Ultraluz

by Ledicia Costas

«Ultraluz» é un bosque que alberga as criaturas máis escuras. O universo particular da autora estoupa nestes versos onde a infancia se abre paso entre a fantasía, o asombro e a morte. Con esta obra, Ledicia Costas gañou o XX Premio Afundación de poesía.

Genres: Poetry

80 pages, Paperback

Published October 5, 2023

About the author

Ledicia Costas es una escritora gallega. Estudió en el instituto de Beade (Vigo) y publicó varios libros como Esmeraldina, a pequena defunta. Empezó a escribir con 12-13 años y tanto le gustó que siguió escribiendo.

Su primera publicación fue la novela Unha estrela no vento en 1999.

En 2015 obtuvo el Premio Nacional de Literatura Infantil y Juvenil por Escarlatina, a cociñeira defunta, obra en la que hace gala la tradición gallega de la muerte, con gran sentido del humor.

Unos meses después gana el Premio Lazarillo 2015 por su obra Verne y la vida secreta de las mujeres planta, publicada por la editorial Anaya, donde hace un homenaje al autor de los libros de aventuras.

Reviews

[Ana Nieto Morillo · Rating 5 out of 5]

"En cada flor hay un mundo diminuto,
dime que tú también puedes verlo".

[Vicente Núñez]

He estado perdido la mayor parte del tiempo, a veces conectaba algunas palabras e ideas y metáforas y vislumbraba la magia del mundo de Ultraluz. Luego se esfumaba, pero bueno.

[Elena · Rating 3 out of 5]

Creo que no es el tipo de poesía que a mí me gusta leer. No puedo negar la belleza del lenguaje y su capacidad para crear mundos a medio camino entre lo real y lo fantástico. Sin embargo, me he sentido perdida muchas veces, no entendía, no seguía un hilo, si es que lo hay, quizás no…

Hay versos bellísimos que he subrayado y que sí han resonado conmigo, pero se me quedan en eso simplemente: en lo bello.

[Patricia · Rating 5 out of 5]

Non leo poesía, pero leo Ledicia Costas.
Pode ser que non entendera o que ela quixo trasmitir, poida que me quedara a medias e non captara as metáforas e demáis; pero houbo frases que a día de hoxe doen.

[Sariña · Rating 4 out of 5]

O universo de Ledicia fascíname. Ten unha capacidade de creación maxistral. As súas palabras son moi valiosas, ao igual que toda a súa obra.

[Ana Arias Castro · Rating 4 out of 5]

A miña última lectura de poesía foi Ultraluz de Ledicia Costas (2023). Todo unha integración do mundo infantil coas máis diversas facetas coa voz actual da narradora. Nese país de Ultraluz todo é posible, a maxia, a fantasía ("desde este lugar provilexiado / podería prender diamantes no ventre dun vagalume / e facer maxia para ti / para ti paratí paratí / talvez esta postal sexa perpetua." (p.10).

Vemos múltiples alusións a mundos irreais, Beatriz Potter e os seus personaxes, Alien, un kodama, Ripley, pragas de langostas, ou as supersticións tradicionais.

Ao final, a voz poética invita ao seu interlocutor a vir con ela a este mundo fantástico de Ultraluz, imaxinando que el tamén pode ver os mundos diminutos nas flores e aconséllalle que non se fíe pois detrás do naíf pode haber outros mundos acechando.

Gustoume moito este mundo tan rico, esta invitación a saltar ao mundo fantástico da infancia e dos nosos temores aniñado no máis fondo de nós.

Mellor ca ler o libro só, é acompañalo coa versión sonora con Amaro Ferreiro e Sergio M. Puga, onde se conseguen as atmosferas presentes no libro. É unha versión fantástica que fan desfrutar de cada un dos poemas.

Trala lectura, quédanos clara a capacidade de crear mundos fantásticos que conectan co lector.

Todo un gusto ler obras así.

[Clara Limón · Rating 4 out of 5]

Vou admitir unha cousa, o 70% de poesía que leo non a entendo. Vale, si, moitas veces entendo a mensaxe superficial do texto e non pillo as referencias máis obscuras, pero refírome a ler o poema de principio a fin, rematalo, e quedarme en plan "espera isto de que iba?" Con Ultraluz pasoume un pouco tamén, sobre todo cara o final, pq a autora crea este mundo fantástico chamado o Ultraluz, que é un pouco o mundo de David el Gnomo, preto da terra e da natureza etc, e o utiliza pras súas alegorías e tal, e algunas son menos obvias ca outras. pero idk, disfrutei léndoo, usa palabras bonitas e escribe frases evocativas, e non pido máis nun poema

[Eva Gruss · Rating 5 out of 5]

Este libro es un bosque y cada uno de sus poemas es un árbol interconectado con el anterior, un mundo bellísimo de palabras e imágenes que se entrelazan con la fantasía. Se nota que Ledicia escribe cuentos y en estos versos juega maravillosamente con ambos mundos. Ultraluz ha sido una vuelta a la infancia, a los momentos donde la pasión capitaneaba todos los impulsos. Leído en una silla frente a la playa de Borizo, la belleza me llevó directa a Terabithia 🌿

“Si un soplador de vidrio fabricase con nosotros una figura sería un dragón blanco plantando una escama en cada vértice de Orión”.

[manuel · Rating 4 out of 5]

É probable que me escoitaras algunha vez esbardallar sobre a poesía contemporánea e sobre o moi pouco que me atrae. Resulta que todo reside, como de costume, en atopar algo bo… e creo que isto o é.

Hai moito tempo que unhas pouquiñas frases, a priori sen moito sentido, pouco conexas, me provocaban tal cantidade de emocións

[Gis:elle · Rating 3 out of 5]

Está moi ben escrito pero o certo é que non conectei en absoluto cos dragóns e o mundo de ultraluz. Semella que houbese un filtro espeso entre o que se quería dicir da nenez e o que finalmente se acaba dicindo. Coma ler nun neopreno.

[Asun González · Rating 2 out of 5]

simplemente non é o tipo de poesía que a min me gusta