What do you think?
Rate this book
Wszystkie lektury nadobowiązkowe
„Homo Ludens z Książką jest wolny.
Przynajmniej na tyle, na ile wolnym być można.
Sam sobie ustanawia reguły gry, posłuszny własnej tylko ciekawości”.
Wolno nam czytać, co tylko zapragniemy. Wolno porzucić lekturę, ale i wracać ciągle do tych samych fragmentów. Wolno śmiać się i rozmyślać, i wyruszyć za sprawą książki, dokądkolwiek się zechce. Takimi prawami rządzi się zdaniem Wisławy Szymborskiej najpiękniejsza zabawa wymyślona przez ludzkość: czytanie książek.
Wszystkie Lektury nadobowiązkowe – błyskotliwe, zabawne i przenikliwe felietony – w jednym tomie
Rubryka, która od 1967 roku ukazywała się w „Życiu Literackim” pod tytułem Lektury nadobowiązkowe, szybko zyskała sympatię czytelników. I to tak dużą, że cykl ten kontynuowano potem w „Piśmie”, „Odrze” i „Gazecie Wyborczej”, teksty przedrukowywano także w osobnych wydaniach książkowych. Niniejsze jest już drugą edycją zbioru wszystkich felietonów Wisławy Szymborskiej, przygotowaną z okazji stulecia jej urodzin.
„Wszystkie lektury nadobowiązkowe” to aż 562 felietony – mieszczące subiektywne rozważania o czytaniu snute przez Wisławę Szymborską, niepoprawną czytelniczkę, uzależnioną od literatury koneserkę słowa drukowanego, buszującą wśród tekstów zdumiewająco różnorodnych. Wszystkie felietony układają się w zbiór olśniewający niezwykłością spojrzenia i zaskakujący właściwym autorce poczuciem humoru – erudycyjną opowieść o świecie, przyrodzie, historii i sztuce.
Przynajmniej na tyle, na ile wolnym być można.
Sam sobie ustanawia reguły gry, posłuszny własnej tylko ciekawości”.
Wolno nam czytać, co tylko zapragniemy. Wolno porzucić lekturę, ale i wracać ciągle do tych samych fragmentów. Wolno śmiać się i rozmyślać, i wyruszyć za sprawą książki, dokądkolwiek się zechce. Takimi prawami rządzi się zdaniem Wisławy Szymborskiej najpiękniejsza zabawa wymyślona przez ludzkość: czytanie książek.
Wszystkie Lektury nadobowiązkowe – błyskotliwe, zabawne i przenikliwe felietony – w jednym tomie
Rubryka, która od 1967 roku ukazywała się w „Życiu Literackim” pod tytułem Lektury nadobowiązkowe, szybko zyskała sympatię czytelników. I to tak dużą, że cykl ten kontynuowano potem w „Piśmie”, „Odrze” i „Gazecie Wyborczej”, teksty przedrukowywano także w osobnych wydaniach książkowych. Niniejsze jest już drugą edycją zbioru wszystkich felietonów Wisławy Szymborskiej, przygotowaną z okazji stulecia jej urodzin.
„Wszystkie lektury nadobowiązkowe” to aż 562 felietony – mieszczące subiektywne rozważania o czytaniu snute przez Wisławę Szymborską, niepoprawną czytelniczkę, uzależnioną od literatury koneserkę słowa drukowanego, buszującą wśród tekstów zdumiewająco różnorodnych. Wszystkie felietony układają się w zbiór olśniewający niezwykłością spojrzenia i zaskakujący właściwym autorce poczuciem humoru – erudycyjną opowieść o świecie, przyrodzie, historii i sztuce.
848 pages, Hardcover
First published October 5, 2015
27 people are currently reading
251 people want to read
About the author
Wisława Szymborska
211 books1,574 followersWisława Szymborska (Polish pronunciation: [vʲisˈwava ʂɨmˈbɔrska], born July 2, 1923 in Kórnik, Poland) is a Polish poet, essayist, and translator. She was awarded the 1996 Nobel Prize in Literature. In Poland, her books reach sales rivaling prominent prose authors—although she once remarked in a poem entitled "Some like poetry" [Niektórzy lubią poezję] that no more than two out of a thousand people care for the art.
Szymborska frequently employs literary devices such as irony, paradox, contradiction, and understatement, to illuminate philosophical themes and obsessions. Szymborska's compact poems often conjure large existential puzzles, touching on issues of ethical import, and reflecting on the condition of people both as individuals and as members of human society. Szymborska's style is succinct and marked by introspection and wit.
Szymborska's reputation rests on a relatively small body of work: she has not published more than 250 poems to date. She is often described as modest to the point of shyness[citation needed]. She has long been cherished by Polish literary contemporaries (including Czesław Miłosz) and her poetry has been set to music by Zbigniew Preisner. Szymborska became better known internationally after she was awarded the 1996 Nobel Prize. Szymborska's work has been translated into many European languages, as well as into Arabic, Hebrew, Japanese and Chinese.
In 1931, Szymborska's family moved to Kraków. She has been linked with this city, where she studied, worked.
When World War II broke out in 1939, she continued her education in underground lessons. From 1943, she worked as a railroad employee and managed to avoid being deported to Germany as a forced labourer. It was during this time that her career as an artist began with illustrations for an English-language textbook. She also began writing stories and occasional poems.
Beginning in 1945, Szymborska took up studies of Polish language and literature before switching to sociology at the Jagiellonian University in Kraków. There she soon became involved in the local writing scene, and met and was influenced by Czesław Miłosz. In March 1945, she published her first poem Szukam słowa ("I seek the word") in the daily paper Dziennik Polski; her poems continued to be published in various newspapers and periodicals for a number of years. In 1948 she quit her studies without a degree, due to her poor financial circumstances; the same year, she married poet Adam Włodek, whom she divorced in 1954. At that time, she was working as a secretary for an educational biweekly magazine as well as an illustrator.
During Stalinism in Poland in 1953 she participated in the defamation of Catholic priests from Kraków who were groundlessly condemned by the ruling Communists to death.[1] Her first book was to be published in 1949, but did not pass censorship as it "did not meet socialist requirements." Like many other intellectuals in post-war Poland, however, Szymborska remained loyal to the PRL official ideology early in her career, signing political petitions and praising Stalin, Lenin and the realities of socialism. This attitude is seen in her debut collection Dlatego żyjemy ("That is what we are living for"), containing the poems Lenin and Młodzieży budującej Nową Hutę ("For the Youth that Builds Nowa Huta"), about the construction of a Stalinist industrial town near Kraków. She also became a member of the ruling Polish United Workers' Party.
Like many Polish intellectuals initially close to the official party line, Szymborska gradually grew estranged from socialist ideology and renounced her earlier political work. Although she did not officially leave the party until 1966, she began to establish contacts with dissidents. As early as 1957, she befriended Jerzy Giedroyc, the editor of the influential Paris-based emigré journal Kultura, to which she also contributed. In 1964 s
Szymborska frequently employs literary devices such as irony, paradox, contradiction, and understatement, to illuminate philosophical themes and obsessions. Szymborska's compact poems often conjure large existential puzzles, touching on issues of ethical import, and reflecting on the condition of people both as individuals and as members of human society. Szymborska's style is succinct and marked by introspection and wit.
Szymborska's reputation rests on a relatively small body of work: she has not published more than 250 poems to date. She is often described as modest to the point of shyness[citation needed]. She has long been cherished by Polish literary contemporaries (including Czesław Miłosz) and her poetry has been set to music by Zbigniew Preisner. Szymborska became better known internationally after she was awarded the 1996 Nobel Prize. Szymborska's work has been translated into many European languages, as well as into Arabic, Hebrew, Japanese and Chinese.
In 1931, Szymborska's family moved to Kraków. She has been linked with this city, where she studied, worked.
When World War II broke out in 1939, she continued her education in underground lessons. From 1943, she worked as a railroad employee and managed to avoid being deported to Germany as a forced labourer. It was during this time that her career as an artist began with illustrations for an English-language textbook. She also began writing stories and occasional poems.
Beginning in 1945, Szymborska took up studies of Polish language and literature before switching to sociology at the Jagiellonian University in Kraków. There she soon became involved in the local writing scene, and met and was influenced by Czesław Miłosz. In March 1945, she published her first poem Szukam słowa ("I seek the word") in the daily paper Dziennik Polski; her poems continued to be published in various newspapers and periodicals for a number of years. In 1948 she quit her studies without a degree, due to her poor financial circumstances; the same year, she married poet Adam Włodek, whom she divorced in 1954. At that time, she was working as a secretary for an educational biweekly magazine as well as an illustrator.
During Stalinism in Poland in 1953 she participated in the defamation of Catholic priests from Kraków who were groundlessly condemned by the ruling Communists to death.[1] Her first book was to be published in 1949, but did not pass censorship as it "did not meet socialist requirements." Like many other intellectuals in post-war Poland, however, Szymborska remained loyal to the PRL official ideology early in her career, signing political petitions and praising Stalin, Lenin and the realities of socialism. This attitude is seen in her debut collection Dlatego żyjemy ("That is what we are living for"), containing the poems Lenin and Młodzieży budującej Nową Hutę ("For the Youth that Builds Nowa Huta"), about the construction of a Stalinist industrial town near Kraków. She also became a member of the ruling Polish United Workers' Party.
Like many Polish intellectuals initially close to the official party line, Szymborska gradually grew estranged from socialist ideology and renounced her earlier political work. Although she did not officially leave the party until 1966, she began to establish contacts with dissidents. As early as 1957, she befriended Jerzy Giedroyc, the editor of the influential Paris-based emigré journal Kultura, to which she also contributed. In 1964 s
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
April 18, 2023
Kocham.
W sumie mogłabym od razu zacząć od początku i spędzić z nią kolejne dwa miesiące.
W sumie mogłabym od razu zacząć od początku i spędzić z nią kolejne dwa miesiące.
January 4, 2022
Svakog dana se probudim i patim što nisam Vislava Šimborska. Kad se sa tim pomirim, žalim što je nisam upoznao.
Sama činjenica da sam uzeo da čitam odabrane recenzije mi zvuči suludo. Kad i jesam uzeo, nadao sam se da ću videti njene utiske o knjigama koje su obeležile to godine, ili barem meni bile važne. U Neobaveznoj lektiri, Šimborska radi nešto mnogo bolje - deluje kao da bira najopskurnije knjige koje u tom trenutku uspeva da nađe. Moj lični favorit su Magicne Vestine (str 230), priručnik za mađioničare koji odbija da pročita jer magija treba da ostane magična. Sjajna je takođe Hiromantija i horoskopi (str 415), godišnji horoskop, u kojem žali što uz znamenite predstavnike nekog znaka tu ne stoje i hulje (VŠ fun fact: Hitler je bio ovan).
U životu do sad nisam pročitao recenziju horoskopa - nije li sjajno što sad jesam? Šimborsku ne interesuje pretencioznost koja često prati literaturu, ona čita sve i nalazi u svemu i vredno i bedno. Uveren sam da bi bilo interesantno čuti njene utiske o tekstu sa poleđine pakovanja praška za veš.
Inspiran time kako Šimborska to radi, komentarisaću ne samo delo, već i izdanje - nije mi se svidelo što se priređivač nije potrudio da vidi da li su dela koja VŠ recenzira objavljena i na srpskom i da nam da o tome informacije, ili barem objavi naslove u originalu pa da nam ostavi šansu da sami to proverimo. Sem toga, sramotno je za nekoga ko se bavio lekturom ove knjige da ne zna da je instrumental reči reč rečju, a ne reči, kao i da se ne kaže nebi, nego ne bi (ovo je napisano barem 15 puta tokom knjige).
Na stranu izdanje, feljtoni Šimborske su sjajni. Bilo da je tema koju obrađuje interesantna ili dosadna, njeni komentari i razmišljanja na tu temu su preinteresantni i definitivno vredni čitanja.
Sama činjenica da sam uzeo da čitam odabrane recenzije mi zvuči suludo. Kad i jesam uzeo, nadao sam se da ću videti njene utiske o knjigama koje su obeležile to godine, ili barem meni bile važne. U Neobaveznoj lektiri, Šimborska radi nešto mnogo bolje - deluje kao da bira najopskurnije knjige koje u tom trenutku uspeva da nađe. Moj lični favorit su Magicne Vestine (str 230), priručnik za mađioničare koji odbija da pročita jer magija treba da ostane magična. Sjajna je takođe Hiromantija i horoskopi (str 415), godišnji horoskop, u kojem žali što uz znamenite predstavnike nekog znaka tu ne stoje i hulje (VŠ fun fact: Hitler je bio ovan).
U životu do sad nisam pročitao recenziju horoskopa - nije li sjajno što sad jesam? Šimborsku ne interesuje pretencioznost koja često prati literaturu, ona čita sve i nalazi u svemu i vredno i bedno. Uveren sam da bi bilo interesantno čuti njene utiske o tekstu sa poleđine pakovanja praška za veš.
Inspiran time kako Šimborska to radi, komentarisaću ne samo delo, već i izdanje - nije mi se svidelo što se priređivač nije potrudio da vidi da li su dela koja VŠ recenzira objavljena i na srpskom i da nam da o tome informacije, ili barem objavi naslove u originalu pa da nam ostavi šansu da sami to proverimo. Sem toga, sramotno je za nekoga ko se bavio lekturom ove knjige da ne zna da je instrumental reči reč rečju, a ne reči, kao i da se ne kaže nebi, nego ne bi (ovo je napisano barem 15 puta tokom knjige).
Na stranu izdanje, feljtoni Šimborske su sjajni. Bilo da je tema koju obrađuje interesantna ili dosadna, njeni komentari i razmišljanja na tu temu su preinteresantni i definitivno vredni čitanja.
September 1, 2024
Ni sama ne znam na koji način da vam približim i predstavim ovu knjigu, riznicu britkog jezika i duha jedne dame koja je sav novac od Nobelove nagrade položila na račun iz kojeg su se jednim delom isplaćivali poljski pisci i snabdevali za objavljivanje njihovih romana, a drugi deo se davao u humanitarne svrhe. Žena koja je izdržavala majku i sestru, nakon očeve prerane smrti, i koja je pristupila poeziji ne znajući ništa o njoj, a ostavila jedan od najdubljih tragova.
,,Neobavezna lektira’’ je skup feljtona, njenih kratkih recenzija koje je objavljivala u književnim časopisima o poznatim i manje poznatim delima (mnoga nisu ni objavljena, već samo pristigla u njenu redakciju), ali ne na klasičan način, već njeno posmatranje stvari o kojoj knjiga govori iz više uglova.
O tome:
• da se u medicini (još tada) više ne pristupa pacijentu kao živom biću;
• da naslednik nije uvek brižan poštovalac nasleđa;
• da deca koja su muzički nadarena svoj talenat poseduju do kraja života, negovali oni to ili ne;
• da pravog pesnika ne čini konstantno stvaranje poezije;
• da je boravak na samom vrhu slave dosadan, a pogled, koji se odande pruža, maglovit;
• da posle junaka slede strpljivi;
• da prirodno postoje dva pola, a da je treći zapravo psihološka izmišljotina (?);
• da se samo muškarci ogledaju u ogledalu pevušeći, dok se žene minutima tišine usredsređuju, sumnjaju i bore;
• da su lovci istovremeno i anđeli istrebljenja i anđeli čuvari;
• da se posete prijateljima svode na usluživanje hrane i pića koja nas odvlače od važnih tema i retke prilike da popričamo o umetnosti;
• da čitaoci od pisca očekuju zamišljenost nad životom koji mu je dat;
…i još mnogo toga o antičkoj Grčkoj, filozofima, životinjama, medicini, muzici i umetnosti uopšte.
Nisam očekivala da će mi se ovoliko dopasti, i mogu vam reći da jedva čekam da uplovim u njene pesme. ✨
P.S. Izuzetno mi je žao što je ovo izdanje rasprodato, ali verujem da se još negde može pronaći. Ako je uočite, ugrabite je, verujte mi na reč.
,,Neobavezna lektira’’ je skup feljtona, njenih kratkih recenzija koje je objavljivala u književnim časopisima o poznatim i manje poznatim delima (mnoga nisu ni objavljena, već samo pristigla u njenu redakciju), ali ne na klasičan način, već njeno posmatranje stvari o kojoj knjiga govori iz više uglova.
O tome:
• da se u medicini (još tada) više ne pristupa pacijentu kao živom biću;
• da naslednik nije uvek brižan poštovalac nasleđa;
• da deca koja su muzički nadarena svoj talenat poseduju do kraja života, negovali oni to ili ne;
• da pravog pesnika ne čini konstantno stvaranje poezije;
• da je boravak na samom vrhu slave dosadan, a pogled, koji se odande pruža, maglovit;
• da posle junaka slede strpljivi;
• da prirodno postoje dva pola, a da je treći zapravo psihološka izmišljotina (?);
• da se samo muškarci ogledaju u ogledalu pevušeći, dok se žene minutima tišine usredsređuju, sumnjaju i bore;
• da su lovci istovremeno i anđeli istrebljenja i anđeli čuvari;
• da se posete prijateljima svode na usluživanje hrane i pića koja nas odvlače od važnih tema i retke prilike da popričamo o umetnosti;
• da čitaoci od pisca očekuju zamišljenost nad životom koji mu je dat;
…i još mnogo toga o antičkoj Grčkoj, filozofima, životinjama, medicini, muzici i umetnosti uopšte.
Nisam očekivala da će mi se ovoliko dopasti, i mogu vam reći da jedva čekam da uplovim u njene pesme. ✨
P.S. Izuzetno mi je žao što je ovo izdanje rasprodato, ali verujem da se još negde može pronaći. Ako je uočite, ugrabite je, verujte mi na reč.
February 24, 2021
It's a collection of short esseys about books and I love it. The esseys are extremely witty and funny and reading them is a real treat for me. Five stars.
Read
May 31, 2021"A może by tak odstawić wreszcie tę anachroniczną dziś drabinę, na której poezja to zawsze, w każdym wypadku, coś wyższego od prozy, a z kolei proza fabularna zawsze wznioślejsza od niefabularnej?"
June 5, 2022
Dosta knjiga koje su ovde opisane i ocenjene
nikada nećemo uspeti naći na našem jeziku,
ili čak na bilo kojem drugom. Dosta knjiga je
prevaziđeno, zaboravljeno itd. Ali nikad dosta
Vislavine reči i njenih zapažanja. Vredna knjiga
poštovaocima njene pisane reči.
nikada nećemo uspeti naći na našem jeziku,
ili čak na bilo kojem drugom. Dosta knjiga je
prevaziđeno, zaboravljeno itd. Ali nikad dosta
Vislavine reči i njenih zapažanja. Vredna knjiga
poštovaocima njene pisane reči.
dnf
December 27, 2021nie przebrnę :( szymborską charakteryzuje przyjemna lekkość pióra, ale abstrahując już od całkowitej losowości dobierania przez nią lektur (no serio, czytała dosłownie WSZYSTKO, szanuję), to te drobne recenzje wydają mi się nie tylko mało interesujące i powtarzalne, ale również nieprzemyślane i napisane naprędce na zasadzie "wybrałam sobie jakąś myśl, to się jej uczepię i pociągnę ją do końca, nie zagłębiając się w to, czy naprawdę tak uważam i czy lektura na taki osąd moim zdaniem zasługuje, czy nie".
Read
June 1, 2022Poddaję się w 55%, to nie sprawia mi wystarczająco dużo przyjemności z czytania.
Chyba chciałam być "dziewczyną, która czyta tą książkę", a nie przeczytać tą książkę na serio :)
Chyba chciałam być "dziewczyną, która czyta tą książkę", a nie przeczytać tą książkę na serio :)
December 28, 2023
Szymborska jak zwykle nie zawodzi 😼
February 28, 2016
Cóż można napisać? Wspaniała, długa przygoda literacka w wielu niespodziewanych kierunkach.
Displaying 1 - 10 of 10 reviews