What do you think?
Rate this book
Ο καπετάν Μιχάλης #1
Ο καπετάν Μιχάλης: Τόμος Α'
"Η δράση τού μυθιστορήματος εκτυλίσσεται στα 1889 στην Κρήτη, όπου οι υπόδουλοι Έλληνες επιχειρούν με έναν καινούργιο ξεσηκωμό να λευτερωθούν από τον τουρκικό ζυγό. Ο Καζαντζάκης απεικονίζει το δράμα που συνεπαίρνει έναν ολόκληρο λαό, δίνοντας σε κάθε φάση του ένα αδρό ανάγλυφο και μιαν ένταση που καθιστούν αξέχαστα όλα τα επιμέρους επεισόδια, στο μεγαλύτερο μέρος τους τραγικά, παρ’ όλο που ο συγγραφέας συχνά εισάγει με τέχνη μια χιουμοριστική νότα.
Στην πόλη τού Ηρακλείου, στο "Μεγάλο Κάστρο", και στα περίχωρά του, ο Καζαντζάκης παρασταίνει ολοζώντανα τους πάντες και τα πάντα, όμως, ένας μονάχα από τους πρωταγωνιστές κυριαρχεί στη δράση: ο Καπετάν Μιχάλης. Είναι γιος τού Καπετάν Σήφακα, ενός θαλερού εκατοχρονίτη που, κατά τη μακρά ζωή του, έχει δει την Κρήτη να ξεσηκώνεται εφτά φορές, να λούζεται ξανά και ξανά στο αίμα και να ξαναπέφτει στην οθωμανική κυριαρχία. Ενώ ο γέροντας βάζει να τον μάθουν το αλφάβητο για να μπορέσει να γράψει τις μοιραίες και προφητικές λέξεις: "ελευτερία ή θάνατος", ο Καπετάν Μιχάλης, τον οποίον όλοι αγαπούν και φοβούνται, τίθεται επικεφαλής τής εξέγερσης. Όμως, ένα ακαταμάχητο πάθος, για το οποίο ο ίδιος νιώθει ντροπή, τον σπρώχνει να εγκαταλείψει για λίγο τη θέση του στον αγώνα. Ξεπληρώνει κατόπιν αυτή την ενοχή μαχαιρώνοντας την επίμαχη γυναίκα και θυσιάζοντας τη ζωή του για τη δόξα της αθάνατης Κρήτης.
Ωστόσο, κανένα από τα πρόσωπα του βιβλίου δεν είναι τόσο ισχυρά και σταθερά παρόν στην αφήγηση, όσο η Κρήτη, το άγριο νησί, για το οποίο κανείς δεν ξέρει αν αγαπά ή απεχθάνεται τα ίδια τα παιδιά του και το οποίο θα νικήσει την "Τουρκιά" με τον πόνο του. Παρά τα πολυάριθμα επεισόδια βίας και ωμότητας, το μυθιστόρημα διέπεται ολόκληρο από μιαν ατμόσφαιρα εξαίσιας ποίησης και θρύλου".
(από την ιταλική έκδοση Nikos Kazantzakis, "Capitan Michele", Aldo Martello Editore, Milano 1959.)
"Όταν άρχισα τώρα στα γεράματα να γράφω τον "Καπετάν Μιχάλη", ο κρυφός μου σκοπός ήταν τούτος: να σώσω, ντύνοντας το με λέξεις, τοόραμα του κόσμου όπως τον δημιούργησαν τα παιδικά μου μάτια. Κι όταν λεω τ' όραμα του κόσμου, θέλω να πω το όραμα της Κρήτης. Δεν ξέρω τι γίνουνταν, την εποχή εκείνη στα άλλα παιδιά της λευτερωμένης Ελλάδας, μα τα παιδιά της Κρήτης ανάπνεαν έναν αέρα τραγικό στα ηρωικά και μαρτυρικά χρόνια του Καπετάν Μιχάλη, όταν οι Τούρκοι πατούσαν ακόμα τα χώματα μας και συνάμα άρχιζαν ν' ακούγονται να ζυγώνουν τα αιματωμένα φτερά της Ελευτερίας. Στην κρίσιμη αυτή μεταβατική στιγμή, τη γεμάτη πυρετό κι ελπίδες, τα παιδιά της Κρήτης γίνουνταν γρήγορα άντρες. Οι ανύπνωτες έγνοιες των μεγάλων γύρα τους για την πατρίδα, για τη λευτεριά, για το Θεό που προστατεύει τους χριστιανούς, για το Θεό που σηκώνει το σπαθί του να διώξει τους Τούρκους, κατασκέπαζαν τις συνηθισμένες χαρές και στεναχώριες του παιδιού.
Από πολύ νωρίς, ζώντας την έτοιμη κάθε στιγμή να ξεσπάσει σύγκρουση, είχαμε ψυχανεμιστεί πως στον κόσμο τούτον δυο μεγάλες δυνάμες παλεύουν: ο Χριστιανός κι ο Τούρκος, το Καλό και το Κακό, η Ελευτερία κι η Τυραννία και πως η ζωή δεν είναι παιχνίδι, είναι αγώνας. Κι ακόμα τούτο: πως θα έρθει μέρα που θα Πρέπει να μπούμε κι εμείς στον αγώνα. Το 'χαμε πάρει απόφαση από πολύ μικροί πως ήταν γραφτό μας, αφού γεννηθήκαμε Κρητικοί, το Πρέπει αυτό να κυβερνάει τη ζωή μας."
(από τον πρόλογο του συγγραφέα)
Στην πόλη τού Ηρακλείου, στο "Μεγάλο Κάστρο", και στα περίχωρά του, ο Καζαντζάκης παρασταίνει ολοζώντανα τους πάντες και τα πάντα, όμως, ένας μονάχα από τους πρωταγωνιστές κυριαρχεί στη δράση: ο Καπετάν Μιχάλης. Είναι γιος τού Καπετάν Σήφακα, ενός θαλερού εκατοχρονίτη που, κατά τη μακρά ζωή του, έχει δει την Κρήτη να ξεσηκώνεται εφτά φορές, να λούζεται ξανά και ξανά στο αίμα και να ξαναπέφτει στην οθωμανική κυριαρχία. Ενώ ο γέροντας βάζει να τον μάθουν το αλφάβητο για να μπορέσει να γράψει τις μοιραίες και προφητικές λέξεις: "ελευτερία ή θάνατος", ο Καπετάν Μιχάλης, τον οποίον όλοι αγαπούν και φοβούνται, τίθεται επικεφαλής τής εξέγερσης. Όμως, ένα ακαταμάχητο πάθος, για το οποίο ο ίδιος νιώθει ντροπή, τον σπρώχνει να εγκαταλείψει για λίγο τη θέση του στον αγώνα. Ξεπληρώνει κατόπιν αυτή την ενοχή μαχαιρώνοντας την επίμαχη γυναίκα και θυσιάζοντας τη ζωή του για τη δόξα της αθάνατης Κρήτης.
Ωστόσο, κανένα από τα πρόσωπα του βιβλίου δεν είναι τόσο ισχυρά και σταθερά παρόν στην αφήγηση, όσο η Κρήτη, το άγριο νησί, για το οποίο κανείς δεν ξέρει αν αγαπά ή απεχθάνεται τα ίδια τα παιδιά του και το οποίο θα νικήσει την "Τουρκιά" με τον πόνο του. Παρά τα πολυάριθμα επεισόδια βίας και ωμότητας, το μυθιστόρημα διέπεται ολόκληρο από μιαν ατμόσφαιρα εξαίσιας ποίησης και θρύλου".
(από την ιταλική έκδοση Nikos Kazantzakis, "Capitan Michele", Aldo Martello Editore, Milano 1959.)
"Όταν άρχισα τώρα στα γεράματα να γράφω τον "Καπετάν Μιχάλη", ο κρυφός μου σκοπός ήταν τούτος: να σώσω, ντύνοντας το με λέξεις, τοόραμα του κόσμου όπως τον δημιούργησαν τα παιδικά μου μάτια. Κι όταν λεω τ' όραμα του κόσμου, θέλω να πω το όραμα της Κρήτης. Δεν ξέρω τι γίνουνταν, την εποχή εκείνη στα άλλα παιδιά της λευτερωμένης Ελλάδας, μα τα παιδιά της Κρήτης ανάπνεαν έναν αέρα τραγικό στα ηρωικά και μαρτυρικά χρόνια του Καπετάν Μιχάλη, όταν οι Τούρκοι πατούσαν ακόμα τα χώματα μας και συνάμα άρχιζαν ν' ακούγονται να ζυγώνουν τα αιματωμένα φτερά της Ελευτερίας. Στην κρίσιμη αυτή μεταβατική στιγμή, τη γεμάτη πυρετό κι ελπίδες, τα παιδιά της Κρήτης γίνουνταν γρήγορα άντρες. Οι ανύπνωτες έγνοιες των μεγάλων γύρα τους για την πατρίδα, για τη λευτεριά, για το Θεό που προστατεύει τους χριστιανούς, για το Θεό που σηκώνει το σπαθί του να διώξει τους Τούρκους, κατασκέπαζαν τις συνηθισμένες χαρές και στεναχώριες του παιδιού.
Από πολύ νωρίς, ζώντας την έτοιμη κάθε στιγμή να ξεσπάσει σύγκρουση, είχαμε ψυχανεμιστεί πως στον κόσμο τούτον δυο μεγάλες δυνάμες παλεύουν: ο Χριστιανός κι ο Τούρκος, το Καλό και το Κακό, η Ελευτερία κι η Τυραννία και πως η ζωή δεν είναι παιχνίδι, είναι αγώνας. Κι ακόμα τούτο: πως θα έρθει μέρα που θα Πρέπει να μπούμε κι εμείς στον αγώνα. Το 'χαμε πάρει απόφαση από πολύ μικροί πως ήταν γραφτό μας, αφού γεννηθήκαμε Κρητικοί, το Πρέπει αυτό να κυβερνάει τη ζωή μας."
(από τον πρόλογο του συγγραφέα)
- GenresClassics
329 pages, Hardcover
First published January 1, 1953
15 people are currently reading
339 people want to read
About the author
Νίκος Καζαντζάκης
76 books5 followersΟ Νίκος Καζαντζάκης (English: Nikos Kazantzakis) υπήρξε ένας από τους πιο πολυσχιδείς και δημιουργικούς Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα, γνωστός για το πλούσιο συγγραφικό του έργο που εκτείνεται από το μυθιστόρημα και την ποίηση έως το θέατρο, τη φιλοσοφία και τη μετάφραση, αλλά και για τη βαθιά στοχαστική του διάθεση που διαμόρφωσε τη δική του κοσμοθεωρία. Γεννημένος στο Ηράκλειο Κρήτης, μεγάλωσε σε μια εποχή πολιτικών αναταραχών και κοινωνικών αλλαγών, οι οποίες επηρέασαν έντονα την προσωπικότητα και την πνευματική του πορεία. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και συνέχισε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι, όπου μαθήτευσε κοντά στον Ενρί Μπερξόν και ήρθε σε επαφή με τις σύγχρονες φιλοσοφικές και λογοτεχνικές τάσεις. Από τα πρώτα του κιόλας έργα φάνηκε η ανησυχία του για τα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα, η αναζήτηση νοήματος μέσα από τη θρησκεία, την τέχνη, την επιστήμη και την πολιτική. Ταξίδεψε σε πολλές χώρες, όπως η Ιταλία, η Ισπανία, η Ρωσία, η Ιαπωνία, η Κίνα και η Αγγλία, και κάθε του ταξίδι κατέγραφε εντυπώσεις που μετουσίωνε σε έργα γεμάτα ζωντάνια, στοχασμό και αλληγορία. Πολιτικά δραστήριος, διατέλεσε για μικρό διάστημα υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου στην κυβέρνηση Σοφούλη και ασχολήθηκε με θέματα εκπαίδευσης και πολιτισμού, ενώ συνεργάστηκε και με διεθνείς οργανισμούς όπως η UNESCO. Η πνευματική του παραγωγή είναι τεράστια: τα μυθιστορήματα «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά», «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», «Καπετάν Μιχάλης», «Ο τελευταίος πειρασμός» και «Ο φτωχούλης του Θεού» είναι έργα που γνώρισαν παγκόσμια αναγνώριση και μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες, μεταφέροντας τη φωνή της ελληνικής ψυχής σε διεθνές κοινό. Ιδιαίτερα ο «Ζορμπάς» έγινε παγκόσμιο λογοτεχνικό και πολιτιστικό σύμβολο, χάρη και στη διάσημη κινηματογραφική του μεταφορά. Παράλληλα, ασχολήθηκε με την ποίηση, με κορυφαίο του έργο την «Οδύσεια», ένα μνημειώδες επικό ποίημα σε 33.333 στίχους, το οποίο εκφράζει την αδιάκοπη αναζήτηση του ανθρώπου για ελευθερία και υπέρβαση. Στον τομέα της μετάφρασης, προσέφερε σημαντικά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας στο ελληνικό κοινό, μεταφράζοντας μεταξύ άλλων την «Θεία Κωμωδία» του Δάντη και έργα του Ομήρου, του Νίτσε και του Δαρβίνου. Ο Καζαντζάκης διαμορφώθηκε πνευματικά από ποικίλες επιρροές: τον χριστιανισμό, τον βουδισμό, την αρχαία ελληνική σκέψη, τον υπαρξισμό, τη φιλοσοφία του Μπερξόν, αλλά και τις εμπειρίες του από την πολιτική και την κοινωνία. Η σκέψη του χαρακτηρίζεται από την ένταση ανάμεσα στην ύλη και το πνεύμα, την ανάγκη να υπερβεί κανείς τα όριά του και να αγωνιστεί για ελευθερία, αλήθεια και δημιουργία. Προκάλεσε πολλές φορές αντιδράσεις για τις τολμηρές του ιδέες, ιδίως σε σχέση με τη θρησκεία, με αποτέλεσμα η Ορθόδοξη Εκκλησία να καταδικάσει ορισμένα έργα του. Ωστόσο, η πνευματική του δύναμη και η λογοτεχνική του αξία αναγνωρίστηκαν διεθνώς. Υπήρξε υποψήφιος επανειλημμένα για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, χωρίς όμως να το κερδίσει, αν και η παγκόσμια απήχηση του έργου του τον καθιστά έναν από τους σημαντικότερους συγγραφείς της εποχής του. Στην προσωπική του ζωή, παντρεύτηκε δύο φορές και βρήκε στο πλευρό της Ελένης Καζαντζάκη μια σύντροφο που στήριξε και διέσωσε το έργο του. Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του ταξιδεύοντας και γράφοντας ακατάπαυστα, μέχρι τον θάνατό του στο Φράιμπουργκ, ενώ η σορός του αναπαύεται στο Ηράκλειο. Η επιγραφή στον τάφο του, «Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι λεύτερος», συνοψίζει με τον πιο λιτό και δυνατό τρόπο την κοσμοθεωρία του. Ο Καζαντζάκης άφησε μια παρακαταθήκη που υπερβαίνει τα σύνορα της Ελλάδας, με έργα που αγγίζουν τον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης, και εξακολουθεί να εμπνέει αναγνώστες, στοχαστές και καλλιτέχνες σε όλον τον κόσμο, αποτελώντας έναν αληθινά οικουμενικό συγγραφέα που έδωσε νέα πνοή στη νεοελληνική λογοτεχνία.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
January 4, 2024
«Η μάνα σταυροκοπήθηκε:
- Θα πάει στον Παράδεισο, είπε με βεβαιότητα• ήταν καλός άνθρωπος.
- Κι ο πατέρας θα πάει στον Παράδεισο, είπε ο Κοσμάς• όλοι θα πάμε στον Παράδεισο, γιατί όλοι υποφέραμε στον κόσμο.»
- Θα πάει στον Παράδεισο, είπε με βεβαιότητα• ήταν καλός άνθρωπος.
- Κι ο πατέρας θα πάει στον Παράδεισο, είπε ο Κοσμάς• όλοι θα πάμε στον Παράδεισο, γιατί όλοι υποφέραμε στον κόσμο.»
Read
April 12, 2023
Διαβάστε την κριτική για το βιβλίο εδώ.
March 11, 2017
Εξαιρετική γραφή όπως πάντα αλλά σε όλο τον πρώτο τόμο δεν μπαίνει καθόλου βασικό θέμα του βιβλίου.
April 29, 2014
Μάρτιος 1889
Το Μεγάλο Κάστρο, όπως και όλη η Κρήτη, είναι υποδουλωμένο στους Οθωμανούς. Ο καημός της ελευθερίας και της Ένωσης με την υπόλοιπη Ελλάδα και τα βάσανα των υποταγμένων Κρητικών συμβαδίζουν και παραλληλίζονται με τα βάσανα του Χριστού. Καθώς οδεύει το Κάστρο προς το Πάσχα, γνωρίζουμε τα πρόσωπα και τα συμβάντα που τα περιβάλλουν, Χριστιανών αλλά και Τούρκων. Η συμβίωσή τους χρόνια τώρα εναλλάσσεται από την πολλές φορές αστεία καθημερινότητά τους σε σκηνές ωμής βίας, εναλλάξ του ενός προς τον άλλον. Ανά δεκαετία, περίπου, ξεσπά η αγανάκτηση των Κρητικών προς τον κατακτητή υπό μορφή εξέγερσης που πνίγεται πάντα στο αίμα. Ωστόσο, το αίμα πάντα κοχλάζει ακόμα και σε περιόδους «ειρήνης» και όλοι ζουν με το όνειρο ότι θα ελευθερωθούν. Τα όπλα; Οι Μεγάλες Δυνάμεις; Η Μόσχα; Η ελεύθερη Ελλάδα; Ο καθένας εναποθέτει την ελπίδα του κάπου…
Ο καπετάν Μιχάλης από μικρό παιδί έπαιζε με το Νουρήμπεη. Όσο μεγάλωναν καταλάβαιναν ότι κάποια στιγμή θα αλληλοσκοτωθούν και διάλεξαν να γίνουν αδελφοχτοί για να το αποφύγουν. Υπήρχαν μπόλικοι Χριστιανοί και Τούρκοι αν ήθελαν να βγάλουν το άχτι τους…
Ο καπετάν Μιχάλης έσμιξε με την Κατερίνα. Η Κατερίνα, υποταγμένη οικειοθελώς στην αγριάδα του, γέννησε τρία παιδιά. Το Θρασιό, το Ρηνιώ κι ένα κοριτσάκι μωρό.
Περιττό να πούμε, αλλά ας το πούμε, ότι το αγόρι λύνει και δένει και είναι ο αρχιμάστορας της σκανταλιάς, το Ρηνιώ εξαφανίζεται μόλις μπαίνει ο πατέρας στο σπίτι και το μωρό το διατηρούν «ναρκωμένο» τη νύχτα για να μην ενοχλείται ο πατέρας του. Ο Χαρίτος είναι ο παραγιός του.
Ο Νουρήμπεης ζει με την Εμινέ χανούμη του, την όμορφη Κερκέζα του, που αποπνέει νάζι και έρωτα, όχι προς τον άντρα της μόνο αλλά και σε όλα τα δυνατά αρσενικά. Είναι η μόνη Σειρήνα του βιβλίου καθώς σχεδόν οι άλλες γυναίκες περιγράφονται παχιές και με τρίχες.
Αυτοί οι 2 άξονες περιστοιχίζονται από μια πλειάδα χαρακτήρων. Η ελληνική κοινότητα αντιπροσωπεύεται από τον 80χρονο Μητροπολίτη με παραστεκάμενο το Μούρτζουφλο, τον εκκλησιάρη που χτυπά τις 3 καμπάνες. Η τούρκικη κοινότητα από το γέρο πασά με φρουρό τον Αράπη του, το Σουλεϊμάν. Ο Αλήαγας, ο τούρκος θηλυκαρσένικος, είναι ο κρίκος μεταξύ των 2 κοινοτήτων. Η Εφεντίνα Καβαλίνα είναι ο τούρκος γελωτοποιός με μάνα τη Χαμηντέ μουλά. Ο αντίστοιχος κουζουλός είναι ο Μπαρμπαγιάννης, χήρος, που ξεγεννά φοράδες και γυναίκες, και που ενόσω ζούσε η σύζυγός του ήταν χιλιαντρούσα, με αποτέλεσμα να είναι αμφίβολης πατρότητας τα παιδιά του.
Γείτονες του καπετάν Μιχάλη είναι:
Ο κυρ-Δημητρός, γιος του καπετάν Πιτσόκωλου που πουλά μπαχαρικά και η 45χρονη γυναίκα του η κυρά Πηνελόπη ακολουθούμενη από το δουλάκι της τη Μαρουλιώ.
Ο κυρ-Παρασκευάς, ο Συριανός μπαρμπέρης, με την κόρη του, την Περβόλα, που την πειράζει η παρέα του Θρασιού.
Ο Γιάνναρος ο μπογιατζής ή Φουρόγατος, που τις τρώει από τη γυναίκα του και το παιδί τους, ο Νικόλας.
Ο κουτσός, παλιός καπετάνιος του ’78, Στεφανής.
Οι τρίδυμες κουτσομπόλες γεροντοκόρες Φουκαροπούλες και ο αδελφός τους κυρ Αριστοτέλης.
Ο νάνος κυρ Χαρίλαος, σαράφης (αργυραμοιβός).
Ο Βεντούζος, ο λυράρης με τη γυναίκα του Μαρουσιώ και τις 2 κόρες του.
Ο νιόπαντρος Σφακιανός, κατά λάθος φονιάς του αδελφού του, Καγιαμπής με την όμορφη γυναίκα του Γαρουφαλιά που τη λιγουρεύεται και ο πασάς.
Η Μαστραπάδαινα που έδενε το βράδυ τον άντρα της και το παιδί τους, το Μανολιό.
Ο καπετάν Πολυξίγκης, ξενύχτης και γυναικάς με την αδελφή του την κυρά Χρυσάνθη, που τρέφει μιαν αγάπη για τον αδελφό της.
Ο Κρασογιώργης με τη μικρή Κατινίτσα (Κρασογιώργαινα) γυναίκα του (κόρη του Μπαρμπαγιάννη) και με παιδί τους τον Αντρίκο.
Ο γερο-Τουλουπανάς, ο φούρναρης με άρρωστο παιδί κλεισμένο στο σπίτι.
Η Αρμένισσα Μαρούσια, η πηδηχτούλα της περιοχής.
Ο Μπερτόδουλος (κόντε Μαντζαβίνο) από τη Ζάκυνθο με την κιθάρα του.
Ο γιατρός με την άρρωστη γυναίκα , τη Φρανσέζα, που από Μαρσέλ έγινε Μασέλα.
Ο Κολυβάς που ντύνει παιδιά και γυναίκα, που εν συνεχεία θα θάψει κιόλας, από τα ρούχα των πεθαμένων.
Η Αρχοντούλα, κόρη δραγουμάνου, πλούσια και ψηλομύτα με τον κωφάλαλο αδελφό της.
Η Βαγγελιώ και ο αδελφός της Διαμαντής με αρρωστημένα στενή σχέση, ανίψια του Πολυξίγκη (2η αιμομικτική τάση που περιγράφεται).
Ο Πάτερος, Διευθυντής του Δημοτικού Σχολείου με την κόρη του Αννίκα.
Αδέλφια του καπετάν Μιχάλη:
Ο Κωσταρός (αιωνία του η μνήμη) με γυναίκα, κόρη και το γιο που σπουδάζει.
Ο Φανούριος, αρχιτσέλιγκας και ζωοκλέφτης, που παντρεύτηκε Εβραία.
Ο Τίτυρος, διανοούμενος με τα γυαλάκια του που ετοιμάζεται να παντρευτεί τη Βαγγελιώ κατόπιν ενεργειών του Πολυξίγκη.
Ο Μανούσακας, που συνηθίζει να κοροϊδεύει την Τουρκία, με τη γυναίκα του Χριστινιά. Γιοι τους ο Θοδωρής και ο Γιαννακός, και άλλα πολλά ακόμα αγόρια και κορίτσια.
Αναφέρεται ο Χριστοφής που χάθηκε με τους 2 γιους του.
Κύρης τους εν ζωή είναι ο καπετάν Σήφακας και παππούς τους υπήρξε ο Ντελής Μιχάλης.
Καρδιακός φίλος του Τίτυρου είναι ο Ιδομενέας, ο οποίος αναλώνεται σε επιστολές προς την υφήλιο που καλούν βοήθεια.
Φίλοι του Μανούσακα:
Ο Στρατής από τον Κίσσαμο, που τον πάντρεψε ο Μανούσακας και ο Πατασμός ο λυράρης.
Το Τούρκικο Συμβούλιο που συνδιαλέγεται για να αποφασίσει το ποια θα είναι η γραμμή τους αποτελούν οι Νουρήμπεης (διαλλακτικός), Σελήμ αγάς (ειρηνικός) και ο μουεζίνης (Χότζας) (αιμοβόρος) με τον πασά (που θέλει την ησυχία του).
Το κρητικό κονκλάβιο αποτελείται από τον καπετάν Ελία, το γερο-Μαυρουδή το Χρυσομπούρμπουλα και τον αρχαιολάτρη Χατζησάββα με το μητροπολίτη που βλέπει προς τη Μόσχα και συσκέπεται για το πώς θα αντιμετωπίσουν τις αποφάσεις των Τούρκων.
Γίνεται μνεία και στην κοινότητα των λεπρών με το δικό τους Επιτάφιο καθώς και στη συνοικία των Εβραίων.
Γεγονότα 1ου τόμου:
Ο Νουρήμπεης καλεί τον καπετάν Μιχάλη στο κονάκι του να μεταφέρει στο Μανούσακα να μη ρεζιλεύει με τα καμώματά του την Τουρκία. Μετά για να ελαφρύνει το κλίμα καλεί την Εμινέ να τους τραγουδήσει. Ο καπετάν Μιχάλης μόλις τη βλέπει τον χτυπά κατακούτελα ο πόθος και σπάει το ποτήρι που κρατά. Η Εμινέ τρελαίνεται με το δυνατό άντρα και προκαλεί τον δικό της.
Ο καπετάν Μιχάλης υποφέρει. Από τη μια η Εμινέ που την ορέγεται στον ύπνο του και από την άλλη τα πάθη της Κρήτης. Γι’ αυτόν, όμως, δεν υπάρχει δίλημμα εμπρός στο Χρέος. Τα πράγματα δεν τα βλέπει το ίδιο ο Πολυξίγκης που καταφέρνει και σμίγει με την Εμινέ ενόσω ο Νουρήμπεης έχει αποφασίσει να μονομαχήσει με το Μανούσακα. Το αποτέλεσμα του αγώνα: Μανούσακας νεκρός και Νουρήμπεης τραυματισμένος ανεπανόρθωτα και κυριολεκτικά στον ανδρισμό του. Ο καπετάν Μιχάλης περιμένει να επανέλθει η υγεία του για μα τον σκοτώσει αλλά μόλις τον αντικρίζει τον λυπάται και φεύγει. Ο Νουρήμπεης μπορεί να έχει εκδικηθεί το θάνατο του γονέα του και την τιμή της Τουρκίας αλλά μην αντέχοντας τη μισή ζωή που τον περιμένει αυτοκτονεί.
Παράλληλα, μεμονωμένα περιστατικά σφαγής εκδηλώνονται και από τις 2 πλευρές με τους φιλειρηνικούς και των 2 να προσπαθούν να ηρεμήσουν το καζάνι που βράζει. Όλα δείχνουν ότι είμαστε στα πρόθυρα μιας ακόμα εξέγερσης.
Συγχρόνως, ο Πολυξίγκης ζει τον έρωτά του με την Εμινέ, η οποία αποφασίζει να εκχριστιανισθεί για να βγαίνει έξω και σκάει στα γέλια με την απώλεια του ανδρισμού του Νουρήμπεη. Έχουμε ένα γάμο και μια κηδεία: Ο Τίτυρος ( ο δύστυχος) παντρεύεται τη Βαγγελιώ, με τον αδελφό της μαζί, και όταν δηλητηριάζει το Διαμαντή αυτή κρεμιέται για να τον συναντήσει. Οι φίλοι του Μανούσακα τον ξενυχτούν. Σκηνές απείρου κάλλους. Κλαυσίγελος σκέτος.
Ο Θοδωρής εκδικείται για τον πατέρα του σκοτώνοντας το Χουσεΐνη, ανιψιό του Νουρήμπεη. Οι Τούρκοι έχουν αγριέψει για τα καλά και αυτός φεύγει στα βουνά ως καπετάν Θοδωρής.
Συνεχίζεται στο επόμενο…
Το Μεγάλο Κάστρο, όπως και όλη η Κρήτη, είναι υποδουλωμένο στους Οθωμανούς. Ο καημός της ελευθερίας και της Ένωσης με την υπόλοιπη Ελλάδα και τα βάσανα των υποταγμένων Κρητικών συμβαδίζουν και παραλληλίζονται με τα βάσανα του Χριστού. Καθώς οδεύει το Κάστρο προς το Πάσχα, γνωρίζουμε τα πρόσωπα και τα συμβάντα που τα περιβάλλουν, Χριστιανών αλλά και Τούρκων. Η συμβίωσή τους χρόνια τώρα εναλλάσσεται από την πολλές φορές αστεία καθημερινότητά τους σε σκηνές ωμής βίας, εναλλάξ του ενός προς τον άλλον. Ανά δεκαετία, περίπου, ξεσπά η αγανάκτηση των Κρητικών προς τον κατακτητή υπό μορφή εξέγερσης που πνίγεται πάντα στο αίμα. Ωστόσο, το αίμα πάντα κοχλάζει ακόμα και σε περιόδους «ειρήνης» και όλοι ζουν με το όνειρο ότι θα ελευθερωθούν. Τα όπλα; Οι Μεγάλες Δυνάμεις; Η Μόσχα; Η ελεύθερη Ελλάδα; Ο καθένας εναποθέτει την ελπίδα του κάπου…
Ο καπετάν Μιχάλης από μικρό παιδί έπαιζε με το Νουρήμπεη. Όσο μεγάλωναν καταλάβαιναν ότι κάποια στιγμή θα αλληλοσκοτωθούν και διάλεξαν να γίνουν αδελφοχτοί για να το αποφύγουν. Υπήρχαν μπόλικοι Χριστιανοί και Τούρκοι αν ήθελαν να βγάλουν το άχτι τους…
Ο καπετάν Μιχάλης έσμιξε με την Κατερίνα. Η Κατερίνα, υποταγμένη οικειοθελώς στην αγριάδα του, γέννησε τρία παιδιά. Το Θρασιό, το Ρηνιώ κι ένα κοριτσάκι μωρό.
Περιττό να πούμε, αλλά ας το πούμε, ότι το αγόρι λύνει και δένει και είναι ο αρχιμάστορας της σκανταλιάς, το Ρηνιώ εξαφανίζεται μόλις μπαίνει ο πατέρας στο σπίτι και το μωρό το διατηρούν «ναρκωμένο» τη νύχτα για να μην ενοχλείται ο πατέρας του. Ο Χαρίτος είναι ο παραγιός του.
Ο Νουρήμπεης ζει με την Εμινέ χανούμη του, την όμορφη Κερκέζα του, που αποπνέει νάζι και έρωτα, όχι προς τον άντρα της μόνο αλλά και σε όλα τα δυνατά αρσενικά. Είναι η μόνη Σειρήνα του βιβλίου καθώς σχεδόν οι άλλες γυναίκες περιγράφονται παχιές και με τρίχες.
Αυτοί οι 2 άξονες περιστοιχίζονται από μια πλειάδα χαρακτήρων. Η ελληνική κοινότητα αντιπροσωπεύεται από τον 80χρονο Μητροπολίτη με παραστεκάμενο το Μούρτζουφλο, τον εκκλησιάρη που χτυπά τις 3 καμπάνες. Η τούρκικη κοινότητα από το γέρο πασά με φρουρό τον Αράπη του, το Σουλεϊμάν. Ο Αλήαγας, ο τούρκος θηλυκαρσένικος, είναι ο κρίκος μεταξύ των 2 κοινοτήτων. Η Εφεντίνα Καβαλίνα είναι ο τούρκος γελωτοποιός με μάνα τη Χαμηντέ μουλά. Ο αντίστοιχος κουζουλός είναι ο Μπαρμπαγιάννης, χήρος, που ξεγεννά φοράδες και γυναίκες, και που ενόσω ζούσε η σύζυγός του ήταν χιλιαντρούσα, με αποτέλεσμα να είναι αμφίβολης πατρότητας τα παιδιά του.
Γείτονες του καπετάν Μιχάλη είναι:
Ο κυρ-Δημητρός, γιος του καπετάν Πιτσόκωλου που πουλά μπαχαρικά και η 45χρονη γυναίκα του η κυρά Πηνελόπη ακολουθούμενη από το δουλάκι της τη Μαρουλιώ.
Ο κυρ-Παρασκευάς, ο Συριανός μπαρμπέρης, με την κόρη του, την Περβόλα, που την πειράζει η παρέα του Θρασιού.
Ο Γιάνναρος ο μπογιατζής ή Φουρόγατος, που τις τρώει από τη γυναίκα του και το παιδί τους, ο Νικόλας.
Ο κουτσός, παλιός καπετάνιος του ’78, Στεφανής.
Οι τρίδυμες κουτσομπόλες γεροντοκόρες Φουκαροπούλες και ο αδελφός τους κυρ Αριστοτέλης.
Ο νάνος κυρ Χαρίλαος, σαράφης (αργυραμοιβός).
Ο Βεντούζος, ο λυράρης με τη γυναίκα του Μαρουσιώ και τις 2 κόρες του.
Ο νιόπαντρος Σφακιανός, κατά λάθος φονιάς του αδελφού του, Καγιαμπής με την όμορφη γυναίκα του Γαρουφαλιά που τη λιγουρεύεται και ο πασάς.
Η Μαστραπάδαινα που έδενε το βράδυ τον άντρα της και το παιδί τους, το Μανολιό.
Ο καπετάν Πολυξίγκης, ξενύχτης και γυναικάς με την αδελφή του την κυρά Χρυσάνθη, που τρέφει μιαν αγάπη για τον αδελφό της.
Ο Κρασογιώργης με τη μικρή Κατινίτσα (Κρασογιώργαινα) γυναίκα του (κόρη του Μπαρμπαγιάννη) και με παιδί τους τον Αντρίκο.
Ο γερο-Τουλουπανάς, ο φούρναρης με άρρωστο παιδί κλεισμένο στο σπίτι.
Η Αρμένισσα Μαρούσια, η πηδηχτούλα της περιοχής.
Ο Μπερτόδουλος (κόντε Μαντζαβίνο) από τη Ζάκυνθο με την κιθάρα του.
Ο γιατρός με την άρρωστη γυναίκα , τη Φρανσέζα, που από Μαρσέλ έγινε Μασέλα.
Ο Κολυβάς που ντύνει παιδιά και γυναίκα, που εν συνεχεία θα θάψει κιόλας, από τα ρούχα των πεθαμένων.
Η Αρχοντούλα, κόρη δραγουμάνου, πλούσια και ψηλομύτα με τον κωφάλαλο αδελφό της.
Η Βαγγελιώ και ο αδελφός της Διαμαντής με αρρωστημένα στενή σχέση, ανίψια του Πολυξίγκη (2η αιμομικτική τάση που περιγράφεται).
Ο Πάτερος, Διευθυντής του Δημοτικού Σχολείου με την κόρη του Αννίκα.
Αδέλφια του καπετάν Μιχάλη:
Ο Κωσταρός (αιωνία του η μνήμη) με γυναίκα, κόρη και το γιο που σπουδάζει.
Ο Φανούριος, αρχιτσέλιγκας και ζωοκλέφτης, που παντρεύτηκε Εβραία.
Ο Τίτυρος, διανοούμενος με τα γυαλάκια του που ετοιμάζεται να παντρευτεί τη Βαγγελιώ κατόπιν ενεργειών του Πολυξίγκη.
Ο Μανούσακας, που συνηθίζει να κοροϊδεύει την Τουρκία, με τη γυναίκα του Χριστινιά. Γιοι τους ο Θοδωρής και ο Γιαννακός, και άλλα πολλά ακόμα αγόρια και κορίτσια.
Αναφέρεται ο Χριστοφής που χάθηκε με τους 2 γιους του.
Κύρης τους εν ζωή είναι ο καπετάν Σήφακας και παππούς τους υπήρξε ο Ντελής Μιχάλης.
Καρδιακός φίλος του Τίτυρου είναι ο Ιδομενέας, ο οποίος αναλώνεται σε επιστολές προς την υφήλιο που καλούν βοήθεια.
Φίλοι του Μανούσακα:
Ο Στρατής από τον Κίσσαμο, που τον πάντρεψε ο Μανούσακας και ο Πατασμός ο λυράρης.
Το Τούρκικο Συμβούλιο που συνδιαλέγεται για να αποφασίσει το ποια θα είναι η γραμμή τους αποτελούν οι Νουρήμπεης (διαλλακτικός), Σελήμ αγάς (ειρηνικός) και ο μουεζίνης (Χότζας) (αιμοβόρος) με τον πασά (που θέλει την ησυχία του).
Το κρητικό κονκλάβιο αποτελείται από τον καπετάν Ελία, το γερο-Μαυρουδή το Χρυσομπούρμπουλα και τον αρχαιολάτρη Χατζησάββα με το μητροπολίτη που βλέπει προς τη Μόσχα και συσκέπεται για το πώς θα αντιμετωπίσουν τις αποφάσεις των Τούρκων.
Γίνεται μνεία και στην κοινότητα των λεπρών με το δικό τους Επιτάφιο καθώς και στη συνοικία των Εβραίων.
Γεγονότα 1ου τόμου:
Ο Νουρήμπεης καλεί τον καπετάν Μιχάλη στο κονάκι του να μεταφέρει στο Μανούσακα να μη ρεζιλεύει με τα καμώματά του την Τουρκία. Μετά για να ελαφρύνει το κλίμα καλεί την Εμινέ να τους τραγουδήσει. Ο καπετάν Μιχάλης μόλις τη βλέπει τον χτυπά κατακούτελα ο πόθος και σπάει το ποτήρι που κρατά. Η Εμινέ τρελαίνεται με το δυνατό άντρα και προκαλεί τον δικό της.
Ο καπετάν Μιχάλης υποφέρει. Από τη μια η Εμινέ που την ορέγεται στον ύπνο του και από την άλλη τα πάθη της Κρήτης. Γι’ αυτόν, όμως, δεν υπάρχει δίλημμα εμπρός στο Χρέος. Τα πράγματα δεν τα βλέπει το ίδιο ο Πολυξίγκης που καταφέρνει και σμίγει με την Εμινέ ενόσω ο Νουρήμπεης έχει αποφασίσει να μονομαχήσει με το Μανούσακα. Το αποτέλεσμα του αγώνα: Μανούσακας νεκρός και Νουρήμπεης τραυματισμένος ανεπανόρθωτα και κυριολεκτικά στον ανδρισμό του. Ο καπετάν Μιχάλης περιμένει να επανέλθει η υγεία του για μα τον σκοτώσει αλλά μόλις τον αντικρίζει τον λυπάται και φεύγει. Ο Νουρήμπεης μπορεί να έχει εκδικηθεί το θάνατο του γονέα του και την τιμή της Τουρκίας αλλά μην αντέχοντας τη μισή ζωή που τον περιμένει αυτοκτονεί.
Παράλληλα, μεμονωμένα περιστατικά σφαγής εκδηλώνονται και από τις 2 πλευρές με τους φιλειρηνικούς και των 2 να προσπαθούν να ηρεμήσουν το καζάνι που βράζει. Όλα δείχνουν ότι είμαστε στα πρόθυρα μιας ακόμα εξέγερσης.
Συγχρόνως, ο Πολυξίγκης ζει τον έρωτά του με την Εμινέ, η οποία αποφασίζει να εκχριστιανισθεί για να βγαίνει έξω και σκάει στα γέλια με την απώλεια του ανδρισμού του Νουρήμπεη. Έχουμε ένα γάμο και μια κηδεία: Ο Τίτυρος ( ο δύστυχος) παντρεύεται τη Βαγγελιώ, με τον αδελφό της μαζί, και όταν δηλητηριάζει το Διαμαντή αυτή κρεμιέται για να τον συναντήσει. Οι φίλοι του Μανούσακα τον ξενυχτούν. Σκηνές απείρου κάλλους. Κλαυσίγελος σκέτος.
Ο Θοδωρής εκδικείται για τον πατέρα του σκοτώνοντας το Χουσεΐνη, ανιψιό του Νουρήμπεη. Οι Τούρκοι έχουν αγριέψει για τα καλά και αυτός φεύγει στα βουνά ως καπετάν Θοδωρής.
Συνεχίζεται στο επόμενο…
January 3, 2022
Without reading this book you hardly realize that Crete has suffered a lot to be united with Greece after the Ottoman Occupation. Kazantzakis depicts the hard-core Cretan culture.
November 19, 2022
Η γραφή του Καζαντζάκη είναι μοναδική. Ο τρόπος του να περιγράφει τόπους, ανθρώπους και γεγονότα σαν να συμβαίνουν μπροστά στα μάτια του είναι το λιγότερο εντυπωσιακός. Και ο Καπετάν Μιχάλης δεν αποτελεί εξαίρεση.
Τοποθετημένο στην Κρήτη της Τουρκοκρατίας, λίγο πριν μία ακόμη επανάσταση, το βιβλίο αυτό αποτελεί ένα παράθυρο στη ζωή και τις συνήθειες των ανθρώπων εκείνης της εποχής, αλλά και έναν λεπτό σχολιασμό της κοινωνίας και της ανθρώπινης φύσης. Το πρώτο μισό του βιβλίου περνάμε εξερευνώντας το Μεγάλο Κάστρο και τα πρόσωπά του, όπως τον Καπετάν Μιχάλη και τον Νουρήμπεη, τα πρωτοπαλίκαρα της Ελλάδας και της Τουρκίας αντίστοιχα, που μεγάλωσαν σαν αδέρφια. Ή τον Καπετάν Πολυξίγκη, τρελά ερωτευμένο με την Εμινέ χανούμη. Ή την Εφεντίνα, ένα πιστό μουσουλμάνο που θέλει να γίνει άγιος αλλά ταυτόχρονα και να ξεφύγει από τα δεσμά αυτής της ζωής, βρίσκοντας καταφύγιο στα φαγοπότια του Καπετάν Μιχάλη.
Στο δεύτερο μισό, παρακολουθούμε την πορεία της επανάστασης που απειλούσε να κάνει την αιφνίδια εμφάνισή της από την αρχή του βιβλίου. Μπαϊράκια παίρνουν τα βουνά, τα αίματα ανάβουν, ξεσπούν σφαγές και λεηλασίες, και η δράση κορυφώνεται όσο πλησιάζουμε το τέλος του βιβλίου. Ζωές χάνονται και η ασχήμια του κόσμου θριαμβεύει μέσα στον χαμό. Η Ελλάδα δεν είναι σε θέση να παρέχει στήριξη, και οι Μεγάλες Δυνάμεις αγνοούν επιδεκτικά τις παρακλήσεις για βοήθεια.
Το τέλος έρχεται απότομα, σαν ένδοξος θάνατος στη μάχη. Είναι ωμό, και συγκινητικό, και υπερήφανο. Ο πιο ποιητικός επίλογος στην ιστορία και τα βάσανα του ανθρώπου που ακολουθούμε για 500 σελίδες, αφήνοντας τον αναγνώστη να αναρωτηθεί ποιο είναι τελικά το νόημα πίσω από όλη αυτή την αιματοχυσία. Και ίσως ο Γιακουμής να είχε δίκιο,
Τοποθετημένο στην Κρήτη της Τουρκοκρατίας, λίγο πριν μία ακόμη επανάσταση, το βιβλίο αυτό αποτελεί ένα παράθυρο στη ζωή και τις συνήθειες των ανθρώπων εκείνης της εποχής, αλλά και έναν λεπτό σχολιασμό της κοινωνίας και της ανθρώπινης φύσης. Το πρώτο μισό του βιβλίου περνάμε εξερευνώντας το Μεγάλο Κάστρο και τα πρόσωπά του, όπως τον Καπετάν Μιχάλη και τον Νουρήμπεη, τα πρωτοπαλίκαρα της Ελλάδας και της Τουρκίας αντίστοιχα, που μεγάλωσαν σαν αδέρφια. Ή τον Καπετάν Πολυξίγκη, τρελά ερωτευμένο με την Εμινέ χανούμη. Ή την Εφεντίνα, ένα πιστό μουσουλμάνο που θέλει να γίνει άγιος αλλά ταυτόχρονα και να ξεφύγει από τα δεσμά αυτής της ζωής, βρίσκοντας καταφύγιο στα φαγοπότια του Καπετάν Μιχάλη.
Στο δεύτερο μισό, παρακολουθούμε την πορεία της επανάστασης που απειλούσε να κάνει την αιφνίδια εμφάνισή της από την αρχή του βιβλίου. Μπαϊράκια παίρνουν τα βουνά, τα αίματα ανάβουν, ξεσπούν σφαγές και λεηλασίες, και η δράση κορυφώνεται όσο πλησιάζουμε το τέλος του βιβλίου. Ζωές χάνονται και η ασχήμια του κόσμου θριαμβεύει μέσα στον χαμό. Η Ελλάδα δεν είναι σε θέση να παρέχει στήριξη, και οι Μεγάλες Δυνάμεις αγνοούν επιδεκτικά τις παρακλήσεις για βοήθεια.
Το τέλος έρχεται απότομα, σαν ένδοξος θάνατος στη μάχη. Είναι ωμό, και συγκινητικό, και υπερήφανο. Ο πιο ποιητικός επίλογος στην ιστορία και τα βάσανα του ανθρώπου που ακολουθούμε για 500 σελίδες, αφήνοντας τον αναγνώστη να αναρωτηθεί ποιο είναι τελικά το νόημα πίσω από όλη αυτή την αιματοχυσία. Και ίσως ο Γιακουμής να είχε δίκιο,
«Τροχός είναι ο κόσμος, έλεγε, τροχός και γυρίζει • καρφί δε μου καίγεται! –Ποιος τον γυρίζει, μωρέ Γιακουμή; τον ρωτούσαν. –Πότε ο Θεός, πότε ο Διάολος, αποκρίνουνταν. Τα ‘χουν οι δυο τους συφωνημένα • χαλνάει ο ένας, χτίζει ο άλλος, δουλειά δεν τους απολείπει.»
November 11, 2023
Η γραφή του Καζαντζάκη είναι μοναδική. Ο τρόπος του να περιγράφει τόπους, ανθρώπους και γεγονότα σαν να συμβαίνουν μπροστά στα μάτια του είναι το λιγότερο εντυπωσιακός. Και ο Καπετάν Μιχάλης δεν αποτελεί εξαίρεση.
Τοποθετημένο στην Κρήτη της Τουρκοκρατίας, λίγο πριν μία ακόμη επανάσταση, το βιβλίο αυτό αποτελεί ένα παράθυρο στη ζωή και τις συνήθειες των ανθρώπων εκείνης της εποχής, αλλά και έναν λεπτό σχολιασμό της κοινωνίας και της ανθρώπινης φύσης. Το πρώτο μισό του βιβλίου περνάμε εξερευνώντας το Μεγάλο Κάστρο και τα πρόσωπά του, όπως τον Καπετάν Μιχάλη και τον Νουρήμπεη, τα πρωτοπαλίκαρα της Ελλάδας και της Τουρκίας αντίστοιχα, που μεγάλωσαν σαν αδέρφια. Ή τον Καπετάν Πολυξίγκη, τρελά ερωτευμένο με την Εμινέ χανούμη. Ή την Εφεντίνα, ένα πιστό μουσουλμάνο που θέλει να γίνει άγιος αλλά ταυτόχρονα και να ξεφύγει από τα δεσμά αυτής της ζωής, βρίσκοντας καταφύγιο στα φαγοπότια του Καπετάν Μιχάλη.
Στο δεύτερο μισό, παρακολουθούμε την πορεία της επανάστασης που απειλούσε να κάνει την αιφνίδια εμφάνισή της από την αρχή του βιβλίου. Μπαϊράκια παίρνουν τα βουνά, τα αίματα ανάβουν, ξεσπούν σφαγές και λεηλασίες, και η δράση κορυφώνεται όσο πλησιάζουμε το τέλος του βιβλίου. Ζωές χάνονται και η ασχήμια του κόσμου θριαμβεύει μέσα στον χαμό. Η Ελλάδα δεν είναι σε θέση να παρέχει στήριξη, και οι Μεγάλες Δυνάμεις αγνοούν επιδεκτικά τις παρακλήσεις για βοήθεια.
Το τέλος έρχεται απότομα, σαν ένδοξος θάνατος στη μάχη. Είναι ωμό, και συγκινητικό, και υπερήφανο. Ο πιο ποιητικός επίλογος στην ιστορία και τα βάσανα του ανθρώπου που ακολουθούμε για 500 σελίδες, αφήνοντας τον αναγνώστη να αναρωτηθεί ποιο είναι τελικά το νόημα πίσω από όλη αυτή την αιματοχυσία. Και ίσως ο Γιακουμής να είχε δίκιο,
Τοποθετημένο στην Κρήτη της Τουρκοκρατίας, λίγο πριν μία ακόμη επανάσταση, το βιβλίο αυτό αποτελεί ένα παράθυρο στη ζωή και τις συνήθειες των ανθρώπων εκείνης της εποχής, αλλά και έναν λεπτό σχολιασμό της κοινωνίας και της ανθρώπινης φύσης. Το πρώτο μισό του βιβλίου περνάμε εξερευνώντας το Μεγάλο Κάστρο και τα πρόσωπά του, όπως τον Καπετάν Μιχάλη και τον Νουρήμπεη, τα πρωτοπαλίκαρα της Ελλάδας και της Τουρκίας αντίστοιχα, που μεγάλωσαν σαν αδέρφια. Ή τον Καπετάν Πολυξίγκη, τρελά ερωτευμένο με την Εμινέ χανούμη. Ή την Εφεντίνα, ένα πιστό μουσουλμάνο που θέλει να γίνει άγιος αλλά ταυτόχρονα και να ξεφύγει από τα δεσμά αυτής της ζωής, βρίσκοντας καταφύγιο στα φαγοπότια του Καπετάν Μιχάλη.
Στο δεύτερο μισό, παρακολουθούμε την πορεία της επανάστασης που απειλούσε να κάνει την αιφνίδια εμφάνισή της από την αρχή του βιβλίου. Μπαϊράκια παίρνουν τα βουνά, τα αίματα ανάβουν, ξεσπούν σφαγές και λεηλασίες, και η δράση κορυφώνεται όσο πλησιάζουμε το τέλος του βιβλίου. Ζωές χάνονται και η ασχήμια του κόσμου θριαμβεύει μέσα στον χαμό. Η Ελλάδα δεν είναι σε θέση να παρέχει στήριξη, και οι Μεγάλες Δυνάμεις αγνοούν επιδεκτικά τις παρακλήσεις για βοήθεια.
Το τέλος έρχεται απότομα, σαν ένδοξος θάνατος στη μάχη. Είναι ωμό, και συγκινητικό, και υπερήφανο. Ο πιο ποιητικός επίλογος στην ιστορία και τα βάσανα του ανθρώπου που ακολουθούμε για 500 σελίδες, αφήνοντας τον αναγνώστη να αναρωτηθεί ποιο είναι τελικά το νόημα πίσω από όλη αυτή την αιματοχυσία. Και ίσως ο Γιακουμής να είχε δίκιο,
«Τροχός είναι ο κόσμος, έλεγε, τροχός και γυρίζει • καρφί δε μου καίγεται! –Ποιος τον γυρίζει, μωρέ Γιακουμή; τον ρωτούσαν. –Πότε ο Θεός, πότε ο Διάολος, αποκρίνουνταν. Τα ‘χουν οι δυο τους συφωνημένα • χαλνάει ο ένας, χτίζει ο άλλος, δουλειά δεν τους απολείπει.»
April 19, 2023
Όσο περισσότερο συζητάω με ανθρώπους του χώρου ή μη διαπιστώνω σε πόσο μεγάλη υπόληψη έχουν τον Καζαντζάκη στο εξωτερικό σε αντίθεση, θα μου επιτρέψετε, με την Ελλάδα. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην εκπαίδευση.
Στη Γερμανία τον έχουν, λίγο πολύ, ισάξιο των δικών τους μεγάλων φιλοσοφων.
Οφείλεται αυτό αποκλειστικά στην υπονόμευση που έχει υποστεί ο Καζαντζάκης από την Εκκλησία της Ελλάδος;
Στη Γερμανία τον έχουν, λίγο πολύ, ισάξιο των δικών τους μεγάλων φιλοσοφων.
Οφείλεται αυτό αποκλειστικά στην υπονόμευση που έχει υποστεί ο Καζαντζάκης από την Εκκλησία της Ελλάδος;
December 16, 2019
Συγκλονιστικό βιβλίο. Η απίστευτη γλώσσα και γραφή του Καζαντζάκη μας μεταφέρει στην Τουρκοκρατούμενη Κρήτη, για να γνωρίσουμε ανθρώπους μεγάλους και ανθρώπους μικρόψυχους και να ζήσουμε το μεγαλείο της ζωής
December 15, 2020
Εξαιρετική γραφή. Ο Καζαντζάκης σε όλα του τα βιβλία καταφέρνει να σε μεταφέρει στην εποχή που εκτυλίσσεται η ιστορία, στο πετσί του ήρωα, να παλέψεις κι εσύ με τους ίδιους δαίμονες, να μυρίσεις τις ίδιες μυρωδιές.
Κρήτη, Τουρκοκρατία, τιμή, φιλία, φιλότιμο, παλικαριά, υποκρισία, ψέμμα, θάνατος.
Κρήτη, Τουρκοκρατία, τιμή, φιλία, φιλότιμο, παλικαριά, υποκρισία, ψέμμα, θάνατος.
November 10, 2020
One of the best!!
November 22, 2022
Μοναδική εμπειρία
May 8, 2023
One of the best works of Kazantzakis.
Displaying 1 - 13 of 13 reviews