What do you think?
Rate this book
Omtrekkende bewegingen
Sergej Dovlatov is vanaf zijn ontijdige dood in 1990 razendsnel een van de populairste schrijvers in Rusland geworden. Dat heeft hij te danken aan de schijnbare eenvoud van zijn stijl, met zijn kernachtige zinnen en laconieke toon, en aan de verhalen zelf, die bevolkt worden door een parade van verschoppelingen, eeuwige dupes, criminelen, ongelukkigen en andere pechvogels.
Rode draad is Dovlatovs leven zelf, de schrijver die uitgegeven wil worden, waardoor alles wat hij schrijft het stempel van doorleefde waarachtigheid draagt. Als geen ander wist hij mensen te karakteriseren, wat hem niet altijd in dank werd afgenomen.
Dovlatov schreef acht romans, die als radertjes in een uurwerk aaneengeschakeld zijn. Van dat achtluik is dit een vierluik. Het bevat zijn hilarische mislukkingen bij een Estse krant (Compromis), zijn familiegeschiedenis, vanaf zijn grootvader uit Vladivostok tot zijn in New York geboren zoon (Die van ons), een verslag van zijn pogingen uitgegeven te worden in Leningrad en de gebeurtenissen rond de krant die hij in New York begint (Ambacht), en ten slotte het verhaal van een literaire conferentie met geëmigreerde Russische schrijvers in Californië, dat ook vertelt over zijn eerste huwelijk in Leningrad (Filiaal).
Rode draad is Dovlatovs leven zelf, de schrijver die uitgegeven wil worden, waardoor alles wat hij schrijft het stempel van doorleefde waarachtigheid draagt. Als geen ander wist hij mensen te karakteriseren, wat hem niet altijd in dank werd afgenomen.
Dovlatov schreef acht romans, die als radertjes in een uurwerk aaneengeschakeld zijn. Van dat achtluik is dit een vierluik. Het bevat zijn hilarische mislukkingen bij een Estse krant (Compromis), zijn familiegeschiedenis, vanaf zijn grootvader uit Vladivostok tot zijn in New York geboren zoon (Die van ons), een verslag van zijn pogingen uitgegeven te worden in Leningrad en de gebeurtenissen rond de krant die hij in New York begint (Ambacht), en ten slotte het verhaal van een literaire conferentie met geëmigreerde Russische schrijvers in Californië, dat ook vertelt over zijn eerste huwelijk in Leningrad (Filiaal).
- GenresNovels
711 pages, Kindle Edition
Published March 31, 2023
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
April 15, 2024
Omtrekkende bewegingen. Sergej Dovlatov
Het boek omvat drie werken van Dovlatov: Compromis uit 1981, Die van Ons uit 1983 (een soort familiekroniek) en Ambacht. Elk van de werken bestaat uit een verzameling min of meer samenhangende verhalen, waarvan vele nogal autobiografisch lijken te zijn. Nauwkeurige beschrijvingen van ontmoetingen, werkplekken, uitstapjes, alledaagse gesprekken. Op de achtergrond altijd de kleinheid van de mens. De taferelen zijn steeds ruimschoots overgoten met wodka, en de sfeer gaat van weemoedig tot grotesk cynisch, en zou uiterst deprimerend zijn, als daar niet voortdurend humorvolle opmerkingen waren, vaak erg lapidair.
Toch heb ik vaak moeite om bepaalde situaties te begrijpen. Is dat omdat de schrijver bepaalde Russische Sovjet-realiteiten als algemeen bekend beschouwt en dus niet nader uitlegt, waardoor een Westerse hedendaagse alien er geen raad mee weet? Of is het omdat zijn zinnen soms zo compact zijn, dat betekenissen verloren gaan? Vaak zijn er opsommingen van losse woorden, gescheiden door drie puntjes. Er worden ook heel veel schrijvers, dichters, functionarissen vermeld waarvan ik nog nooit gehoord heb, maar die voor Dovlatov vanzelfsprekend lijken te zijn. Het wordt hierbij soms moeilijk te volgen, en eigenlijk ja, gewoon weinig interessant. Hoewel sommige passages zeker grappig zijn, miste ik toch een connectie met de tekst.
Ik wou het boek halverwege net gaan wegleggen, toen ik nog eens even de inhoudsopgave overliep. Dat had ik best eerst gedaan. Na de drie volledige boeken volgt er nl. een lange lijst van aantekeningen, waarin Russische gewoontes en zinsneden uitgelegd worden, waarin de verschillen tussen verschillende uitgaves (de Russische en de Engelse) aangegeven worden, en waarin je de tientallen, honderden literatoren en functionarissen uit de tekst kunt gaan opzoeken. Er staat telkens een kleine duiding bij. Een eerste grote opheldering dus. Na deze lijst volgt er nog een vrij omstandige biografie van Dovlatov die andermaal ten zeerste verhelderend werkt. Ze is van de hand van de vertaler Robbert-Jan Henkes. Hij beschrijft kort de levensloop van Dovlatov, geboren in 1941 in de Zuidelijke Oeral, en overleden in New York in 1990 aan de gevolgen van alcoholisme. Tevens bespreekt de vertaler de zeer specifieke schrijfstijl van Dovlatov, waardoor je een veel beter inzicht krijgt in zijn bijzonder gedetailleerde opmerkingsgave, en zijn uiterst compacte stijl, die door Henkes gelinkt wordt aan de essentie van Dovlatov als verteller. Eigenlijk zijn zijn teksten maar de letterlijke neerslag van wat hij aan de ontbijttafel, in de metro, op café of in literaire clubs vertelt, al of niet verzonnen. Nauwkeurige observatie loopt hierbij probleemloos over in fictie.
Met deze nieuwe kennis gewapend ben ik de tweede helft van het boek beginnen lezen, met veel meer voldoening tot gevolg.
Het boek omvat drie werken van Dovlatov: Compromis uit 1981, Die van Ons uit 1983 (een soort familiekroniek) en Ambacht. Elk van de werken bestaat uit een verzameling min of meer samenhangende verhalen, waarvan vele nogal autobiografisch lijken te zijn. Nauwkeurige beschrijvingen van ontmoetingen, werkplekken, uitstapjes, alledaagse gesprekken. Op de achtergrond altijd de kleinheid van de mens. De taferelen zijn steeds ruimschoots overgoten met wodka, en de sfeer gaat van weemoedig tot grotesk cynisch, en zou uiterst deprimerend zijn, als daar niet voortdurend humorvolle opmerkingen waren, vaak erg lapidair.
Toch heb ik vaak moeite om bepaalde situaties te begrijpen. Is dat omdat de schrijver bepaalde Russische Sovjet-realiteiten als algemeen bekend beschouwt en dus niet nader uitlegt, waardoor een Westerse hedendaagse alien er geen raad mee weet? Of is het omdat zijn zinnen soms zo compact zijn, dat betekenissen verloren gaan? Vaak zijn er opsommingen van losse woorden, gescheiden door drie puntjes. Er worden ook heel veel schrijvers, dichters, functionarissen vermeld waarvan ik nog nooit gehoord heb, maar die voor Dovlatov vanzelfsprekend lijken te zijn. Het wordt hierbij soms moeilijk te volgen, en eigenlijk ja, gewoon weinig interessant. Hoewel sommige passages zeker grappig zijn, miste ik toch een connectie met de tekst.
Ik wou het boek halverwege net gaan wegleggen, toen ik nog eens even de inhoudsopgave overliep. Dat had ik best eerst gedaan. Na de drie volledige boeken volgt er nl. een lange lijst van aantekeningen, waarin Russische gewoontes en zinsneden uitgelegd worden, waarin de verschillen tussen verschillende uitgaves (de Russische en de Engelse) aangegeven worden, en waarin je de tientallen, honderden literatoren en functionarissen uit de tekst kunt gaan opzoeken. Er staat telkens een kleine duiding bij. Een eerste grote opheldering dus. Na deze lijst volgt er nog een vrij omstandige biografie van Dovlatov die andermaal ten zeerste verhelderend werkt. Ze is van de hand van de vertaler Robbert-Jan Henkes. Hij beschrijft kort de levensloop van Dovlatov, geboren in 1941 in de Zuidelijke Oeral, en overleden in New York in 1990 aan de gevolgen van alcoholisme. Tevens bespreekt de vertaler de zeer specifieke schrijfstijl van Dovlatov, waardoor je een veel beter inzicht krijgt in zijn bijzonder gedetailleerde opmerkingsgave, en zijn uiterst compacte stijl, die door Henkes gelinkt wordt aan de essentie van Dovlatov als verteller. Eigenlijk zijn zijn teksten maar de letterlijke neerslag van wat hij aan de ontbijttafel, in de metro, op café of in literaire clubs vertelt, al of niet verzonnen. Nauwkeurige observatie loopt hierbij probleemloos over in fictie.
Met deze nieuwe kennis gewapend ben ik de tweede helft van het boek beginnen lezen, met veel meer voldoening tot gevolg.
May 25, 2026
Niet zo geweldig goed geschreven, maar het geeft een indrukwekkend beeld van de sfeer in de toenmalige Sovjet Unie. Sfeer van onvrijheid en geheimen. Een aanrader voor iedereen die opnieuw wil ervaren hoe goed het is om vrijheid en welvaart in ons Nederland te leven.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews