Αν τύχαινε να είστε ένας "άνθρωπος με προθεσμία", αν δηλαδή έπρεπε να πεθάνετε μέσα σ' ένα μήνα, πώς θα χρησιμοποιούσατε αυτόν τον τελευταίο μήνα της ζωής σας; Κι αν πάλι μπορούσατε να ξεφύγετε απ' αυτήν την "προθεσμία" που σας βάραινε, θυσιάζοντας την αγάπη που συναντήσατε, σ' αυτόν τον μοιραίο μήνα της ζωής σας, τι θα κάνατε;
Αυτά είναι τα δύο προβλήματα που αντιμετωπίζει ο ήρωας της ιστορίας μας, που έχει σαν πλαίσιο το πιο γραφικό νησί του Αιγαίου, τη Μύκονο.
Αδιάφορο μυθιστόρημα που παρόλο που ξεκινάει καλα, στην συνέχεια ακολουθούν κεφάλαια επί κεφαλαίων όπου οι χαρακτήρες πράττουν τελείως παράλογα στο ύφος και των παλιών ελληνικων ταινιών της εποχής, όπου αναπτύσσονται ταχύτατα συναισθηματικοί δεσμοί σε 2-3 μέρες. Οι χαρακτήρες μου φάνηκαν αδιάφοροι και χαρτονενιοι με μερικούς να εισάγονται χωρις να εξυπηρετούν κάποιο ουσιαστικό σκοπό. Δυστυχώς, τελείως εκτός των σημερινών στανταρ των νουαρ μυθιστορημάτων στο οποίο δεν θα ελεγα οτι συγκαταλέγεται το συγκεκριμένο αλλα μαλλον περισσοτερο μοιαζει σε κάποιο αισθηματικό μυθιστόρημα.
Ένα ακόμα μυθιστόρημα του εξαίρετου Γιάννη Μαρή. Αυτή τη φορά σε ένα διαφορετικό είδος. Δεν έχουμε εδώ ένα αστυνομικό μυθιστόρημα αλλά ένα δυνατό ερωτικό δράμα με φόντο τη Μύκονο της εποχής. Ένας νεαρός άντρας, ταξιδεύει στη Μύκονο για να ζήσει τον τελευταίο μήνα των διακοπών του. Ένας μήνας, που είναι και ο μοιραίος της ζωής του καθώς τον συνοδεύει μια μεγάλη καταστροφή. Δύο γυναίκες θα παίξουν δραματικό ρόλο στο διάστημα αυτό. Δύο εντελώς διαφορετικές γυναίκες με διαφορετικούς προσανατολισμούς στη ζωή του. Δυνατό, δραματικό, γεμάτο συναισθήματα και ένταση.
Some parts of it were pleasant, some not that much. One thing about it, is how the relationships are formed so quickly, and how words are said with no meaning in such a short time period. Almost makes no sense. Apart from that, I loved the description of 1950's Mykonos. It makes you travel to a different timeline, and for me a different season. I read this book in December, but it felt like it was August.
Συνήθως μου αρέσουν τα βιβλία του Γιάννη Μαρή, αλλά αυτό αφορά την ερωτική ζωή ενός άχρηστου, όμορφου ζιγκολό. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου αυτός και οι καημένες γυναίκες που παγιδεύει. Το μόνο ευχάριστο είναι οι περιγραφές της Μυκόνου τη δεκαετία του 1950.
Τα ζητήματα που θίγει θα μπορούσαν να είχαν αποτυπωθεί πιο ουσιαστικά. Ήταν κάπως άνευρο και βιαστικό το βιβλίο αλλά προφανώς επηρεασμένο από τις αμερικάνικες ταινίες. Ωστόσο, αν και το λιγότερο αγαπημένο μου βιβλίο του Μαρή, με τον οποίο έχω τρέλα, εξακολουθεί να έχει τη θαυμάσια απλή γραφή του και ένα καταπληκτικό φινάλε. 3,5 αστεράκια