What do you think?
Rate this book
Mechanische Oase #1
Mechanische Oase
Na de Derde Wereldoorlog in 2032 en stormvloeden die de aarde in 2023 onbewoonbaar maakten, leven in 2054 de laatste 20000 overlevenden in het afgeschermde oord Pyra. De leiders van dit oord vol technologie zijn de ‘weters’; wetenschappers die samen met kunstmatige intelligentie zorgen voor orde in de samenleving.
De 27-jarige Valeri is een dochter van de overleden stichters van het oord. Haar leven lijkt perfect als ze het vergelijkt met de nare beelden uit de oude tijd op haar geheugenchip. Toch voelt ze zich ontevreden. Waarom moet ze verplicht werk uitvoeren dat de ‘bots’ veel beter kunnen? Enkele opstandelingen nemen contact met haar op. Ze vertellen dat de ‘weters’ niet te vertrouwen zijn en dat buiten weer bewoonbaar is. Valeri besluit om samen met deze opstandelingen uit het oord te ontsnappen. Maar wat wacht hen op, als ze eenmaal buiten zijn?
De 27-jarige Valeri is een dochter van de overleden stichters van het oord. Haar leven lijkt perfect als ze het vergelijkt met de nare beelden uit de oude tijd op haar geheugenchip. Toch voelt ze zich ontevreden. Waarom moet ze verplicht werk uitvoeren dat de ‘bots’ veel beter kunnen? Enkele opstandelingen nemen contact met haar op. Ze vertellen dat de ‘weters’ niet te vertrouwen zijn en dat buiten weer bewoonbaar is. Valeri besluit om samen met deze opstandelingen uit het oord te ontsnappen. Maar wat wacht hen op, als ze eenmaal buiten zijn?
301 pages, Paperback
Published March 8, 2023
13 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
January 2, 2026
7- Ik wilde dat ik positiever kon zijn over deze roman - ik begon eraan met vrij hoge verwachtingen. Veel SF-romans van Nederlandstalige origine zijn er namelijk nog steeds niet (al zit er wel groei in), dus hoop ik altijd een nieuwe klassieker te ontdekken. Soms is het echter gewoon een okee verhaal. Wel een met interessante maatschappijkritiek. Natuurlijk zien we in deze roman de gevolgen van doorgeslagen kapitalisme met de daarbij behorende uitbuiting van de natuur - klimaatverandering, vervuiling, epidemieën. We zien daarnaast de gevolgen van 'social media' en algoritmen - hoe mensen hun keuzevrijheid overgeven aan computer of leiders en zichzelf laten verdoven, zonder door te hebben dat ze dienen als voeding voor de systemen die ze controleren. Blijkens het voorwoord liet Janmaat zich onder andere inspireren door de ideeën van Rutger Bregman over het basisinkomen - en door de discussie over de menselijke natuur die oplaait als je het over het basisinkomen hebt: zijn mensen lui en geneigd om weg te zakken in passiviteit als de staat ze onderhoudt? Of stelt het basisinkomen ze juist in staat om hun eigen creativiteit te ontplooien en zich voor andere in te zetten? Hier is er bijvoorbeeld een beschaving die de populatie bezighoudt met 'bullshit jobs' die robots net zo goed kunnen doen. Ik vond dat de auteur goed had nagedacht over de onderliggende principes van de verschillende samenlevingen en hoe die doorwerken - het is altijd mooi om SF te vinden waaraan werkelijke ideeën ten grondslag liggen.
Bovendien genoot ik als SF-nerd van de technische snufjes en hoe die werden ingezet: de leefpoef, het unipak dat holografisch kleren en haar kan projecteren, de persoonlijke assistent. Hieruit blijkt veel creativiteit en het gaf deze wereld ook iets eigens.
Helaas veranderden sommige snufjes in onmogelijke fantasy-krachten. Een batterij die op afstand alles energie kan geven zonder ooit op te raken? En geen radio-activiteit verspreidt? Een geheugenchip met een quantumcomputer die de hoofdpersoon in staat stelt de geheugens van anderen te manipuleren en robots aan te sturen? De 'suspension of disbelief' liet me daarbij in de steek. Bovendien maakte dit het voor de hoofdpersoon veel te makkelijk (voor mijn gevoel) om als superheld de hele wereld te transformeren.
Andere recensenten hebben opgemerkt dat ze de personages vlak vonden of zich kinderlijk vonden gedragen (onder andere rond relaties). Het viel mij ook op, maar ik denk dat dit een bewuste keuze was van de auteur: in de beschavingen die zij beschrijft leiden mensen een leeg leven, hun eigen verantwoordelijkheid wordt van ze afgenomen, ze zijn 'kinderen van de machinestaat' en dus ook niet echt volwassen.
Waar ik wel over viel was de manier waarop het was geschreven. In principe las het boek vlot, met korte zinnen en vlotte dialogen. Maar de zinsopbouw herhaalde zich vaak. Er stonden komma's waar ze niet thuishoorden. Deuren openden in plaats van open te gaan (dat kan in het Engels wel, maar niet in het Nederlands). De woordkeuze was vreemd: mensen sloegen hun wimpers neer of knipperden met hun wimpers en niet met hun ogen en in plaats van elkaar te omhelzen knuffelden ze elkaar (bij elke ontmoeting ...). Bovendien hield de auteur zich niet helemaal aan het gekozen perspectief. We volgen Valeri's gedachten en observaties, maar dan lezen we 'Valeri glimlacht breed, met kraaienpootjes om haar toegeknepen oogleden' of 'Ze lacht breeduit. Haar tanden glimmen witter dan de wanden van het kenniscentrum'. Ze ziet zichzelf op dat moment niet in de spiegel. Later in het boek blijft het perspectief beter bij de hoofdpersoon (op enkele passages vanuit andere personages na).
Het boek eindigt met een interessante cliffhanger. Er blijkt in deze wereld nog meer aan de hand te zijn dan Valeri van te voren dacht en het verleden zou anders in elkaar kunnen zitten dan haar is verteld.
Voor liefhebbers van dystopieën (vooral die er oppervlakkig uitzien als utopieën) kan dit wel eens een aanrader zijn, maar dan wel voor lezers die niet heel kritisch zijn met betrekking tot de schrijfstijl.
Bovendien genoot ik als SF-nerd van de technische snufjes en hoe die werden ingezet: de leefpoef, het unipak dat holografisch kleren en haar kan projecteren, de persoonlijke assistent. Hieruit blijkt veel creativiteit en het gaf deze wereld ook iets eigens.
Helaas veranderden sommige snufjes in onmogelijke fantasy-krachten. Een batterij die op afstand alles energie kan geven zonder ooit op te raken? En geen radio-activiteit verspreidt? Een geheugenchip met een quantumcomputer die de hoofdpersoon in staat stelt de geheugens van anderen te manipuleren en robots aan te sturen? De 'suspension of disbelief' liet me daarbij in de steek. Bovendien maakte dit het voor de hoofdpersoon veel te makkelijk (voor mijn gevoel) om als superheld de hele wereld te transformeren.
Andere recensenten hebben opgemerkt dat ze de personages vlak vonden of zich kinderlijk vonden gedragen (onder andere rond relaties). Het viel mij ook op, maar ik denk dat dit een bewuste keuze was van de auteur: in de beschavingen die zij beschrijft leiden mensen een leeg leven, hun eigen verantwoordelijkheid wordt van ze afgenomen, ze zijn 'kinderen van de machinestaat' en dus ook niet echt volwassen.
Waar ik wel over viel was de manier waarop het was geschreven. In principe las het boek vlot, met korte zinnen en vlotte dialogen. Maar de zinsopbouw herhaalde zich vaak. Er stonden komma's waar ze niet thuishoorden. Deuren openden in plaats van open te gaan (dat kan in het Engels wel, maar niet in het Nederlands). De woordkeuze was vreemd: mensen sloegen hun wimpers neer of knipperden met hun wimpers en niet met hun ogen en in plaats van elkaar te omhelzen knuffelden ze elkaar (bij elke ontmoeting ...). Bovendien hield de auteur zich niet helemaal aan het gekozen perspectief. We volgen Valeri's gedachten en observaties, maar dan lezen we 'Valeri glimlacht breed, met kraaienpootjes om haar toegeknepen oogleden' of 'Ze lacht breeduit. Haar tanden glimmen witter dan de wanden van het kenniscentrum'. Ze ziet zichzelf op dat moment niet in de spiegel. Later in het boek blijft het perspectief beter bij de hoofdpersoon (op enkele passages vanuit andere personages na).
Het boek eindigt met een interessante cliffhanger. Er blijkt in deze wereld nog meer aan de hand te zijn dan Valeri van te voren dacht en het verleden zou anders in elkaar kunnen zitten dan haar is verteld.
Voor liefhebbers van dystopieën (vooral die er oppervlakkig uitzien als utopieën) kan dit wel eens een aanrader zijn, maar dan wel voor lezers die niet heel kritisch zijn met betrekking tot de schrijfstijl.
November 21, 2025
Na de Derde Wereldoorlog in 2032 en verwoestende stormvloeden in 2035 is de aarde bijna onbewoonbaar geworden. In 2054 leven de laatste 20.000 overlevenden in het afgeschermde oord Pyra, een futuristische stad vol geavanceerde technologie. Hier hebben de ‘weters’ de touwtjes in handen: wetenschappers die samen met kunstmatige intelligentie de samenleving controleren. Valeri, 27 jaar en dochter van de overleden stichters van Pyra, lijkt een perfect leven te leiden. Toch voelt ze zich steeds vaker opgesloten in het strakke systeem. Waarom moet zij werk doen dat de ‘bots’ veel beter kunnen?
Wanneer enkele opstandelingen contact met haar opnemen, wordt alles wat ze dacht te weten in twijfel getrokken. De ‘weters’ zijn niet te vertrouwen, zeggen ze, en buiten de muren van Pyra zou de wereld weer leefbaar zijn. Valeri staat voor een moeilijke keuze: blijft ze veilig binnen de muren, of durft ze samen met de rebellen het onbekende te betreden?
Mijn ervaring:
Wat een verrassend en origineel sciencefictionverhaal! Mechanische Oase is niet alleen spannend en meeslepend, maar zet je ook echt aan het denken. Nina Janmaat schrijft vlot en beeldend, waardoor je de wereld van Pyra zo voor je ziet. Het tempo ligt hoog en het verhaal blijft van begin tot eind boeien.
We volgen Valeri, 27 jaar, die leeft in het afgesloten oord Pyra. Haar ouders waren wetenschappers en de oprichters van dit ‘perfecte’ paradijs. Maar Valeri voelt zich steeds meer gevangen in een systeem waarin kunstmatige intelligentie en robots alles bepalen. Wanneer ze in contact komt met opstandelingen, ontdekt ze dat buiten de muren misschien meer vrijheid te vinden is.
De reis die volgt is vol verrassingen. Valeri en haar groep komen in verschillende samenlevingen terecht, elk met hun eigen regels en gebruiken. Nina Janmaat heeft die werelden echt knap bedacht. Ze verwerkt actuele thema’s als technologie, controle, herinneringen wissen en de vraag wat vrijheid eigenlijk betekent op een originele manier in het verhaal.
Hoewel de personages wat minder diep worden uitgewerkt, maakt de spannende verhaallijn en de sterke wereldopbouw dat meer dan goed. Mechanische Oase leest heerlijk weg en zet je aan het denken over hoe ver we moeten gaan met kunstmatige intelligentie en technologie.
Mechanische oase is een origineel, vlot en meeslepend sciencefictionverhaal en een intrigerend debuut. Het neemt je mee naar een toekomst vol spanning, technologie en vragen over menselijkheid.Perfect voor iedereen die houdt van futuristische verhalen vol actie, vragen en een vleugje mysterie.
Wanneer enkele opstandelingen contact met haar opnemen, wordt alles wat ze dacht te weten in twijfel getrokken. De ‘weters’ zijn niet te vertrouwen, zeggen ze, en buiten de muren van Pyra zou de wereld weer leefbaar zijn. Valeri staat voor een moeilijke keuze: blijft ze veilig binnen de muren, of durft ze samen met de rebellen het onbekende te betreden?
Mijn ervaring:
Wat een verrassend en origineel sciencefictionverhaal! Mechanische Oase is niet alleen spannend en meeslepend, maar zet je ook echt aan het denken. Nina Janmaat schrijft vlot en beeldend, waardoor je de wereld van Pyra zo voor je ziet. Het tempo ligt hoog en het verhaal blijft van begin tot eind boeien.
We volgen Valeri, 27 jaar, die leeft in het afgesloten oord Pyra. Haar ouders waren wetenschappers en de oprichters van dit ‘perfecte’ paradijs. Maar Valeri voelt zich steeds meer gevangen in een systeem waarin kunstmatige intelligentie en robots alles bepalen. Wanneer ze in contact komt met opstandelingen, ontdekt ze dat buiten de muren misschien meer vrijheid te vinden is.
De reis die volgt is vol verrassingen. Valeri en haar groep komen in verschillende samenlevingen terecht, elk met hun eigen regels en gebruiken. Nina Janmaat heeft die werelden echt knap bedacht. Ze verwerkt actuele thema’s als technologie, controle, herinneringen wissen en de vraag wat vrijheid eigenlijk betekent op een originele manier in het verhaal.
Hoewel de personages wat minder diep worden uitgewerkt, maakt de spannende verhaallijn en de sterke wereldopbouw dat meer dan goed. Mechanische Oase leest heerlijk weg en zet je aan het denken over hoe ver we moeten gaan met kunstmatige intelligentie en technologie.
Mechanische oase is een origineel, vlot en meeslepend sciencefictionverhaal en een intrigerend debuut. Het neemt je mee naar een toekomst vol spanning, technologie en vragen over menselijkheid.Perfect voor iedereen die houdt van futuristische verhalen vol actie, vragen en een vleugje mysterie.
October 16, 2024
Ik vind het altijd heel interessant om te zien hoe de mensheid opkrabbelt na een grote ramp, waardoor ‘Mechanische oase’ me een interessant boek leek. De auteur heeft twee verschillende oorden uitgewerkt die heel verschillend bestuurd worden en die toch veel overlap kennen. Het is leuk om te zien hoe ze invulling geeft aan deze samenlevingen, met nieuwe uitvindingen en totaal verschillende omgangsvormen. Ik had echt het gevoel dat ik een inkijkje kreeg in iets nieuws, iets wat ver van onze eigen samenleving afstaat maar niet als een onaannemelijk toekomstbeeld klinkt.
Op zich leest het verhaal aardig weg. Ik struikelde wel over de vele onnodige komma’s en het overvloedige gebruik van ‘kijkers’ in plaats van ‘ogen’. Daarnaast leek het perspectief soms een beetje uit de hoofdpersoon vandaan te glijden. De personages vond ik niet zo interessant. Ze waren ook met enige afstand beschreven, met weinig emotie waardoor hun lot me weinig deed. Hierdoor miste er diepgang.
Het tempo lag soms ook erg hoog, spannende momenten waren in een oogwenk voorbij zonder dat het echt spannend kon worden. Daarnaast bouwen de mogelijkheden die Valeri heeft door haar chip in zo’n rap tempo op dat ze op een gegeven moment alles leek te kunnen en haar krachten een beetje onbegrensd waren. Hierdoor wisten ze soms iets te makkelijk uit de problemen te komen. Daar stond dan wel weer tegenover dat de personages van het ene tegen het andere probleem aan liepen.
Al met al vond ik Mechanische oase een vermakelijk debuut, met interessante thema’s en leuke invalshoeken. Ik ben benieuwd wat we nog meer van deze auteur gaan zien!
Op zich leest het verhaal aardig weg. Ik struikelde wel over de vele onnodige komma’s en het overvloedige gebruik van ‘kijkers’ in plaats van ‘ogen’. Daarnaast leek het perspectief soms een beetje uit de hoofdpersoon vandaan te glijden. De personages vond ik niet zo interessant. Ze waren ook met enige afstand beschreven, met weinig emotie waardoor hun lot me weinig deed. Hierdoor miste er diepgang.
Het tempo lag soms ook erg hoog, spannende momenten waren in een oogwenk voorbij zonder dat het echt spannend kon worden. Daarnaast bouwen de mogelijkheden die Valeri heeft door haar chip in zo’n rap tempo op dat ze op een gegeven moment alles leek te kunnen en haar krachten een beetje onbegrensd waren. Hierdoor wisten ze soms iets te makkelijk uit de problemen te komen. Daar stond dan wel weer tegenover dat de personages van het ene tegen het andere probleem aan liepen.
Al met al vond ik Mechanische oase een vermakelijk debuut, met interessante thema’s en leuke invalshoeken. Ik ben benieuwd wat we nog meer van deze auteur gaan zien!
May 18, 2025
Op zich een aardig boek. Auteur houdt schijnbaar erg veel van het woord 'erna', want het wordt veel gebruikt.
later meer
later meer
abandoned
April 12, 2024DNF @ 4%
Ik heb dit e-book heel lief van de auteur en uitgever ontvangen als recensie exemplaar. Helaas heb ik het na 4% al op moeten geven. De schrijfwijze is heel hakkelig met overal komma’s waar ze absoluut niet horen en de flow van het verhaal juist onderbreken. Voorbeeld: “De weters beloofden, dat ze terug worden geplaatst als…” of: “Ik wil alleen weten, waarom de autohuur hoger is”.
Het lijkt alsof de auteur denkt dat na elk werkwoord een komma moet, maar daardoor leest het soms wat moeilijk.
Ten tweede heb ik het woord ‘puik’ en ‘pact’ al veertig keer gelezen in deze eerste 4% en ik kan het niet meer aan. In eerste instantie dacht ik dat het een Vlaamse auteur betrof, ook door de wat andere schrijfstijl, maar dat blijkt niet het geval.
Ik heb dit e-book heel lief van de auteur en uitgever ontvangen als recensie exemplaar. Helaas heb ik het na 4% al op moeten geven. De schrijfwijze is heel hakkelig met overal komma’s waar ze absoluut niet horen en de flow van het verhaal juist onderbreken. Voorbeeld: “De weters beloofden, dat ze terug worden geplaatst als…” of: “Ik wil alleen weten, waarom de autohuur hoger is”.
Het lijkt alsof de auteur denkt dat na elk werkwoord een komma moet, maar daardoor leest het soms wat moeilijk.
Ten tweede heb ik het woord ‘puik’ en ‘pact’ al veertig keer gelezen in deze eerste 4% en ik kan het niet meer aan. In eerste instantie dacht ik dat het een Vlaamse auteur betrof, ook door de wat andere schrijfstijl, maar dat blijkt niet het geval.
August 14, 2024
DNF op 14%.
Verschrikkelijk geschreven. Het taalgebruik is stijf en doorspekt met woorden als puik, pact (betekent dat oké of deal ofzo?), excu (want excuus is te veel letters blijkbaar) en de druppel voor mij was gefeli. Ik neem aan dat dit een soort poging was om te laten zien dat taal verandert, maar aangezien de voertaal in Pyra blijkbaar Engels is en dit boek in het Nederlands is, zie ik niet in waarom de keuze voor deze woorden is gemaakt.
Verder is de worldbuilding matig, ik snap niet hoe Pyra er nou uitziet. Want de aarde is onbewoonbaar, maar blijkbaar ook niet want ze kunnen gewoon naar buiten en rondrijden enzo?
Daarnaast is de hoofdpersoon nu al bloedirritant. Ze is superlui: 4 uur per dag werken 4 dagen in de week is echt te veel gevraagd. Ze doen niks zelf in die oorden, het meeste wordt door AI en bots gedaan. Ze klaagt dat ze te weinig rustdagen heeft (serieus, ze heeft een enorm zwaar leven), maar heeft vervolgens geen hobbies waar ze druk mee is. Ik weet oprecht niet hoe zij haar dagen doorkomt en dan nog niet genoeg tijd heeft. Verder heeft ze in 2 hoofdstukken meerdere keren (voor m’n gevoel 10 keer, in werkelijkheid waarschijnlijk eerder 4 keer) benadrukt dat ze echt geen moeder wil worden. Kan ik helemaal inkomen, no problemo, maar dit was zo te zien een manier om Valeri als “not like other girls” te laten overkomen en volstrekt onnodig om het zo vaak te benadrukken. Na 1, hooguit 2 keer, was dit punt ook wel duidelijk.
En uiteraard zijn de weters slecht en uiteraard zijn er rebellen (oké prima, je moet een plot hebben) maar hoezo is mevrouw Lui en Alleen bezig met zichzelf nou weer de Chosen One?
Dit boek irriteerde me teveel om door te zetten, met name de schrijfstijl is niet mijn ding. Jammer, want dit soort settingen vind ik juist interessant.
Verschrikkelijk geschreven. Het taalgebruik is stijf en doorspekt met woorden als puik, pact (betekent dat oké of deal ofzo?), excu (want excuus is te veel letters blijkbaar) en de druppel voor mij was gefeli. Ik neem aan dat dit een soort poging was om te laten zien dat taal verandert, maar aangezien de voertaal in Pyra blijkbaar Engels is en dit boek in het Nederlands is, zie ik niet in waarom de keuze voor deze woorden is gemaakt.
Verder is de worldbuilding matig, ik snap niet hoe Pyra er nou uitziet. Want de aarde is onbewoonbaar, maar blijkbaar ook niet want ze kunnen gewoon naar buiten en rondrijden enzo?
Daarnaast is de hoofdpersoon nu al bloedirritant. Ze is superlui: 4 uur per dag werken 4 dagen in de week is echt te veel gevraagd. Ze doen niks zelf in die oorden, het meeste wordt door AI en bots gedaan. Ze klaagt dat ze te weinig rustdagen heeft (serieus, ze heeft een enorm zwaar leven), maar heeft vervolgens geen hobbies waar ze druk mee is. Ik weet oprecht niet hoe zij haar dagen doorkomt en dan nog niet genoeg tijd heeft. Verder heeft ze in 2 hoofdstukken meerdere keren (voor m’n gevoel 10 keer, in werkelijkheid waarschijnlijk eerder 4 keer) benadrukt dat ze echt geen moeder wil worden. Kan ik helemaal inkomen, no problemo, maar dit was zo te zien een manier om Valeri als “not like other girls” te laten overkomen en volstrekt onnodig om het zo vaak te benadrukken. Na 1, hooguit 2 keer, was dit punt ook wel duidelijk.
En uiteraard zijn de weters slecht en uiteraard zijn er rebellen (oké prima, je moet een plot hebben) maar hoezo is mevrouw Lui en Alleen bezig met zichzelf nou weer de Chosen One?
Dit boek irriteerde me teveel om door te zetten, met name de schrijfstijl is niet mijn ding. Jammer, want dit soort settingen vind ik juist interessant.
September 17, 2023
Great Dutch Sci-Fi blend with elements of writers like George Orwell, Philip K. Dick and also contemporary problems.
The way the book is written opens your mind to analyse situations and possibly get a different view towards our real world. The book is easy to read, but I also would take time to look for connections in the storyline (characters' names f.e.) and to philosophize about the '(political world'/'life' issues the main characters will face.
Definitely recommended to broaden your horizons!
The way the book is written opens your mind to analyse situations and possibly get a different view towards our real world. The book is easy to read, but I also would take time to look for connections in the storyline (characters' names f.e.) and to philosophize about the '(political world'/'life' issues the main characters will face.
Definitely recommended to broaden your horizons!
April 11, 2024
Op zich is de toekomstige wereld van Mechanische Oase interessant opgebouwd. Een soort afgesloten oorden in een onbewoonbare wereld die ieder op een eigen manier worden geleid. Alleen was ik bijna gestopt met lezen door al dat gepuik in het eerste deel. Valeri verandert te veel in een messias figuur. Dit boek overtuigde mij niet genoeg om een eventueel vervolg te gaan lezen.
September 29, 2023
Mooi boek van Nederlandse bodem en mooi om te horen dat er een tweede deel aankomt! Ook is het slot van het eerste deel mooi gedaan. Je kan aan dit je eigen invulling geven, een open eind of gesloten eind. Dus ik ben erg benieuwd waar deel twee naar toe gaat.
September 14, 2024
Een spannend en intrigerend scifi verhaal met onverwachte wendingen. Hierdoor wil je graag doorlezen en weten hoe het verhaal zich ontwikkelt. Het is op een fijne manier geschreven en het leest erg lekker weg. Zeker een aanrader, ik kijk uit naar deel 2!
September 24, 2023
4 sterren voor eindelijk weer een dystopische/utopische van Nederlandse bodem. Naar het einde toe wordt het boek een beetje langdradig, maar de worldbuilding zit aardig in elkaar.
Displaying 1 - 11 of 11 reviews