38 διηγήματα. Τα περισσότερα είναι άρτια. Διαβάζεις τυπωμένα αριστουργήματα. Τελεία. Δεν υπάρχει κανένα αδιάφορο ή με αδύναμη γραφή αλλά είναι μερικά που σε συγκλονίζουν ρε γαμώτο. Όπως το τελευταίο ''το πακέτο'' που είναι αφιερωμένο στη σπουδαία Ζυράννα Ζατέλη από την συγγραφέα. Το διάβασα μέσα στο λεωφορείο, κατέβηκα στη στάση μου και κάθισα στο παγκάκι να χωνέψω τι σπαρακτικό πράγμα διάβασα και τι έκπληξη επιφύλασσε στο φινάλε. Η συγγραφέας τολμά. Συνεχίζει στο δρόμο που χάραξε από τα προηγούμενα βιβλία της με διηγήματα ή τα μυθιστορήματά της. Ευτυχώς δεν την εμποδίζει το πολιτικά ορθό να διστάσει. Χωρίς σχεδόν ίχνος χυδαιολογίας (νομίζω δεν υπάρχει καμιά ''κακιά λεξούλα'' μέσα στο βιβλίο, αν και δεν θα με χάλαγε αν υπήρχε όταν χρειαζόταν) μάς ξεγυμνώνει τις σκέψεις μας. Μέσα από ωμή και ποιητική γραφή ταυτόχρονα, πράγμα που απαιτεί συγγραφική ικανότητα τεραστίων διαστάσεων περιγράφει τον κόσμο όπως είναι σήμερα. Και πολλές φορές αναμετριέται όχι με τον κόσμο του ''φαίνεσθαι'' αλλά με αυτόν του είναι. Το διήγημα ''τους βλέπω'' ας πούμε. Συγκλονιστικό. Η σεξουαλική αφύπνιση όπως περιγράφεται στο διήγημα με τον ομώνυμο τίτλο. Το διήγημα ''Ελευθερία'' που μιλάει για τη φυλάκιση όσων αγωνίζονται για έναν καλύτερο κόσμο. ''Μαύρο φως''. Μια σπαρακτική σχέση μάνας-κόρης. Τελικά η ''τρέλα'' μήπως κάποιες φορές είναι λύτρωση; ''Ο βαπτιστής'', ένα υπέροχο διήγημα για την διαχείριση της απώλειας. '' Ο Λάκκος'' έτοιμο για μικρού μήκους ταινία. Τα διαβάζεις και μετά θες να τα ξαναδιαβάσεις. Τι άλλο να πω. Συγχαρητήρια.