Tijdens een reünie in het Brugse Sint-Lodewijkscollege wordt een priester-leraar dood aangetroffen in zijn klaslokaal. De jonge commissaris Pieter Van In gelooft niet in de theorie van misbruik en wraak. Samen met zijn onafscheidelijke collega Guido Versavel graaft hij dieper in het verleden van de aanwezigen op de reünie. Ze komen steeds meer te weten over wat zich tien jaar geleden heeft afgespeeld op de school, en welke trauma’s dat heeft veroorzaakt. Zijn superieuren waarderen Van Ins onconventionele methoden allerminst, maar hij moet uitzoeken wie de dader is voor er weer een dode valt.
Jonas Boets treedt in de voetsporen van Aspe met groot respect voor zijn - nog steeds springlevende - oeuvre.
Van In is terug. Of eigenlijk moet ik zeggen: ‘Hier is Van In!’ want dit nieuwe boek in de reeks van de Brugse politie inspecteur speelt zich af vóór het allereerste boek dat wijlen Pieter Aspe destijds schreef, Het Vierkant van de Wraak.
Schrijver van dienst, die het overneemt van Aspe, is Jonas Boets. Ikzelf kende Jonas nog niet maar blijkt dat hij al enige titels heeft geschreven, vooral jeugd- en kinderboeken (verklaart waarschijnlijk waarom de naam me niet bekend in de oren klonk) en een aantal volwassen thrillers.
In Reünie begint alles op een schoolreünie waar priester-leraar Lanoye dood wordt teruggevonden, zittend op een stoel in zijn klaslokaal. Van In en Versavel worden erop afgestuurd om de zaak te bekijken en uit te zoeken wie er verantwoordelijk is voor de moord op de man.
Er wordt eerst gedacht dat de vermoorde priester losse handjes had en daardoor aan zijn eind kwam maar Van In voelt aan dat er meer aan de hand is. Tijdens zijn speurtocht groeit hij heel dicht naar een van de betrokkenen toe maar is dit wel slim want ook Pascale kan een verdachte zijn. Verscheurd tussen zijn gevoelens voor haar en het wantrouwen moet hij in het verleden duiken van de school en van de gasten op de reünie want de oplossing kan daar wel eens te vinden zijn.
Eén ding is zeker: Jonas Boets heeft de ‘stem’ van Aspe terug gebracht en heeft zijn best gedaan om eenzelfde Van In te berde te brengen die Aspe had gecreëerd. Het is hem gelukt om een verhaal te schrijven met de algemeen gekende elementen die de fans van de reeks al kennen en daar toch een eigen toets aan te geven.
Nochtans moet het, als jonge kerel, niet evident zijn geweest om enerzijds een verhaal te vertellen van een heel geliefde reeks met geliefde personages dat zich dan nog eens een dertigtal jaar terug in de tijd afspeelt en in een stad waar ie zelf niet in woont. Dat moet heel wat opzoekwerk betekend hebben én eveneens leeswerk (de reeks van Aspe telt op zich al een veertig- à vijftigtal boeken).
Op 6 september 2023 mocht ik de voorstelling van dit boek meemaken in Café Vlissinghe in Brugge waar Standaard Uitgeverij in gesprek ging met Jonas Boets over Reünie en zijn manier van werken. Zelf mocht ik heel kort even in gesprek gaan met de schrijver.
En daar kwam ik onder andere te weten dat Jonas de zoon is van Herman Boets die Vanmaele speelde in de tv-adaptatie van de boeken van Aspe, dus er was al een link tussen schrijver en personage. Maar dat betekent daarom natuurlijk niet dat hij Aspe’s personages zo goed kent. Daar zal wel degelijk wat denk- en opzoekwerk voor nodig geweest zijn. En toch merk je ook dat Jonas er duidelijk zijn eigen stempel aan heeft gegeven ook, het is geen vlakke kopie van hoe Aspe schreef en dat is goed.
Boets is een waardige opvolger van Aspe. Hij schrijft zelfs met meer adjectieven dan zijn voorganger. En waar Aspe op het laatst de helft van zijn boeken vulde met 'hij stak een sigaret op', 'hij dronk van zijn Duvel/Omer, krijg je in deze prequel waardevolle informatie over de jonge Van In en zijn compagnon Versavel. De plot zit goed in elkaar , mooie opbouw, veel personages en een (niet zo verrassend) einde. We gaan voor meer! 4 sterren als aanmoediging.
Het is goed gevonden en gaat heel snel. Dat moet ook wel want deze verhalen werden en worden geschreven met als doel om verfilmd te worden. Een priester werd vermoord, iedereen denkt aan pedofilie maar Van In gelooft er niet in. Dat wordt hem niet in dank afgenomen door zowel de directeur van de school als zijn eigen commissaris. Van In graaft in het verleden van de betrokkenen en trekt zo een beerput open. Tegelijkertijd ontwikkelt er zich een romance of toch al een seksuele relatie tussen hem en 1 van de verdachten.
Het onderzoek, en dus ook het verhaal, verloop chronologisch van de moord tot de ontknoping. Het bestaat vooral uit graven in het verleden en er worden dan ook veel zaken uit de vroegere (school)jaren naar boven gebracht. Zaken die dan weer hun weerslag hebben op zowel het onderzoek als het gedrag van de betrokkenen. De cirkel van betrokkenen wordt al snel nogal klein en dan wordt het een kwestie van elimineren. Letterlijk, door steeds weer een nieuwe moord. Er zijn belangrijke interacties van Van In met zijn compagnon de route en collega (die bovendien homo blijkt) die zowel Van In moet kalmeren als bij de zaak houden maar hem ook beschermt tegen eigen stommiteiten zoals te laat komen of dronkenschap. Van In en Versavel zullen nog vele jaren samen misdadiger opjagen en opsluiten. Er is ook commissaris Kee die Van In op allerlei manieren stokken in de wielen probeert te steken. Hij blijkt een vriend van de schooldirecteur die liever geen stinkende potjes wil open maken. Van In begint een relatie met een verdachte die een beetje buiten de groep van de andere verdachten valt. Zij werkt op de school waar de moord werd gepleegd. Verder zijn er de “pesters” waar Van In erg in geïnteresseerd is en die hij met de moord probeert in verband te brengen. Dat alles leidt naar een ontknoping die enerzijds (achteraf) logisch is, maar ook zeker een triest element bevat.
De link met priesters en pedofilie ligt nogal erg voor de hand en is al even goedkoop, maar Van In maakt al van bij het begin duidelijk dat hij daar niet in gelooft. Een groepje pesters die hun medeleerlingen chanteren, bedreigen en mishandelen onder bescherming van priester-leraar geschiedenis en met stilzwijgende toestemming van de directeur lijkt vergezocht, wordt geloofwaardig uitgelegd en maakt het meteen uniek. Leraars die vermoord worden in hun school, leerlingen en andere leraars die verdacht worden en directie die het onderzoek tegenwerkt klinkt bekend maar Jonas Boets brengt dat hier zodanig dat er van enige echte herkenning (lees: plagiaat) geen sprake is. Het is de link met de buitenwereld en de relatie met de lerares die het een geheel eigen wending geven. Elke ontdekking in het onderzoek zorgt voor een plotwending, aanvankelijk om de groep verdachten te reduceren tot enkelen. Later kan je wel stellen dat elke volgende moord een grote plotwending oplevert, in de stijl: verdachte dood, wie kan het dan wel gedaan hebben.
Het hele verhaal blinkt niet bepaald uit door fijnheid of subtiliteit. Het is rauw, macho, seksueel geladen en gewelddadig. Dat past wonderwel bij de karakters maar ook bij de schrijfstijl. En dat laat dan weer korte zinnen in de dialogen, platvloerse gedachten en heel veel aktie toe. Waar de schrijver een punt van maakt is dat de pesters ook na hun schoolse leven in het echte leven niet veranderden maar gewoon verder bouwden op hoe ze tijdens de schooljaren gevormd werden. Dat is best gedurfd. Maar het maakt het makkelijk om de redenering van Van In en de acties/reacties van de anderen te volgen, voorspellen en begrijpen. Versavel is bijna altijd de kalmerende factor, al valt hij 1 keer bijna uit zijn rol en is het Van In die nog net erger kan voorkomen. Hier zien we hoe politiemensen die mekaar met hun leven moeten kunnen vertrouwen voor mekaar in de bres springen. Een erg dramatisch moment is wanneer Van In op het einde de relatie met Pascale afbreekt, dat siert hem niet echt al geeft de schrijver er een plausibele uitleg voor. (en het moet natuurlijk passen in de later boeken met Van In door Aspe). De pesters worden levensecht getekend – slecht karakter, meeloper, profilteur, enz. Je ziet ze zo voor je.
Heel erg diep gaat het niet omdat het toch vooral een visueel geïnspireerd verhaal is (de verfilming natuurlijk). Toch krijg je bij Van In en Versavel al een basis en een verklaring voor hun latere gedrag en hoe de vriendschap zich al ontwikkelen. Bij de anderen wordt de mooie façade er al snel afgekrabd en dan komt er heel wat anders tevoorschijn. De schrijver slaagt er goed in om het evenwicht tussen de karakters te bewaren en door sommige zaken een beetje in de grijze zone te laten ook steeds weer wat verwarring te stichten. Iedereen “groeit” doorheen het verhaal al is dat lang niet bij allemaal in positieve zin. Het zorgt er wel voor dat de lezer na het einde al verlangt naar een vervolg om te zien hoe het verder tussen Van In en zijn commissaris zal lopen.
Het is Brugge, de cafés, de straten, de sfeer… het is allemaal echt. Een mooi effect is het gebruik van “zoveel franken…” om aan te duiden dat het hele verhaal in het verleden (de beginjaren van Van In als commissaris) speelt, voor de eeuwwisseling en dus ook voor de Euro. Wie dat wil kan zich er zelf van gaan overtuigen… Brugge was een mooie stad en is dat nu nog.
Het begint met een moord en de spanning die het onderzoek oproept blijft bestaan. De, qua zijn carrière, gevaarlijke dingen (zeg maar stommiteiten) die Van In doet dragen ook bij aan de spanning, maar dan op een duidelijk andere manier. De agressiviteit die uit het hele verhaal uitsijpelt zorgt er mede voor dat de spanning, van gelijk welke vorm dan ook, nooit verslapt. Op een bepaald ogenblik verandert er ook nog iets anders: de vraag van “zal Van In iets met Pascale beginnen” naar “zal Pascale dit overleven” en “hoe zal Van In hier mee omgaan”.
Wie Baantjer in Nederland gelezen en gekeken heeft, of Van In (Aspe) in België weet dat dit soort verhalen het moeten hebben van hun visuale aspekten en snelheid. Veel aktie en de moord moet binnen de 50 minuten opgelost worden. Dat geeft bepaalde beperkingen aan de schrijver maar geeft hem anderzijds ook een aantal mogelijkheden om een soort witte vlakken in zijn verhaal in te bouwen met het idee dat ze dat bij de tv dan wel zullen invullen. Gelukkig is dat laatste hier niet het geval. Het is wel duidelijk dat dit wel over geld gaat bij sommigen maar zeker niet over betere manieren. Dat past bij het platvloerse van een moordonderzoek in een school die zeker het label “elite” al lang niet meer verdient.
Mijn verwachtingen waren heel hoog gespannen, ik bezit toch wel de meeste, zoniet alle Aspe verhalen. Daarom had ik ook zekere twijfels maar Jonas Boets heeft duidelijk bewezen dat zijn 20-jarige schrijvercarrière hem meer dan voorbereid hebben om de fakkel van de betreurde Aspe over te nemen. Ik kijk al uit naar het volgende boek van zijn hand.
Het komt rauw binnen (een woord dat ik al een aantal keer gebruikt heb) maar pesterijen op school en de harde leerschool van de straat springen er toch uit. Dat maakt het levensecht wat toch wel een beetje blijft hangen. Dit boek heeft zeker ook een meerwaarde binnen de hele serie rond Van In en op die manier zal het zeker niet verdwijnen.
Het lezen terug opgepakt en begonnen met dit boek. Geen seconde spijt van gehad, het neemt je mee van begin tot eind vol spanning! Ik heb de smaak terug te pakken.
1. Persoonlijke mening Ik heb het boek “Reünie” van Jonas Boets gekozen aangezien het thema me aansprak. Ik ben aangenaam verrast door het boek! Emoties en ervaringen worden zo tot leven gebracht, dat je als lezer helemaal mee bent in de leefwereld van de personages. Dit maakt het boek zo aangenaam om te lezen. De plottwisten, onthullingen en andere spanningen zorgen ervoor dat je geboeid kan blijven lezen van begin tot einde. Er werd regelmatig gebruik gemaakt van flashbacks, wat ik een beetje verwarrend. Hierdoor werd het ingewikkeld om volgordes van bepaalde gebeurtenissen bij te houden.
2. Inhoud De hoofdverteller van het verhaal is Bram. Hij vertelt hoe hij naar de reünie van de oud-leerlingen van het Sint-Lodewijkscollege gaat. Tijdens die reünie wordt het lijk van priester Lanoye aangetroffen. Politieagenten Pieter Van In en Guido Versavel worden aangewezen om deze zaak op te lossen. Niemand mag de school nog verlaten tot het onderzoek is afgelopen. Ze starten met de directeur te ondervragen, en het is snel duidelijk dat hij iets verzwijgt. Ook Jorrit, de beste vriend van Bram, wordt ondervraagt. Door het geheimzinnige gedrag van Jorrit, wordt het onderzoek nog spannender.
Door dat de collega’s dieper ingaan op het verleden van de oud-leerlingen, komen ze te weten welke gruwelijke gebeurtenissen zich vroeger heeft afgespeeld en welke gevolgen dit heeft gehad op hun. Ook wanneer de oud-leerlingen onderling bijpraten, worden er verschillende geheimen onthuld. Dit zorgt voor onderliggende spanningen en verduidelijkingen van het verleden. Iedereen komt tot het besef dat de dader snel moet gevonden worden.
Maar het besef kwam te laat: kort na de ondervragingen werden er ook oud-leerlingen vermoord. Verder in het boek lees je hoe de politieagenten de dader proberen te vinden en welke impact het verleden van verschillende oud-leerlingen heeft op de zoektocht.
Boets, Jonas. Reünie. Antwerpen: Manteau, 2023.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Jonas Boets schreef met deze prequel een spannend vervolg (nu ja, begin?) in de Aspe-reeks. De spanning wordt goed opgebouwd en het boek leest erg vlot. De 'origin story' van Van Ins liefde voor Duvel was een leuke touch en ik heb verschillende keren hardop moeten lachen. Benieuwd naar wat er verder nog uit Jonas' pen zal vloeien!
Is dit boek iets voor jou? JA, als je fan was de boeken van Aspe en nog geen afscheid kunt nemen van de personages. Jonas is een waardige vervanger.
NEE, als je niet houdt van boeken met veel personages of als je geen interesse hebt in een verhaal waarin Versavel, Van In en alle andere gekende personages jaren jonger zijn.
Dit boek is een prequel van de boeken van Pieter Aspe, dus de commissaris Van In is hier nog jong. Het verhaal begint gelijk met de dood van een leraar op een reünie en daarna begint het onderzoek naar de dader. Het is een echt whodunit en tijdens het onderzoek gebeuren er meer dingen en langzaam aan vallen de puzzelstukjes bij elkaar maar wordt je wel geregeld op het verkeerde been gezet. Het boek heeft een fijne schrijfstijl. Ik vond het af en toe alleen wat te langzaam gaan maar het is wel een leuk boek.