What do you think?
Ontworteld
Na de dood van zijn moeder keert Erik terug naar het dorp van zijn jeugd. Toen hij achttien jaar was, is hij de boerderij waar hij opgroeide ontvlucht.
Doodsbang liet hij alles achter. Nu is hij terug om de demonen uit zijn jeugd onder ogen te komen; niet alleen zijn familie en vrienden die hij jarenlang niet heeft gesproken, maar vooral de onzichtbare kracht die aan de boerderij is geworteld en hem jarenlang martelde.
Huist deze demonische kracht er nog altijd? Of was het een kinderfantasie?
Erik komt erachter dat iedereen met littekens rondloopt, maar dat die van hem waarschijnlijk het grootst zijn.
Doodsbang liet hij alles achter. Nu is hij terug om de demonen uit zijn jeugd onder ogen te komen; niet alleen zijn familie en vrienden die hij jarenlang niet heeft gesproken, maar vooral de onzichtbare kracht die aan de boerderij is geworteld en hem jarenlang martelde.
Huist deze demonische kracht er nog altijd? Of was het een kinderfantasie?
Erik komt erachter dat iedereen met littekens rondloopt, maar dat die van hem waarschijnlijk het grootst zijn.
266 pages, Kindle Edition
Published August 3, 2023
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
January 25, 2024
2,5*
In ‘Ontworteld’ van Erik Jan Tillema volgen we Erik, die na de dood van zijn moeder terugkeert naar het dorp waar hij is opgegroeid. Hij moet hier de familie onder ogen komen die hij meer dan vijf jaar geleden achtergelaten heeft. Bovendien moet hij er ook een demonische kracht die zijn hele jeugd op stelten heeft gezet confronteren.
Ik had hoge verwachtingen van dit boek. Horror is een van mijn favoriete genres en de flap klonk als een goede, character driven horror – mijn favoriete soort horror. Helaas was ik toch een beetje teleurgesteld. Ik denk dat ik zie wat de auteur probeerde te doen met Erik; een personage dat er niet helemaal in slaagt het verleden achter zich te laten en connecties te maken met anderen en die bovendien ook te onderhouden. Maar het probleem bij mij was dat ik geen van de personages echt heel boeiend vond.
Op geen enkel moment tijdens het lezen van dit boek kon ik echt hoogte maken van Erik, zijn zussen of zijn jeugdvriendin. De personages kwamen nooit echt verder dan een heel oppervlakkige laag. Ik denk dat dit voor mij vooral kwam omdat de dialoog nooit echt heel diep leek te gaan en vaak informatie herhaalde, zonder er iets aan toe te voegen. Hierdoor kwamen de personages niet enkel wat vlak uit, maar voelde het boek voor mij ook een beetje repetitief.
Helaas kon de horror in het boek me ook niet echt overtuigen; ik was op geen enkel moment echt bang. Voor mij miste de horror-elementen soms de thematische ondertoon, die er over het algemeen wel was, maar dus niet compleet werd doorgetrokken.
Op zich leest het boek wel vlot, en ik kan zien dat de auteur wel veel werk heeft gestoken in de thematiek ervan, maar het kon mij toch niet helemaal overtuigen.
Ik heb een digitaal recensie-exemplaar ontvangen in ruil voor deze review, dit beïnvloedt mijn mening echter niet.
In ‘Ontworteld’ van Erik Jan Tillema volgen we Erik, die na de dood van zijn moeder terugkeert naar het dorp waar hij is opgegroeid. Hij moet hier de familie onder ogen komen die hij meer dan vijf jaar geleden achtergelaten heeft. Bovendien moet hij er ook een demonische kracht die zijn hele jeugd op stelten heeft gezet confronteren.
Ik had hoge verwachtingen van dit boek. Horror is een van mijn favoriete genres en de flap klonk als een goede, character driven horror – mijn favoriete soort horror. Helaas was ik toch een beetje teleurgesteld. Ik denk dat ik zie wat de auteur probeerde te doen met Erik; een personage dat er niet helemaal in slaagt het verleden achter zich te laten en connecties te maken met anderen en die bovendien ook te onderhouden. Maar het probleem bij mij was dat ik geen van de personages echt heel boeiend vond.
Op geen enkel moment tijdens het lezen van dit boek kon ik echt hoogte maken van Erik, zijn zussen of zijn jeugdvriendin. De personages kwamen nooit echt verder dan een heel oppervlakkige laag. Ik denk dat dit voor mij vooral kwam omdat de dialoog nooit echt heel diep leek te gaan en vaak informatie herhaalde, zonder er iets aan toe te voegen. Hierdoor kwamen de personages niet enkel wat vlak uit, maar voelde het boek voor mij ook een beetje repetitief.
Helaas kon de horror in het boek me ook niet echt overtuigen; ik was op geen enkel moment echt bang. Voor mij miste de horror-elementen soms de thematische ondertoon, die er over het algemeen wel was, maar dus niet compleet werd doorgetrokken.
Op zich leest het boek wel vlot, en ik kan zien dat de auteur wel veel werk heeft gestoken in de thematiek ervan, maar het kon mij toch niet helemaal overtuigen.
Ik heb een digitaal recensie-exemplaar ontvangen in ruil voor deze review, dit beïnvloedt mijn mening echter niet.
January 22, 2024
Na het lezen van Hellenacht, was ik erg benieuwd naar de andere verhalen en boeken van Erik Jan Tillema. Toen ik van Uitgeverij Zilverspoor de kans kreeg een boek van hem te lezen en te recenseren, heb ik deze kans met beide handen aangegrepen. De duistere cover van een beestachtig/wortelachtige beeld roept direct mijn nieuwsgierigheid op. Hopelijk is het weer een enorm duister, sfeervol en spannend verhaal.
Erik is gevlucht, gevlucht uit het dorp van zijn jeugd. Maar dan ontvangt hij een telefoontje dat zijn moeder overleden is en besluit hij terug te keren naar het dorp. Op zijn achttiende is hij van de boerderij gevlucht en liet hij doodsbang alles achter. Eenmaal terug in het dorp, moet hij de demonen onder ogen komen. Hij heeft niet alleen jarenlang zijn vrienden en familie niet gesproken, maar ook de onzichtbare krachten die aan de boerderij zijn geworteld en hem jaren hebben gemarteld. Is deze demonische kracht nog altijd aanwezig? Eenmaal terug ontdekt hij snel dat hij niet de enige is die met de nodige littekens rondloopt, al draagt hij waarschijnlijk wel de grootste last met zich mee.
Direct vanaf de eerste bladzijde weet Erik Jan Tillema enorm goed een sfeer en spanning in het verhaal te brengen die duister en beklemmend is. Daarbij heeft hij een vlotte en levendige schrijfstijl, die het duistere en spannende verhaal nog meer tot leven brengt.
We volgen het verhaal van Erik die een grote last aan geheimen met zich meedraagt, dit voel je direct vanaf het begin. Wat dit precies is, ontvouwt zich pas gedurende het verhaal. Hierdoor weet Erik Jan Tillema enorm goed de spanning en het mysterie op te bouwen. Hij heeft het personage goed weten uit te diepen, want als lezer ervaar en voel je alle demonische krachten en ontberingen die zich gedurende de verhaallijn ontvouwen.
De verhaallijn switcht tussen het heden waarin Erik is teruggekeerd naar het dorp en geconfronteerd wordt met het leven waarvan hij op de vlucht is geslagen. Tijdens deze verhaallijn switcht het verhaal terug in de tijd en het verleden van Erik, waarin de meest lugubere, schokkende en heftige gebeurtenissen zich voordoen. Als je denkt dat je iets heftigs hebt gehad, volgt er wel weer een verrassende nieuwe lugubere wending. Bij deze gebeurtenissen weet Erik Jan Tillema enorm goed de angst, paniek en het verdriet dat Erik ervaart te verwoorden. De wendingen en gebeurtenissen hebben een hoog paranormal activity gehalte, maar Erik Jan Tillema weet dit op passende en kloppende wijze in de verhaallijn te verwerken. Met een verrassend en heftig plot weet hij het verhaal perfect af te sluiten.
Ontworteld, is een super origineel, spannend maar ook luguber verhaal. Erik Jan Tillema heeft een heerlijke vlotte en levendige schrijfstijl die ervoor zorgt dat je helemaal opgaat in het bizarre, spannende en huiveringwekkende verhaal dat een hoog paranormal activity gehalte heeft. Hij heeft het personage Erik fanatisch neergezet en uitgediept, waardoor je helemaal meegaat in zijn angst en paniek van de gebeurtenissen. Met een spannend en heftig plot eindigt dit geweldige verhaal.
Erik is gevlucht, gevlucht uit het dorp van zijn jeugd. Maar dan ontvangt hij een telefoontje dat zijn moeder overleden is en besluit hij terug te keren naar het dorp. Op zijn achttiende is hij van de boerderij gevlucht en liet hij doodsbang alles achter. Eenmaal terug in het dorp, moet hij de demonen onder ogen komen. Hij heeft niet alleen jarenlang zijn vrienden en familie niet gesproken, maar ook de onzichtbare krachten die aan de boerderij zijn geworteld en hem jaren hebben gemarteld. Is deze demonische kracht nog altijd aanwezig? Eenmaal terug ontdekt hij snel dat hij niet de enige is die met de nodige littekens rondloopt, al draagt hij waarschijnlijk wel de grootste last met zich mee.
Direct vanaf de eerste bladzijde weet Erik Jan Tillema enorm goed een sfeer en spanning in het verhaal te brengen die duister en beklemmend is. Daarbij heeft hij een vlotte en levendige schrijfstijl, die het duistere en spannende verhaal nog meer tot leven brengt.
We volgen het verhaal van Erik die een grote last aan geheimen met zich meedraagt, dit voel je direct vanaf het begin. Wat dit precies is, ontvouwt zich pas gedurende het verhaal. Hierdoor weet Erik Jan Tillema enorm goed de spanning en het mysterie op te bouwen. Hij heeft het personage goed weten uit te diepen, want als lezer ervaar en voel je alle demonische krachten en ontberingen die zich gedurende de verhaallijn ontvouwen.
De verhaallijn switcht tussen het heden waarin Erik is teruggekeerd naar het dorp en geconfronteerd wordt met het leven waarvan hij op de vlucht is geslagen. Tijdens deze verhaallijn switcht het verhaal terug in de tijd en het verleden van Erik, waarin de meest lugubere, schokkende en heftige gebeurtenissen zich voordoen. Als je denkt dat je iets heftigs hebt gehad, volgt er wel weer een verrassende nieuwe lugubere wending. Bij deze gebeurtenissen weet Erik Jan Tillema enorm goed de angst, paniek en het verdriet dat Erik ervaart te verwoorden. De wendingen en gebeurtenissen hebben een hoog paranormal activity gehalte, maar Erik Jan Tillema weet dit op passende en kloppende wijze in de verhaallijn te verwerken. Met een verrassend en heftig plot weet hij het verhaal perfect af te sluiten.
Ontworteld, is een super origineel, spannend maar ook luguber verhaal. Erik Jan Tillema heeft een heerlijke vlotte en levendige schrijfstijl die ervoor zorgt dat je helemaal opgaat in het bizarre, spannende en huiveringwekkende verhaal dat een hoog paranormal activity gehalte heeft. Hij heeft het personage Erik fanatisch neergezet en uitgediept, waardoor je helemaal meegaat in zijn angst en paniek van de gebeurtenissen. Met een spannend en heftig plot eindigt dit geweldige verhaal.
January 23, 2024
Erik Jan Tillema weet de herinneringen in Ontworteld mooi te vangen in een soms wat bloemrijke manier van schrijven. De auteur stuurt lezers in een richting dat behoorlijk griezelig en levendig uit de hoek komt. Gestaag krijgen lezers door dat personage Erik waarschijnlijk met depressie kampt. Het is dan ook een boek waar de melancholie er aan alle kanten vanaf spat. Het is een verhaal met herinneringen, waar de dood en de pijn welig tiert. Hoewel het in het nu begint, worden er regelmatig scenes uit het verleden aan het geheel toegevoegd. Enkele gruwelijke gebeurtenissen blijven hierbij niet ongemoeid. Naar lichte horror neigend, heeft het ook een waarschuwing voor de mensen met naaldenangst nodig. Het is doorspekt met goed gevonden symboliek. Erik wordt letterlijk ontworteld door bepaalde, gruwelijke gebeurtenissen. Omdat het karakter vol met diepgaande gedachten zit, en deze graag met de lezer deelt, kan dit een afremmende werking hebben. De auteur wekt er in ieder geval veel emoties mee op. Al lezende wil men toch achterhalen wat er daadwerkelijk in het dorp afspeelt. Tillema weet zijn lezers naar een ietwat verontrustend einde te loodsen, met een donkere twist. Horror van eigen bodem, met een vreemd randje.
January 23, 2024
Recensie van:
Ontworteld
Auteur:
Erik Jan Tillema:
(1983) is theatermaker en schrijver bij uitgeverij Clavis verschijnen zijn horrorachtige YA boeken. Dit is zijn eerste boek voor een volwassen publiek.
Wijze van lezen:
Recensie-exemplaar ontvangen van uitgeverij Zilverspoor in ruil voor mijn recensie en deelname aan FB Blogtours Zilverbron en Zilverspoor o.l.v. Natascha van Limpt.
Uitgeverij: Zilverspoor
Genre: fantasy
Cover en flaptekst:
De cover lijkt bedekt met dikke boomwortels. Of zit ik naar de stam van een boom te kijken. Als ik het boek in een bepaalde hoek houd lijken het ook houten vingers te zijn die zich in de stam van de boom naar binnen grijpen. Deze cover spreekt mij aan hij fascineert me en verrast me iedere keer opnieuw omdat ik telkens meer en andere details zie.
De flaptekst vind ik sinister en de toon van het boek is voor mij gelijk gezet; ik voel huiveringen over mijn rug gaan en niet dat ik bang aangelegd ben maar ik weet wat mij in dit verhaal te wachten staat en ik kan niet wachten om het te gaan lezen.
De auteursfoto met informatie vormt voor mij een waardevolle toevoeging
Quote:
Hoofdstuk 1
Troebele herinneringen
1 november 2020
Pagina 9:
Honderden handen met vingers als takken – lang, scherp – kronkelen als spinnen om mijn lichaam, grijpen me vast aan huidplooien, aan stukken vel en beginnen vervolgens te duwen. Al die handen, ontelbaar veel vingers, als één geheel zetten ze druk en bouwen de spanning op mijn huid op Ik wil gillen, krijsen. Als ik mijn mond open, voel ik direct de vingers die trekken aan mijn lippen, mijn tanden betasten en vervolgens, heel snel, zich naar binnen werken. In mij dringen. Ik kokhals, probeer mijn keel te blokkeren. Met wat? De vingers raspen langs mijn tong. Ik proef bloed en nog iets anders. Hout… Houten vingers die zich steeds sneller door mijn luchtkanaal worstelen en daarbij splinters achterlaten in mijn tong en keel, terwijl ze proberen mijn ziel te bereiken die zich daar ergens bevindt. Goed weggestopt. Heel goed weggestopt omdat ik weet waar ik bang voor moet zijn. Nog altijd drukken de handen. Steviger, intenser. De vingers tegen mijn huid, mijn huid tegen mijn botten, mijn botten tegen mijn organen. Opeens weet ik het: ze duwen me fijn. Knijpen me samen, net zolang ik veranderd ben in een kleine bol. Fijn gedrukt tot een handzaam formaat, zodat ik niet kan ontsnappen. Plotsklaps klinkt het gezoem. De vingers verstarren. Het zoemen gaat door, harder, brommend en een voor een laten de vingers los. Ze verdwijnen zelfs uit mijn keel en als ze allemaal weg zijn, schieten mijn ogen open. Ik hap naar adem. Echte adem.
Pagina 31 en 32:
De kettingzaag verspreidde een benzineachtige geur die de mannen in een trance leek te brengen, alsof het een wierook was die hem de kracht en toestemming voor hun daad gaf. Eerst zaagde Pieter een driehoek uit de stam, aan de kant waar de mensen met de touw in hun hand stonden. Daarna begon hij aan de andere kant te zagen en toen hij stijve armen kreeg, naam vader het over. Het geronk van de kettingzaag echode over de akkers. In de herrie meende ik nog iets anders te horen. Een hoog fluitend gepiep. Gilde de boom? Ik wist dat ik veel fantasie had, maar dit ging te ver en ik concentreerde me op het geluid waarvan ik zeker wist dat het bestond. ‘Hij komt!’ schreeuwde Frederik. ‘Trekken’, riep hij tegen de mannen op de weg en naar mijn vader: ‘Doorzagen!’ De eik helde enkele centimeters over. Er klonk gekraak, gezucht. ‘Harder!’ riep Frederik, zowel tegen de touwtrekkers als tegen mijn vader. De boom bewoog nog meer, het gekraak werd indringender, als een stervenskreet, en toen begon het gevaarte te vallen. De mannen op de weg hadden het op tijd in de gaten allemaal lieten ze touw los en stoven aan de kant. Een seconde later ramde de boom de grond. Het gekraak was als een kanon schot dat iedereen deed verstijven. Mijn moeder duwde haar handen tegen haar oren in dat kanon schot klonk het gebrul van duizenden brekende takken. Eeuwen van groeien en bloeien ging er in één keer aan. Splinters vlogen alle kanten op in een wanhoopspoging om aan het noodlot te ontkomen ook takken die de grond raakten en braken, kregen van de paal een katapul-effect mee en vlogen als ongeleide projectielen door de lucht. Het was een stortbui van hysterisch hout dat alle kanten op wilde. Een stuk hout vloog rakelings over m’n hoofd. Ramen in het huis sneuvelden. Nog meer herrie. Toen het pandemonium eindelijk tot rust kwam, klonk een ander geluid. Hoger, scheller, feller. Het kwam van vlakbij. Ik keek opzij en zag als eerste het rood.
Het verhaal:
Na de dood van zijn moeder keert Erik terug naar het dorp van zijn jeugd toen hij 18 jaar was hij de boerderij waar de opgroeide ontvlucht.
Doodsbang liet hij alles achter. Nu is hij terug om de demonen uit zijn jeugd onder ogen te komen: niet alleen zijn familie en vrienden die hij jarenlang niet heeft gesproken, maar vooral de onzichtbare kracht die aan de boerderij is geworteld en hem jarenlang martelde.
Huist deze demonische kracht er nog altijd? Of was het een kinderfantasie?
Erik komt erachter dat iedereen met littekens rondloopt, maar dat hij van hem waarschijnlijk het grootst zijn.
Mijn leesbeleving:
In Nederland hebben we Erik Jan Tillema die op geniale wijze weet om woorden en gevoelens te geven aan spanning. Op sluimerende of op opzwepende wijze en in vele variaties. In Amerika hebben ze Stephen King. Deze grootmeester van horror en fantasy verhalen vind ik terug in Erik Jan Tillema.
De sfeer in dit boek voelt donker en haast zwart aan. De kilte sijpelt in je botten. Ook is er ruimte voor licht en gloort er hoop voor liefde en warmte. Maar dat wordt perfect afgewisseld met macabere en sinistere gebeurtenissen. De auteur is in staat om met woorden gevoel uit te drukken en zijn verhaal lijfelijk te maken. Natuurlijk draagt de beeldende en filmische schrijfstijl daar ook aan mee.
Het beklemmende, onder de huid kruipende horror achtige sfeertje waarin de spanning hoogtij viert doet mij sterk denken aan De Shining van Stephen King. Net zo magistraal verteld. En ook qua spanningsopbouw vergelijkbaar.
De proloog greep me niet gelijk maar toen ik deze nadat ik het boek uit had weer las toen kwam deze op overtuigende kracht binnen. Geef jezelf de rust en neem de aandacht voor dit verhaal. Pas dan dringt het in de finesses aan je door. Dan ontdek je de schoonheid, de humor en ga je de personages begrijpen.
Met Erik bouwde ik gelijk een band op. Ik herkende veel in zijn belevingswereld en zoiets schept een band. Sommige personages zag ik liever gaan dan komen. Ze werkten op mijn zenuwen. Anderen waren van de soort stille wateren hebben (zeer) diepe gronden of een wolf in schaapskleren.
Maar dat geeft ook gelijk de kracht aan van de gedetailleerdheid die ze bezitten. Hun gevoelens, karakter en gedachten zijn zeer tastbaar weergegeven. De flashbacks in tijd en plaats zijn met namen en data goed aangegeven. Het metaforische taalgebruik gecombineerd met het vertellen van het verhaal is een gouden combinatie.
Ik schrok ook meerdere malen als ik geroepen werd in het echte leven. Zo diep zat ik in dit verhaal. Naast gruwelijke en rauwe gebeurtenissen is er ook ruimte voor erotiserende diepgaande passie. Het verdwijnen in die ander het verdrinken in elkaars liefde.
Als het besef, de clou doordringt dan dondert alles in elkaar als een kaartenhuis met verwoestende en alles vernietigende kracht. Alles wat je dan wilt is het uitschakelen van gevoel en denken. Om de waanzin en het gevoel voor te zijn. Dan bestaat enkel vluchten.
De plot is alles verhelderend.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren .
Naast fantasy en horror bevat dit verhaal ook eco thriller momenten. Zo van knoop in je oren wees zuinig op Moeder Natuur.
Nog niet eerder las ik een verhaal van Erik Jan Tillema. Maar ik lees graag meer verhalen van hem.
Ontworteld
Auteur:
Erik Jan Tillema:
(1983) is theatermaker en schrijver bij uitgeverij Clavis verschijnen zijn horrorachtige YA boeken. Dit is zijn eerste boek voor een volwassen publiek.
Wijze van lezen:
Recensie-exemplaar ontvangen van uitgeverij Zilverspoor in ruil voor mijn recensie en deelname aan FB Blogtours Zilverbron en Zilverspoor o.l.v. Natascha van Limpt.
Uitgeverij: Zilverspoor
Genre: fantasy
Cover en flaptekst:
De cover lijkt bedekt met dikke boomwortels. Of zit ik naar de stam van een boom te kijken. Als ik het boek in een bepaalde hoek houd lijken het ook houten vingers te zijn die zich in de stam van de boom naar binnen grijpen. Deze cover spreekt mij aan hij fascineert me en verrast me iedere keer opnieuw omdat ik telkens meer en andere details zie.
De flaptekst vind ik sinister en de toon van het boek is voor mij gelijk gezet; ik voel huiveringen over mijn rug gaan en niet dat ik bang aangelegd ben maar ik weet wat mij in dit verhaal te wachten staat en ik kan niet wachten om het te gaan lezen.
De auteursfoto met informatie vormt voor mij een waardevolle toevoeging
Quote:
Hoofdstuk 1
Troebele herinneringen
1 november 2020
Pagina 9:
Honderden handen met vingers als takken – lang, scherp – kronkelen als spinnen om mijn lichaam, grijpen me vast aan huidplooien, aan stukken vel en beginnen vervolgens te duwen. Al die handen, ontelbaar veel vingers, als één geheel zetten ze druk en bouwen de spanning op mijn huid op Ik wil gillen, krijsen. Als ik mijn mond open, voel ik direct de vingers die trekken aan mijn lippen, mijn tanden betasten en vervolgens, heel snel, zich naar binnen werken. In mij dringen. Ik kokhals, probeer mijn keel te blokkeren. Met wat? De vingers raspen langs mijn tong. Ik proef bloed en nog iets anders. Hout… Houten vingers die zich steeds sneller door mijn luchtkanaal worstelen en daarbij splinters achterlaten in mijn tong en keel, terwijl ze proberen mijn ziel te bereiken die zich daar ergens bevindt. Goed weggestopt. Heel goed weggestopt omdat ik weet waar ik bang voor moet zijn. Nog altijd drukken de handen. Steviger, intenser. De vingers tegen mijn huid, mijn huid tegen mijn botten, mijn botten tegen mijn organen. Opeens weet ik het: ze duwen me fijn. Knijpen me samen, net zolang ik veranderd ben in een kleine bol. Fijn gedrukt tot een handzaam formaat, zodat ik niet kan ontsnappen. Plotsklaps klinkt het gezoem. De vingers verstarren. Het zoemen gaat door, harder, brommend en een voor een laten de vingers los. Ze verdwijnen zelfs uit mijn keel en als ze allemaal weg zijn, schieten mijn ogen open. Ik hap naar adem. Echte adem.
Pagina 31 en 32:
De kettingzaag verspreidde een benzineachtige geur die de mannen in een trance leek te brengen, alsof het een wierook was die hem de kracht en toestemming voor hun daad gaf. Eerst zaagde Pieter een driehoek uit de stam, aan de kant waar de mensen met de touw in hun hand stonden. Daarna begon hij aan de andere kant te zagen en toen hij stijve armen kreeg, naam vader het over. Het geronk van de kettingzaag echode over de akkers. In de herrie meende ik nog iets anders te horen. Een hoog fluitend gepiep. Gilde de boom? Ik wist dat ik veel fantasie had, maar dit ging te ver en ik concentreerde me op het geluid waarvan ik zeker wist dat het bestond. ‘Hij komt!’ schreeuwde Frederik. ‘Trekken’, riep hij tegen de mannen op de weg en naar mijn vader: ‘Doorzagen!’ De eik helde enkele centimeters over. Er klonk gekraak, gezucht. ‘Harder!’ riep Frederik, zowel tegen de touwtrekkers als tegen mijn vader. De boom bewoog nog meer, het gekraak werd indringender, als een stervenskreet, en toen begon het gevaarte te vallen. De mannen op de weg hadden het op tijd in de gaten allemaal lieten ze touw los en stoven aan de kant. Een seconde later ramde de boom de grond. Het gekraak was als een kanon schot dat iedereen deed verstijven. Mijn moeder duwde haar handen tegen haar oren in dat kanon schot klonk het gebrul van duizenden brekende takken. Eeuwen van groeien en bloeien ging er in één keer aan. Splinters vlogen alle kanten op in een wanhoopspoging om aan het noodlot te ontkomen ook takken die de grond raakten en braken, kregen van de paal een katapul-effect mee en vlogen als ongeleide projectielen door de lucht. Het was een stortbui van hysterisch hout dat alle kanten op wilde. Een stuk hout vloog rakelings over m’n hoofd. Ramen in het huis sneuvelden. Nog meer herrie. Toen het pandemonium eindelijk tot rust kwam, klonk een ander geluid. Hoger, scheller, feller. Het kwam van vlakbij. Ik keek opzij en zag als eerste het rood.
Het verhaal:
Na de dood van zijn moeder keert Erik terug naar het dorp van zijn jeugd toen hij 18 jaar was hij de boerderij waar de opgroeide ontvlucht.
Doodsbang liet hij alles achter. Nu is hij terug om de demonen uit zijn jeugd onder ogen te komen: niet alleen zijn familie en vrienden die hij jarenlang niet heeft gesproken, maar vooral de onzichtbare kracht die aan de boerderij is geworteld en hem jarenlang martelde.
Huist deze demonische kracht er nog altijd? Of was het een kinderfantasie?
Erik komt erachter dat iedereen met littekens rondloopt, maar dat hij van hem waarschijnlijk het grootst zijn.
Mijn leesbeleving:
In Nederland hebben we Erik Jan Tillema die op geniale wijze weet om woorden en gevoelens te geven aan spanning. Op sluimerende of op opzwepende wijze en in vele variaties. In Amerika hebben ze Stephen King. Deze grootmeester van horror en fantasy verhalen vind ik terug in Erik Jan Tillema.
De sfeer in dit boek voelt donker en haast zwart aan. De kilte sijpelt in je botten. Ook is er ruimte voor licht en gloort er hoop voor liefde en warmte. Maar dat wordt perfect afgewisseld met macabere en sinistere gebeurtenissen. De auteur is in staat om met woorden gevoel uit te drukken en zijn verhaal lijfelijk te maken. Natuurlijk draagt de beeldende en filmische schrijfstijl daar ook aan mee.
Het beklemmende, onder de huid kruipende horror achtige sfeertje waarin de spanning hoogtij viert doet mij sterk denken aan De Shining van Stephen King. Net zo magistraal verteld. En ook qua spanningsopbouw vergelijkbaar.
De proloog greep me niet gelijk maar toen ik deze nadat ik het boek uit had weer las toen kwam deze op overtuigende kracht binnen. Geef jezelf de rust en neem de aandacht voor dit verhaal. Pas dan dringt het in de finesses aan je door. Dan ontdek je de schoonheid, de humor en ga je de personages begrijpen.
Met Erik bouwde ik gelijk een band op. Ik herkende veel in zijn belevingswereld en zoiets schept een band. Sommige personages zag ik liever gaan dan komen. Ze werkten op mijn zenuwen. Anderen waren van de soort stille wateren hebben (zeer) diepe gronden of een wolf in schaapskleren.
Maar dat geeft ook gelijk de kracht aan van de gedetailleerdheid die ze bezitten. Hun gevoelens, karakter en gedachten zijn zeer tastbaar weergegeven. De flashbacks in tijd en plaats zijn met namen en data goed aangegeven. Het metaforische taalgebruik gecombineerd met het vertellen van het verhaal is een gouden combinatie.
Ik schrok ook meerdere malen als ik geroepen werd in het echte leven. Zo diep zat ik in dit verhaal. Naast gruwelijke en rauwe gebeurtenissen is er ook ruimte voor erotiserende diepgaande passie. Het verdwijnen in die ander het verdrinken in elkaars liefde.
Als het besef, de clou doordringt dan dondert alles in elkaar als een kaartenhuis met verwoestende en alles vernietigende kracht. Alles wat je dan wilt is het uitschakelen van gevoel en denken. Om de waanzin en het gevoel voor te zijn. Dan bestaat enkel vluchten.
De plot is alles verhelderend.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren .
Naast fantasy en horror bevat dit verhaal ook eco thriller momenten. Zo van knoop in je oren wees zuinig op Moeder Natuur.
Nog niet eerder las ik een verhaal van Erik Jan Tillema. Maar ik lees graag meer verhalen van hem.
August 30, 2023
Ik hou van horror. Naast het werk van de Amerikaanse schrijvers(Triana, Meyer, Wayne Communale) en de Duitse horrorauteurs (Rises, Bücher, Kor) kan ik ook erg genieten van de Nederlandse horrorschrijvers. Na het lezen van ‘Ontworteld’ heb ik Erik Jan Tillema aan het rijtje toegevoegd van Nederlandse auteurs die in dit genre schrijven. ‘Ontworteld’ is een unheimisch en intrigerend verhaal over angst, vrees en rouw.
‘Ontworteld’ is psychologische horror. En dat maakt het geschikt voor een breder leespubliek, omdat er minder gruwelijkheden in voorkomen. Daarom denk ik dat de fans van thrillers ook van dit unheimische verhaal kunnen genieten. Tijdens het lezen van deze roman moest ik af en toe denken door de sfeer aan ‘The Beckoning Fair One’ (1911) van Oliver Onions. Beide auteurs weten het unheimische erg sterk te beschrijven met een geheel eigen visie.
Angst, vrees, dood, rouw en eenzaamheid zijn thema’s in deze creepy roman. En deze komen op een creatieve en overtuigende manier onder de aandacht van de lezer. Een voorbeeld hiervan is de bijna existentiële eenzaamheid die Erik, de hoofdpersoon ervaart, niet alleen in zijn familie, maar ook in Heefhuizen, het dorp waar hij woont. De ironie die de auteur bij de binding tussen Erik en het dorp toepast liet me gniffelen tijdens het lezen.
Deze ironie is ook terug te vinden in de vrees. Als dit gevoel een symptoom is van de vrijheid om te worden wie we zijn (1), dan zit deze zeker in de ontwikkeling van Erik. In het verhaal is hij iemand die de confrontatie met de ‘geesten’ uit zijn verleden aangaat. Dat levert een meeslepend unheimisch verhaal op.
Een ander terugkerend motief is ook geweldig! Dat is het donker/duisternis/ zwart. Dat geeft een creepy dynamiek aan het verhaal omdat deze kleur niet een tegenstelling is van wit. Het is eerder een openbaring van de duisternis in de menselijke ziel, die ontstaat door de verschrikkelijke gebeurtenissen die Erik meemaakt. In mijn ervaring sluit zwart in het boek op de juiste manier aan bij de uitleg die Alian Badiou geeft in zijn ‘Black: the brilliance of a noncolor’(2).
En zo wordt ‘Ontworteld’ van Erik Jan Tillema een unheimische roman die veel lezers zal aanspreken. Het is een meeslepend verhaal over angst, vrees, dood en rouw dat een subtiele macabere dynamiek heeft, waardoor ik zeker meer van deze auteur ga lezen!
(1) KIERGEGAARD, S. (2021).Vrees en Beven: dialectische lyriek. Eindhoven: uitgeverij Damon.
(2) BADIOU, A. (2019) Black: the brillianc of a non-color. Cambridge: polity press
‘Ontworteld’ is psychologische horror. En dat maakt het geschikt voor een breder leespubliek, omdat er minder gruwelijkheden in voorkomen. Daarom denk ik dat de fans van thrillers ook van dit unheimische verhaal kunnen genieten. Tijdens het lezen van deze roman moest ik af en toe denken door de sfeer aan ‘The Beckoning Fair One’ (1911) van Oliver Onions. Beide auteurs weten het unheimische erg sterk te beschrijven met een geheel eigen visie.
Angst, vrees, dood, rouw en eenzaamheid zijn thema’s in deze creepy roman. En deze komen op een creatieve en overtuigende manier onder de aandacht van de lezer. Een voorbeeld hiervan is de bijna existentiële eenzaamheid die Erik, de hoofdpersoon ervaart, niet alleen in zijn familie, maar ook in Heefhuizen, het dorp waar hij woont. De ironie die de auteur bij de binding tussen Erik en het dorp toepast liet me gniffelen tijdens het lezen.
Deze ironie is ook terug te vinden in de vrees. Als dit gevoel een symptoom is van de vrijheid om te worden wie we zijn (1), dan zit deze zeker in de ontwikkeling van Erik. In het verhaal is hij iemand die de confrontatie met de ‘geesten’ uit zijn verleden aangaat. Dat levert een meeslepend unheimisch verhaal op.
Een ander terugkerend motief is ook geweldig! Dat is het donker/duisternis/ zwart. Dat geeft een creepy dynamiek aan het verhaal omdat deze kleur niet een tegenstelling is van wit. Het is eerder een openbaring van de duisternis in de menselijke ziel, die ontstaat door de verschrikkelijke gebeurtenissen die Erik meemaakt. In mijn ervaring sluit zwart in het boek op de juiste manier aan bij de uitleg die Alian Badiou geeft in zijn ‘Black: the brilliance of a noncolor’(2).
En zo wordt ‘Ontworteld’ van Erik Jan Tillema een unheimische roman die veel lezers zal aanspreken. Het is een meeslepend verhaal over angst, vrees, dood en rouw dat een subtiele macabere dynamiek heeft, waardoor ik zeker meer van deze auteur ga lezen!
(1) KIERGEGAARD, S. (2021).Vrees en Beven: dialectische lyriek. Eindhoven: uitgeverij Damon.
(2) BADIOU, A. (2019) Black: the brillianc of a non-color. Cambridge: polity press
January 21, 2024
Het troost en teistert
Jaren geleden is hij zijn geboortedorp ontvlucht, maar door het overlijden van zijn moeder moet Erik terug naar de plek waar hij niet wil zijn. Hij is doodsbang, maar misschien is het tijd om zijn demonen, en zijn familie en vrienden onder ogen te komen.
De hereniging is moeizaam, maar het gevoel dat zijn ouderlijk huis hem geeft is afgrijselijk. De martelende onzichtbare kracht is nog even sterk als toen hij wegging, hij had zich alleen nooit gerealiseerd dat hij niet de enige was die nare sporen uit het verleden meedroeg.
“ ‘Alleen de dood brengt mensen naar Heefhuizen,’ zegt ze. ‘De meeste mensen vluchten er vandaan. De dood blijft.’ “ Erik Jan Tillema
Ontworteld van Erik Jan Tillema is een duister horrorverhaal over de verstikkende greep van geboortegrond.
In mijn beleving is Ontworteld een gevoel. Iets onheilspellends dat je niet kan benoemen, maar waarvan je weet dat het niets goeds kan betekenen. Het kan troostend beginnen, maar uiteindelijk zal het omslaan en dat weet je, omdat je het voelt. Dat is de sfeer die Erik Jan Tillema op mij overbracht met zijn boek. De verhaallijn is sterk en vaag tegelijk, en dat is toch iets wat ik fijn vind bij dit genre. Het nog even niet weten wat er speelt en wat de hoofdpersoon nu eigenlijk ervaart, terwijl de auteur wel weet over te brengen dat het niet klopt.
Erik was voor mij een lastig personage om te peilen, wat in dit geval geen enkel probleem is, omdat dat juist bijdraagt aan de duistere sfeer. Vanaf het moment dat de hoofdpersoon terug naar huis gaat, neemt Erik Jan Tillema je mee langs de diverse personages die een rol spelen, of hebben gespeeld, in het leven van de hoofdrolspeler, en die op de een of andere manier zijn verbonden aan de rode draad van het verhaal. Net als bij de verhaallijn vraag je je ook bij de karakters af wat er nog verborgen is, en ben je benieuwd wanneer en hoe je dat gaat ontdekken.
Het verhaal van Ontworteld is vaag op de juiste manier. Langzaam geeft het je vermoedens en pas bij de ontknoping komt er (sinistere) duidelijkheid.
⭐️⭐️⭐️⭐️
Instagram: sheila_hjv_inbooks
Jaren geleden is hij zijn geboortedorp ontvlucht, maar door het overlijden van zijn moeder moet Erik terug naar de plek waar hij niet wil zijn. Hij is doodsbang, maar misschien is het tijd om zijn demonen, en zijn familie en vrienden onder ogen te komen.
De hereniging is moeizaam, maar het gevoel dat zijn ouderlijk huis hem geeft is afgrijselijk. De martelende onzichtbare kracht is nog even sterk als toen hij wegging, hij had zich alleen nooit gerealiseerd dat hij niet de enige was die nare sporen uit het verleden meedroeg.
“ ‘Alleen de dood brengt mensen naar Heefhuizen,’ zegt ze. ‘De meeste mensen vluchten er vandaan. De dood blijft.’ “ Erik Jan Tillema
Ontworteld van Erik Jan Tillema is een duister horrorverhaal over de verstikkende greep van geboortegrond.
In mijn beleving is Ontworteld een gevoel. Iets onheilspellends dat je niet kan benoemen, maar waarvan je weet dat het niets goeds kan betekenen. Het kan troostend beginnen, maar uiteindelijk zal het omslaan en dat weet je, omdat je het voelt. Dat is de sfeer die Erik Jan Tillema op mij overbracht met zijn boek. De verhaallijn is sterk en vaag tegelijk, en dat is toch iets wat ik fijn vind bij dit genre. Het nog even niet weten wat er speelt en wat de hoofdpersoon nu eigenlijk ervaart, terwijl de auteur wel weet over te brengen dat het niet klopt.
Erik was voor mij een lastig personage om te peilen, wat in dit geval geen enkel probleem is, omdat dat juist bijdraagt aan de duistere sfeer. Vanaf het moment dat de hoofdpersoon terug naar huis gaat, neemt Erik Jan Tillema je mee langs de diverse personages die een rol spelen, of hebben gespeeld, in het leven van de hoofdrolspeler, en die op de een of andere manier zijn verbonden aan de rode draad van het verhaal. Net als bij de verhaallijn vraag je je ook bij de karakters af wat er nog verborgen is, en ben je benieuwd wanneer en hoe je dat gaat ontdekken.
Het verhaal van Ontworteld is vaag op de juiste manier. Langzaam geeft het je vermoedens en pas bij de ontknoping komt er (sinistere) duidelijkheid.
⭐️⭐️⭐️⭐️
Instagram: sheila_hjv_inbooks
March 1, 2024
Ondanks dat ik wilde doorlezen viel het einde me toch wat tegen. In mijn optiek had er veel meer in kunnen zitten.
January 5, 2024
Boek gelezen in het kader van Zilverspoor Blogtour. Het is een boek van Erik Jan Tillema. Ik ken deze schrijver niet, dus ik stap er blanco in.
Het boek gaat over Erik. Als de moeder van Erik is overleden keert Erik terug naar zijn geboortedorp. Op zijn 18e is hij zijn dorp plots uit angst ontvlucht en niet meer teruggekeerd. Bij zijn terugkomst keert hij dan ook terug naar zijn jeugd en komt dan ook in aanraking met zijn angsten. Hij zoekt zijn familie en jeugdvrienden op. Hij gaat ook naar de boerderij waar hij is opgegroeid en komt daar weer in aanraking met de demonen uit zijn jeugd.
Het boek begint met twee benen op de grond bij het overlijden van Eriks moeder en zijn terugkeer naar het dorp. Erik komt in aanraking met zijn jeugdherinneringen, maar wat is de oorsprong daarvan? Het is dan ook duidelijk een intro voor het boek. Je leert zo de personages en de omgeving goed kennen zodat het verhaal goed wordt geïntroduceerd. Op zich prettig, maar er had bij de start wel wat meer snelheid in mogen zitten, want hier mistte wel wat spanning en her eerste deel van het boek was daarom wat moeilijk om doorheen te komen.
Ook mistte ik wat connectie met Erik. Er lijkt soms wat afstand in de schrijfstijl naar Erik te zitten, waardoor ik het verhaal dan ook meer op afstand volgde. Dit maakte voor het hoofdplot niet uit, maar hierdoor had ik wel wat meer afstand tot het verhaal.
Maar hoe verder het boek vordert hoe donkerder het boek wordt. Het tweede deel van het boek zit vol mystiek en gruwelijke gebeurtenissen. Waar gaat dit naar toe? Hoe donkerder het verhaal werd hoe spannender ik het boek vond en hoe heftiger ik werd meegenomen in het verhaal. De donkere en soms ook gruwelijke passages hadden wel een “Stephen King vibe” wat ikzelf wel prettig lezen vond. Het motiveerde mij om verder te lezen en het boek opzij leggen werd dan ook steeds moeilijker. Dit heeft dan de matige start dan ook zeker wel goedgemaakt.
Daarom geef ik dit boek 3 van de 5 sterren.
Het boek gaat over Erik. Als de moeder van Erik is overleden keert Erik terug naar zijn geboortedorp. Op zijn 18e is hij zijn dorp plots uit angst ontvlucht en niet meer teruggekeerd. Bij zijn terugkomst keert hij dan ook terug naar zijn jeugd en komt dan ook in aanraking met zijn angsten. Hij zoekt zijn familie en jeugdvrienden op. Hij gaat ook naar de boerderij waar hij is opgegroeid en komt daar weer in aanraking met de demonen uit zijn jeugd.
Het boek begint met twee benen op de grond bij het overlijden van Eriks moeder en zijn terugkeer naar het dorp. Erik komt in aanraking met zijn jeugdherinneringen, maar wat is de oorsprong daarvan? Het is dan ook duidelijk een intro voor het boek. Je leert zo de personages en de omgeving goed kennen zodat het verhaal goed wordt geïntroduceerd. Op zich prettig, maar er had bij de start wel wat meer snelheid in mogen zitten, want hier mistte wel wat spanning en her eerste deel van het boek was daarom wat moeilijk om doorheen te komen.
Ook mistte ik wat connectie met Erik. Er lijkt soms wat afstand in de schrijfstijl naar Erik te zitten, waardoor ik het verhaal dan ook meer op afstand volgde. Dit maakte voor het hoofdplot niet uit, maar hierdoor had ik wel wat meer afstand tot het verhaal.
Maar hoe verder het boek vordert hoe donkerder het boek wordt. Het tweede deel van het boek zit vol mystiek en gruwelijke gebeurtenissen. Waar gaat dit naar toe? Hoe donkerder het verhaal werd hoe spannender ik het boek vond en hoe heftiger ik werd meegenomen in het verhaal. De donkere en soms ook gruwelijke passages hadden wel een “Stephen King vibe” wat ikzelf wel prettig lezen vond. Het motiveerde mij om verder te lezen en het boek opzij leggen werd dan ook steeds moeilijker. Dit heeft dan de matige start dan ook zeker wel goedgemaakt.
Daarom geef ik dit boek 3 van de 5 sterren.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews