Ο Πέτρος Χατζόπουλος, όπως είναι το πραγματικό όνομα του Αύγουστου Κορτώ (English: Auguste Corteau), γεννήθηκε το 1979 στη Θεσσαλονίκη. Έχει εκδώσει διηγήματα, μυθιστορήματα, ποιήματα, νουβέλες, κριτικές και βιβλία για παιδιά.
Πολύ ενδιαφέρον και ευκολοδιαβαστο, όπως όλα τα βιβλία του Κορτώ που έχω διαβάσει. Στα σημεία όπου περιγράφει την απώλεια, τον πόνο, το πένθος και την απόγνωση, γράφει με εκπληκτική μαστοριά. Όχι ότι τα άλλα σημεία του βιβλίου είναι κακογραμμένα -κάθε άλλο- αφήνουν όμως να φανούν κάποιες αδυναμίες στο γράψιμο. Όπως για παράδειγμα ένας άκομψος διδακτισμος -όταν μας λέει τις προσωπικές του ιδέες για τους γιατρούς μέσα από το στόμα της πρωταγωνίστριας, κάτι που συμβαίνει ακριβώς το ίδιο και με το ίδιο θέμα και στο μυθιστόρημα του "Ρένα". Τα κοινά με τη "Ρένα" δεν σταματάνε εδώ, καθότι οι δύο πρωταγωνίστριες φαίνονται να είναι ο ίδιος χαρακτήρας, έζησαν στην ίδια χρονική περίοδο (σχεδόν), έχουν παρόμοια ζωή (γυναίκες, λιγότερο ή περισσότερο στο περιθώριο, σε έναν ακραία σεξιστικό κόσμο όπου πρέπει να κάνουν ότι μπορούν για να τα καταφέρουν), μιλάνε την ίδια γλώσσα (μια γλώσσα μάλλον υβριδική ή οποία μάλλον είναι το πώς νομίζει ο συγγραφέας ότι μιλούσαν τότε οι άνθρωποι, παρά το πώς πραγματικά μιλούσαν, διανθισμένη με σύγχρονες εκφράσεις, το οποίο, καταφέρνει να γίνει κάπως ενδιαφέρον, αλλά κατά τη γνώμη μου δεν δουλεύει αν διαβάσεις αρκετά βιβλία του ίδιου συγγραφέα, γιατί μετά έχεις την εντύπωση ότι όλοι του οι χαρακτήρες, είναι ο ίδιος χαρακτήρας (καθώς μιλάνε με τις ίδιες εκφράσεις, και έχουνε παρόμοιες απόψεις και κοσμοθεωρία). Θετικό πρόσημο χωρίς αμφιβολία, αλλά δεν ξέρω αν θα έχανα κάτι σημαντικό αν δεν το διάβαζα.
Ασπασία Τσιτσιμπούρη γράφουν τα χαρτιά μου κι η ταυτότητα. το ’35 γεννηθείς. Δεν έκρυψα ποτές τ’ αληθινό μου όνομα, μήτε την ηλικία μου – όχι όπως κάτι άλλες, που αν βάλεις κάτω τα φούμαρα που πουλάνε, πρέπει να βγήκαν στο σανίδι και στο πάλκο απ’ τα έντεκα. Τα χρόνια, φαίνονται δεν φαίνονται, τα κουβαλάς μέρα και νύχτα – τι νόημα έχει να τα κρύψεις; Είναι σαν να κλέβεις απ’ τη δεξιά σου τσέπη, για να τα χώσεις στην αριστερή.Οι γονιοί μου δεν πρόκαμαν να δουν τα μεγαλεία μου, γι’ αυτό κι όποτε με θυμούνται, με φωνάζουν με το μικρό μου: Ασπασούλα. Τα χρόνια μου στις πίστες και τα στούντια, ο καθείς μ’ έλεγε όπως του κατέβαινε, κι εγώ δεν τσίναγα. Οι πιο πολλοί, σαφώς, με λέγαν με το καλλιτεγνικό μου – όταν σ’ έχει βαφτίσει ο βασιλιάς του ρεμπέτικου, τ’ όνομα έχει άλλο βάρος. ✍️ Την Τσιτσιμπου την διάβασα μέσα σε ένα απόγευμα ..μου ήταν δύσκολο να σταματήσω αυτή την ανάγνωση όταν με τόση απλότητα και λόγο παραστατικό η ηρωίδα ξεκίνησε μέσα από την πένα του συγγραφέα να μου διηγείται την ιστορία της .
Σκληρή πικρή μα και γλυκιά η ζωή της Τσιτσιμπους στα χρόνια που την διένυσε από την σκοτεινή εποχή της κατοχής ,στα δύσκολα χρόνια της χούντας των συνταγματαρχών μέχρι και την σημερινή εποχή .. Γοητευτικό ,αυθεντικό και ανθρώπινο αυτο το μυθιστόρημα με άρωμα μιας αλλοτινής εποχής μας μεταφέρει με φυσικότητα και κινηματογραφική ροή το κλίμα που επικρατούσε στο χώρο του τραγουδιού και στα ρεμπέτικα παλκα του Τσιτσάνη του Βαμβακάρη του Ζαμπέτα , ενώ αναφορές γίνονται και στην Σωτηρια Μπέλλου και στον μεγάλο δημιουργό Μάνο Χατζηδάκι. Ταυτόχρονα μέσα από την ιστορία της ηρωίδας παρουσιάζεται και το κλίμα κάθε εποχής ,το πολιτικοκοινωνικό περιβάλλον ,που επικρατούσε στην χώρα τον κοινωνικό συντηρητισμό και τις επιπτώσεις στην ψυχολογία και στην ποιότητα ζωής των ανθρώπων..
Νοσταλγικό αληθινό και ζωντανό αυτό το βιβλίο με κέρδισε από την πρώτη του σελίδα !
Ο Κορτώ μας συστήνει την Ασπασία Τσιτσιμπούρη, τη μυθιστορηματική ηρωίδα του που ήταν μια από τις διασημότερες τραγουδίστριες της εποχής της. Γεννήθηκε το 1935 και η καριέρα της ξεκίνησε μετά τον Πόλεμο. Θέλοντας να προσδώσει αληθοφάνεια στην ιστορία του, ο Κορτώ βάζει την Τσιτσιμπού, όπως την «βάφτισε» ο Χατζηδάκις, να έχει συνεργαστεί με τους μεγαλύτερους δημιουργούς της εποχής, π.χ. Τσιτσάνης. Η Τσιτσιμπού είναι μια γυναίκα που προσπαθεί πάντα να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής. Είναι ειλικρινής και ανοιχτόκαρδη. Τα συναισθήματά της είναι γνήσια. Μέσα από τη ζωή της παρακολουθούμε ένα μεγάλο μέρος της σύγχρονης ιστορίας (Κατοχή, Εμφύλιος, Χούντα, Μεταπολίτευση). Η ίδια δεν πολιτικοποιείται ποτέ, είναι απλώς μια γυναίκα αγωνίστρια και ρεαλίστρια που ακούει την καρδιά της και τις επιθυμίες της, πηγαίνοντας κόντρα στον καθωσπρεπισμό της κοινωνίας. Η αφήγηση είναι απολαυστική και με έντονο το στοιχείο της προφορικότητας: η Τσιτσιμπού καταγράφει τη ζωή της μιλώντας σε κασετόφωνο. Δεν πήγε ποτέ σχολείο, γι’ αυτό της είναι ευκολότερος ο προφορικός λόγος. Αυτό είναι που κάνει το κείμενο πολύ άμεσο. Είναι σαν η ηρωίδα να είναι απέναντι από τον αναγνώστη και να του μιλά, άλλωστε η φωνή ήταν πάντα το όπλο της Τσιτσιμπού, αυτό που έκανε τζάμια, ποτήρια και κρύσταλλα να σπάζουν. Τονίζεται έτσι η δύναμη της φωνής ως μέσο επαφής και συναισθηματικής αλληλεπίδρασης μεταξύ των ανθρώπων.
-Η γλώσσα της πρωταγωνίστριας είναι μάλλον τεχνητή και σίγουρα δεν έρχεται φυσικά στο συγγραφέα. Φέρνει σε κακή κόπια της Λωξάντρας.
-Κανένας χαρακτήρας του βιβλίου που να συναναστρέφεται ουσιαστικά με την Τσιτσιμπού δε φαίνεται να έχει γραμμάριο κακίας μέσα του, η έστω τη δυνατότητα να κάνει κάτι στο ελάχιστο παρεξηγήσιμο. Κάνει το βιβλίο πιο βαρετό, πιο παιδικό και αφαιρεί την ικανότητά μου να εκλάβω την πλοκή ως πιστευτή.
Πρωτη μου φορά πρωτη μου φοραααα που διαβάζω Κορτώ. Τον εχω ακουστά και ήθελα να τον δοκιμάσω. Φοβερή η Τσιτσιμπού. Απόλαυσα τον χαρακτήρα, την γλώσσα, την ιστορία, το πλαίσιο - όλο. Μου άρεσε η ιδέα που πλέκει την μυθοπλασία με κομμάτια επικαιρότητας, καθημερινότητας κτλπ. Δεν ξέρω κατα πόσον είναι καλό παράδειγμα του έργου του συγγραφέα αλλά μια φορά εμένα μου άρεσε.
Δέκα αστέρια, θα ήταν λίγα! Δε μπορώ ακριβώς να περιγράψω τι συνέβη με την Τσιτσιμπου! Ίσως να οφείλεται σε εκείνα τα κρυμμένα κουμπάκια που έχουμε οι άνθρωποι... Ο αγαπημένος μου Αύγουστος Κορτώ, το πέτυχε διάνα κι εγώ το διάβασα απνευστί, βαθιά συγκινημένη από τη ζήση της Ασπασουλας! Συστήνεται ανεπιφύλακτα! Υ.γ. με μια γεύση από τη Ρένα του Κορτώ που επίσης αγάπησα βαθιά!
Όμορφο κι ευκολοδιαβαστο, η ιστορία της Τσιτσιμπούς της ρεμπέτισσας. Εμένα με ταξίδεψε πολύ στην εποχή του, πολύ ωραία γραμμένο, ο τρόπος που μιλάει η πρωταγωνίστρια, πολύ γλυκό, σε ταξιδεύει όντως στην εποχή του. Απλώς αρκετή μαυρίλα, πολύς θάνατος και θλίψη. Ενδιαφέρον παρ' όλα αυτά.
Μου άρεσε η παρέα της Τσιτσιμπούς και θα ήθελα να υπάρχει στην πραγματικότητα να δω συνεντεύξεις της και να ακούσω το κελαηδισμά της. Ήταν η πρώτη συνάντηση με τον Κορτω και σίγουρα θα τον ξαναδιαβάσω.