Πάντα αγαπούσα την ποίηση. Όμως αφήνω τον εαυτό μου να ακουμπήσει πάνω της σε ιδιαίτερες και "περίεργες" στιγμές μου. Μια τέτοια μέρα λοιπόν, περίεργη και ιδιαίτερη, έφυγα από το σπίτι μου ακούγοντας Nick Cave και έχοντας τον "Μυθοποιό" στην τσάντα μου. Μετά από μια μεγάλη βόλτα έβγαλα τα ακουστικά από τα αυτιά μου και κάθισα στη στάση λεωφορείων κοντά στο σπίτι μου ξεκινώντας την ανάγνωση των ποιημάτων του Πολυχρόνη Κουτσάκη. Κάπου ανάμεσα στις σελίδες αυτού του βιβλίου βρήκα και πάλι τον εαυτό μου.
Πρόκειται για μία εξαιρετική συλλογή ποιημάτων, η οποία αποτελεί ορόσημο για την λογοτεχνική πορεία του Πολυχρόνη Κουτσάκη, κατά τη γνώμη μου. Ειλικρινά, όσο κι αν αγαπάω την ποίηση, σπάνια με αγγίζουν τόσο καθολικά και απόλυτα τα ποιήματα. Σπάνια αρπάζουν με τόσο πάθος την καρδιά και το μυαλό μου.
Ο κύριος Κουτσάκης δεν είναι μόνο πολυγραφότατος, αλλά και τρομερά ταλαντούχος μιας και έχει καταπιαστεί με πολλά διαφορετικά λογοτεχνικά ήδη. Ελπίζω πραγματικά να έχω την ευκαιρία και τη χαρά να διαβάσω και άλλα ποιήματά του.
Νιώθω την ανάγκη να αναφερθώ ξεχωριστά σε δύο ποιήματα από τον "Μυθοποιό", τα οποία ξεχώρισαν μέσα μου.
Παρά τρίχα..."Σ'αγαπώ επειδή κοντά σου απέκτησε ορθοφωνία ο έρωτας" και
Μοβ..."Ένας τέλειος έρωτας πλανιόταν στην ατμόσφαιρα περιμένοντας να τον γραπώσουν"
Όταν διαβάζεις τέτοιους στίχους ο κόσμος σου καταρρέει και ξαναχτίζεται, και εσύ αναρωτιέσαι πόσο σπουδαίος μπορεί να είναι ο ποιητής που τους έγραψε.