"And you transfigured from our brave savant, into a missish postulate who wished to know: the weight of the world, the run of time, the final construction of matter... as the poor fool who wished to understand grief. Your wish has been granted"
O David Mamet επιτυγχάνει σε ένα εξαιρετικά ριψοκίνδυνο συγγραφικό πείραμα, καθώς επιλέγει να αναμετρηθεί με ένα θρυλικό έργο, του οποίου η διαχρονική λάμψη εκπορεύεται από δύο "ιερά τέρατα" της δυτικής λογοτεχνίας και σκέψης, τον Κρίστοφερ Μάρλοου πρώτα (1587) και τον Γ.Β. Γκαίτε περίπου δύο αίωνες αργότερα. Το κλασικό αυτό έργο, του οποίου ο κεντρικός χαρακτήρας είναι βασισμένος σε πραγματικό ιστορικό πρόσωπο ονόματι Johan Georg Faust, είναι αποτυπωμένο στο νου και τις αισθήσεις σχεδόν όλων των φιλοτέχνων στον δυτικό κόσμο και η κεντρική του ιστορία αποτελεί μέχρι και σήμερα, όπως θα εξακολουθεί να αποτελεί και στο μέλλον, πηγή έμπνευσης για πάμπολλες σύγχρονες διασκευές και προσαρμογές με τις οποίες πειραματίζονται νέοι, κυρίως θεατρικοί, συγγραφείς. Ο Mamet φαίνεται να έχει προσεγγίσει τον "Φάουστ" με σεβασμό απέναντι στα κείμενα των Γκαίτε και Μάρλοου, χωρίς να καταλήγει να κάνει μια απλή αντιγραφή και, ως αποτέλεσμα, το "Faustus", παρά τα εμβριθή νοήματα με τα οποία καταπιάνεται, διαβάζεται μονορούφι, καθώς η ποιότητα των διαλόγων αντανακλά την συγγραφική επιδεξιότητα του Mamet, ενώ η εμπειρία της ανάγνωσης προσφέρει γνήσια συγκίνηση στον αναγνώστη που μαρτυρεί την τραγική μοίρα του Faustus, μέχρι και την καταστροφή του. Δεν κάνω περισσότερα σχόλια αναφορικά με τα πάμπολλα και ιδιαίτερα ενδιαφέροντα ζητήματα που εγείρονται εντός του κειμένου, αφού είναι βέβαιο ότι ο καθένας θα προβεί στις υποκειμενικές του ερμηνείες και προσεγγίσεις. Το "Faustus" αξίζει να διαβαστεί τόσο από τους γνώστες του έργου όσο και από αυτούς που θα επιχειρήσουν για πρώτη φορά να μυηθούν σε αυτό τον θρύλο, μέσα από το θεατρικό δίπρακτο του Mamet.
5/5 χωρίς επιφύλαξη, ένα βιβλίο για όλους.