نامه به فليسه، جلد دوم

by Franz Kafka, مرتضی افتخاری (Translator)

Zbiór listów Franca Kafki do Felicji Bauer. Listy są szczegółowym materiałem biograficznym oraz zapisem duchowego życia Kafki. Styl listów przypomina bardziej mowę codzienną niż język literatury.

311 pages, Paperback

First published January 1, 1967

About the author

Franz Kafka was a German-speaking writer from Prague whose work became one of the foundations of modern literature, even though he published only a small part of his writing during his lifetime. Born into a middle-class Jewish family in Prague, then part of the Austro-Hungarian Empire, Kafka grew up amid German, Czech, and Jewish cultural influences that shaped his sense of displacement and linguistic precision. His difficult relationship with his authoritarian father left a lasting mark, fostering feelings of guilt, anxiety, and inadequacy that became central themes in his fiction and personal writings.
Kafka studied law at the German University in Prague, earning a doctorate in 1906. He chose law for practical reasons rather than personal inclination, a compromise that troubled him throughout his life. After university, he worked for several insurance institutions, most notably the Workers Accident Insurance Institute for the Kingdom of Bohemia. His duties included assessing industrial accidents and drafting legal reports, work he carried out competently and responsibly. Nevertheless, Kafka regarded his professional life as an obstacle to his true vocation, and most of his writing was done at night or during periods of illness and leave. Kafka began publishing short prose pieces in his early adulthood, later collected in volumes such as Contemplation and A Country Doctor. These works attracted little attention at the time but already displayed the hallmarks of his mature style, including precise language, emotional restraint, and the application of calm logic to deeply unsettling situations. His major novels The Trial, The Castle, and Amerika were left unfinished and unpublished during his lifetime. They depict protagonists trapped within opaque systems of authority, facing accusations, rules, or hierarchies that remain unexplained and unreachable. Themes of alienation, guilt, bureaucracy, law, and punishment run throughout Kafka’s work. His characters often respond to absurd or terrifying circumstances with obedience or resignation, reflecting his own conflicted relationship with authority and obligation. Kafka’s prose avoids overt symbolism, yet his narratives function as powerful metaphors through structure, repetition, and tone. Ordinary environments gradually become nightmarish without losing their internal coherence. Kafka’s personal life was marked by emotional conflict, chronic self-doubt, and recurring illness. He formed intense but troubled romantic relationships, including engagements that he repeatedly broke off, fearing that marriage would interfere with his writing. His extensive correspondence and diaries reveal a relentless self-critic, deeply concerned with morality, spirituality, and the demands of artistic integrity. In his later years, Kafka’s health deteriorated due to tuberculosis, forcing him to withdraw from work and spend long periods in sanatoriums. Despite his illness, he continued writing when possible. He died young, leaving behind a large body of unpublished manuscripts. Before his death, he instructed his close friend Max Brod to destroy all of his remaining work. Brod ignored this request and instead edited and published Kafka’s novels, stories, and diaries, ensuring his posthumous reputation.
The publication of Kafka’s work after his death established him as one of the most influential writers of the twentieth century. The term Kafkaesque entered common usage to describe situations marked by oppressive bureaucracy, absurd logic, and existential anxiety. His writing has been interpreted through existential, religious, psychological, and political perspectives, though Kafka himself resisted definitive meanings. His enduring power lies in his ability to articulate modern anxiety with clarity and restraint.

Reviews

[Zuzanna · Rating 4 out of 5]

GCZEMU PISALES Z JAKIMIS GETRAMI CZY COS TMA JAK MIALES FELICJE IDIOTOZTY NO NIE WYTRZYMAM ALE W TYM TOMIE CHLOP JUZ PRZESTAL PRZELEWAC SWOJE CIERPIENIA NA FELICE ALE JAK SMIALES WGL PISAC DO INNEJ LASKI TAM MILO NO NUAH A NO I OSTATNIE 100 STRON Z ANALIZA TYCH LISTOW TO MOJE ROMAN EMPIRE KOCHAM I JAKBY KURNA KAFKA KC NAJLEPSZE DZIELO TWOJE KINDA CHOCIAZ NAWET GO NIE WYDALES ALE WHOMP WHOMP NO I JAKO TO ZE LISTY SA PRYWATNE I WGL TO BARDZO NIEKOMFORTOWO SIE TO CZYTA I TO KOCHAM W TYM YAY
PLUS HES SO ME SO BPD BIPOLAR LOVELOVE JAKBY PO CO JESTESMY RAZME JAK NIE WI3M NAJMNIEJSZEGO SZCZEGOLU O TOBIE I JAK MAMY BYC BLISKO JAK ZNASZ INNYCH LUDIZ I WYCHODZISZ NA DWOR JESTES TYLKO MOJ UWU
Jednak poważnie patrząc na sprawę zawiodłam się na Kafce. Otwarcie manipulował i wyszukiwał w Felice wad by ktoś taki jak on pełen przywar mógł pokochać osobę swojego pokroju. Wymusił na niej narzeczeństwo, gdy poprzednio odradzał swoją osobę do bycia mężem, ponieważ szukał jedynie akceptacji i osoby do użalania się nad nim. Przechodząc kryzys z Felicją, zakochuje się w jej przyjaciółce, która była ich pośrednikiem. To do Grety pisze tak jak wcześniej do Felice. Felice wmawia fałszywymi słowami, że jego uczucia są stałe, a zarazem prowadzi bogatą w czułości dyskusje z Gretą. Rozmawiali O JEJ SUKNI I O NIEJ podczas zareczyn z Felice. "Proces" Kafki nabiera większego sensu, gdyż zaręczyny Kafki z Felicy stały się aresztowaniem w pierwszym rodziale, a "sąd" o zerwaniu zaręczyn jest egzekucja w ostatnim rozdziale. Józef mógł wychodzić na dwór i prowadzić normalne życie, mimo aresztowania (zareczyn) czyli według Kafki mógł on romansować z drugą będąc zaręczonym. (Brzmi jak mój byly) wgl cała Postać Kafki daje mi vibe poczesnego wtf, dlatego ta książka była wyjątkowo ciężka do przeczytania. Ciągłe narzekania na siebie, problemy, szukanie odetchnięcia w pracy(pisaniu), niezdolność do życia z drugą osobą, chęć posiadania jej w całości, by następnie nie moc znaleźć w niej pocieszenia i szukania jej u innych. Mimo bólu jaki jej zadał spotykają się raz jeszcze i to Felice zabiega o jego miłość co nie ma najmniejszego sensu, gdyż Kafka jest jedynie narcyzem, a zarazem osobą, która tak siebie nienawidzi, że nie jest zdolna do kochania kogokolwiek poza nim. To siebie będzie otaczać w bezpiecznej bańce.
Daje jej nadzieję i spędzają miło 4 miesiące, by następnie odrzucić ją dalej kurczowo trzymając przy sobie i nie pozwalając jej odejść. Gdy ta przyjezdza do niego on jest oschły. Nikt nie jest w stanie sprawić że ktoś cie pokocha, jeśli sam tego nie robi. Ostatczenie zrywa z Felice łamiąc jej serce setny raz, ponieważ jest on zepsuty od środka i nie zdolny do kochania. "Listy do Felicji" jest utworem, którego żałuję, że nie przeczytałam w listopadzie 2022 roku i to wszystko co się wydarzyło nie miało by miejsca. Nie jestem pewna czy bym zrozumiała ten utwór i czy człowiek powinien ustrzegać się przed bólem jaki na niego czeka, ale ból jaki on mi przyniósł do tego dnia boli. Nie jestem w stanie nienawidzić Kafki czy jego, ponieważ oni są zarówno mną jak i kimś kim nie chce być i pragnę by odwołał wszystkie cierpienia jakie komuś zadał i wreszcie umarła.

[Bahman Bahman · Rating 3 out of 5]

خسته، حتماً، فلیسه‌ی من، وقتی این نامه را برمی‌داری خسته هستی، و من باید به خاطر چشم‌های خواب‌آلود تو هم که شده، سعی کنم روشن و واضح بنویسم. آیا بهتر نیست نامه را همین الآن نخوانده کنار بگذاری، دراز بکشی، و بعد از این هفته‌ی پر سر و صدا و ازدحام چند ساعتی به خواب بروی؟ نامه در نخواهد رفت و حتی خیلی هم خوشحال خواهد شد اگر تا بیدار شدن تو روی تخت در انتظار بماند.

دقیقا نمی‌توانم بگویم الآن که مشغول نوشتن نامه هستم چه ساعتی است، چون ساعتم روی صندلی نه چندان دور از من قرار دارد و من جرات نمی‌کنم بلند شوم و به آن نگاه کنم. باید نزدیک‌های صبح باشد. ولی من تا قبل از نیمه‌شب پشت میزم ننشستم. در بهار و تابستان - البته من هنوز از روی تجربه به این آگاهی نرسیده‌ام، چون بیدار ماندن‌های شبانه‌ی من مربوط به این اواخر است – آدم نمی‌تواند سه ساعت متوالی بدون مزاحمت بیدار باشد، برای این‌که صبح سر می‌رسد و آدم را به رختخواب می‌کشاند. ولی حالا در این شب‌های طولانی و یک‌نواخت، دنیا آدم را فراموش می‌کند، ولو این‌که آن را فراموش نکند.

از این‌ها گذشته، کار نوشتن من آنقدر خراب بوده که استحقاق خوابیدن را ندارم و باید به این محکوم شوم که بقیه‌ی شب را به ایستادن کنار پنجره بگذرانم. آیا می‌توانی عزیزم به آنچه می‌گویم پی ببری: آدم بد بنویسد، و در عین حال احساس کند ملزم به نوشتن است، چون در غیر این‌صورت باید با ناامیدی کامل دست به گریبان باشد! مجبور باشد برای شادی‌های خوب نوشتن به این طریق وحشتناک مکافات پس بدهد! در واقع چندان غمگین نباشد، ضربه‌ی ناگوار تازه‌ای نخورده باشد ولی شاهد این باشد که صفحات کاغذ، بدون وقفه با چیزهایی پر می‌شود که از آنها نفرت دارد، باعث بیزاری آدم می‌شود یا به هر صورت، بی‌تفاوتیِ کسل کننده به بار می‌آورد، ولی با تمام این‌ها، به خاطر زنده بودن باید نوشته شود. چه مشمئز کننده! ای کاش می‌توانستم صفحاتی را که این چهار روز اخیر پر کرده‌ام از بین ببرم، انگار هرگز نوشته نشده‌اند!

[אסי]

Są chwile, gdy żałuję, że mamy dostęp do czyichś listów, pamiętników. Przepraszam, iż to czytałam, Amschel.