Early Sobrieties

by Michael Deagler

WINNER OF THE 2025 PEN/HEMINGWAY AWARD FOR DEBUT NOVEL

Don’t worry about what Dennis Monk did when he was drinking. He’s sober now, ready to rejoin the world of leases and paychecks, reciprocal friendships and healthy romances—if only the world would agree to take him back. When his working-stiff parents kick him out of their suburban home, mere months into his frangible sobriety, the 26-year-old spends his first dry summer couch surfing through South Philadelphia, struggling to find a place for himself in the throng of adulthood.

Monk’s haphazard pilgrimage leads him through a city in flux: growing, gentrifying, haunted by its history and its unrealized potential. Everyone he knew from college seems to be doing better than him—and most of them aren’t even doing that well. His run-ins with former classmates, estranged drinking buddies, and prospective lovers challenge his version of events past and present, revealing that recovery is not the happy ending he’d expected, only a fraught next chapter.

Like a sober, millennial Jesus’ Son, Michael Deagler’s debut novel is the poignant confession of a recovering addict adrift in the fragmenting landscape of America’s middle class. Shot through with humor, hubris, and hard-earned insight, Early Sobrieties charts the limbos that exist between our better and worst selves, offering a portrait of a stifled generation collectively slouching towards grace.

Genres: Fiction, Literary Fiction, Addiction, Audiobook, Contemporary, The United States Of America, Modern

272 pages, Hardcover

First published May 7, 2024

About the author

Michael Deagler’s debut novel EARLY SOBRIETIES was published in 2024 by Astra House in the US and Hutchinson Heinemann in the UK. The book received the 2025 PEN/Hemingway Award and was longlisted for the Andrew Carnegie Medal for Excellence in Fiction and the Waterstones Debut Fiction Prize.

Deagler’s short fiction has appeared in Harper’s, McSweeney’s Quarterly Concern, Electric Literature’s Recommended Reading, and elsewhere. He is the recipient of a National Magazine Award and an O. Henry Award, as well as fellowships from the Fine Arts Work Center and the Kimmel Harding Nelson Center for the Arts. He lives in Los Angeles, where he is pursuing a Ph.D. in creative writing and literature at the University of Southern California.

Reviews

[Melina · Rating 4 out of 5]

This book is as fascinating as it is monotonous. It’s truly just plodding along in someone’s first year of sobriety, which I imagine can be quite boring compared to their lives before. This book for me was a slow delight and a chance to get to know a man named Dennis, a man working hard to get his life back. A refreshing change of pace after other books I’ve read recently.

[Roula · Rating 1 out of 5]

Ήταν τόσο βαρετό που δε μπόρεσα παρά να σκεφτώ ότι θα ήταν πολύ διαφορετικό και καλύτερο αν ο τίτλος ήταν "μέρες ΜΕ αλκοόλ";;

[Romane · Rating 5 out of 5]

the writing in this book is phenomenal! so sharp and perfectly tuned that I was captivated from the very first pages.

we follow Dennis Monk, in his late twenties, as he embarks on a new chapter marked by recent sobriety. far from the conventional detox route, he's decided to quit alcohol on his own terms and to rediscover and reclaim his sober self. the book consists of vignettes that introduces us to the people who’ve accompanied him at various stages of his new life - lovers, family, friends. ‘Early Sobrieties’ is a humorous read, Dennis doesn't take himself too seriously and navigates by sight. he's an endearing, phlegmatic and uniquely unconventional character.

in the end, the story chronicles a clueless millennial trying to take control of his life and become captain of his ship through the tribulations of life and encounters. his story is anchored in the evolution of the city of Philadelphia and the social transformations it’s undergoing.

this book is primarily focus on Dennis Monk, but it's also the voice of an entire generation that doesn't know how to act, express or assert itself. although my interest in the theme of sobriety might influence my perspective, this is simply one of the most intelligent and brilliant works of fiction I’ve ever read. I loved it! a definite 5-star read.

[Matthew · Rating 5 out of 5]

This novel is an homage of sorts to Jesus' Son, with the distinction that the narrator is newly sober. Of course he is still struggling with his addiction (in this case alcohol) in all kinds of ways, and is simultaneously trying to find places to crash after his parents kick him out of their home after six months of sobriety (he's 26 years old when the book begins). Bad decisions and bad luck ensue.

The writing is the real draw here, and while it skews overly ornate at times, the prose is always interesting and it keeps the episodic nature of the narrative from feeling repetitive. I really enjoyed the book and can't wait for more from this talented author.

[Lexi Denee · Rating 5 out of 5]

This book was outside my normal genres but when I read the synopsis I knew I needed to read it. As someone who spent a lot of time partying in college and is now sober but still works in bars - this one packed a punch.

I typically struggle with books that are character driven and lack plot, but Early Sobrieties follows Dennis Monk through a series of stories and living situations as he navigates being a recovering alcoholic. Monk finds himself in a bunch of crazy scenarios, and shows the reader what it’s like to have life happen to them, vs. actually living. I loved reading from his perspective - an Irish-Catholic Philadelphian with a love for the city and a mild disdain for the gentrification around him.

The writing in this book was amazing and I can’t wait to check out more from the author. While navigating such a serious topic, he still manages to find the humor in situations and I laughed out loud a couple of times. Check this one out if you have ever struggled with addiction, have family that has, or want to understand the mind of someone in recovery!

**Thank you to NetGalley and Astra House Books for the eARC of this title. Quotes below may be changed in final publication.**

Quotes:

“How can you ever change if every mistake and humiliation of your life is folklore for those who witnessed it?”

“An anecdote in the mouths of those whose fate sat on the stool next to you while you were young and brutal and gullible and scared?”

“I was sensible. I’d stuck to alcohol, a substance so wholesome they served it in church.”

[Lauren · Rating 3 out of 5]

Dennis is 26, has recently started his sobriety journey, and we join him when he's living at home with his parents, who early in the book, kick him out of home.

There's some really beautiful writing in this book, and the journey Dennis is on is a very 'real' one; Dennis is desperately trying to make up for lost time, and find where he fits in the world, and slowly comes to realise that he's expecting too much of life; change demands more of him than he's given.

The story is told through Dennis' various interactions with friends and acquaintances throughout the book, and his struggles with understanding where and how he fits.

This book was well written and had some quite beautiful prose; it was kind of written a bit like a road novel, and it was very character, rather than plot-heavy. I found it wasn't exactly what I was looking for, but I do think people who love road novels, or coming of age stories will really enjoy this book.

Thank you to Astra House and NetGalley for providing me with an ARC of Michael Deagler's 'Early Sobrieties.'

[Makis Dionis · Rating 4 out of 5]

Η προσγειωμένη ζωη του Ντενις μετα το αλκοολ . Χωρις ιδιαιτερο νοημα περιπλανιεται ανάμεσα στους ανθρωπους ψχνοντας το ιδιο το νοημα . Καταληγει ομως στο οτι ευτυχώς που η πεζη πραγματικότητα απαρτίζεται απο απλους ανθρωπους , κ το ψηφιδωτο φτιαχνει την εικονα που θελει ο καθενας..σαν τα συννεφα
Ακροπατώντας διπλα στις επίγειες μαυρες τρύπες , οι ψυχες ψαχνονται να κρατηθουν μακρια

[George K. · Rating 4.5 out of 5]

Βαθμολογία: 9/10

Να και μια από τις ευχάριστες εκπλήξεις της φετινής αναγνωστικής χρονιάς. Με βάση ορισμένες κριτικές εκεί έξω, αλλά και με βάση τη γραφή στις πρώτες σελίδες είχα τις προσδοκίες μου, αλλά ειλικρινά δεν περίμενα ότι θα μου αρέσει τόσο πολύ. Σίγουρα σαν βιβλίο δεν είναι για όλα τα γούστα, μπορεί κάποιοι να το βρουν βαρετό και μονότονο αφού ουσιαστικά δεν υπάρχει κάποια πλοκή, μιας και απλά έχουμε τον 26χρονο Μονκ να βολοδέρνει από σπίτι σε σπίτι, να βρίσκεται λίγους μήνες νηφάλιος μετά από χρόνια κατάχρησης του αλκοόλ, να μην έχει σταθερή δουλειά, ούτε κοπέλα, να έχει διάφορους φίλους, γνωστούς και συγγενείς για να τους φορτωθεί λίγο-πολύ, νιώθοντας πάντως περήφανος που κατάφερε να κόψει μόνος του το αλκοόλ και ελπίζοντας να βρει κάτι να γίνει και να κάνει στο μέλλον. Εμείς γινόμαστε μάρτυρες διαφόρων σκηνικών και καταστάσεων, γνωρίζουμε κόσμο και κοσμάκη, θέλουμε δεν θέλουμε γνωρίζουμε και την πόλη της Φιλαδέλφεια. Και δεν ξέρω για τους υπόλοιπους (ούτε με νοιάζει κιόλας), αλλά εγώ λάτρεψα την όλη αφήγηση, την ατμόσφαιρα, το στιλ γραφής, το λεπτό χιούμορ, τα διάφορα σκηνικά, την άνεση του συγγραφέα στην παρουσίαση όλων αυτών, οφείλω να πω ότι για πρωτόλειο έργο διαθέτει αρκετή ποιότητα και σιγουριά. Και, βέβαια, συμπάθησα πολύ τον αγαπητό Μονκ, έστω κι αν σαν χαρακτήρας έχει τα θέματά του. Ναι, ωραίο βιβλίο, εξαιρετικά ευχάριστο για μένα, διαβάστηκε απνευστί και στο τέλος ήθελα κι άλλο.

[Nicole (Nerdish.Maddog) · Rating 4 out of 5]

This book is deep, heartfelt and even a little funny. The book follows 26- year-old Dennis Monk’s itinerant first year of sobriety. He is forced to leave his parents’ house where he was staying and ends back in the city of brotherly love, Philadelphia. He spends his time couch surfing with friends and bouncing around between jobs, trying to find his place in the world without alcohol. The story unfolds in a realistically unpredictable way that reminds you of the complexities of being human. Each of the characters are painted in a believable manner that forces you into the mind of Monk but also makes you pause to reflect on the complicated nature of other humans. The book reminds you of what it’s like to struggle to find yourself in a world that appears to have changed from the one you were promised as a kid. It forces you to see the world from multiple sides and slows down the side of you that wants to judge things that are different. This book is a simple character driven novel that delivers an amazing story with an amazing cast of characters.

Thank you to Astra House for offering me the opportunity to read an advanced copy of this book. It is available now, so head to your local library or independent bookstore to request a copy today.

[Adam Ferris · Rating 4 out of 5]

"I was, day to day, recalibrating myself for a new world. The process was ongoing."

Finding your place in your mid-twenties is difficult on its own, and Monk is figuring this out in his first few months of sobriety making up for lost time over the last eight years of his life. Having left a trail of failed friendships and ruined romances in his addiction, he finds himself walking through the wreckage of his past while coming to terms with his present. This leads to many troublesome scenarios that don't seem like sober acts. Fumbling with females and new and old acquaintances, Monk is at a loss in an existential sense.

"Life's kinda hard huh? Like it's good but it's hard, too. [...] We are always ourselves. I think that's the hard part."

What version of ourselves is our true selves? Deagler explores this existential angst in all of its millennial glory in Early Sobrieties. In certain times are we more ourselves than others? Is it all a process on a day to day, moment to moment basis? Maybe we are always ourselves, even in the sloppiness of the process of coming of age.

"You live your life not appreciating what it is. Then something shifts. Like if you moved a bookcase in your house and found a new window behind it that you never knew was there. You'd have a whole new view of the world."

Amongst a cast of characters living nihilistic or idealistic lives, Monk's story is a modern-day coming-of-age recovery tale with the best parts of Catcher in the Rye and Jesus' Son. Not only was this book endorsed by my favourite contemporary writer Percival Everett, Early Sobrieties sees Michael Deagler standing on his own and writing a fun, insightful and fearless debut. Exploring the spiritual, physical, and emotional aspects of Monk's life in recovery, Deagler is an exciting new talent in contemporary literature.

"Nobody works their way up anymore," said my mother, speaking into the mouth of her coffee mug. "There are executives and there are stooges. If you're not on the executive track on day one, you're a stooge. I'd say you've got one year, Owen, to get on the executive track somewhere. If you don't find something by then, you'll be obso- lete, because next year there's going to be a whole new class of college graduates even younger than you. Youth is the most sought-after commodity in corporate America and it depreciates quick.”

"What I'd done was spend eight years lowering people's expectations of me, to the point where they could no longer be disappointed. People gradually ceased to take an interest in my life until they had no reason left to think of me. The dead lived on in the memory of the living, but there were plenty of living people who no one else ever thought about."





"Before she left me, I remember Cathy complaining that I was motivated by hate instead of love. I think she meant it in the carrot-and-stick sense. The honey-and-vinegar sense. Like how I didn't try to quit drinking when I loved somebody. How I only did it later, when I hated myself. Most of the motivation for getting sober came from the belief that it would immediately solve the bulk of my problems. Depression. Anxiety. Indigence. Loneliness. Obesity. The bruxism that ground away my tooth enamel every night when I passed out. It was true that each of those things decreased in severity once I stopped get- ting sloshed, but none of them fully disappeared. I wasn't reborn as a seventeen-year-old with a decade's worth of unblown opportunities lined up before me like freshly wrapped Christmas presents. I was still twenty-six. Still broke. My old flames had moved on. My tooth enamel did not grow back."

"But any day, any moment, is new and different than any moment that has ever come before it, because the order of occurrences has not yet solidified into unyielding history. It is still pliable and subject to influence. Subject to improvisation, to spontaneity. To whim. She inhabited a present-a present finite only if one insisted on measuring it in time and in that present a train could do such unexpected things. It could drive across the empty air as though it were solid as any rail, as though the only thing keeping any of us from liberation was our insistence on hewing to the tracks before us."

"My name is Dennis, and I lived years of my life in the dark, cursing and swatting at shapes in the dark. My name is Dennis and it's still Dennis, and I don't know if that first Dennis is different from this one or if it's all the same Dennis and always will be."

[Judith · Rating 2 out of 5]

This was a good snapshot of Philadelphia, including the famous cheesesteaks but beyond that this was mostly a sorry story of a reformed alcoholic who is couch surfing while he tries to figure out what to do with his life. (ho-hum!) The guy is of course to be congratulated for giving up alcohol and trying to start anew but the impression the reader is left with is that he's a stumblebum and feels entitled to a home-away-from-home everywhere he goes. Maybe if I were a lot younger I would be more sympathetic but I had trouble with this freeloader's lifestyle.

[Hannah · Rating 2 out of 5]

despite being well written, I struggled to connect with the story. early sobrieties would not normally be up my street but I decided to try something new. I found the subject matter intriguing and that was enough for me. or at least I hoped.

this definitely has a readership. I just wasn't it.

2.5

[Phyllis · Rating 4 out of 5]

The person I most identify with in this book is the mom, when she says to the 26-yr-old protagonist Dennis and his 22-yr-old brother Owen: “You have to go now. You both have to go right now.” That is a really difficult and necessary thing for a mom to be able to say to her children.

And oh Dennis, wherever you go - drunk or sober - there you’ll be. Cheers for making it one year sober.

Much as I did not like Dennis, I do applaud the author.

[Joy D · Rating 5 out of 5]

Set in Philadelphia in current times, twenty-six-year-old Dennis Monk is newly sober after spending his recent years in the grips of alcohol addiction. The storyline is episodic and follows his year of “couch surfing” from one place to another as he attempts to maintain his sobriety while getting his life back together. He encounters many temptations to fall off the wagon. A sequence of old friends, relatives, and acquaintances offer to help him by giving him a place to crash. He tries to help out in order to avoid feeling like a sponge. He takes menial jobs while attempting to assemble a career of some sort, preferably in journalism or writing.

This is a marvelous debut. Dennis is such a fragile character, but readers eventually gain an understanding of his personality, foibles, and basic good nature. Dennis gets himself into numerous predicaments, which turn into wild, and occasionally humorous, adventures. We eventually learn the backstory of the event that led him to try his best to change his life. It is not an AA twelve steps story. I found it easy to become immersed in it and look forward to reading this author’s future works.

[Kaylin · Rating 5 out of 5]

This book had me entranced from start to finish. I picked it up very randomly from the library and just enjoyed it so much. It was honest, real, and human. It leaves enough room for the reader to find their own meaning in the stories. I really like that.

[Georgia · Rating 3.5 out of 5]

Δείτε επίσης και στο Chill and read

Όταν η νηφαλιότητα δεν είναι το τέλος της διαδρομής, αλλά η αρχή μιας δύσκολης επιστροφής στη ζωή.

Υπάρχει μια στιγμή στην προσπάθεια να αλλάξουμε τη ζωή μας κατά την οποία περιμένουμε πως, μόλις καταφέρουμε να ξεπεράσουμε το μεγαλύτερο εμπόδιο, όλα τα υπόλοιπα θα αρχίσουν επιτέλους να μπαίνουν στη θέση τους. Ότι οι άνθρωποι που αγαπάμε θα μας ανοίξουν ξανά την αγκαλιά τους, οι σχέσεις που πληγώσαμε θα βρουν τον δρόμο τους και το μέλλον θα μοιάζει λίγο πιο φωτεινό. Τι συμβαίνει, όμως, όταν η πιο δύσκολη μάχη έχει κερδηθεί, αλλά η ζωή εξακολουθεί να μην είναι καθόλου εύκολη;

Αυτό ακριβώς το ερώτημα βρίσκεται στον πυρήνα του μυθιστορήματος «Μέρες χωρίς αλκοόλ» του Michael Deagler. Πρόκειται για το πρώτο μυθιστόρημα του Αμερικανού συγγραφέα, το οποίο τιμήθηκε με το PEN/Hemingway Award και προσεγγίζει την εξάρτηση και την ανάρρωση από μια διαφορετική, λιγότερο αναμενόμενη πλευρά. Όχι μέσα από την πορεία προς τη νηφαλιότητα, αλλά μέσα από την αμήχανη, συχνά επώδυνη προσπάθεια να συνεχίσει κανείς να ζει αφού έχει γίνει νηφάλιος.

Ο Deagler δεν αντιμετωπίζει την αποχή από το αλκοόλ ως μια μαγική λύση που εξαφανίζει αυτομάτως τα προβλήματα του παρελθόντος. Αντίθετα, στρέφει το βλέμμα σε όσα απομένουν όταν η εξάρτηση παύει να αποτελεί την καθημερινή πραγματικότητα. Στις σχέσεις που έχουν υποστεί φθορά, στις ευκαιρίες που χάθηκαν, στην αβεβαιότητα για το μέλλον και, κυρίως, στην ανάγκη να ανακαλύψει κανείς ξανά ποιος είναι όταν δεν μπορεί πλέον να κρύβεται πίσω από τις παλιές του συνήθειες.

Το αποτέλεσμα είναι μια ιστορία που συνδυάζει το χιούμορ με τη μελαγχολία και την κοινωνική παρατήρηση με μια βαθιά ανθρώπινη ματιά. Γιατί η νηφαλιότητα μπορεί να είναι μια τεράστια κατάκτηση, δεν αποτελεί όμως εγγύηση ότι όλα θα γίνουν ξαφνικά καλύτερα.

Ο Ντένις Μονκ είναι μόλις είκοσι έξι ετών και έχει ήδη φτάσει σε ένα σημείο της ζωής του όπου η επιστροφή στην κανονικότητα μοιάζει περισσότερο με άθλο παρά με αυτονόητη εξέλιξη. Έχοντας αφήσει πίσω του το αλκοόλ, πιστεύει πως μπορεί πλέον να ξαναβρεί τη θέση του στον κόσμο και να αρχίσει να χτίζει μια διαφορετική καθημερινότητα. Η νηφαλιότητα, ωστόσο, δεν αρκεί για να αποκαταστήσει όσα έχουν προηγηθεί.

Όταν οι γονείς του δεν τον δέχονται στο σπίτι τους, ο Ντένις βρίσκεται αντιμέτωπος με μια εξαιρετικά αμήχανη πραγματικότητα. Πρέπει να βρει πού θα μείνει και πώς θα συνεχίσει τη ζωή του, χωρίς τη σταθερότητα που θεωρούσε δεδομένη. Έτσι, το πρώτο του νηφάλιο καλοκαίρι μετατρέπεται σε μια περιπλάνηση στη Φιλαδέλφεια, από το ένα σπίτι στο άλλο, φιλοξενούμενος σε καναπέδες και προσωρινά δωμάτια φίλων.

Η περιπλάνηση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια πρακτική λύση στο πρόβλημα της στέγης. Κάθε καινούργιος χώρος, κάθε συνάντηση και κάθε κοινωνική περίσταση τον φέρνουν αντιμέτωπο με διαφορετικές πλευρές του εαυτού του. Οι άνθρωποι που συναντά έχουν τις δικές τους δουλειές, τις δικές τους δυσκολίες, τις δικές τους μικρές ή μεγάλες αποτυχίες. Κάποιοι μοιάζουν να έχουν προχωρήσει περισσότερο από εκείνον, ενώ άλλοι παλεύουν να βρουν τον δικό τους δρόμο. Μέσα από τις επαφές του μαζί τους, ο Ντένις καλείται να αναμετρηθεί με τις προσδοκίες του, τις αναμνήσεις του και την εικόνα που έχει δημιουργήσει για τον εαυτό του.

Η αφήγηση ξεδιπλώνεται μέσα από διαδοχικά επεισόδια της καθημερινότητάς του, τα οποία συνθέτουν σταδιακά το πορτρέτο ενός ανθρώπου που προσπαθεί να ξαναβρεί τη θέση του στον κόσμο. Δεν χρειάζεται να συμβεί κάτι θεαματικό για να αποκαλυφθεί η δυσκολία της κατάστασής του. Μια συζήτηση, μια αμήχανη κοινωνική στιγμή, μια προσπάθεια προσέγγισης ενός άλλου ανθρώπου ή η ανάγκη να ζητήσει φιλοξενία μπορούν να γίνουν αφορμές για να αναδειχθούν οι ανασφάλειες και οι αντιφάσεις του.

Η ιστορία δεν στηρίζεται σε ένα μεγάλο μυστήριο ή σε μια αλληλουχία εντυπωσιακών ανατροπών. Εστιάζει στην ίδια τη διαδικασία της επανεκκίνησης, στις μικρές καθημερινές δοκιμασίες που συχνά αποδεικνύονται δυσκολότερες από τις μεγάλες αποφάσεις. Ο Ντένις έχει ήδη πάρει μια σημαντική απόφαση για τη ζωή του. Τώρα πρέπει να μάθει πώς να ζει με αυτήν.

Ο Ντένις είναι ένας πρωταγωνιστής που δεν χωρά εύκολα στην εικόνα του κλασικού λογοτεχνικού ήρωα που ξεπερνά τις δυσκολίες του, αποκτά αυτοπεποίθηση και προχωρά προς μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού του. Η διαδρομή του είναι πολύ πιο αδέξια, αβέβαιη και ανθρώπινη.

Η διακοπή του αλκοόλ τον αναγκάζει να αναμετρηθεί με τον τρόπο με τον οποίο έχει μάθει να σχετίζεται με τους άλλους. Το ποτό δεν ήταν απλώς μια συνήθεια που εγκατέλειψε. Αποτελούσε ένα μέσο με το οποίο αντιμετώπιζε τα συναισθήματά του και κινούνταν μέσα στις κοινωνικές περιστάσεις. Χωρίς αυτό, ακόμη και πράγματα που φαντάζουν αυτονόητα αποκτούν καινούργια δυσκολία, η επικοινωνία, το φλερτ, η οικειότητα, η αίσθηση ότι ανήκει κάπου.

Αυτό που κάνει τον χαρακτήρα του ενδιαφέροντα είναι πως δεν μετατρέπεται ξαφνικά σε έναν άνθρωπο που γνωρίζει τι θέλει και πώς να το αποκτήσει. Εξακολουθεί να αμφιβάλλει, να δυσκολεύεται και να αναζητά διεξόδους. Η προσπάθειά του να αλλάξει δεν εξαφανίζει τις αδυναμίες του ούτε τον απαλλάσσει από την ευθύνη για το παρελθόν του. Η νηφαλιότητα τού δίνει την ευκαιρία να κοιτάξει τη ζωή του διαφορετικά, αλλά δεν του προσφέρει έτοιμες απαντήσεις.

Παράλληλα, οι άνθρωποι που συναντά λειτουργούν ως καθρέφτες διαφορετικών εκδοχών της ενήλικης ζωής. Οι φίλοι του, οι παλιές γνωριμίες και οι γυναίκες με τις οποίες επιχειρεί να συνδεθεί δεν βρίσκονται απλώς εκεί για να τον βοηθήσουν ή να του δημιουργήσουν προβλήματα. Οι δικές τους ζωές αποκαλύπτουν πόσο περίπλοκη είναι η έννοια της επιτυχίας και πόσο εύκολα μπορεί κανείς να συγκρίνει τον εαυτό του με τους άλλους, αγνοώντας τις δυσκολίες που κρύβονται πίσω από την εικόνα τους.

Ο Ντένις δεν χρειάζεται να είναι πάντα συμπαθής ή να παίρνει τις σωστές αποφάσεις για να αποκτήσει ενδιαφέρον ως χαρακτήρας. Οι αντιφάσεις του κάνουν όλη τη δουλειά. Είναι ένας άνθρωπος που θέλει να αλλάξει, αλλά δεν ξέρει ακόμη πώς να υπάρξει μέσα στη ζωή που προσπαθεί να δημιουργήσει.

Το σημαντικότερο θέμα του βιβλίου είναι η απόσταση ανάμεσα στην επίτευξη ενός στόχου και στην πραγματική αλλαγή της ζωής. Η διακοπή του αλκοόλ είναι ένα καθοριστικό βήμα, αλλά δεν εξαφανίζει αυτομάτως τις συνέπειες των προηγούμενων επιλογών ούτε αποκαθιστά τις σχέσεις που έχουν διαταραχθεί.

Ο Deagler απομακρύνεται από την εύκολη αφήγηση της προσωπικής νίκης. Δεν παρουσιάζει τη νηφαλιότητα ως ένα μαγικό κουμπί επανεκκίνησης, μετά το οποίο όλα γίνονται απλούστερα. Αντίθετα, εξετάζει την περίοδο κατά την οποία ένας άνθρωπος πρέπει να μάθει να διαχειρίζεται τη ζωή του χωρίς το παλιό του καταφύγιο.

Αυτή η προσέγγιση προσδίδει στο μυθιστόρημα μια ιδιαίτερη ειλικρίνεια. Η αλλαγή δεν είναι μια μεμονωμένη πράξη, αλλά μια συνεχής διαδικασία. Απαιτεί επιμονή, αυτογνωσία και την ικανότητα να αποδεχτεί κανείς ότι η πρόοδος δεν είναι πάντοτε γραμμική.

Ένα ακόμη ουσιαστικό ζήτημα είναι η αποδοχή. Ο Ντένις επιθυμεί να επιστρέψει στην καθημερινότητα και να γίνει ξανά αποδεκτός από τους ανθρώπους γύρω του. Όμως, το γεγονός ότι ο ίδιος προσπαθεί να αλλάξει δεν σημαίνει ότι οι άλλοι είναι υποχρεωμένοι να ξεχάσουν όσα συνέβησαν ή να του χαρίσουν αυτομάτως την εμπιστοσύνη τους.

Το βιβλίο αναδεικνύει έτσι μια δύσκολη πλευρά των ανθρώπινων σχέσεων. Η συγχώρεση δεν είναι κάτι που μπορεί να απαιτήσει κανείς, ενώ η αποκατάσταση της χαμένης εμπιστοσύνης χρειάζεται χρόνο. Οι άνθρωποι που έχουν πληγωθεί έχουν επίσης τις δικές τους ανάγκες και τα δικά τους όρια.

Από την άλλη πλευρά, η κοινωνική αποδοχή δεν αρκεί από μόνη της για να λύσει τα εσωτερικά προβλήματα ενός ανθρώπου. Ακόμη και όταν οι άλλοι είναι πρόθυμοι να προσφέρουν βοήθεια, ο ίδιος πρέπει να μάθει να αντιμετωπίζει τον εαυτό του χωρίς να εξαρτά την αξία του αποκλειστικά από την επιβεβαίωσή τους.

Το «Μέρες χωρίς αλκοόλ» είναι επίσης ένα μυθιστόρημα για την αβεβαιότητα της ενηλικίωσης. Στα είκοσι έξι του, ο Ντένις βρίσκεται σε μια ηλικία κατά την οποία οι προσδοκίες για την επαγγελματική, προσωπική και κοινωνική ζωή μπορεί να γίνουν ιδιαίτερα πιεστικές.

Οι άνθρωποι γύρω του μοιάζουν να κινούνται προς κάποια κατεύθυνση, ακόμη κι όταν οι ίδιοι δεν είναι απολύτως βέβαιοι για το πού πηγαίνουν. Εκείνος, αντίθετα, αισθάνεται ότι πρέπει να ξεκινήσει ξανά από την αρχή, ενώ θα έπρεπε ήδη να έχει καταφέρει περισσότερα.

Η σύγκριση αυτή γεννά ένα γνώριμο ερώτημα. Υπάρχει πράγματι ένα συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα που πρέπει να ακολουθούμε για να θεωρούμε ότι η ζωή μας προχωρά σωστά; Ο Deagler προσεγγίζει την αίσθηση της καθυστέρησης χωρίς να μετατρέπει την ιστορία του σε ένα απλοϊκό μάθημα αυτοβελτίωσης. Η πορεία του Ντένις δεν προσφέρεται για εύκολες συμβουλές, γιατί η προσωπική αλλαγή δεν υπακούει πάντα στους ρυθμούς που επιβάλλουν οι κοινωνικές προσδοκίες.

Η Φιλαδέλφεια αποτελεί κάτι περισσότερο από το σκηνικό της ιστορίας. Οι διαφορετικές γειτονιές της, οι χώροι όπου φιλοξενείται ο Ντένις και οι άνθρωποι που συναντά συνθέτουν ένα μεταβαλλόμενο αστικό τοπίο, μέσα στο οποίο εκείνος αναζητά μια θέση.

Η περιπλάνησή του στην πόλη αποκτά συμβολική διάσταση. Χωρίς ένα σταθερό σπίτι και χωρίς την προηγούμενη καθημερινότητά του, αναγκάζεται να κινείται από τον έναν χώρο στον άλλο, αναζητώντας προσωρινά σημεία αναφοράς. Κάθε σπίτι προσφέρει μια διαφορετική συνθήκη φιλοξενίας, κάθε γνωριμία μια διαφορετική πιθανότητα σύνδεσης, χωρίς τίποτε να εγγυάται ότι θα μπορέσει να ριζώσει κάπου.

Μέσα από αυτή την περιπλάνηση, το μυθιστόρημα αγγίζει και ζητήματα κοινωνικής θέσης, οικονομικής αβεβαιότητας και της ανάγκης για ένα μέρος που μπορείς να αποκαλείς δικό σου. Η αίσθηση του ανήκειν δεν εξαρτάται μόνο από το πού μένεις, αλλά και από το αν νιώθεις ότι έχεις μια θέση στη ζωή των άλλων.

Ένα από τα στοιχεία που δίνουν ιδιαίτερο χαρακτήρα στο μυθιστόρημα είναι ο συνδυασμός χιούμορ και μελαγχολίας. Η ιστορία αγγίζει ένα σοβαρό θέμα, αλλά δεν αντιμετωπίζει τον πρωταγωνιστή με υπερβολική δραματικότητα ούτε τον μετατρέπει σε μια τραγική φιγούρα που προκαλεί αποκλειστικά οίκτο.

Το χιούμορ αναδύεται μέσα από τις αμήχανες καταστάσεις, τις κοινωνικές συμβάσεις και τις αντιφάσεις της καθημερινότητας. Ο Ντένις προσπαθεί να βρει τον βηματισμό του σε έναν κόσμο που συνεχίζει να λειτουργεί κανονικά, ενώ για εκείνον σχεδόν τα πάντα έχουν αλλάξει. Η απόσταση ανάμεσα σε αυτό που θα ήθελε να είναι και σε αυτό που καταφέρνει να κάνει δημιουργεί στιγμές που μπορούν να προκαλέσουν γέλιο, χωρίς να ακυρώνουν τη δυσκολία της κατάστασής του.

Η επεισοδιακή δομή της αφήγησης ταιριάζει με αυτή την πορεία. Αντί να στηρίζεται αποκλειστικά σε μια αδιάκοπη κλιμάκωση της δράσης, η ιστορία παρακολουθεί μικρές συναντήσεις και εμπειρίες που προσθέτουν σταδιακά νέες αποχρώσεις στον χαρακτήρα του Ντένις. Η καθημερινότητα γίνεται το πεδίο μέσα στο οποίο εξελίσσεται η ουσιαστική σύγκρουση. Η προσπάθεια να συμβιβαστεί με το παρελθόν του και να ανακαλύψει μια νέα εκδοχή του εαυτού του.

Το αποτέλεσμα είναι ένα μυθιστόρημα που δεν χρειάζεται να καταφεύγει διαρκώς σε έντονες συναισθηματικές κορυφώσεις για να αναδείξει το βάρος των θεμάτων του. Η δύναμή του βρίσκεται στις λεπτομέρειες, στις αδιόρατες μετατοπίσεις της συμπεριφοράς και στις μικρές απογοητεύσεις που συσσωρεύονται στην προσπάθεια να ξαναχτιστεί μια ζωή.

Το «Μέρες χωρίς αλκοόλ» του Michael Deagler είναι ένα μυθιστόρημα για την περίοδο που έρχεται μετά τη μεγάλη απόφαση. Για τις ημέρες κατά τις οποίες δεν υπάρχει κάποια εντυπωσιακή νίκη να γιορτάσεις, αλλά πρέπει να σηκωθείς, να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες του παρελθόντος και να προσπαθήσεις να κάνεις το επόμενο βήμα.

Μέσα από τον Ντένις, ο συγγραφέας εξετάζει την εξάρτηση χωρίς να περιορίζεται σε αυτήν. Μιλά για την ανάγκη της αποδοχής, για τις δυσκολίες της ενηλικίωσης, για τις ανθρώπινες σχέσεις που δεν διορθώνονται με μια απόφαση και για την αβεβαιότητα που συνοδεύει κάθε πραγματική αλλαγή. Κυρίως, όμως, υπενθυμίζει ότι η προσπάθεια να γίνουμε καλύτεροι δεν σημαίνει πως θα αποκτήσουμε αμέσως μια ξεκάθαρη εικόνα για το ποιοι είμαστε ή για το πού θέλουμε να πάμε.

Αυτό που έχει σημασία δεν είναι να μετατραπεί ο Ντένις σε έναν τέλειο άνθρωπο ούτε να βρει μια εύκολη λύση για όλα τα προβλήματά του. Είναι να μπορέσει να συνεχίσει, ακόμη κι όταν η ζωή δεν εξελίσσεται σύμφωνα με τις προσδοκίες του. Να αποδεχτεί ότι η αλλαγή δεν διαγράφει το παρελθόν, αλλά του δίνει τη δυνατότητα να σχετιστεί μαζί του διαφορετικά.

Το μυθιστόρημα του Deagler αξίζει να διαβαστεί ως μια ανθρώπινη, χιουμοριστική και συχνά άβολη εξερεύνηση της ζωής μετά τον εθισμό. Δεν υπόσχεται μια θεαματική μεταμόρφωση ούτε προσφέρει έτοιμες απαντήσεις. Επιλέγει να σταθεί σε εκείνη τη δύσκολη ενδιάμεση περίοδο κατά την οποία κάποιος έχει αφήσει πίσω του τον άνθρωπο που ήταν, αλλά δεν έχει ακόμη ανακαλύψει πλήρως εκείνον που θέλει να γίνει.

Αν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να θυμάμαι από την ανάγνωση αυτού του βιβλίου είναι πώς μια νέα αρχή δεν σημαίνει ότι όλα ξεκινούν από το μηδέν. Σημαίνει ότι πρέπει να μάθεις να προχωράς με όσα κουβαλάς, χωρίς να αφήνεις το παρελθόν να αποφασίζει για ολόκληρο το μέλλον σου.

[Ben Donovan · Rating 4 out of 5]

if my next statement makes sense to even one single person, please reach out - this books felt like a The Wonder Years album about someone stopping drinking without any program.

the structure felt like short stories except all with the same protagonist and in the same world. I liked that it's just about relationships and friendships and learning and existing as a young adult in a 21st cent city/hometown. Anyways, glad it took me like 9 months to finish this one bc it is interesting to track how I've thought about the book as I've read/reread chapters of it over time. ALSO GO BIRDS!!!

Also - “I'd been misinformed regarding the centrality of f Scott Fitzgerald to the American job market.” Rude

[Theresa]

Really enjoyed this story about the first year of sobriety for two reasons.

One, the author has a very strong voice. This book felt like hanging out with my GenZ brothers. He captures the tone of a jaded, smartass, mid-20 something perfectly. A bit annoying in his know-it-all-ness but genuinely likable.

Second, I’m a sucker for books that convey a strong sense of place. I like to feel like I’m visiting another city without leaving my house. This book is so specific in its characterization of Philadelphia it made me feel like I was right there.

[Marlla · Rating 4 out of 5]

“And then what?
Look. Look the whole world over, and never find a place for yourself. Leave your home, chase your madnesses, hook your fingers around the far edges of life. Press up against every warm body you meet, try your hand at every trade, make offerings to every god and saint, and still - the days. The days. On the peaks of holy mountains, in the mood-lit dens of sex clubs, they are counting their days.”

[Steph Carpenter · Rating 4 out of 5]

The first third of the book I found myself laughing at Dennis laughing at himself. Then I sobered up with him to discover that alcoholics are selfish and when they try to sober up, it is usually too late to turn to those who used to like/love you; relationships have been fractured. And while Dennis doesn’t remember what happened and “why are they treaying me like this”, those old likes/loves haven’t forgotten.

A good book. A page turner for sure.

[Yahaira · Rating 3 out of 5]

Covering the first year of recovery through vignettes or episodes that flow together, Dennis Monk meanders from Bucks County to Philadelphia in search of something. How do you go back to where you’re from as a changed person? Is it even home anymore as the city quickly changes around him? Sobriety is a reset button in all aspects of his life. Old friends disappear while some show up under a new light. At 27, he needs to start building the life he wants (a job and a place to stay would be great starts). This doesn’t follow the usual addiction narrative we’re used to seeing; there are no AA meetings or rehab and we don’t get many flashbacks from Dennis’ past. We don’t get a clear ending because this is his new normal and it’s an active continual process.

[pk · Rating 5 out of 5]

we're so back

i've been basically waiting to write about this book since the moment i picked up the ARC. knowing nothing about this title going in, i was absolutely struck by the first paragraph, and continued reading and reading and reading until i realized i was chapters in and had put no real effort in.

which is not to say that this book is "simple"-on a sentence level, deagler brillantly balances simplicity and complexity, beauty, and style. the story itself is so basic, so down to earth, yet it's the writing that truly sells the thing, it's the writing that sets this above. i enjoyed the structure of the narrative, each chapter as a new place, a new couch, a new situation. the cast of characters was very, very real.

but what i really want to talk about here is something very interesting i noticed throughout the narrative that i've found to pop up in many modern novels that attempt to neutrally depict the State of Things TM in the last few years socially and politically. it shows up in various parts, but most significantly starting during the chapter, maybe the third or fourth, where he's staying with his female friend on a "bad" side of town. i've gone over this so many times on my head i'll likely be unable to reflect my thoughts as accurate as i could have when i was actively reading the book, but from that section forward there is a sort of simmering racial resentment and antagonism i find wildly interesting. dennis' charcater is presented as a down to earth, normal sort of guy with friends of all sorts, but who seems to lean neutral-liberal despite not seeming to have specific convictions of his own, based on comments about anti-immigrant sentiment around. he also speaks a lot about gentrification, which i doubt he would care about or at least refer to in that way if he wasn't at least mostly on the liberal side of the spectrum.

there is a profound sense of loss due to his alcoholism-it has taken away not only the memories of certain situations and times and granted him this empty space in the lives of many of his friends who stopped checking in on him, but there is also a major loss of opportunity, critical years wasting away in the face of booze. so in many cases when he's staying with various friends, he's looking at their lives in comparison to his own, and this results in a strange thing where he is looking at the people around him, these hipsters and, by his own words, gentrifiers, and understanding that it is only his supposed failures in life that keeps him from being those people. at the same time, as presented in the chapter where he is staying with his friend in the bad neighbourhood, he has been put in a situation where he has more in common with vagrants and crackheads than he does with his tech-working hipster peers, and, in my estimation, the entire narrative is attempting to square this away. the scene that really gives it away is in that same chapter, where he gets very upset at his friend being catcalled, but then goes on to completely thoughtlessly threaten a teenager a few pages later, becoming these same men he has a chip on his shoulder about.

when he's musing about bucks county, about white flight and the suburbs, it is written with a underlying sense of resentment that he missed out, discussing his father but reflecting on himself, too. and that, for me, is the most significant element of the book. it's not just about getting sober and figuring out how to live your life as a sober man, but it's also about Being A Man a little after the turn of the century who doesn't know how to handle changes in the big wide world, including the changes of those he once cared about moving on, and the enviroment he once knew no longer being what it once was. and in that sense, it remind me very much of a lot of the male-centric classic literature we love so much from the other turn of the century.

[Xenia Germeni · Rating 4 out of 5]

4.5 "...Τι έπρεπε να κάνω δηλαδή; Να παρατήσω τα πάντα για να φροντίσω εσένα; Επειδή δεν μπορούσες να κάνεις κρατει για λίγες μέρες και να καθαρίσεις το μυαλό σου; Τους ενήλικες δεν τους αντιμετωπιζεις με κανακεματα. Τους αντιμετωπιζεις με σκληρή αγάπη. Και πολύ Τους είναι."
[....]
Κανακεματα. Σκληρή αγάπη. Επανέλαβα τη διατύπωση του Μάνγκαν. Σκληρή αγάπη. Μου ήρθε να βάλω τα γέλια. Σαν να μιλούσε προπονητής παιδικής ομάδας.
[....]
Η αγάπη δεν είναι σκληρή, σκέφτηκα καθώς ξυριζομουν. Σκληρά είναι όλα τα άλλα στον κόσμο. Η μοναξιά είναι σκληρή. Η αβεβαιότητα είναι σκληρή. Τα ράντζα από καραβοπανο. Οι καναπέδες που εζεχναν ιδρώτα και μούχλα. Να φοράς συνέχεια τα ίδια τέσσερα κοντομανικα, αυτό ήταν αρκετά σκληρό. Τα κενά στο βιογραφικό σου, ο κατώτατος μισθός. Τα πτυχία για ανύπαρκτες δουλειές. Οι απογοητευμενοι γονείς. Οι παντρεμενες πρώην. Η ζωή μετά τα είκοσι πέντε ήταν αρκετά σκληρή. Χαμένα χρόνια. Λάθη που σε ακολουθούν σε όλη σου τη ζωή. Η ανθρώπινη αδυναμία σε όλες τις αμέτρητες εκφάνσεις. Γι' αυτό δεν μπορούμε να μείνουμε απαλοι σαν φαφουτικα βρέφη. Γι' αυτό μεγαλώνουμε και μεταβαλλομαστε σε απαισιους μανιακους γεμάτους πληγές. Ο κόσμος ήταν σκληρός σαν χόνδρος. Σκληρός σαν τα φύλλα της αγκινάρας. Η αγάπη όμως δεν πρέπει να είναι σκληρή. Αγαπα τον συνανθρωπο σου. Αυτή η αγάπη θα πρέπει να είναι τόσο απαλή ώστε να μπορείς να κοιμηθείς εντός της. Τόσο τρυφερή ώστε να ξεχνάς τον πόνο σου."Michael Deagler, Μέρες χωρίς αλκοόλ, μτφ. Π. Τομαρας, Gutenberg, (σ.297-99) ΥΓ Το ντεμπούτο ενός πρώην αλκοολικού συγγραφέα και πολλά υποσχομενου. Ο Deagler είναι ήδη γνωστός στην Αμερική για τις δημοσιεύσεις διηγηματων του. Έχει μαθητεία στη μικρή φόρμα και μάλιστα είναι βραβευμένος με Henry O. Price. Θυμίζει πολλούς μεγάλους Αμερικανούς της μικρής φόρμας και το κάνει με μεγάλη επιτυχία κατά τη γνώμη μου. Ο αγγλικός τίτλος Early Sobrieties αποδόθηκε Μέρες χωρίς αλκοόλ-και δεν είναι πολύ λάθος για το ελληνικό αναγνωστικο κοινό. Ούτε ο ελληνας εκδότης Ούτε ωστόσο η αμερικανική ή αγγλική έκδοση αναφέρουν ότι πρόκειται περί μυθιστορηματος παρα ίσως μια παρατηρηση στην βρετανικη από μεγάλο συγγραφέα. Η αλήθεια είναι ότι κάθε κεφάλαιο είναι ένα αυτοτελές διηγημα με κεντρικό ήρωα τον Μονκ -έναν νεαρό πρώην αλκοολικό- , την πόλη της Φιλαδέλφειας και την χωροταξία της (εξέλιξη της πόλης, στέκια, κοινωνικές ομάδες *χιπστερ*, βία, ανισότητες, νόμος, τάξη, εξαρτήσεις, ιστορικο-κοινωνικη διαστρωματωση χθες και σήμερα), η οικογένεια (ιρλανδοι καθολικοι) και οι φίλοι του Μονκ. Η κάθε ιστορία δένεται με την άλλη και έτσι ναι μπορούμε να πούμε ότι έχουμε μυθιστόρημα σε πρωτοπροσωπη αφήγηση και την καταγραφή των γεγονότων στη ζωή του από τη στιγμή περίπου που κόβει το αλκοόλ, επιστρέφει σπίτι του και τελικά η οικογένεια του τον διώχνει (όχι γιατί απαραίτητα τον μισεί αλλά πρέπει να προχωρήσει) και ο Μονκ ξεκινά το ταξίδι της περιπλανησης της νηφαλιοτητας του από φιλικό σπίτι σε φιλικό σπίτι στην πόλη της Φιλαδέλφειας. Ο Μονκ κάνει και τη δική του αυτοαναφορα στο πως ξεκίνησε τον αλκοολισμό, τι τον οδήγησε σε πράξεις που ούτε και ο ίδιος είναι σε θέση να θυμηθεί ακριβώς, ωστόσο συγκρίνει τον εαυτό του τότε με του τώρα και με τους φίλους του. Στις ιστορίες υπάρχουν κι άλλοι εξαρτημένοι, διπολικοι, με μανίες, μοναξιά, απογοήτευση και τελικά είναι εκείνοι που μένουν πίσω. Ο Μονκ προχώρησε έστω λίγο αλλά για έναν αλκοολικό το λίγο είναι πολύ! Στο τελευταίο κεφάλαιο αναφέρεται σε κάτι που λιγοστοί από εμάς τους κανονικά νηφαλιους νιώθουμε ή κατανοούμε πραγματικά ("Το μόνο που θέλει ένας εξαρτημένος είναι το αύριο. Αύριο θα τα καταφέρω." (σ.363-64)). Ο Μονκ όπως και ο Deagler τα κατάφεραν, ο Deagler λίγο καλύτερα από τον ήρωα του, αλλωστε φαίνεται καθαρά ότι rewrites parts of his own life story, ως αλκοολικος. Η γραφή είναι θεραπεία. Υπάρχει μια ένσταση μόνο ως προς τη μετάφραση και την επιμέλεια του βιβλίου και αρχίζει να γίνεται κουραστικό για όσους αναγνώστες-λίγοι πυροβολημενοι είμαστε μην ανησυχείτε αγαπητοί εκδότες δεν θα σας χαλάσουμε τη σούπα- πραγματικά δεν έχω λόγια. Ή οι μεταφραστές βαριούνται ή οι επιμελητές ή τελικά όλοι μαζί "Let's get the job done!".
Ο "Φασιανός" καλοί μου που υποτίθεται ότι είναι ένα καλλιτεχνικό ψευδώνυμο μουσικού δεν ξέρω γιατί έπρεπε να μεταφραστεί "Φασιανός". Για καλή μου τύχη επειδή διαβάζω έπεσα σε συνέντευξη του ίδιου του Deagler για ένα music list , δεν είναι λοιπόν "Pheasant " είναι "Peasant " και όντως αφορά καλλιτεχνικό ψευδώνυμο μουσικού της Pennsylvania, και επειδή ακόμα δεν πίστευα έψαξα να ακούσω πως ο "Φασιανός " συγγνώμη "Peasant " προφέρει στα αγγλικά το όνομά του. Πάντως όχι σαν pheasant!
Στο απόσπασμα που παραθέτω κρύβεται πραγματικά η αξία και δυναμική των λέξεων του Deagler και εάν καταφέρνει σε μικρή φόρμα αυτό τότε είναι μάστορας. Σύντομα αναμένουμε και την μεγάλη φόρμα. Το βιβλίο έχει και αστεία περιστατικά και αρκετό πικρό χιούμορ γιατί κάπως έτσι είναι τα πράγματα για κάποιον που ζει σε εξάρτηση από το αλκοόλ. Όχι δεν θα ψυχοπλακωθειτε ! Μάλλον Μάλλον διαβάστε το είτε λίγο ζαλισμενοι, είτε μεθυσμένοι, είτε μετά από μεθυσι είτε αφού έχετε τελειώσει το session. Α! Κι αν έχετε αλκοολικούς φίλους να πάτε μια φορά μαζί τους στην αίθουσα αναμονής του 18ανω στην Κυψέλη και μην τους φιλατε στο στόμα όταν έχετε πιει. 4,5/5 λόγω ατυχών στιγμών στην μετάφραση και επιμέλεια

[Libby Low · Rating 3 out of 5]

I thought this was a really moving story and it felt truly rooted in reality. It was slightly too slow paced for me but otherwise I really enjoyed it!

[Mla08080 · Rating 4 out of 5]

Early Sobrieties by Michael Deagler. Winner of the Penn/Hemingway Award, this debut novel details the first year if sobriety for Dennis Monk, who after some eight years of waistlng his life with drunken exploits, has decided to give it up. The narrator describes his story as one of “utter shock and tragedy, a kneecapped bildungsroman: A bright-eyed young man from the suburbs goes down to Philadelphia and drinks himself into a series of increasingly dire circumstances until he is forced by a deficiency of skills and wits and second chances back to the Bucks County subdivision of his youth.” However his mother was not surprised to see him: “she merely looked at me as though I’d returned from the grocery store absent whatever item it was she’d asked me to pick up. “
During his first six months at home, his brother Owen keeps asking him to be the designated driver to his going away parties. However his brother’s plans never seem to manifest and eventually their mother kicked them both out of the house. From here each chapter seems to be a new living arrangement for Dennis. He has many old friends and some relatives that all live in various sections of Philadelphia. Each chapter seems to describe another area that’s either super depressing, ( Grays Ferry, Olney Avenue, Kensington,etc), or upgrading into hipster gentrification. At first, I found the stories, amusing, sarcastic, certainly well observed, but I have to admit as time went on, it seemed to get more depressing. It seemed that Dennis always had some mishap that made it hard for him to stay in his current living condition. For example, when he meets one of his best friends who has returned to the city and may be able to actually help him get a decent job, Dennis remembers something about their past that discourages him from trying to reconnect. I will say, though that the writing is very good, the characters well described ,and the portrait of that first year of sobriety, especially living among the old friends is wonderfully described. “My peers were raising up their futures like the Amish with their barns, while I was still out on the road like a tramp, alone and less than whole”. Deagler has shared the autobiographical nature of the book and it makes you just want to wish him luck. He certainly can write.

Lines:

Like all paralegals, my mother wore her resignation on her shoulders.

Other burdens my mother bore without complaint were the grocery shopping, the cooking, and the laundry. She bore gray hairs dyed brown to conceal her mortality from her bosses. She bore the expectations of her dead parents, Irish Catholics illiterate in affection. She bore her commitment to the improved fortunes of the next generation, slippery as they were with ingratitude, liquor, and folly. She ignored the weight of these burdens. She willed it away.

Youth is the most sought-after commodity in corporate America and it depreciates quick.”

For an addict, survival is inaction. I would concentrate on my hands. On my shoes. Find a seat. Find a drinking straw to drum across the thigh of my jeans. Jitter my leg into a state of equilibrium.

My stint was during the ciabatta melt years, arguably the zenith of Wawa’s culinary prowess.

All we had done with our quick, naked communion was blot out the truth for a moment, that we were stunted, immutable letdowns.

Like all Irish Catholic families, mine was suspicious of admitted alcoholics. Part of it was a kind of cultural defensiveness. Part of it was shame. Part of it was the implied accusation that the addicted party leveled at everybody else. Mostly, though, an admission of alcoholism meant that a frank conversation was about to be had, and an Irish Catholic family abhors nothing so much as a frank conversation.

“Just like in the old days, in the sweatshops and slaughterhouses. Make sure people are too tired to do anything but go home and go to sleep. No energy left for reading or voting or organizing or speaking your mind. I’ll tell you what, that’s the fucking end of this fucking country. The camel’s back just snapped under a truckload of Kindles.”

And nobody was happy, as far as I’ve been able to discover. Not in the way that we define happiness today. They lived and died comfortably in disappointment.

She was short, with inky black hair, and had that vaguely ageless quality that a server’s uniform and cigarettes and years of working nights gives a person.

Lilah gave Bors a look of revulsion that only years of intimacy could foster.

I’d been under the impression that I’d been building up calluses during my eight years of ceaseless boozing, but upon ripping away my whiskey bandage I found there was only new red skin beneath it. I was raw as an infant.

City night just reminded me of egg rolls and burnt coffee and misdemeanors, of all the things I didn’t need but could procure with little effort.

My primary achievement of the eight years before that was disappointing everyone I knew. Or, no. That wasn’t quite it. What I’d done was spend eight years lowering people’s expectations of me, to the point where they could no longer be disappointed.

“I feel like I’ve spent the last eight years on a cruise ship,” I said. “Like, it was awful, and gross, and expensive, but I was drunk, so it didn’t matter. And the whole time, I was just throwing things off the side that I didn’t think I needed. Life jackets, suitcases, deck chairs. Just hurling it all over the railing. Then, in a moment of—I don’t know—insanity, I jumped off the back of the boat. Jumped right into the ocean. The shock of the water cleared my head, and that felt good, for a minute. But now I’m just treading along in the wake of the cruise ship. And I’m starting to get tired. And all I can do is grab onto the things I dropped overboard, the deck chairs and suitcases, just to keep myself from sinking.”

We were both raised Irish Catholic, which is why Cudahy didn’t believe in God and why I didn’t like making amends.

There was no greater poke in the eye for a sober Marxist vegan than the modern American iteration of brunch.

A house was just a house, after all. A row house even more so. They were built to smooth away the irregularity of their inhabitants.

“Addiction and sobriety are different cities. You might as well have moved across the country. You’re the new kid in town. You haven’t met your new friends yet.”

The world was tough as gristle. Tough as artichoke leaves. But love shouldn’t be tough. Love for your fellow man. That love should be so smooth you could sleep in it. So tender that you could forget your ache.

Take my years. Just leave me my days. Leave me tomorrow, at the very least. An addict only ever wants tomorrow. Tomorrow, I can make it work. Give me tomorrow to splash across my face, to muss into my hair. Let me walk around in it, watch the compost molder in the yard, smell the season on the river. Let me show you how okay I am, how good, how sorry. How easy to love. I have to be inflexible on this. I can’t compromise any further. I’ll cry and yell and plead. I’ll beg you on my knees. Just give me one more day.

[Tasos · Rating 3 out of 5]

Δεν ξέρω κατά πόσο το Μέρες Χωρίς Αλκοόλ βασίζεται σε προσωπικές εμπειρίες του συγγραφέα του, αλλά από τις πρώτες κιόλας σελίδες σε κερδίζει με την βιωματική αμεσότητα και την διακριτική αυτοπεποίθηση μιας λιτής, σχεδόν ασκητικής πρόζας, που ανακαλεί, χωρίς να μιμείται, τη μινιμαλιστική κληρονομιά του Ρέιμοντ Κάρβερ.

Κι αυτή δεν είναι η μόνη έκπληξη που κρύβει, αφού ο κεντρικός θεματικός άξονας του, που όπως εύγλωττα αποκαλύπτει ο τίτλος είναι η απεξάρτηση από το αλκοόλ, δεν παρουσιάζεται ως ηθικό δίδαγμα ή βαρύγδουπο κοινωνικό σχόλιο, αλλά ως μια υπαρξιακή δοκιμασία, κατά τη διάρκεια της οποίας η νηφαλιότητα προσφέρει μεν μια μορφή διαύγειας και καθαρότητας, ταυτόχρονα όμως εκθέτει τον κεντρικό ήρωα κατά τα δέκα στάδια (και αντίστοιχα κεφάλαια) της πορείας του σε μια ωμή, αφιλτράριστη πραγματικότητα, μια διττότητα που το βιβλίο κατορθώνει να αποδώσει με αξιέπαινη (ειδικά για πρώτο βιβλίο) ακρίβεια, αποφεύγοντας τόσο τον διδακτισμό όσο και τη ρομαντικοποίηση της εξάρτησης.

Στο διαρκώς μεταβαλλόμενο αστικό τοπίο ενός ανεξέλεγκτου και ψυχολογικά αποσταθεροποιητικού gentrification, o Ντένις Μονκ, άλλοτε πολλά υποσχόμενος φοιτητής και τώρα πρώην αλκοολικός, βρίσκεται εγκλωβισμένος μεταξύ επιθυμίας και παραίτησης, κινητικότητας και στασιμότητας, ενώ γύρω του περιστρέφεται μια ομάδα νεαρών συνομηλίκων του, όλοι τους σε επισφαλείς θέσεις, εφήμερες σχέσεις και διαμερίσματα προσωρινής κατοίκησης, περιστασιακά άνεργοι και συναισθηματικά αποπροσανατολισμένοι, με μόνη διέξοδο την κατανάλωση, είτε ουσιών είτε εμπειριών, ως ανεπαρκές και παροδικό υποκατάστατο νοήματος.

Ο Ντίγκλερ επιτυγχάνει να αποδώσει με ενάργεια τα διλήμματα και την παρατεταμένη μεταβατικότητα μιας ολόκληρης γενιάς μέσα από μικρές στιγμές που ενίοτε σε ξαφνιάζουν απρόσμενα και καταλυτικά με το φιλοσοφικό τους βάθος, αποφεύγοντας τα εύκολα και βολικά συμπεράσματα και προκρίνοντας μια πιο απαιτητική και σίγουρα λιγότερο συγχωρητική μορφή αυτογνωσίας.

Δεν θα με εκπλήξει καθόλου αν το βιβλίο γίνει σύντομα ένα διαμαντάκι του ανεξάρτητου αμερικανικού κινηματογράφου.

[Luke Hillier · Rating 5 out of 5]

This was fantastic! So funny and so fun. The story follows Dennis Monk's first year of sobriety as he couch surfs his way across (mostly South) Philadelphia. The structure, halfway between a novel and a linked short story collection, took some getting used to but ultimately makes this exceptionally memorable for me. In each chapter, he is staying somewhere new, generally featuring a distinct set of characters to accompany whatever unfolds in that setting. This makes for a truly episodic reading experience that almost functions like an anthology series more than a novel (in fact, it ironically brings to mind the brilliant HBO series High Maintenance in which each episode follows new Brooklynites linked only by their weed dealer). I initially felt a little stunted by the stop-start pacing, but Deagler is so skilled at quickly making characters feel lived-in and realized that this ended up being a real strength of the book. While there wasn't momentum in the traditional sense, it became increasingly propulsive as I wanted to see what place and people would define the next chapter.

Deagler does an amazing job with tone here. While the story does obviously explore sobriety, addiction, and the themes of remorse, repentance, and redemption wrapped up in that journey, it is also and primarily a hilarious book. Monk's voice is simultaneously sarcastic and thoughtful in a way that always reads authentic rather than the try-hard style to be found is lesser attempts.

I am also a former Philadelphian and timed my reading of this to happen during a visit there, but even if I hadn't, all the vivid details and references would have brought me right back. I'm less familiar with the hipstery corners of South Philly that Monk haunts here, but could still appreciate the wider sense of place throughout. I think my initial rating of this was 4 stars when I finished, but I've continued to think back to it in the months since with so much fondness and warmth, so I'm giving it 5 now.

[Regan, Maze, and MK · Rating 3 out of 5]

Let me start off by saying that this book is extraordinarily well-written. Michael Deagler is a very talented writer. I think that "Early Sobrieties" is a great showing of what Deagler is capable of. I was consistently amazed at how beautiful the writing was, even if I did not love the subject matter.

I gave this book 3 stars as I struggled to connect to this story. I graduated undergrad and law school. I think of myself as an educated person. However, I found myself constantly having to look up words that Deagler was using in each chapter. I think it would have been helpful if Deagler mentioned that Monk had an English degree a bit earlier in the story. During the beginning, I was wondering how an unemployed man who went to a "not great" college had a vocabulary that rivals any professor or lawyer I have ever worked with. Mentioning the fact that Monk had an English major earlier in the story would have helped me settle into the story rather than questioning the vocabulary of Dennis.

I found it hard to want to read more than a chapter or two at a time. However, I think this can be easily overcome by marketing the book as character driven, rather than plot driven so that it reaches the hands of the perfect reader. Unfortunately, I think I am far from the perfect reader for this book. Fortunately for Deagler, I think that means there are many people who will find this to be a 5 star read.

Thank you to NetGalley and AstraHouse for this advanced eARC. I appreciated the opportunity to read Early Sobrieties. I hope that it will find its way into the hands of readers who will thoroughly enjoy it.

[Marley B · Rating 4 out of 5]

"Beauty will find you, wherever you are".

Strong 4.5 on this one, which was definitely surprising for me -- it is the kind of book I think that I would enjoy out the gate (very character-driven, a meaner version of me would call it a book where nothing really happens), but I actually began the book feeling very passive about it. I even told my roommate, once I was maybe two or three chapters into the book, that I felt like I didn't really understand it -- I could tell that the author was going for /something/, but it read too much like a first book for me to really grasp it (artsy in a way I don't love).
The one thing I will say is I did love the dialogue from the start. It's not laugh out loud funny, but definitely gave me a few nose exhales haha.
I read probably the last six or seven chapters in one sitting -- maybe that's why I found myself loving it so much? I don't know exactly when, where, or how it changed, but suddenly I was 200 pages in and feeling sick in the pit of my stomach, and the main character is holding a baby, and next thing I am sobbing my eyes out on the floor.
I don't relate to the main character in the same way, not exactly, but the story this tells is one I've seen a thousand times before. And oh, how my heart aches for those lost and looking for love, those searching to be wanted.

"Love should be so smooth you could sleep in it. So tender you forget your ache." No tough love, just hold me. I am crying again.

[Mark Miano · Rating 4 out of 5]

I could give up a year. I could give up a few. I'd lost a few already. I could lose a few more. Here - take my years. Dole them out to the others. Share them with Dave Deane and Ranim and Owen. With Maeve Slaughtneil. Make their lives long, if you can't make them good.
Take my years, just leave me my days. Leave me tomorrow at the very least. An addict only ever wants tomorrow. Tomorrow, I can make it work. Give me tomorrow to splash across my face, to muss into my hair. Let me walk around it, watch the compost molder in the yard, smell the season on the river. Let me show you how okay I am, how good, how sorry. How easy to love. I have to be inflexible on this. I can't compromise any further. I'll cry and yell and plead. I'll beg you on my knees.
Just give me one more day.

Michael Deagler is a wonderful writer - lyrical, indelible, and profound, as noted by that quote.

I was frustrated by this novel at first because it felt like there wasn't a connection between the people Dennis Monk encounters in his transient, early sober life. There didn't seem to be a connection, besides his early sobrieties. The ending brings things full circle, even if it's a disturbing one. I recommend this one.