What do you think?
Rate this book
Ziel zonder naam
Een man zakt zwaargewond in een coma. Behalve een hoop bloed is hij ook zijn geheugen verloren. Wie is hij, wat is er gebeurd?
In een wereld tussen het leven en de dood moet hij zich door het herleven van zijn herinneringen een weg naar buiten zien te vechten. Vele vragen frustreren echter de zoektocht. Wie is die mysterieuze pratende teddybeer, die zijn eigen agenda lijkt te hebben? Waarom worden tijdens deze race tegen de klok liefelijke herinneringen aan zijn vrouw en ouders afgewisseld met gewelddadige beelden van gevechten, inbraak, een politie achtervolging en een gebouw dat in brand staat?
Is hij in gevaar of vormt hij een gevaar voor anderen?
In een wereld tussen het leven en de dood moet hij zich door het herleven van zijn herinneringen een weg naar buiten zien te vechten. Vele vragen frustreren echter de zoektocht. Wie is die mysterieuze pratende teddybeer, die zijn eigen agenda lijkt te hebben? Waarom worden tijdens deze race tegen de klok liefelijke herinneringen aan zijn vrouw en ouders afgewisseld met gewelddadige beelden van gevechten, inbraak, een politie achtervolging en een gebouw dat in brand staat?
Is hij in gevaar of vormt hij een gevaar voor anderen?
Paperback
5 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
July 20, 2025
Dit is een van de weinige boeken waarvan ik de hoofdpersoon echt niet kon uitstaan maar ook echt niet kon voorspellen waar het boek heen zou gaan
Voor thrillerliefhebbers vast een goede, niet zo voor mij
Voor thrillerliefhebbers vast een goede, niet zo voor mij
October 22, 2023
Er is meteen veel actie in de openingsscene van Ziel zonder naam. Hiermee heeft Robin Schalk heel drastisch het wel en wee van een ambulancemedewerker weten te vangen. Hoewel het prima te volgen is, blijven de gebeurtenissen vaag en zijn ze nogal vreemd. De manier van schrijven is niet overal even on point door kleine tegenstrijdigheden die voor enige verwarring zorgen. Daarnaast is show don’t tell niet helemaal in balans. De vragende manier dat het karakter veelvuldig gebruikt, nadat hij iets heeft waargenomen wordt na enige tijd ronduit irritant. Als men al moeite heeft met het duiden van emoties, dan zal de lezer met dit boek een aardige kluif hebben in het begrijpen van de emoties. Omdat een beschrijving van het karakter erg summier blijft, zullen lezers het dan ook lastig vinden een klik met deze persoon te maken. Naarmate de herinneringen verder vorderen, beginnen puzzelstukjes beter in elkaar te passen. Het lijkt er ook op dat na een derde het lekkerder wegleest. De lezer kan de symboliek van de teddybeer gaan waarderen ook al geeft hij eigenlijk al prijs waar het naartoe zou kunnen gaan. Het is een verhaallijn waarin het over terugkerende herinneringen gaat. Mede daardoor bestaat er de mogelijkheid dat de interesse aan het einde wat afneemt. De lezer gaat ervan houden, of heeft er helemaal niets mee.
November 14, 2023
Recensie: "Ziel zonder Naam" - Een Intrigerende Reis door het Onderbewustzijn
In de proloog van "Ziel zonder Naam" bevinden we ons temidden van een gruwelijk bloedbad, waar de hoofdpersoon, naamloos en in kritieke toestand, het ziekenhuis wordt binnengebracht. De ambulancemedewerkers tasten in het duister over zijn identiteit, wat meteen de toon zet voor een verhaal doordrenkt van mysterie.
De lezer wordt meegesleurd in een wirwar van herinneringen die zowel voor hen als voor de hoofdpersoon volstrekt betekenisloos zijn. De snel opeenvolgende flitsen werpen aanvankelijk vele vragen op, waardoor de nieuwsgierigheid wordt gewekt.
De eerste honderd bladzijden vergen inspanning om de gebeurtenissen en hun mogelijke samenhang te doorgronden. Het boek lijkt zich aanvankelijk te verliezen in de snelheid van de herinneringen, wat de leeservaring kan beïnvloeden.
Het doorzettingsvermogen wordt echter beloond. Halverwege het verhaal verschuiven de herinneringen naar een meer logische en samenhangende structuur. Het plot wordt intrigerender, en als lezer word je beloond voor je inspanningen.
Het schokkende einde van "Ziel zonder Naam" is werkelijk indrukwekkend en roept intense emoties op. Het vereist enige tijd om hiervan bij te komen. Wat aanvankelijk als een trage start leek, blijkt een doordachte opbouw te zijn naar een verbluffende ontknoping.
Hoewel het boek enige gewenning vergt, ontpopt het zich uiteindelijk tot een meeslepend werk. De aanvankelijk overweldigende stroom herinneringen wordt gaandeweg een goed doordachte puzzel die tot het einde toe blijft boeien. Een knap uitgedacht verhaal dat zijn kracht onthult naarmate de lezer dieper doordringt in het onderbewustzijn van de hoofdpersoon.
In de proloog van "Ziel zonder Naam" bevinden we ons temidden van een gruwelijk bloedbad, waar de hoofdpersoon, naamloos en in kritieke toestand, het ziekenhuis wordt binnengebracht. De ambulancemedewerkers tasten in het duister over zijn identiteit, wat meteen de toon zet voor een verhaal doordrenkt van mysterie.
De lezer wordt meegesleurd in een wirwar van herinneringen die zowel voor hen als voor de hoofdpersoon volstrekt betekenisloos zijn. De snel opeenvolgende flitsen werpen aanvankelijk vele vragen op, waardoor de nieuwsgierigheid wordt gewekt.
De eerste honderd bladzijden vergen inspanning om de gebeurtenissen en hun mogelijke samenhang te doorgronden. Het boek lijkt zich aanvankelijk te verliezen in de snelheid van de herinneringen, wat de leeservaring kan beïnvloeden.
Het doorzettingsvermogen wordt echter beloond. Halverwege het verhaal verschuiven de herinneringen naar een meer logische en samenhangende structuur. Het plot wordt intrigerender, en als lezer word je beloond voor je inspanningen.
Het schokkende einde van "Ziel zonder Naam" is werkelijk indrukwekkend en roept intense emoties op. Het vereist enige tijd om hiervan bij te komen. Wat aanvankelijk als een trage start leek, blijkt een doordachte opbouw te zijn naar een verbluffende ontknoping.
Hoewel het boek enige gewenning vergt, ontpopt het zich uiteindelijk tot een meeslepend werk. De aanvankelijk overweldigende stroom herinneringen wordt gaandeweg een goed doordachte puzzel die tot het einde toe blijft boeien. Een knap uitgedacht verhaal dat zijn kracht onthult naarmate de lezer dieper doordringt in het onderbewustzijn van de hoofdpersoon.
November 18, 2023
" Volg deze woorden, als jij er ook graag bij wilt horen."
Een psychologische thriller waarbij je pas op het allerlaatste moment doorhebt wat het verhaal precies is.
Het verhaal begint met een zwaar gewonde man die in coma raakt. Wie is hij? Wat is er gebeurd? Het hele boek neemt de hoofdpersoon je mee in zijn koortsdromen op zoek naar de waarheid. Hij ligt in coma, maar zijn hoofd zeer zeker niet.
De eerste helft van het boek was wat lastig inkomen, omdat de werkelijkheid en de droomwereld door elkaar lijken te lopen. Later zit je er meer in en wil je gewoon weten wat er precies is gebeurd en vooral wie deze man nu eigenlijk is.
Er zijn ontzettend veel gebeurtenissen en puzzelstukjes die herinnerd en gevonden moeten worden. Soms wellicht iets te veel, waardoor je het spoor als lezer een beetje bijster bent en ook lastig de connectie met de hoofdpersoon kan maken. Gelukkig verandert dat op 2/3 van het boek.
Het boek eindigt passend met een zwaar ethisch dilemma. Een moeilijke keuze, maar dat maakt het verhaal mooi sluitend.
Een psychologische thriller waarbij je pas op het allerlaatste moment doorhebt wat het verhaal precies is.
Het verhaal begint met een zwaar gewonde man die in coma raakt. Wie is hij? Wat is er gebeurd? Het hele boek neemt de hoofdpersoon je mee in zijn koortsdromen op zoek naar de waarheid. Hij ligt in coma, maar zijn hoofd zeer zeker niet.
De eerste helft van het boek was wat lastig inkomen, omdat de werkelijkheid en de droomwereld door elkaar lijken te lopen. Later zit je er meer in en wil je gewoon weten wat er precies is gebeurd en vooral wie deze man nu eigenlijk is.
Er zijn ontzettend veel gebeurtenissen en puzzelstukjes die herinnerd en gevonden moeten worden. Soms wellicht iets te veel, waardoor je het spoor als lezer een beetje bijster bent en ook lastig de connectie met de hoofdpersoon kan maken. Gelukkig verandert dat op 2/3 van het boek.
Het boek eindigt passend met een zwaar ethisch dilemma. Een moeilijke keuze, maar dat maakt het verhaal mooi sluitend.
November 23, 2023
“Volg deze woorden als jij er ook bij wilt horen” een quote die je in dit boek vaak voorbij gaat zien komen.
Dit boek gaat over een man die aan het begin van het boek in een coma belandt. Tijdens zijn coma komt hij in een soort tussenwereld, tussen leven en dood, terecht. Hierin herleefd hij zijn herinneringen aan hoe hij in een coma is beland en de gebeurtenissen die hiernaartoe hebben geleidt. Hij wordt hierbij geholpen door een mysterieuze teddybeer.
Het duurde even voordat ik echt in het verhaal van het boek kwam. Aan het begin ging het allemaal erg snel en kon ik niet echt plaatsen wat er nou aan de hand was. Maar dit zou ook juist de bedoeling van de schrijver kunnen zijn. Na ongeveer 1/3e van het boek werd ik meegezogen in het verhaal en wilde ik doorlezen om erachter gekomen wat er gebeurd was. Het boek is makkelijk weg te lezen qua schrijftaal.
Aan het einde van het verhaal moet de hoofdkarakter een erg belangrijke keuze maken, een keuze tussen leven of dood.
Ik geef dit boek 3,5 van de 5 sterren en zal het ook aanraden aan andere lezers.
Dit boek gaat over een man die aan het begin van het boek in een coma belandt. Tijdens zijn coma komt hij in een soort tussenwereld, tussen leven en dood, terecht. Hierin herleefd hij zijn herinneringen aan hoe hij in een coma is beland en de gebeurtenissen die hiernaartoe hebben geleidt. Hij wordt hierbij geholpen door een mysterieuze teddybeer.
Het duurde even voordat ik echt in het verhaal van het boek kwam. Aan het begin ging het allemaal erg snel en kon ik niet echt plaatsen wat er nou aan de hand was. Maar dit zou ook juist de bedoeling van de schrijver kunnen zijn. Na ongeveer 1/3e van het boek werd ik meegezogen in het verhaal en wilde ik doorlezen om erachter gekomen wat er gebeurd was. Het boek is makkelijk weg te lezen qua schrijftaal.
Aan het einde van het verhaal moet de hoofdkarakter een erg belangrijke keuze maken, een keuze tussen leven of dood.
Ik geef dit boek 3,5 van de 5 sterren en zal het ook aanraden aan andere lezers.
November 28, 2023
Korte inhoud
Een man belandt door zijn zware verwondingen in een coma. Zwevend tussen leven en dood moet hij proberen bij bewustzijn te komen. Dat doet hij door zijn herinneringen te herbeleven, zo leert hij opnieuw zichzelf kennen. Tijdens zijn zoektocht wordt hij geconfronteerd met enkele vreemde zaken. Een mysterieuze pratende teddybeer probeert hem op weg te helpen, hij raakt verdwaald in een doolhof van bloedhete muren… Hij ziet herinneringen aan zijn vrouw en ouders, maar die worden afgewisseld met beelden van gevechten, een inbraak en nog veel meer… Wat heeft dat te betekenen? Is de gewonde man gevaarlijk of vormt hij een gevaar voor zijn omgeving?
Oordeel
‘Ziel zonder naam’ is het debuut van de in Breda geboren Robin Schalk. Op de achterflap lezen we dat het boek een thriller is met een magisch realistisch element. Dat triggert je meteen, je wilt weten hoe hij die combinatie maakt in het verhaal. Het boek begint met een scène waarin een ambulancier een zwaargewonde man verzorgt. Er heerst pure chaos, het is duidelijk dat er iets heel ernstigs is gebeurd. Vanaf het tweede hoofdstuk kiest Schalk ervoor om het verhaal hoofdzakelijk vanuit het perspectief van de gewonde man te vertellen.
De man is eigenlijk nooit bij bewustzijn. Het verhaal gaat over hoe zijn ziel probeert één te worden met het gewonde lichaam, zodat hij kan ontwaken. Het grootste deel van het verhaal speelt zich dus af in een magische realiteit: de man bevindt zich in een soort ander universum waar hij door zijn herinnering te herbeleven kan achterhalen wat er met hem gebeurd is en wie hij nu precies is, want dat weet hij zelf niet meer. Af en toe keert zijn bewustzijn terug naar de realiteit waardoor we ook de meningen van de artsen en de verpleging kunnen horen over de situatie. Daardoor blijf je ook geboeid, want net als het hoofdpersonage wil je weten wat er precies aan de hand is.
Wat erg bijzonder is aan dit boek, is dat we de naam van de man, ons hoofdpersonage, nooit te weten komen, maar toch krijgen we een nauwe band met hem omdat we het verhaal via hem beleven. De gedachten en observaties van de man in zijn ‘droomwereld’ zijn vaak cursief gedrukt. Hoewel het boek door de korte hoofdstukken behoorlijk vlot leest, zorgen die cursieve zinnen voor wat onderbreking. De bedoeling ervan is duidelijk, maar het was niet zo vaak nodig geweest omdat er daardoor toch een bepaalde herhaling in het boek sluipt.
Herhaling is in het algemeen wel een rode draad in het boek. Schalk beschrijft alles heel gedetailleerd, waardoor het verhaal soms wat zwaar aanvoelt: het is wat veel om te verwerken en te onthouden. Dat maakt Schalk goed door bijvoorbeeld wat de man zich herinnert, vaak te herhalen. Zo vertraagt hij het verteltempo en creëert hij een zekere spanningen tegelijkertijd is die herhaling een heel handig geheugensteuntje. De herinneringen zijn voor de man verwarrend en soms voor de lezer ook, maar daardoor wordt het verhaal wel geloofwaardiger. Herinneringen zijn niet eenvoudig, maar Schalk zorgt ervoor dat alle puzzelstukjes netjes aanwezig zijn. Op het einde maakt hij die puzzel compleet: ondanks alle (begrijpelijke) chaos komt alles op het einde netjes samen.
Conclusie
3 sterren
‘Ziel zonder naam’ moet je zeker een kans geven als je eens iets totaal anders wil lezen, want het boek is zeker een knap debuut. Ondanks het feit dat ik soms moeite had met bepaalde keuzes in dit verhaal, heb ik er wel van genoten!
Een man belandt door zijn zware verwondingen in een coma. Zwevend tussen leven en dood moet hij proberen bij bewustzijn te komen. Dat doet hij door zijn herinneringen te herbeleven, zo leert hij opnieuw zichzelf kennen. Tijdens zijn zoektocht wordt hij geconfronteerd met enkele vreemde zaken. Een mysterieuze pratende teddybeer probeert hem op weg te helpen, hij raakt verdwaald in een doolhof van bloedhete muren… Hij ziet herinneringen aan zijn vrouw en ouders, maar die worden afgewisseld met beelden van gevechten, een inbraak en nog veel meer… Wat heeft dat te betekenen? Is de gewonde man gevaarlijk of vormt hij een gevaar voor zijn omgeving?
Oordeel
‘Ziel zonder naam’ is het debuut van de in Breda geboren Robin Schalk. Op de achterflap lezen we dat het boek een thriller is met een magisch realistisch element. Dat triggert je meteen, je wilt weten hoe hij die combinatie maakt in het verhaal. Het boek begint met een scène waarin een ambulancier een zwaargewonde man verzorgt. Er heerst pure chaos, het is duidelijk dat er iets heel ernstigs is gebeurd. Vanaf het tweede hoofdstuk kiest Schalk ervoor om het verhaal hoofdzakelijk vanuit het perspectief van de gewonde man te vertellen.
De man is eigenlijk nooit bij bewustzijn. Het verhaal gaat over hoe zijn ziel probeert één te worden met het gewonde lichaam, zodat hij kan ontwaken. Het grootste deel van het verhaal speelt zich dus af in een magische realiteit: de man bevindt zich in een soort ander universum waar hij door zijn herinnering te herbeleven kan achterhalen wat er met hem gebeurd is en wie hij nu precies is, want dat weet hij zelf niet meer. Af en toe keert zijn bewustzijn terug naar de realiteit waardoor we ook de meningen van de artsen en de verpleging kunnen horen over de situatie. Daardoor blijf je ook geboeid, want net als het hoofdpersonage wil je weten wat er precies aan de hand is.
Wat erg bijzonder is aan dit boek, is dat we de naam van de man, ons hoofdpersonage, nooit te weten komen, maar toch krijgen we een nauwe band met hem omdat we het verhaal via hem beleven. De gedachten en observaties van de man in zijn ‘droomwereld’ zijn vaak cursief gedrukt. Hoewel het boek door de korte hoofdstukken behoorlijk vlot leest, zorgen die cursieve zinnen voor wat onderbreking. De bedoeling ervan is duidelijk, maar het was niet zo vaak nodig geweest omdat er daardoor toch een bepaalde herhaling in het boek sluipt.
Herhaling is in het algemeen wel een rode draad in het boek. Schalk beschrijft alles heel gedetailleerd, waardoor het verhaal soms wat zwaar aanvoelt: het is wat veel om te verwerken en te onthouden. Dat maakt Schalk goed door bijvoorbeeld wat de man zich herinnert, vaak te herhalen. Zo vertraagt hij het verteltempo en creëert hij een zekere spanningen tegelijkertijd is die herhaling een heel handig geheugensteuntje. De herinneringen zijn voor de man verwarrend en soms voor de lezer ook, maar daardoor wordt het verhaal wel geloofwaardiger. Herinneringen zijn niet eenvoudig, maar Schalk zorgt ervoor dat alle puzzelstukjes netjes aanwezig zijn. Op het einde maakt hij die puzzel compleet: ondanks alle (begrijpelijke) chaos komt alles op het einde netjes samen.
Conclusie
3 sterren
‘Ziel zonder naam’ moet je zeker een kans geven als je eens iets totaal anders wil lezen, want het boek is zeker een knap debuut. Ondanks het feit dat ik soms moeite had met bepaalde keuzes in dit verhaal, heb ik er wel van genoten!
August 5, 2024
Een man wordt zwaargewond afgevoerd naar het ziekenhuis. De ambulanceverpleegkundige zet alles op alles maar kan niet verhinderen dat de man wegzakt in een diepe coma. Iedereen staat versteld van de vele verwondingen maar wat er precies is gebeurd, blijft een groot vraagteken. De man in coma beleeft alles als in een waas. Zijn lichaam is als een dood omhulsel maar zijn ziel daarentegen krijgt van alles te verwerken in een chaotisch samenraapsel van herinneringen en gewaarwordingen. Angstaanjagende en agressieve beelden doen hem twijfelen aan zichzelf waardoor de belangrijkste vraag naar boven borrelt: ben ik de moeite waard om voor te vechten? Of is de wereld beter af zonder mij?
De proloog is er ene die je direct wakker schudt. Veel actie en drama maar voor de rest een groot raadsel. Daarna kruip je ahw in het hoofd van de comateuze patiënt en beleef je alles in een roes alsof je in een tijdmachine van hot naar her wordt gekatapulteerd.
Omdat er nogal van de hak op de tak wordt gesprongen, is het moeilijk om in het verhaal te geraken. Samenhang is er niet en de flitsen die we mee krijgen zeggen niet genoeg om een goeie start te kunnen maken. Doorzetten is de boodschap en niet te veel in opjagen. De sprekende teddybeer is een bijkomend aspect, gewaagd maar goed bedacht. Het geeft het verhaal iets sprookjesachtig en magisch. De conversaties met de teddybeer brengen enigszins ook kleine rustmomenten voor de lezer omdat ze samen kort bespreken over wat hij zoal gezien heeft, en vooral hoe het nu verder moet.
Hoewel er na verloop van tijd hier en daar wat puzzelstukjes op hun plaats beginnen te vallen, is het vooral jammer dat er niet dieper ingegaan wordt op de persoonlijke impact. Er wordt continu van het ene snippertje herkenning naar het volgende moment geschakeld waardoor de lezer te veel indrukken krijgt op korte tijd. Daar is niets mis mee natuurlijk maar er wordt ook niet dieper op ingegaan. Zo zou een moment van bezinning of misschien een andere invalshoek de lezer toch een andere kijk geven en daardoor misschien nog nieuwsgieriger maken. Het verhaal komt iets te eenzijdig en oppervlakkig over om er echt in te hakken. (is natuurlijk de opzet van het verhaal maar het maakt het moeilijker verteerbaar)
Naderhand worden de herinneringen iets langer en uitgebreider en kun je de stukjes een beetje beter positioneren. De schrijfstijl is een beetje zoals het verhaal verloopt, in flitsen. Korte zinnen en vooruit stuwend maar iets te oppervlakkig. Daartegenover zijn er ook mooie beschrijvingen en bewoordingen bij die verrassend uit de hoek komen en voor een leuke afwisseling zorgen.
Het plot is goed bedacht en vooral in de 2de helft komen stukjes terug die terloops in het begin aan bod kwamen. De gaten worden meer en meer opgevuld en dat leest direct een stuk aangenamer. Er wordt ook minder geswitcht als in het begin en het wordt meer een samenhangend geheel waarbij de lezer wat rust krijgt en daardoor ook meer voeling krijgt met het personage. Naar het einde toe worden de acties en ontwikkelingen wat opgedreven en komt alles in een stroomversnelling terecht.
Een goed debuut maar het vergt wat doorzettingsvermogen. Zeker de moeite voor lezers die houden van wat puzzelwerk en eens iets anders willen dan een standaard verhaal.
De proloog is er ene die je direct wakker schudt. Veel actie en drama maar voor de rest een groot raadsel. Daarna kruip je ahw in het hoofd van de comateuze patiënt en beleef je alles in een roes alsof je in een tijdmachine van hot naar her wordt gekatapulteerd.
Omdat er nogal van de hak op de tak wordt gesprongen, is het moeilijk om in het verhaal te geraken. Samenhang is er niet en de flitsen die we mee krijgen zeggen niet genoeg om een goeie start te kunnen maken. Doorzetten is de boodschap en niet te veel in opjagen. De sprekende teddybeer is een bijkomend aspect, gewaagd maar goed bedacht. Het geeft het verhaal iets sprookjesachtig en magisch. De conversaties met de teddybeer brengen enigszins ook kleine rustmomenten voor de lezer omdat ze samen kort bespreken over wat hij zoal gezien heeft, en vooral hoe het nu verder moet.
Hoewel er na verloop van tijd hier en daar wat puzzelstukjes op hun plaats beginnen te vallen, is het vooral jammer dat er niet dieper ingegaan wordt op de persoonlijke impact. Er wordt continu van het ene snippertje herkenning naar het volgende moment geschakeld waardoor de lezer te veel indrukken krijgt op korte tijd. Daar is niets mis mee natuurlijk maar er wordt ook niet dieper op ingegaan. Zo zou een moment van bezinning of misschien een andere invalshoek de lezer toch een andere kijk geven en daardoor misschien nog nieuwsgieriger maken. Het verhaal komt iets te eenzijdig en oppervlakkig over om er echt in te hakken. (is natuurlijk de opzet van het verhaal maar het maakt het moeilijker verteerbaar)
Naderhand worden de herinneringen iets langer en uitgebreider en kun je de stukjes een beetje beter positioneren. De schrijfstijl is een beetje zoals het verhaal verloopt, in flitsen. Korte zinnen en vooruit stuwend maar iets te oppervlakkig. Daartegenover zijn er ook mooie beschrijvingen en bewoordingen bij die verrassend uit de hoek komen en voor een leuke afwisseling zorgen.
Het plot is goed bedacht en vooral in de 2de helft komen stukjes terug die terloops in het begin aan bod kwamen. De gaten worden meer en meer opgevuld en dat leest direct een stuk aangenamer. Er wordt ook minder geswitcht als in het begin en het wordt meer een samenhangend geheel waarbij de lezer wat rust krijgt en daardoor ook meer voeling krijgt met het personage. Naar het einde toe worden de acties en ontwikkelingen wat opgedreven en komt alles in een stroomversnelling terecht.
Een goed debuut maar het vergt wat doorzettingsvermogen. Zeker de moeite voor lezers die houden van wat puzzelwerk en eens iets anders willen dan een standaard verhaal.
October 5, 2023
3.5/5
Te veel puzzelstukjes?
Ziel zonder naam opent met een proloog waarin een ambulancebroeder een bewusteloze man naar het ziekenhuis vervoert. De man barst van de verwondingen – en de proloog eindigt met de specialist die vraagt: “Wat is er in vredesnaam met deze man gebeurd?”
Het beantwoorden van deze vraag staat in het hele boek centraal. De hoofdpersoon is zijn herinneringen kwijt en eigenlijk springt hij van herinnering naar herinnering. We leren de verschillende plekken kennen waar hij veel tijd heeft doorgebracht, ontmoeten zijn familie, duiken in zijn jeugd, komen te weten wat voor werk hij doet. Daar tussendoor zijn er nog scènes met wilde achtervolgingen die de spil tussen het heden en het verleden lijken te zijn. Hiermee wordt ook geprobeerd wat spanning op te roepen, al zijn deze scènes te kort en te op zichzelf staand om echt dat effect te bereiken.
Los van deze herinneringen zijn er ook surrealistische scènes in de Eeuwige Leegte (bijna ieder hoofdstuk eindigt daar), bestaat er nog een vreemd doolhof met onheilspellende fluisterende stemmen, een boomhut met een pratende teddybeer én zijn er scènes uit het heden, waarin de hoofdpersoon zich in comateuze toestand bevindt en af en toe bij is en wat van zijn omgeving meekrijgt. Héél veel verschillende scènes dus, vaak maar kort, wat echt wel veel aandacht vraagt. Het lukte me daardoor maar moeilijk om me in het verhaal te verliezen, soms leken het aantal puzzelstukjes er gewoon te veel.
Een sterkere tweede helft
In de tweede helft van het boek ben je wat meer aan de opbouw en verschillende soorten scènes gewend en heb je al een soort frame waaraan je nieuwe antwoorden kunt ophangen; hier raakte ik wat meer betrokken bij het verhaal. Zeker naar het einde toe zijn er steeds minder onderbrekingen en wordt een groot deel van de ontknoping in chronologische volgorde verteld; pas daar wordt de actie-spanning opgebouwd die je bij een thriller verwacht.
Ondanks de wat warrige opbouw – die natuurlijk zo bedoeld was, want de hoofdpersoon is óók helemaal het spoor bijster – zijn de verschillende vragen die de hoofdpersoon zich stelt wel allemaal zo relevant dat het me kon blijven boeien, maar het is wel een boek waar je even de tijd voor moet nemen. Naar het einde toe zijn er een paar leuke onverwachte wendingen, waardoor het verhaal in ieder geval geenszins voorspelbaar was en de hoofdpersoon zelfs voor een dilemma laat staan dat heel erg invoelbaar is.
Ik-vorm
Aangezien de hoofdpersoon constant op zoek is naar zichzelf, heeft de auteur het boek logischerwijs vanuit het ik-perspectief geschreven. Volgens mij ontdekken we nergens zijn naam.
Het was soms wel lastig om zijn karakter te duiden. Dit kwam deels doordat hij zelf allerlei theorieën over zichzelf heeft waarvan je niet weet of die kloppen, maar ook doordat hij in de flashbacks alles herbeleeft maar tegelijkertijd wel commentaar levert op zijn ‘ik’. Af en toe sloten de gedachten van de her-belever iets te goed aan bij de handelingen die uitgevoerd werden (waar hij geen invloed op heeft); daardoor versmolten ze tot één persoon tot er weer vrij abrupt een vorm van reflectie komt op de persoon uit het verleden.
Dit leidde soms af, liet het me vragen stellen die me uit het verhaal haalden. Iets anders wat me ook uit het verhaal haalde, waren de schuin gedrukte gedachten. Naar mijn mening hebben deze vaak niet zo veel meerwaarde wanneer een verhaal vanuit de eerste persoon verteld wordt, omdat de gedachten al zo erg met de tekst doorweven zijn. Nu waren er soms halve zinnen schuingedrukt, terwijl de niet-schuin gedrukte (deel)zinnen eromheen ook gedachten waren. De auteur had verder wel een vrij eenvoudige schrijfstijl, wat gezien de complexiteit van het boek het lezen weer wat toegankelijker maakte.
Conclusie
Ziel zonder naam is een boek dat veel van de lezer vraagt: het verhaal is fragmentarisch en in niet-chronologische volgorde geschreven. Als je de puzzelstukjes eenmaal in elkaar geschoven hebt, is er een solide plot die een verrassende wending heeft genomen. Zeker de magisch realistische scènes hebben een mooie symboliek waarvan je pas na afloop inziet hoe de antwoorden waar zo naarstig naar gezocht wordt zich door het hele verhaal heen vlechten. Schalk heeft absoluut een knap debuut geschreven, al zouden wat minder zijlijntjes wellicht voor een iets prettigere leeservaring gezorgd hebben.
Te veel puzzelstukjes?
Ziel zonder naam opent met een proloog waarin een ambulancebroeder een bewusteloze man naar het ziekenhuis vervoert. De man barst van de verwondingen – en de proloog eindigt met de specialist die vraagt: “Wat is er in vredesnaam met deze man gebeurd?”
Het beantwoorden van deze vraag staat in het hele boek centraal. De hoofdpersoon is zijn herinneringen kwijt en eigenlijk springt hij van herinnering naar herinnering. We leren de verschillende plekken kennen waar hij veel tijd heeft doorgebracht, ontmoeten zijn familie, duiken in zijn jeugd, komen te weten wat voor werk hij doet. Daar tussendoor zijn er nog scènes met wilde achtervolgingen die de spil tussen het heden en het verleden lijken te zijn. Hiermee wordt ook geprobeerd wat spanning op te roepen, al zijn deze scènes te kort en te op zichzelf staand om echt dat effect te bereiken.
Los van deze herinneringen zijn er ook surrealistische scènes in de Eeuwige Leegte (bijna ieder hoofdstuk eindigt daar), bestaat er nog een vreemd doolhof met onheilspellende fluisterende stemmen, een boomhut met een pratende teddybeer én zijn er scènes uit het heden, waarin de hoofdpersoon zich in comateuze toestand bevindt en af en toe bij is en wat van zijn omgeving meekrijgt. Héél veel verschillende scènes dus, vaak maar kort, wat echt wel veel aandacht vraagt. Het lukte me daardoor maar moeilijk om me in het verhaal te verliezen, soms leken het aantal puzzelstukjes er gewoon te veel.
Een sterkere tweede helft
In de tweede helft van het boek ben je wat meer aan de opbouw en verschillende soorten scènes gewend en heb je al een soort frame waaraan je nieuwe antwoorden kunt ophangen; hier raakte ik wat meer betrokken bij het verhaal. Zeker naar het einde toe zijn er steeds minder onderbrekingen en wordt een groot deel van de ontknoping in chronologische volgorde verteld; pas daar wordt de actie-spanning opgebouwd die je bij een thriller verwacht.
Ondanks de wat warrige opbouw – die natuurlijk zo bedoeld was, want de hoofdpersoon is óók helemaal het spoor bijster – zijn de verschillende vragen die de hoofdpersoon zich stelt wel allemaal zo relevant dat het me kon blijven boeien, maar het is wel een boek waar je even de tijd voor moet nemen. Naar het einde toe zijn er een paar leuke onverwachte wendingen, waardoor het verhaal in ieder geval geenszins voorspelbaar was en de hoofdpersoon zelfs voor een dilemma laat staan dat heel erg invoelbaar is.
Ik-vorm
Aangezien de hoofdpersoon constant op zoek is naar zichzelf, heeft de auteur het boek logischerwijs vanuit het ik-perspectief geschreven. Volgens mij ontdekken we nergens zijn naam.
Het was soms wel lastig om zijn karakter te duiden. Dit kwam deels doordat hij zelf allerlei theorieën over zichzelf heeft waarvan je niet weet of die kloppen, maar ook doordat hij in de flashbacks alles herbeleeft maar tegelijkertijd wel commentaar levert op zijn ‘ik’. Af en toe sloten de gedachten van de her-belever iets te goed aan bij de handelingen die uitgevoerd werden (waar hij geen invloed op heeft); daardoor versmolten ze tot één persoon tot er weer vrij abrupt een vorm van reflectie komt op de persoon uit het verleden.
Dit leidde soms af, liet het me vragen stellen die me uit het verhaal haalden. Iets anders wat me ook uit het verhaal haalde, waren de schuin gedrukte gedachten. Naar mijn mening hebben deze vaak niet zo veel meerwaarde wanneer een verhaal vanuit de eerste persoon verteld wordt, omdat de gedachten al zo erg met de tekst doorweven zijn. Nu waren er soms halve zinnen schuingedrukt, terwijl de niet-schuin gedrukte (deel)zinnen eromheen ook gedachten waren. De auteur had verder wel een vrij eenvoudige schrijfstijl, wat gezien de complexiteit van het boek het lezen weer wat toegankelijker maakte.
Conclusie
Ziel zonder naam is een boek dat veel van de lezer vraagt: het verhaal is fragmentarisch en in niet-chronologische volgorde geschreven. Als je de puzzelstukjes eenmaal in elkaar geschoven hebt, is er een solide plot die een verrassende wending heeft genomen. Zeker de magisch realistische scènes hebben een mooie symboliek waarvan je pas na afloop inziet hoe de antwoorden waar zo naarstig naar gezocht wordt zich door het hele verhaal heen vlechten. Schalk heeft absoluut een knap debuut geschreven, al zouden wat minder zijlijntjes wellicht voor een iets prettigere leeservaring gezorgd hebben.
November 22, 2023
Tussen leven en dood
Zwaar bebloed, in een coma en zonder geheugen wordt een man met de grootst mogelijke spoed naar de trauma afdeling van een ziekenhuis gebracht. Zwevend tussen leven en dood, is hij genoodzaakt zijn herinneringen terug te halen om zich daarmee uit zijn schemertoestand te vechten.
Met meer vragen dan antwoorden, en met de aanwezigheid van een pratende teddybeer, beleeft hij een frustrerende zoektocht die een ware race tegen de klok blijkt te zijn. Lieve herinneringen aan zijn familie worden afgewisseld met gewelddadige beelden, die hem laten vrezen voor waar hij toe in staat is. Wie is hij als alle herinneringen terugkomen?
“Volg deze woorden, als jij er ook graag bij wilt horen.” Robin Schalk
Ziel zonder naam van Robin Schalk is een overweldigende thriller met een paranormaal randje.
Na het sluiten van dit boek met de mooie intrigerende cover, heb ik lang nagedacht over wat ik er over wilde vertellen. En dat had alles te maken met het feit dat de grootste kracht van dit verhaal, ook de grootste uitdaging is. De verwarrende toestand waar de hoofdpersoon in terecht is gekomen is minstens zo verwarrend voor de lezer. Het is knap dat de auteur het zo over weet te brengen, maar vooral in het begin heb je weinig benul van wat er precies aan de hand is. Gelukkig wordt dat in de loop van het verhaal wel allemaal duidelijk.
Robin Schalk heeft een toegankelijke stijl die de complexiteit van zijn verhaal op een gegeven moment alsnog goed te doorgronden maakt, en vanaf dat punt wordt zijn boek alsmaar spannender. Hij weet alles wat hij in het begin nog een beetje tussen de regels door laat zweven, goed bij elkaar te brengen tot een meeslepend en bij vlagen ontroerend geheel. De manier waarop de personages grotendeels op afstand worden neergezet is wat mij betreft precies in lijn met de uitstraling en het verloop van het verhaal. Daardoor krijg je uiteindelijk toch het gevoel dat het als geheel klopt.
Ziel zonder naam is een bijzonder boek dat een mysterieuze start uitbouwt naar een spannende verhaallijn die je even naar je toe moet laten groeien.
⭐️⭐️⭐️⭐️
Instagram: sheila_hjv_inbooks
Zwaar bebloed, in een coma en zonder geheugen wordt een man met de grootst mogelijke spoed naar de trauma afdeling van een ziekenhuis gebracht. Zwevend tussen leven en dood, is hij genoodzaakt zijn herinneringen terug te halen om zich daarmee uit zijn schemertoestand te vechten.
Met meer vragen dan antwoorden, en met de aanwezigheid van een pratende teddybeer, beleeft hij een frustrerende zoektocht die een ware race tegen de klok blijkt te zijn. Lieve herinneringen aan zijn familie worden afgewisseld met gewelddadige beelden, die hem laten vrezen voor waar hij toe in staat is. Wie is hij als alle herinneringen terugkomen?
“Volg deze woorden, als jij er ook graag bij wilt horen.” Robin Schalk
Ziel zonder naam van Robin Schalk is een overweldigende thriller met een paranormaal randje.
Na het sluiten van dit boek met de mooie intrigerende cover, heb ik lang nagedacht over wat ik er over wilde vertellen. En dat had alles te maken met het feit dat de grootste kracht van dit verhaal, ook de grootste uitdaging is. De verwarrende toestand waar de hoofdpersoon in terecht is gekomen is minstens zo verwarrend voor de lezer. Het is knap dat de auteur het zo over weet te brengen, maar vooral in het begin heb je weinig benul van wat er precies aan de hand is. Gelukkig wordt dat in de loop van het verhaal wel allemaal duidelijk.
Robin Schalk heeft een toegankelijke stijl die de complexiteit van zijn verhaal op een gegeven moment alsnog goed te doorgronden maakt, en vanaf dat punt wordt zijn boek alsmaar spannender. Hij weet alles wat hij in het begin nog een beetje tussen de regels door laat zweven, goed bij elkaar te brengen tot een meeslepend en bij vlagen ontroerend geheel. De manier waarop de personages grotendeels op afstand worden neergezet is wat mij betreft precies in lijn met de uitstraling en het verloop van het verhaal. Daardoor krijg je uiteindelijk toch het gevoel dat het als geheel klopt.
Ziel zonder naam is een bijzonder boek dat een mysterieuze start uitbouwt naar een spannende verhaallijn die je even naar je toe moet laten groeien.
⭐️⭐️⭐️⭐️
Instagram: sheila_hjv_inbooks
November 19, 2023
Een man wordt zwaargewond het ziekenhuis binnen gebracht. Hij belandt in een coma, maar tegelijkertijd bevindt hij zich in een wereld tussen leven en dood. Zijn geheugen is hij kwijt. Met de hulp van een pratende teddybeer probeert hij zich zijn leven te herinneren.
Dit boek begint met een spannende proloog. Dit zorgt ervoor dat je meteen in het verhaal zit en nieuwsgierig wordt naar wat er gebeurd is met de man. Daarna volgt de zoektocht naar zijn geheugen. Dit was wel spannend en interessant, maar ook ingewikkeld. Veel herinneringen spelen zich door elkaar af, in niet chronologische volgorde. Daarbij komen ook nog scènes waarbij het personage zich bevindt in een eeuwige leegte, een boomhuis met de teddybeer, een mysterieus doolhof en in het ziekenhuis waar hij in coma ligt. Al deze verschillende scènes, die niet uitgebreid verteld werden, maakten toch dat ik moeite had om verder te lezen, ondanks de aanwezige spanning. Gelukkig kwam er wel af en toe een herhaling voor van de verkregen herinneringen, zodat het boek toch nog te volgen bleef.
Naarmate het boek vordert, werd het wel beter. De herinneringen werden langer en duidelijker, en daarom ook beter te volgen. Hierdoor kwam ik terug in het verhaal en wou ik alleen maar doorlezen.
Wel was het moeilijk om een beeld van het personage te vormen. Dit komt voornamelijk omdat hij zelf ook niet weet wie hij is. Doordat ik zo benieuwd was naar antwoorden stoorde dit mij niet tijdens het lezen.
De verhaallijn zelf was goed. Hoewel het in het begin verwarrend was, is het mooi om te lezen hoe alles bij elkaar komt. Er zaten ook verrassende wendingen in en ik vond het nooit saai.
Ziel zonder naam is een spannend boek, waar je even in moet komen. Laat je zeker niet afschrikken door het ingewikkelde begin, want eenmaal daar voorbij is het verhaal zeker de moeite waard.
Dit boek begint met een spannende proloog. Dit zorgt ervoor dat je meteen in het verhaal zit en nieuwsgierig wordt naar wat er gebeurd is met de man. Daarna volgt de zoektocht naar zijn geheugen. Dit was wel spannend en interessant, maar ook ingewikkeld. Veel herinneringen spelen zich door elkaar af, in niet chronologische volgorde. Daarbij komen ook nog scènes waarbij het personage zich bevindt in een eeuwige leegte, een boomhuis met de teddybeer, een mysterieus doolhof en in het ziekenhuis waar hij in coma ligt. Al deze verschillende scènes, die niet uitgebreid verteld werden, maakten toch dat ik moeite had om verder te lezen, ondanks de aanwezige spanning. Gelukkig kwam er wel af en toe een herhaling voor van de verkregen herinneringen, zodat het boek toch nog te volgen bleef.
Naarmate het boek vordert, werd het wel beter. De herinneringen werden langer en duidelijker, en daarom ook beter te volgen. Hierdoor kwam ik terug in het verhaal en wou ik alleen maar doorlezen.
Wel was het moeilijk om een beeld van het personage te vormen. Dit komt voornamelijk omdat hij zelf ook niet weet wie hij is. Doordat ik zo benieuwd was naar antwoorden stoorde dit mij niet tijdens het lezen.
De verhaallijn zelf was goed. Hoewel het in het begin verwarrend was, is het mooi om te lezen hoe alles bij elkaar komt. Er zaten ook verrassende wendingen in en ik vond het nooit saai.
Ziel zonder naam is een spannend boek, waar je even in moet komen. Laat je zeker niet afschrikken door het ingewikkelde begin, want eenmaal daar voorbij is het verhaal zeker de moeite waard.
November 25, 2023
Vandaag is het mijn beurt in de blogtour.
Ziel zonder naam is het debuut van Robin Schalk. En zeker een interessant debuut.
Toen ik de cover zag met de titel werd mijn aandacht direct getrokken. Ziet er erg intrigerend uit. En die teddybeer? Wat doet ie op die cover? De teddybeer heeft een belangrijke rol in het verhaal. Waar staat ie voor?
Het gaat hier om een surrealistische psychologische thriller. Een bizar, mysterieus en spannend verhaal.
Het boek begint al gelijk spannend. Ook roept het allerlei vragen op waardoor je direct verder wilt lezen.
De man in coma moet zijn gedachten weer op orde zien te krijgen. In het begin is het allemaal zeer verwarrend. Zowel voor hem als de lezer. Echter wil je graag weten waar dit allemaal naartoe gaat. Het is wel een boek waar je je gedachten bij moet houden. Er gebeurt erg veel.
Het 2e deel wordt het iets rustiger en wordt er meer duidelijkheid geschept in het verhaal.
Wie is de man?
Een goed en interessant debuut. Interessante verhaallijn en plot. Origineel idee.
Ik ben zeer benieuwd naar meer van deze auteur.
Bedankt dat ik mee mocht doen Robin. Ik hoop meer van je te mogen lezen in de toekomst.
3.5 inge1970reads
Ziel zonder naam is het debuut van Robin Schalk. En zeker een interessant debuut.
Toen ik de cover zag met de titel werd mijn aandacht direct getrokken. Ziet er erg intrigerend uit. En die teddybeer? Wat doet ie op die cover? De teddybeer heeft een belangrijke rol in het verhaal. Waar staat ie voor?
Het gaat hier om een surrealistische psychologische thriller. Een bizar, mysterieus en spannend verhaal.
Het boek begint al gelijk spannend. Ook roept het allerlei vragen op waardoor je direct verder wilt lezen.
De man in coma moet zijn gedachten weer op orde zien te krijgen. In het begin is het allemaal zeer verwarrend. Zowel voor hem als de lezer. Echter wil je graag weten waar dit allemaal naartoe gaat. Het is wel een boek waar je je gedachten bij moet houden. Er gebeurt erg veel.
Het 2e deel wordt het iets rustiger en wordt er meer duidelijkheid geschept in het verhaal.
Wie is de man?
Een goed en interessant debuut. Interessante verhaallijn en plot. Origineel idee.
Ik ben zeer benieuwd naar meer van deze auteur.
Bedankt dat ik mee mocht doen Robin. Ik hoop meer van je te mogen lezen in de toekomst.
3.5 inge1970reads
August 8, 2024
In het begin is het even inkomen. Maar als je in het verhaal zit, wil je doorlezen tot je weet hoe het zit. Het einde is gewoon een regelrecht kippenvelmoment! Heel knap geschreven en echt een aanrader!
September 28, 2025
Kon er erg moeilijk in komen. Daarna moest je er echt de aandacht bij houden. Het vloog alle kanten op. Op het eind wilde ik het in 1 teug uitlezen. Het einde was best emotioneel en pakkend. Iets wat ik in ieder geval niet had verwacht. Zeker de moeite waard!
Displaying 1 - 13 of 13 reviews