Nitrogliceryna niepokoju

by Leila Guerriero, Bogumiła Lisocka–Jaegermann (Translator), Beata Szady (Translator)

"Guerriero niezbicie dowodzi, że dziennikarstwo może być również jedną ze sztuk pięknych i tworzyć dzieła o wysokiej wartości, nie rezygnując przy tym z podstawowego obowiązku, jakim jest informowanie" – napisał Mario Vargas Llosa.

Twórczość Leili Guerriero – najlepszej reporterki w Ameryce Łacińskiej – charakteryzuje się gracją stylu, dziennikarskim profesjonalizmem i pokorą.

Nitrogliceryna niepokoju to wybór jej tekstów przygotowany specjalnie dla polskiego czytelnika. Są tu portrety oddanych żon Borgesa i Onettiego, które po ich śmierci zarządzają narracją o słynnych pisarzach, a także najsłynniejszej tancerki tanga ("Tango jest jak akt miłości. Podchodzisz, muskasz nogi mężczyzny, a potem agresywnie zahaczasz i blokujesz. I to jest orgazm"). Reportaże o przyjaźni niemożliwej, o antropologach identyfikujących szczątki ofiar dyktatury argentyńskiej, o cmentarzu na Malwinach (Falklandach), o którym przez lata Argentyńczycy nic nie wiedzieli. Eseje i felietony o perwersyjnym sposobie poznawania świata na city tours, o zawodowych pokusach dziennikarzy czy wreszcie o biznesie strachu, który polega na kontrolowaniu nitrogliceryny niepokoju tak, żeby nie wysadziła piszącego w powietrze.

Jak zauważa dziennikarka w jednym z esejów, warto dostrzec różnicę między pisaniem "poprawnym" a "obrzydliwie dobrym" – i urzeczywistniać to drugie.

Leila Guerriero pisze obrzydliwie dobrze.

Genres: Nonfiction

280 pages, Paperback

First published October 18, 2023

About the author

Leila Guerriero is an Argentinian journalist. She began her career in 1991, as an editor with the magazine Página/30, part of the Argentine newspaper Página/12. Since then her texts have appeared in various publications across Latin America and Europe: La Nación and Rolling Stone, in Argentina; El País, Altaïr and Jot Down, in Spain; Piauí, in Brazil; Leopard, in Mexico; L’Internazionale, in Italy, among others. She is the author of many books, including Los suicidas del fin del mundo (Tusquets, 2004); Frutos extraños (2009, Aguilar, Alfaguara); Una historia sencilla (2013, Anagram); and La Otra Guerra (2021, Anagram). She has received the CEMEX + FNPI New Journalism Award, González-Ruano Prize, Blue Metropolis Grand Prix and Manuel Vázquez Montalbán International Journalism Award. She is the Latin American editor for Gatopardo magazine, and works as a teacher at the Gabo Foundation, founded by Gabriel García Márquez. Her work has been translated into English, French, German, Swedish, Portuguese, Italian and Polish.

Reviews

[Aleksandra Gratka · Rating 5 out of 5]

Doskonały zbiór reportaży. Portrety wdów po pisarzach, reżyserki, tancerki tanga i innych, ale przede wszystkim wstrząsające opowieści o okrucieństwie dyktatury wojskowej i jej ofiarach. Najlepsza jest historia antropologów, którzy z namaszczeniem dokonują ekshumacji, by dać rodzinom ofiar ulgę wiedzy, a ofiarom pomóc odzyskać godność.
Sporo o warsztacie dziennikarskim i tym, co znaczy być dobrym dziennikarzem.

[Tomek · Rating 5 out of 5]

Zbiór bardzo ciekawych tekstów, które w świetny sposób pokazują kulturę i realia Argentyny.

[Katarzyna · Rating 5 out of 5]

Moja kolejne, po Dziobaku Literatury, spotkanie z autorką i jakie wspaniałe.
Leila Guerriero jest Dziennikarką, przez duże „D”, dokładnie taką jakich nam teraz trzeba by pamiętać czemu prasa jest nam wciąż niezbędna w życiu. Świadoma swych limitacji, gotowa na poświęcenia w imie zawodu Guerriero nie skupia się na ukazywaniu różowej strony świata i zawodu dziennikarza. Czytelnikowi ukazuje skrawki świata, smutki i boleści, małe przebłyski szczęścia i wielkie dramaty.
Dla mnie wszystkie reportaże łączyła pasja - chowała sie w każdej opowieści. Ale to dla mnie.
Książka rewelacyjna, a tłumaczkom i redaktorkom można tylko pogratulować świetnego wyboru tekstów. I oby więcej Guerriero było tłumaczonej na polski.

[Liliana · Rating 4 out of 5]

Styl autorki jest bardzo dobry, czuć wyraźnie, że potrafi operować słowem i nie traktuje czytelnika z wyższością. Kompletnie nie znam postaci, o których pisze, nie znam też specyfiki argentyńskiej kultury, co nie przeszkodziło mi w czerpaniu ogromnej przyjemności z lektury. Cenię sobie także jej uwagi na temat dziennikarstwa. Myślę, że to właśnie one zostaną ze mną na dłużej.

[Magdalena · Rating 4 out of 5]

It’s just the second book by Guerriero that I’ve read, but what I appreciate about her writing is her wit, her non-obviousness, her refreshingly bold approach to the themes she explores, and — last but not least — the way she writes about them. The range of issues she tackles is diverse, and her choices are unorthodox, whether she’s writing about the muses and partners of renowned authors, elderly tango dancers at the end of their careers, exuberant and larger-than-life singers, or unexpected facets of contemporary writers.

What she brings to journalism is a fresh perspective, a focus on what her peers may have consciously or unconsciously overlooked. She has a distinct imprint and voice.

That said, the selection of texts feels uneven; I get the impression that some were chosen rather haphazardly. A few pieces, the ones about writing as such, seem as if they were written under the pressure of a looming deadline. Still, Guerriero is definitely worth your time.

[Barbara Michalska · Rating 4 out of 5]

Niepełne 4, ale były fragmenty, które mocno rezonują

[Paulina · Rating 3 out of 5]

nierówny zbiór tekstów Guerriero, bardzo dobre reportaże i nadęte, zadufane metateksty

[Anna · Rating 4 out of 5]

Leilę Guerriero znałam już ze zbioru reportaży "Dziobak literatury", więc chętnie sięgnęłam po ten wybór jej tekstów, przygotowany specjalnie dla polskiej czytelniczki. Potwierdziły ona, jak dobrą reporterką jest Argentynka, zastrzeżenia mam tylko techniczne, do samego doboru tekstów. Zamieszono tu trzy rodzaje reportaży: historyczne, portrety różnych postaci oraz eseistyczne zapiski o pracy reporterki. Te ostatnie są bardzo krótkie i zdecydowanie odstają od innych, pełnych reportaży.

Ciąg dalszy: https://przeczytalamksiazke.blogspot....

[pwl · Rating 4 out of 5]

Najlepsze w tym zbiorze są: eseje i dziennik, uniwersalny przekaz oraz piękny język.