Ceux qui appartiennent au jour

by Emma Doude van Troostwijk

« Je voulais raconter ça, l’histoire d’une famille de pasteurs qui perd la mémoire. Traiter d’un drame, avec le plus de lumière possible. »
E. D. v. T.

Le temps d’un séjour de quelques semaines dans sa maison d’enfance, la narratrice raconte ses retrouvailles avec sa famille, où, depuis trois générations, hommes et femmes ont choisi le métier de pasteur. Mais quand elle arrive, quelque chose de cet ordre ancien s’est profondément déréglé.

Genres: Novels, Fiction, Dutch Literature, France, French Literature

176 pages, Paperback

First published January 2, 2024

Reviews

[Alfred van de Weg · Rating 5 out of 5]

Wat een bijzonder, fijnzinnig en teder geschreven verhaal over drie generaties predikanten in Frankrijk. Met veel liefde voor detail en zintuigen geschreven. Bij tijden heeft het iets meditatiefs. Er staan heel rake observaties in. Het mooiste literaire boek van 2026 tot nu toe.

[Sophie · Rating 5 out of 5]

"We zetten dingen op muziek als, waarom houdt iedereen in de kerk zijn oren dicht? Parce que Jésus-Christ... Omdat Jezus krijst en onze stemmen verdwijnen in het duister om ons heen"

Oiiii van dit boek werd ik jaloers op mensen met een tweetalige opvoeding en dat je dan zo van alles kan verweven - en dat de ene taal de ander en de andere de een

[Carin Slotboom-Meijers · Rating 5 out of 5]

Bijzonder mooi geschreven debuut met prachtige zinnen en observaties, dat uitnodigt tot langzaam en meditatief lezen. Vanwege de tweetaligheid in de roman ben ik ook wel benieuwd naar het Franse origineel.

[pastafloraki · Rating 3 out of 5]

3,5*

[Laurie · Rating 4 out of 5]

tres bien!!! gelezen in het Frans, maar nu zin om het ook in het Nederlands te lezen door de tweetaligheid. prachtige zinnen en knap hoe de talen in elkaar verweven zijn. jammer dat het zo snel uit was

[Leen · Rating 4 out of 5]

Wat een prachtig, gelukkig boek ❤️ hier wil ik in wonen.
Echt een voorjaarsboek.

‘Ik aaide rustig over zijn rug alsof hij een paard was dat je in slaap sust. Ik praatte. Ik weet dat ik praatte omdat ik die vreemde gewaarwording had dat ik de toon hoorde die bepaalde dingen hebben.’

[Corjan · Rating 5 out of 5]

De schijnbare achteloosheid van de stijl waarin het boek is geschreven staat in contrast met de aandacht die de schrijfster ermee aan de – jawel – dag legt: voor de menselijkheid van de personages, voor het ‘kleine’ verhaal, voor de taal.
Een knap boek dat voor mij persoonlijk ook een (nadere) kennismaking is met een deel van de kerk waarmee ik minder vertrouwd ben.

[Eva van der Graaf · Rating 4 out of 5]

Toch 4 sterren voor dit boek, omdat ik de beklemmende sfeer van een protestantse pastorie en familieportret in de Elzas geweldig neergezet vind. Al lezend overheerste een gevoel van helaasheid. Het beroep wordt doorgegeven door de generaties maar tegen een weerbarstige achtergrond. Die achtergrond komt subtiel naar voren, met karige aantallen in de dienst en weinig initatief tot vernieuwing. Blij dat ik het uit had 😂

[Artémis · Rating 4 out of 5]

Un livre étonnant.
Abstrait, poétique, une narration inhabituelle, mais addicitive. Un livre qui se lit d'une traite et qui fait l'effet d'un rêve. Dans l'intimité d'une famille de pasteur de père en fils, on y suit les aléas de trois générations à travers l'amour, les rires, les maladies qui affectent la mémoire du père et du grandpère. C'est décousue par moment, particulier à d'autre, parfois inaccessible, ça déstabilise, mais ça paraît étonnement beau. J'ai beaucoup apprécié les cours passages de traduction du néerlandais au français, à la portée de certains mots et au sens que l'autrice y met.
C'est un roman difficile à saisir malgré tout, qui laisse une étrange impression, parfois de l'enchantement face au côté fusionnel d'une telle famille et la délicatesse dont est évoqué la maladie du grand père, et parfois de l'agacement parce que ça nous perd dans le fil du temps, parce que l'écriture est haché, irréguliere. Parce ça paraît étrange. On se demande où on va.
Le récit trait d'une histoire familiale intrinsèquement liées à la religion. Une parenthèse étonnante donc, mais même si je salue la plume je ne suis pas certaine d'avoir entièrement apprécié ma lecture. Comme s'il manquait quelque chose.
Et pourtant, je l'ai terminé avec le sentiement qu'il m'a fait du bien et qu'il a laissé son empreinte en moi.
Un livre étonnant, donc.

[Matina Kyriazopoulou · Rating 5 out of 5]

Παρά το νεαρό της ηλικίας της, η Ολλανδικής καταγωγής Φαν Τρόουστβεγκ παραδίδει στα γαλλικά, τη γλώσσα της χώρας στην οποία μεγάλωσε, ένα μεστό και δυνατό πρώτο μυθιστόρημα. Διηγείται την ιστορία μιας οικογένειας κληρικών, της οποίας τα μεγαλύτερα σε ηλικία αρσενικά μέλη βρίσκονται αντιμέτωπα με την απώλεια της μνήμης τους. Ο γιος της οικογένειας που πρόκειται να λάβει το χρίσμα έχει αμφιβολίες για το κατά πόσο είναι ικανός να συνεχίσει την οικογενειακή παράδοση. Αφηγήτρια η κόρη της οικογένειας, που ζει στην Ολλανδία και επιστρέφει προσωρινά για να παραστεί στην τελετή. Η γραφή της Φαν Τρόουστβεγκ, ασυνήθιστη, λιτή, ποιητική (όχι με την παραδοσιακή έννοια, αλλά σαν κομψό και τρυφερό χάικου), σκόπιμα «αφηρημένη», αποδεικνύεται εθιστική, καθώς προσεγγίζει χαμηλόφωνα αλλά με μεγάλη συμπόνοια το σύνθετο δράμα μιας οικογένειας που κάθε μέλος της βρίσκεται σε απόγνωση.

[Jarno · Rating 2 out of 5]

Dit boek was niet aan mij besteed. De momenten dat ik oplette, voelde het als kijken naar hoe verf opdroogt. De rest van de tijd was ik aan het dagdromen over alle andere boeken die ik in de tussentijd had kunnen lezen. Zaten meer witregels in dan regels tekst. Snap oprecht niet waarom deze roman zo gelauwerd wordt.

[Ruut Willemsen · Rating 5 out of 5]

Prachtig geschreven, simpel maar raak. Over de grootvader met dementie de vader met een burn-out en de zoon die twijfelt over zijn beroepskeuze en het gehele gezin eromheen.

[Janneke Burger-Niemeijer · Rating 5 out of 5]

Wat een prachtig boek. De opmerkzaamheid. De liefde. De liefde die huilt en lacht en ziet en danst.
De taal.
Echt prachtig.

[Gesine Zuijdweg · Rating 4 out of 5]

Een dun boek waar je zo doorheen bent, maar die tegelijk wel fijn vertragend leest. Qua taal prachtig: poëtisch, gedetailleerd, maar niet gekunsteld. De verhaallijn heeft wat mystieks en je wordt meegezogen in de sfeer van een Frans predikantsgezin met Nederlandse wortels. De auteur beschrijft flarden van het leven. Heel subtiel stelt de auteur vragen over de zin van het leven, zonder moralistisch gepreek. Mooi debuut!

[Diede · Rating 4 out of 5]

Een bijzonder boek dat een interessante inkijk geef in een predikantsfamilie in de Elzas. Er was veel aandacht voor details wat het verhaal zeer sprekend maakte. Ik heb daarnaast enorm genoten van de vergelijking tussen Nederlandse en Franse uitdrukkingen. Mijn talige hart maakte een sprongetje bij iedere uitdrukking. Aanrader voor taalliefhebbers dus

[Lydia · Rating 4 out of 5]

Prachtige zinnen. Echt een mooi geschreven roman. Had van mij wel iets langer mogen zijn om het verhaal echt rond te maken. Wel vervelend dat er geen aanhalingstekens worden gebruikt in dialogen. Het verhaal is niet chronologisch en soms wat warrig wat zich wanneer afspeelt.

[Marion Pollet · Rating 4 out of 5]

4.5

[Clarinde Prins-Oussoren · Rating 3 out of 5]

Hoewel ik heb getwijfeld, toch ‘maar’ 3 sterren voor dit kunstwerk. Het ergerde mij net teveel. Was het het thema? Het weinig verhalende? Ik vond elke bladzijde goed geschreven maar las het niet met plezier.
Wel verrassend mooie en verstandige quotes van een relatief jonge schrijver.

[Bram · Rating 4 out of 5]

De dominee in mijn geboortedorp was ook een Doude van Troostwijk. In mijn kinderogen een wijze oude man. Zijn haar was wit, hij was zachtmoedig en preekte geen hel en verdoemenis, maar eerder naastenliefde. Hij viel zo’n beetje samen met het in die protestantse gemeente dominante beeld van God/Jezus.
Hij kwam – heb ik even opgezocht, deze notities zijn toch voornamelijk voor mijzelf – in 1989, op zestigjarige leeftijd, naar onze gemeente en ging in 1993 met emeritaat. Waarschijnlijk bleef hij, zoals veel dominees voor en na hem, nog lange tijd op het dorp wonen. Ja, bij ’t Harde is het ‘op’. Niemand woont in ’t Harde.
September vorig jaar (2025) hoorde ik min of meer toevallig dat hij nog leefde, maar de dingen niet meer allemaal op een rijtje had. Een paar maanden daarna overleed hij, op 97-jarige leeftijd.
Ik weet niet precies hoe deze dominee verwant is aan Emma Doude van Troostwijk, maar dat er een familierelatie is, lijkt me zeker. Voor het lezen van deze roman (waarin – ik zeg het maar – drie dominees centraal staan) maakt het me eigenlijk niet uit wat er wel of niet aan de werkelijkheid ontleend is. Van belang is vooral waar het boek over gaat, wat de schrijfster ons wil vertellen. Maar toch…
Het is voor mij onmogelijk om bij dit kleine, lieve boek niet aan die dominee uit mijn jeugd te denken. Elke leeservaring is in essentie persoonlijk, maar de onstuitbare inmenging van mijn herinneringen (aan een dominee die met dit boek feitelijk geen fluit te maken heeft), lijkt het nog persoonlijker te maken.
Je zou denken dat ik bij de grootvader met alzheimer in het boek aan onze oude Doude van Troostwijk heb gedacht, maar dat is niet zo. De dominee uit mijn jeugd valt voor mij eerder samen met de schrijfster. Zij ís de dominee: zachtmoedig, met dezelfde mildheid – aandacht en genegenheid – haar personages tekenend.

[piet van genderen · Rating 2 out of 5]

Een goed geschreven debuutroman, zeker, maar met een inhoud die mij niet kon bekoren. De gebeurtenissen waren wat gekunsteld en de vertaler liet fragmenten in de brontaal (Frans) staan.

[Jacco · Rating 4 out of 5]

Het boek gelezen naar aanleiding van de podcast bij De Ongelooflijke. Het biedt een boeiende inkijk in drie generaties: opa, vader en zoon. Alle drie zijn ze pastoor, alle drie worden ze geconfronteerd met vergankelijkheid en vervagende herinneringen, en alle drie zijn ze op hun eigen manier op zoek naar zingeving.

Wat mij wel aangreep, is de leegte die van het beschreven geloof uitgaat. “Het gaat over onze behoefte aan verhalen (…) een dominee houdt verhalen levend.” Als dát de kern is, wordt het begrijpelijk dat kerken leeglopen en dat het geloof nauwelijks nog richting biedt bij de grote levensvragen.

Boeiend geschreven en geeft veel gedachten om over door te denken.

[Robin Verheij · Rating 4 out of 5]

On pourrait considérer que ça relève de la tricherie, étant Néerlandaise et donc comprenant ces petites phrases en Néerlandais dans ce livre.

Je l’aperçois plutôt comme un extra, une étincelle de l’héritage que je partage avec l’écrivaine rendant ce livre et en ce qui me concerne, touchant.

J’ai bien apprécié cette petite histoire qui se joue aux alentours d’un presbytère où certaines vies se défont lentement, si clairement décrit par des scènes intimes, alors que d’autres viennent de commencer.

[Shella · Rating 4 out of 5]

mooi geschreven over een predikantenfamilie met hun eigen problemen, maar waar ook de liefdevolle kant is belicht. ik vond het iets minder dat het heel snel leest vanwege de korte hoofdstukken, waarin ik soms de connectie met het verhaal en de personages verloor. maar door er af en toe bij stil te staan, toch de prachtige woorden meegekregen.

[Sanne Beej · Rating 4 out of 5]

Er zit zoveel liefde in dit verhaal. Niet opzichtig, maar in de details. Het is een fijne vertolking van een van mijn lievelingszinnen: “Enjoy the little things in life because one day you`ll look back and realize they were the big things.” (Vonnegut)

[Elsbeth Vogel · Rating 4 out of 5]

Wat een prachtig boek. Elk hoofdstuk(je) is een kunstwerkje op zich. Deze schrijfster kan heel goed observeren. De grote liefde voor elkaar in deze familie is voelbaar. Heel teder.

[Simon · Rating 5 out of 5]

Een indringend geschreven kleine geschiedenis over een familie: opa (ds), oma, vader (ds), moeder (ds), zoon, dochter, waarvan er 3 dominee zijn en 1 (de zoon) aan de vooravond staat van z’n benoeming. Opa is dementerend en vader is ook niet helemaal gezond. In korte tot zeer korte hoofdstukken worden kleine dagelijkse gebeurtenissen beschreven, gezien vanuit de dochter. Heel knap.

[Ruben · Rating 5 out of 5]

Héél mooi. Als je iets schrijft dat nauwelijks verhaal is, dan kun je maar beter zorgen dat ieder woord telt. Een fragmentarisch geheel dat aan elkaar hangt als een soort fotoboek; dat is normaal gesproken niet echt mijn ding, maar deze had me flink te pakken.

[Jeanneke · Rating 4 out of 5]

Intiem portret van een dominees gezin in de Elzas. Liefdevol beschreven in korte hoofdstukken. Mooie Franse uitspraken.

[Tonnis · Rating 4 out of 5]

Een mooi boek dat als een dagboek geschreven is. En daarmee krijg je echt een inkijkje in het leven van deze opa, vader en zoon. Ondersteund door hun vrouwen uit dezelfde generatie, leer je over hun zoektocht naar een weg door het leven. Want hoe geef je vorm aan een zinvol leven, wanneer je niet meer weet (of vergeet) hoe en waarom je dit doet?

Met haar rake observaties, prachtige zinnen en de unieke toepassing van haar tweetaligheid, verdient Doude van Troostwijk met dit debuutroman misschien wel net iets meer dan 4 strerren.

[Tessa · Rating 3 out of 5]

Niet voor mij.. Het is inderdaad een teder portret van een Nederlands-Franse familie in een Franse pastorie, met een opa die dementeert, een vader met een burn-out en een broer die flinke twijfels heeft in de weken en dagen voordat hij in hun voetsporen zal treden als pastoor. Het is een verstilde vertelling waar duidelijk veel liefde doorheen geweven zit. Maar er zit amper beweging in, geen mysterie of spanning, en bij nader inzicht ook geen échte kennismaking met de personages. Met deze drie mannen al niet veel, maar met de vrouwen (verteller, moeder, oma) al helemaal niet, en dat stoorde mij toch wel. Dus mooi geschreven. (Denk ik? Ook weer niet zo bijzonder dat ik het alleen daarom zou lezen.) Maar ik merkte tijdens het lezen vooral een totale afwezigheid van nieuwsgierigheid... Of om Christine te parafraseren: gewoon niet zo boeiend 😉