het hoofdpersonage, student Tom, is een onbetrouwbare verteller. Dat blijkt al zeer snel wanneer hij wordt geplaagd door woede-aanvallen gepaard met blackouts. Het verhaal was voor mij daarom zeer voorspelbaar. Alleen het einde bleef nog een tijdje hangen: met wie was hij nu juist getrouwd? Had hij de waarheid opgebiecht? Het enige goede aan dit boek, was het meekijken in het hoofd van iemand die psychisch niet helemaal oké is maar zichzelf wel geweldig vindt. Zo kwam Tom alleszins op mij over: hij heeft geen mensen nodig, kan zich prima redden in z’n eentje, laat zijn ouders volledig links liggen (en met reden, zou je kunnen zeggen, hoewel het op mij nogal hardvochtig overkwam), sluit toch zo makkelijk vriendschap met enkele mensen zoals zijn buurman en het meisje van de platenwinkel… Ik ergerde me blauw. Zeker toen hij na al zijn stalkerig gedrag ook nog het meisje van zijn dromen aan de haak wist te slagen. Hij moet eruit hebben gezien als Brad Pitt, dat kan niet anders, want zijn persoonlijkheid was zo vlak, zo saai, zo egocentrisch… Enfin. Ik vond hem een creep van begin tot einde, zodat het mij niet verbaasde dat hij deed wat hij heeft gedaan en ik na het onthullen van de onthutsende waarheid enkel opgelucht kon snuiven: ziet ge wel, ik had gelijk, de vuile psychopaat!
Dus langs de ene kant wist het verhaal me wel mee te trekken, want als lezer zit je erop te wachten dat er iets gaat gebeuren, alleen is dat pas helemaal naar het einde toe. Langs de andere kant beviel de schrijfstijl me niet helemaal en vraag ik me af of het de bedoeling was van Ish om zijn hoofdpersonage zo onbetrouwbaar af te schilderen, want dan heeft hij dat prima gedaan.