Tot vorige week kende ik geen enkel nummer van George Brassens. Daar schaam ik me voor, want le chante réaliste, leer ik uit dit puike, persoonlijke boek van Hans Mortelmans, was een man naar mijn hart. Blasfemist, anarchist, virtuoze einzelgänger die het Frans met academische precisie en volkse voorpret benaderde. Het taalgevoel van Drs. P, de tokkelende vingers van Django en de puurheid van Shane MacGowan, en dat in de tijd van Brel. Enkel de laatste dertig bladzijden zijn te veel info voor te weinig papier, voor de rest: lezen!