Ημέρες καλοσύνης

by Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη

Να μάθεις να χορεύεις με την απειλή.
Σκύβει το κεφάλι αυτή;
Σκύβεις κι εσύ με τη σειρά σου.
Πόδι μπροστά εκείνη, εσύ
το άλλο, βήμα μαζί και πλάι της.
Και έτσι να στροβιλίζεστε αργά,
από κοντά, με τις περούκες
και τα φιογκάκια στα παπούτσια
σ' έναν χορό που σας κρατά
δεμένους χώρια.
Κι όταν ο φόβος
σού ψιθυρίζει στο αυτί, κάτι πηχτά
απογεύματα με γεύση χώματος,
να μάθεις να χορεύεις με την απειλή·
γιατί ο βασιλιάς γυμνός πάντοτε ήταν
κι ο θάνατος πάντοτε σε κοιτούσε·
μα εσένα τώρα θάμπωσαν με φως
πρώτη φορά τα μάτια σου και είδες.
Και σαν σωπάσει η μουσική και ο χορός,
μη γελαστείς και πεις πως επανήλθε ο κόσμος.
Τόσο στροβίλισμα άλλαξε θέση τις πυξίδες.
Τόσο σκοτάδι χάρισε στους τυφλούς το φως.

Genres: Poetry

104 pages, Paperback

First published February 1, 2023

About the author

Η Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Σπούδασε φιλοσοφία και πολιτική θεωρία στο London School of Economics και στο King's College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και δημιουργική γραφή στο Πανεπιστήμιο East Anglia. Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί στη "Νέα Εστία", την "Ποιητική", το "The Books' Journal", το "Poetry International" και το "Poetry Review". Γράφει στα αγγλικά και τα ελληνικά και μεταφράζει από τα αγγλικά και τα νορβηγικά. Από κοινού με τους Κατερίνα Σχινά, Βαγγέλη Χατζηβασιλείου και Σπύρο Γιανναρά, συμμετείχε, τον Νοέμβριο του 2014, στους συντελεστές του β' κύκλου της εκπομπής "Βιβλία στο Κουτί" από τη ΝΕΡΙΤ.

Reviews

[Γιώργος Γεωργόπουλος · Rating 2 out of 5]

Πραγματικά αυτή η συλλογή με προβλημάτισε. Στην πρώτη ανάγνωση και μέχρι να φτάσω στο Ορατόριο είπα ότι είναι για τον κάδο. Αυτό δεν είναι ποίηση. Διαβάζοντας το τελευταίο μέρος (Το ορατόριο) είπα Ωπ! τι έχουμε εδώ. Και μέχρι να φτάσω στο τέλος είπα θα το ξαναδιαβάσω. -Αυτό που είχα πει πως είναι για τον κάδο.-Τελικά αποφάσισα!! Στο Ορατόριο από τη σελ.66 μέχρι τη σελ. 72 φαίνεται ξεκάθαρα ένα άλλο ποιητικό ύφος, είδος και ύψος. Το ίδιο ισχύει και για το τελευταίο ποίημα της συλλογής το οποίο βέβαια είναι κατώτερο του Ορατόριου. Και τα δυο είναι σαν να τα έγραψε άλλος. Στα υπόλοιπα μέρη της συλλογής δεν θα έλεγα ότι μιλάμε για ποίηση. Σε άλλα περισσότερο και σε άλλα λιγότερο φαίνεται η αδυναμία ποιητικής μορφής. Σε πολλά σημεία ήταν μια απλή παράθεση προβληματισμών και σκέψεων χωρίς καμία ποιητικότητα.

[Amalia Makrigiannaki · Rating 4 out of 5]

"Ξέρουμε πως μοιάζει το Κακό
χωρίς Θεό, στην εποχή μετά το θάνατο Του.
Μοιάζει με άρρωστο φωτακι
που ξεκινά σε ένα σοκάκι σκοτεινό
σαν κουδουνάκι στον αστράγαλο του νεκροθάφτη
στις πόλεις της πανούκλας.
Κανείς μην πλησιάσει.
Μα να, δειλά, όλοι ανοίγουν τα παράθυρα
να δουν, περίεργοι, τι σέρνεται στον δρόμο
κι αφήνουν να περάσει εντός,
με ένα χάδι στις κουρτίνες,
το μοχθηρό ετούτο φως
που λαμπαδιαζει τα δωμάτια
ανάβει τα καντήλια
κάνει τα κτίρια να φωσφοριζουνε σκληρά
και σκάβει στις εξώπορτες χασκοντες τάφους.
Το Κακό μετά το τέλος του Θεού
μοιάζει με θάνατο ανούσιο
σε κλίμακα μαζική,
γενοκτονίες εθνοκαθαρσεις διακρίσεις
ανθρωποβορες μάχες για την κατάκτηση
μιας νέας πηγής νοήματος και ηθικής
το μέτρο όλων το άτομο
το μέτρο όλων η κοινωνία
το μέτρο όλων η ιδεοληψία
το μέτρο όλων ποτέ το μέτρο -


Ξέρουμε πως μοιάζει το Κακό.
Σκέψου.
Σκέψου πώς θα 'ταν το Καλό
το Καλό σκέψου πως θα 'ταν
σε κλίμακα μαζική".


Απλά υπέροχο και βαθιά ανθρώπινο.

[Δημήτρης Κώτσος · Rating 3 out of 5]

Στην νέα της ποιητική συλλογή η κυρία Γλυνιαδάκη ασχολείται με την θετική πλευρά της ανθρώπινης φύσης που σχετίζεται με την καλοσύνη, την μεγαλοψυχία και την ενσυναίσθηση.

Σε κάθε ποίημα της είναι έντονο το αίσθημα του φόβου, της μοναξιάς και της παραίτησης. Αυτό έχει σχέση είτε με τα βιώματα που έχει ο χαρακτήρας είτε με την ιστορία μας που οι θάνατοι και ο αφανισμός πληθυσμών οδηγήσαν τους ανθρώπους να αλλάξουν.

Ξεχώρισα το “Μistral Gagnant” που ο έρωτας και ο πόθος αποτυπώνονται σε μία ερωτική εξομολόγηση που αγγίζει τα όρια της ουσιαστικής ένωσης μεταξύ δυο ανθρώπων.

Το πιο σημαντικό κομμάτι είναι το Ορατόριο που είναι και το τελευταίο μέρος της ποιητικής συλλογής που εδώ η ποιήτρια θέτει τον εξής στοχασμό « Ξέρουμε πως μοιάζει το Κακό. Το Καλό σκέψου πώς θα’ ταν σε κλίμακα μαζική». Καταγράφει τις θηριωδίες που έγιναν στην παγκόσμια ιστορία και προσπαθεί να αντικαταστήσει τον θυμό με θετικά αισθήματα. Ονειρεύεται μία κοινωνία που σύνορα και φραγμοί δεν θα υπάρχουν αλλά αυτό που θα κυριαρχεί θα είναι η αγάπη και η καλοσύνη.

Μία ποιητική συλλογή που ασχολείται με την ομορφιά που κρύβει ο καθένας μας ξεχωριστά σε μία κοινωνία που επιζητά το αντίθετο.

Αναζητήστε το και καλή ανάγνωση.

[Xenia Germeni · Rating 4 out of 5]

"Να σου χαρίσω θέλω ένα αιώνιο καλοκαίρι.
Να είσαι μέσα του χαρούμενη
κι αγαπημένη
σαν σ'ακριβη φωτογραφία."-Κρυσταλλη Γλυνιαδακη, Ημέρες καλοσυνης, Πόλις ΥΓ υψηλές διακυμάνσεις ξανακερδισμενης ηρεμίας