Ísland, 1974. Kvöld eitt í janúar hverfur átján ára strákur sporlaust. Síðar sama ár hverfur eiginmaður og tveggja barna faðir. Lögreglan er ráðþrota. Það er eins og jörðin hafi gleypt mennina. Aldrei komu mennirnir í leitirnar. Aldrei fundust lík þeirra. Engu að síður voru sex ungmenni handtekin og dæmd fyrir aðild að mannshvörfum og manndrápum. Engin dæmi í heiminum eru um jafn langa einangrunarvist sakborninga. Fjörutíu árum síðar voru ungmennin sýknuð, frá fyrstu tíð sek uns saklaus fundin. Öll nema eina konan í hópnum.
Þetta er saga af réttarmorði sem skók íslenskt samfélag svo hrikt hefur í stoðum réttarkerfisins í hartnær hálfa öld.
Í hljóðseríunni Réttarmorð hverfur Sigursteinn Másson aftur til ársins 1974 og sökkvir sér að nýju í Guðmundar- og Geirfinnsmálin. Á sinn einstaka hátt dregur maðurinn á bakvið Sönn íslensk sakamál fram í dagsbirtuna þessi dularfullu mannshvörf og rannsókn lögreglunnar á þeim, réttarmorðið á ungmennunum sex og baráttu þeirra fyrir réttlætinu. Um leið beinir hann sérstöku ljósi á sögu Erlu Bolladóttur, Sævars Cieselski og sína eigin, sögu sem fléttast óvænt og ógleymanlega saman við Guðmundar- og Geirfinnsmálin á tíunda áratug síðustu aldar.
Það er algjörlega ótrúlegt að enginn í íslenska réttarkerfinu hafi nokkurn tímann þurft að svara til saka fyrir þau brot sem framin voru á þessu fólki. Og að Erla skuli ekki enn sýknuð og hreinsuð af öllum ásökunum er galið. Bókin hefði fengið fimm stjörnur frá mér ef ekki hefði verið fyrir þessi óþolandi bakgrunnshljóð í hljóðbókinni.
Sigursteinn Másson er með eina allra bestu lesrödd sem finna má þótt víða væri leitað. Þá vinnur hann þetta efni vel þ.e. nota bene um Geirfinns- og Guðmundarmálið sem legið hefur eins og mara á þjóðinni í hartnær fimmtíu ár.