สู่โลกใบใหญ่ นอกเปลือกไข่ของเธอ

by Fumie Kondō, 近藤 史恵, กนกวรรณ เกตุชัยมาศ (Translator)

ฟูมิเอะ คนโด ชวนนักอ่านออกท่องโลกกับฮารุกะ ฮตตะ
ผู้นำทัวร์มือใหม่ในการเดินทางครั้งแรกไปยังไอซ์แลนด์กับลูกทัวร์เก้าคน

แม้จะหลงใหลใฝ่ฝันในเรื่องเกี่ยวกับต่างแดนมาตั้งแต่เด็ก
แต่การเดินทางไปยังสถานที่ต่างๆในโลกของความเป็นจริง
กลับให้ประสบการณ์ต่างจากที่เธอเคยคิดไว้

การนำทัวร์ไปทริปสโลวีเนีย ปารีส ซีอาน ปักกิ่ง
และการต้องไปทำงานบนเกาะโอกินาวะในช่วงปี 2020
ทำให้ฮารุกะได้พบปะกับผู้คนต่างนิสัยใจคอ
ปัญหาระหว่างทางที่ต้องคอยแก้
ตลอดจนคำถามที่เกิดขึ้นกับตัวเองว่า
เธอคิดถูกหรือเปล่าที่เลือกทำงานอาชีพนี้

264 pages, Paperback

Published September 1, 2023

About the author

also known as:
Japaneses Profile: 近藤 史恵

Reviews

[Makmild · Rating 4 out of 5]

เวลาอ่านงานคนโดะที่มีสาวๆ เป็นตัวละครหลักทีไรมักจะมีความรู้สึกสองจิตสองใจเสมอ ใจนึงก็เข้าใจ ใจนึงก็รำคาญ ทำไมพวกเธอช่างคิดเล็กคิดน้อย และหยุมหยิมขนาดนี้นะ แต่จริงๆ เราหงุดหงิดเพราะเราก็เป็นผู้หญิงแบบในนิยายของคนโดะเปี้ยบ 🥹🤦🏻‍♀️ เรามีมุมเล็กๆน้อยๆ หยุมหยิมของแต่ละคนไม่เหมือนกัน เรื่องที่เราฟังแล้วหงุดหงิดใจ เรื่องที่ยอมไม่ได้ เรื่องที่ไม่ชอบใจของเราแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน มันเลยยิ่งทำให้เราอ่านงานคนโดะแล้วประทับใจ เพราะเขาเขียนเรื่องราวสิ่งละอันพันละน้อยในชีวิตมาให้เราอ่านเพื่อทำให้เราเข้าใจตัวเองกับผู้อื่นมากขึ้นนั่นเอง

ในเล่มนี้ เรื่องราวหลักเป็นของฮารุกะ หญิงสาวผู้นำทัวร์ อาชีพที่เหมือนคนโดะใส่มาเพื่อให้ตัวเอกได้เดินทางและสร้างอุปสรรคในชีวิต ขึ้นชื่อว่าผู้นำทัวร์มันคงคิดเล็กคิดน้อยไม่ได้อะ เพราะเจอร้อยพันแม่ แต่จะไม่คิดเลยก็ไม่ได้เพราะต้องเอาใจใส่ลูกทัวร์ทุกคนอย่างเท่าเทียมและสร้างประสบการณ์ที่อาจจะเป็นครั้งเดียวในชีวิตของลูกทัวร์ ช่างเป็นอาชีพที่ต้องใช้ทักษะสูงจริงๆ และคนโดะก็สร้างตัวละครฮารุกะได้ดีมากๆ

โดยเริ่มต้นเรื่องจากฮารุกะประสบการณ์เป็น 0 เพิ่งเริ่มต้นทำอาชีพใหม่ๆ และต้องรับมือกับเหล่าลูกทัวร์เจ้าปัญหาน้อยบ้างเยอะบ้าง แต่ต้องมีพวกมนุษย์ลุงป้าขี้เหยียดมาให้เราหน่ายใจและยิ้มอ่อนแทนฮารุกะทุกบทเสมอ จนดำเนินมาถึงบทสุดท้ายที่เป็นช่วงโควิด อาชีพทัวร์ก็รับบทเจ็บหนัก ฮารุกะก็ต้องโยกย้ายตัวเองอีกครั้ง ตอนเราอ่านก็แบบ เออ ลืมไปเลย ทั้งๆที่ผ่านไปไม่นานแท้ๆ แต่ปีนี้ปี 2023 โควิดมันแทบกลายเป็นโรคประจำถิ่นที่ใครๆ ก็เป็นและไม่อันตรายเท่าตอนมันมาใหม่ๆ เราเลยลืมไปเลยว่าผลกระทบครั้งนั้นมันแย่ขนาดไหน และตอนนี้ยังสร้างผลกระทบต่อเนื่องเปลี่ยนแปลงชีวิตใครไปอีกหลายคนตลอดกาล

ในส่วนของการท่องเที่ยว - ทำไมมาเรื่องนี้/ก็หนังสือท่องเที่ยว!! - เราเคยไปเที่ยวแบบเป็นทัวร์ แต่ไม่บ่อย เพราะไม่ค่อยชอบรู้สึกไม่อยากทำอะไรตามตาราง 555555 ไม่อยากตื่นเช้า ไม่อยากนั่งรถทัวร์นานๆ แต่จริงๆ การไปทัวร์นี่ดีคือเหมาะกับคนที่ไม่อยากทำอะไรเลย 55555 พอเราเริ่มเที่ยวเองบ้างเลยรู้ว่า อ่อ เราเหมาะกับการไปกับทัวร์มาก เพราะขี้เกียจคิดโปรแกรมเอง อ่านแล้วรู้สึกว่าเห็นใจหัวหน้าทัวร์มาก 🥹

เราคิดว่า เราน่าจะอ่านคนโดะเกือบครบทุกเล่มแล้ว 555555 (เอฟซีไม่ไหว) น่าจะเหลือแค่ซิตี้มาราทอนที่เป็นรวมนักเขียน ขอสรุปเลยว่า คนโดะชอบปารีสแหละ 55555555 เขียนถึงปารีสทีไรยาวทุกทีเลย สถานที่ท่องเที่ยวในเล่มนี้เราไม่เคยไปเลยสักที่ เคยไปแต่ปักกิ่ง (แบบทัวร์ด้วย กำแพงเมืองจีนเคยปีนแล้วเหนื่อยหน้าซีดจริง ขนาดไปตอน 20 ต้นๆนะ 😅) อ่านแล้วอยากไปเที่ยวจัง

[Chontiwat Udomsiripat · Rating 5 out of 5]

“อยากไปเที่ยวโว้ย !“ — นี่คือคำพูดของผมที่ตะโกนออกมาหลังจากอ่านหนังสือเล่มนี้จบ นี่ผมไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลยนี่นา ตลอด 4 เดือนให้หลัง เพราะมัวแต่นั่งเขียนวิทยานิพนธ์จนหมดพลังครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วผมก็นึกออกไว ๆ ว่างานของคุณฟูมิเอะ คนโด มีบางเล่มที่พาคนอ่านไปเที่ยวด้วยนี่ ผมเลยเลือกที่จะหยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาอ่าน

‘สู่โลกใบใหญ่ นอกเปลือกไข่ของเธอ’ เป็นนิยายที่คุณคนโดชวนนักอ่านมาท่องเที่ยวกับคุณไกด์ผู้น่ารักอย่าง ‘ฮารุกะ ฮตตะ’ ไกด์ผู้นำทัวร์มือใหม่ที่จะพาคุณไปยังไอซ์แลนด์, สโลวีเนีย, ปารีส, ชีอาน - ปักกิ่ง และเกาะโอกินาวะในปี 2020 โดยมีผู้ร่วมทริปเป็นตัวละครสร้างสีสันและสร้างความปวดหัวให้แก่คุณฮารุกะ

แต่เดิม คุณฮารุกะมีความฝันอยากจะเที่ยวรอบโลกเพราะเธอเป็นคนชอบเที่ยว เธอจึงสมัครเป็นไกด์นำทัวร์ซึ่งเป็นตำแหน่งพนักงานชั่วคราว ประกอบกับโลกแห่งความเป็นจริงกลับให้ประสบการณ์ที่แตกต่างจากความฝันของเธอไว้ นำมาซึ่งความสงสัยในตัวเองว่าอาชีพที่กำลังทำอยู่นั้นถูกต้องหรือไม่

พออ่านไปเรื่อย ๆ เราจะเห็นว่า คุณคนโดแกต่อต้านสภาวะอำนาจนิยมมากเลยนะ ในแต่ละตอนจะต้องมีคนแก่หัวโบราณทำตัวน่ารำคาญอยู่เรื่อยเลย พวกเขามีมายเซ็ตชายเป็นใหญ่ ล้าสมัย เช่น เวลาทำผิดแล้วไม่ยอมขอโทษ ตัวละครเหล่านี้เองที่คนอ่านต่างเอาใจช่วยให้นางเอกผ่านมันไปให้ได้ ทั้งเอ็นดู ทั้งสงสาร เป็นกำลังใจให้คุณฮารุกะมาก ๆ และคุณคนโดเองยังเปรียบเทียบสังคมญี่ปุ่นกับสังคมโลกได้อย่างเฉียบคมด้วย

ถ้าถามว่าให้ไปเที่ยวไหนถ้าเลือกสถานที่ได้เฉพาะในเล่ม ผมเลือกไอซ์แลนด์กับสโลวีเนีย เพราะน่าไป อยากดูแสงเหนือและอยากดูเมืองในแถบยุโรปตะวันออก ส่วนฝรั่งเศส จีน และโอกินาวะนี่พักก่อน ถ้าให้ไปฟรีก็ไปแหละ แต่ถ้าไปแบบเสียเงินนี่อาจจะยังน้า

ผมขอทิ้งท้ายด้วยคำพูดของคุณฮารุกะ

"ฉันก็เหมือนกับไข่ในเปลือกที่กลิ้งหลุน ๆ เดินทางไปเรื่อยๆพร้อมกับเปลือกที่เต็มไปด้วยรอยร้าว ไม่อาจเป็นส่วนหนึ่งของโลกนอกเปลือกไข่ได้อย่างแท้จริง คุณมิยากิเคยกล่าวไว้เช่นนั้น และฉันก็เข้าใจความรู้สึกของเธอดี
แต่หากไม่มีรอยร้าว ก็จะไม่สามารถกระโจนสู่โลกภายนอกได้ไม่ใช่หรือ แม้ไม่อาจเป็นส่วนหนึ่ง แต่สิ่งที่ทำให้เปลือกของฉันมีรอยร้าวก็คือโลกภายนอกนั่นเอง ไม่ผิดจากนี้"

เราล้วนเหมือนเปลือกไข่ ที่รอวันมีรอยร้าว ไข่ที่มีรอยร้าว ไม่ได้หมายความว่าไข่ใบนั้นจะไม่มีคุณค่า

ยิ่งรอยร้าวเยอะ เรายิ่งเเข็งแกร่ง อย่าได้กลัวไปเลย

[gam s (Haveyouread.bkk) · Rating 4 out of 5]

★★★★ สี่ดาวเต็มแบบจุกๆ ชอบมากเลย อ่านแล้วยิ้มปากฉีก

นี่เป็นเล่มที่สามของคนโดะเซ็นเซย์ที่ได้อ่านในปีนี้ อ่านจบเล่มในวันเดียวอีกแล้วเพราะมันอ่านง่ายแล้วก็น่ารัก ทุกปัญหามีทางแก้แบบเพื่อนหญิงพลังหญิง อ่านแล้วรู้สึกเย็นใจมากๆ อ้อ เล่มนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับการท่องเที่ยวเช่นเคย (คล้าย ๆ เรื่องกระเป๋าเดินทางสีฟ้า) ซึ่งนี่ว่ามันเหมาะกับคนชอบเที่ยวมากๆ เดาว่าอจ.เองก็น่าจะเดินทางเยอะ เวลาเขียนอะไรแบบนี้เลยรู้สึกเป็นธรรมชาติดีจัง อ่านแล้วเหมือนได้เดินทางไปด้วยกันกับตัวละคร (ทั้งในแง่ของการเติบโตและเดินทางจริงๆ)

เล่มนี้เป็นเรื่องของฮารุกะ ไกด์ป้ายแดงที่เพิ่งเริ่มทำงานไม่นาน ได้ประเดิมด้วยการไปนำเที่ยวที่ไอซ์แลนด์ จะว่าไปเรื่องนี้คือเรื่องสั้นที่ต่อกันเป็นเรื่องยาวอีกแล้ว เพราะแบ่งบทตามประเทศที่ฮารุกะนำเที่ยวไปเรื่อย ๆ ประมาณสี่บท แล้วก็มีบทที่ห้าเป็นบทส่งท้าย ด้วเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันสักเท่าไหร่

จะว่าไปก็หยิบมาอ่านได้ถูกเวลาจัง เพราะเมื่อวันก่อนเพิ่งจิบเบียร์คุยกับเพื่อน ทั้งเรื่องชีวิตการทำงานที่เป็นหนึ่งในประเด็นของหนังสือ (การเอาสิ่งที่ตัวเองชอบมาทำเป็นงาน มีราคาที่ต้องจ่าย) และการเดินทางไปตามที่ต่างๆ พอได้มาอ่านเล่มนี้เลยทำให้ยิ่งมีแรงบันดาลใจให้ออกเดินทางต่อไปเรื่อย ๆ จริงๆแล้วเราเป็นคนเที่ยวเอง เที่ยวคนเดียวมาตั้งแต่ตอนอายุ 17 (ซึ่งเราไปแลกเปลี่ยนที่ไอซ์แลนด์ - บังเอิญเข้ากับเนื้อเรื่องเป็นบ้า 555) หลังจากนั้นมีอะไรก็แบกเป้ไปเอง ลุยบ้างสบายบ้างแล้วแต่อารมณ์ ไม่ก็รวมกลุ่มกันไปกับเพื่อนหรืออะไรแบบนั้น แล้วไปจ้างคนขับรถหรือไกด์ที่ดาบหน้าเอา เป็นแบบนี้มาตลอดสิบกว่าปี เลยไม่ค่อยได้ทันคิดถึงการเที่ยวแบบทัวร์เท่าไหร่

[จริงๆเคยไปทัวร์ทริปนึงของ ป. โท คือไปที่จีน มันก็สะดวกดี แต่อาหารที่เขาจัดหาให้มันไม่อร่อยเลย 5555 และช่วงที่สนุกที่สุดที่จำได้ก็คือ ช่วงฟรีสไตล์ที่แอบออกไปเดินเล่น หาของกินเองกับเพื่อน ๆ ก็เลยคิดว่าการเที่ยวทัวร์มันไม่เหมาะกับคนรักอิสระแบบเราจริงๆนั่นแหละ ...]

เล่ามาตั้งยาว เราแค่พยายามจะบอกว่า พอได้มาอ่านเล่มนี้ก็เลยได้ข้อคิดบางอย่างที่เคยมองข้ามอยู่เหมือนกันเพราะนางเอกเป็นไกด์ โปรแกรมทัวร์ที่สร้างมามันก็เพื่อเอาไว้ตอบโจทย์บางอย่างของผู้เที่ยวนั่นแหละ (เช่นเรื่องภาษา หรือปัจจัยเรื่องอายุ ความสะดวกสบาย หรือการเที่ยวทัวร์ก็เป็นการสานสัมพันธ์รูปแบบหนึ่งระหว่างคนรัก/คนในครอบครัว) จู่ๆก็มีความคิดขึ้นมาว่า จริงๆแล้วแก่ตัวไปเราก็อาจจะอยากเที่ยวแบบกรุ๊ปทัวร์ก็ได้นะ (ไม่ก็ถ้าไปภูฏาน หรือเกาหลีเหนือ ไรงี้) มันทำมาเพื่อความสะดวกสบาย หรือถ้าเป็นทัวร์ที่มันถูก curate ขึ้นมาเพื่อสนองความ niche ของเราอะไรแบบนั้นก็คงจะดีเหมือนกัน โอเค เริ่มเปิดใจกับการซื้อทัวร์ไปกับคนอื่น 5555

แน่นอนว่าเรื่องเกิดในกรุ๊ปทัวร์ แปลว่านางเอกเลยต้องเข้าไปพบกับคนหลายประเภทที่เจอปัญหาแบบชีวิตคนธรรมดาแต่ชวนให้เราได้คิดและทำความเข้าใจไปพร้อมๆกันมากๆ เราชอบที่ตัวละครมักจะอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ไม่แน่ใจกับทางที่ตัวเองเลือกเดินหรืออะไรแบบนั้น ดูเป็นปัญหาระดับชาติที่เราอ่านแล้วก็สบายใจดีว่าสิ่งที่เผชิญอยู่มันไม่ได้มีแต่เรา คิดเลยว่า อจ.คนโดะ ฉลาดแยบยลมาก สะท้อนสังคมญี่ปุ่นได้พร้อมๆกับการเขียนเรื่องการเดินทางไปยังประเทศอื่น แถมยังเหมือนยืมปากตัวละครวิจารณ์คนอิกนอแร้นบางจำพวกได้อีก ทั้งหมดทั้งมวลถูกใส่เข้ามาในแพคเกจจิ้งที่สนุกและย่อยง่าย โคตรเริ่ด!

จริงๆแล้วบทที่ชอบที่สุด (อย่างน่าประหลาดใจ) คือบทที่ห้า ที่โอกินาวา เพราะชอบความสัมพันธ์ของฮารุกะกับเพื่อนใหม่จังอะ ที่ชอบรองลงมาคือบทที่ไปเที่ยวสโลวีเนีย เพราะอยากไปยุโรปตะวันตกมาก ๆ บทที่ไปไอซ์แลนด์ก็ดี ส่วนปารีสก็อยากไป แต่เพราะเป็นงานของ อจ.คนโดะ เลยคิดอยู่แล้วว่าจะต้องมีเรื่องเกี่ยวกับที่นี่ เลยไม่ค่อยตื่นเต้นตอนอ่าน 555

เอาเป็นว่าอ่านเถอะ สนุก อ่านแล้วคิดถึงเพื่อน ทั้งเพื่อนที่อยู่ไกลกันแล้วเราอยากไปเยี่ยมหา แล้วก็เพื่อนคนนึงที่เคยทำบ.ทัวร์ที่ญี่ปุ่นเหมือนฮารุกะจังเลย 5555 จะว่าไปเล่มนี้มีน้องให้ยืมมา แต่ก็คิดว่าอยากซื้อเป็นของขวัญให้เพื่อนที่ชอบเที่ยวเหมือนกันจัง ถ้าอ่านแล้วน่าจะเอนจอยนะ เนี่ย เห็นมะ เป็นหนังสือเล่มเล็กๆที่ชวนให้คิดถึงเรื่องราวรอบตัวที่หลากหลายดีจัง

ปล. ชอบตอนที่บอกว่า ถึงเที่ยวทะลุแค่ไหน สุดท้านเราก็แค่คนเดินทาง อาจจะไม่ได้มารู้หรือเข้าใจคนที่อยู่ในเมืองนั้นๆได้ขนาดนั้นอย่างแท้จริง แปบๆก็ต้องกลับแล้ว พอคิดแบบนี้ก็รู้สึกเหงาๆนิดหน่อย เพราะมันก็คงเป็นแบบนั้นจริง ๆ นั่นแหละ

[Mook Woramon · Rating 4 out of 5]

เรื่องเล่าจากฮารุกะสาวผู้รักการเดินทางเลยตัดสินใจมาเป็นไกด์
แต่การทำสิ่งที่ชอบมาเป็นอาชีพก็อาจไม่ได้ราบรื่นเสมอไป เผลอ ๆ อาจจะพาลเกลียดเอาได้ 🛩️🛩️

ฮารุกะได้เดินทางไปหลาย ๆ ประเทศ ทำความรู้จักสถานที่ใหม่ ๆ พบปะผู้คนใหม่ ๆ
แต่การเป็นไกด์ไม่ได้มีแค่ความสนุกเพียงอย่างเดียว ฮารุกะต้องรับมือกับลูกทัวร์หลากหลาย คอยแก้ปัญหาเฉพาะหน้า
ขณะเดียวกันฮารุกะก็ทำความเข้าใจตัวเองไปพร้อม ๆ กัน
ทำอย่างไรถึงจะรักษาสมดุลระหว่างสิ่งที่ชอบกับอาชีพไว้ได้

เล่มนี้ยังคงไว้ซึ่งสไตล์ของผู้เขียน หญิงสาวผู้หลงรักการเดินทาง ความสับสนในชีวิต คิดเล็กคิดน้อย ตัวเล็กตัวน้อย ละเมียดละไมไปเรื่อย ๆ

[Le Gongdong Blur · Rating 4 out of 5]

ฮารุกะ ฮตตะ ผู้หลงรักการเดินทาง เลยมาทำอาชีพผู้นำทัวร์เที่ยวต่างประเทศ แบบมือใหม่ไร้ประสบการณ์ แต่อาชีพที่เธอคิดว่าฟ้าประทานก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่ฝัน เพราะต้องมาคอยแก้ปัญหา รับมือกับลูกทัวร์หัวจะปวด มนุษย์ลุงมนุษย์ป้าวีนฉ่ำ ที่โผล่มาทุกทริป คือรู้สึกตัวเองโชคดีเลย ที่ทัวร์ที่เคยไปมีแต่คนแปลกหน้าที่นิสัยโคตรน่ารัก 😂

สำหรับเราเล่มนี้ไม่ได้เป็นความสบายใจ เหมือนเล่มอื่นๆ ของ อ.คนโด ที่อ่านแบบปล่อยใจจอยๆ เพราะมีการพูดถึงประเด็นสังคม, การเปรียบเทียบวัฒนธรรม, สังคมชายเป็นใหญ่, คนที่ชอบตัดสินคนอื่น, การงาน รวมถึงชีวิต เราชอบการตั้งคำถามที่ว่า ถ้าเราเอาสิ่งที่ชอบ มาทำเป็นอาชีพหลักมันจะดีจริงๆ ใช่มั้ย (เพราะจากประสบการณ์ของตัวเราเอง รวมถึงคนรอบตัวหลายคน ที่เอาสิ่งที่รักมาทำเป็นงาน ผ่านวันเวลาถูกโบยตี จากสิ่งที่รักก็กลายเป็นสิ่งที่เกลียดไปเลย เศร้าจังแฮะ) การได้อ่านเล่มนี้เลยเหมือนได้กลับมาทบทวนคุยกับตัวเองดี

เราชอบตัวละครแต่ละตัวที่ใส่มาในเล่มนี้นะ มีทั้งแสนดี คนที่ตรรกะบ้งๆ จนอยากตะโกนว่า นี่มัน 2024 แล้วค่าา หยุดด!! แต่คนแบบนี้มันก็มีอยู่จริงๆ เพราะประสบการณ์ กับสังคมที่เติบโตมาทำให้เขาเป็นคนแบบนี้ ก็พอเข้าใจได้ (แต่ก็น่าด่าอยู่ดี) รวมถึงตัวของ ฮารุกะ ตัวเอกของเราที่ก็ไม่ได้สมบูรณ์อะไร ยังมีความไม่มั่นใจ ความอิจฉา บางเรื่องยังแอบเก็บมาคิดเล็กคิดน้อยทั้งที่ปล่อยไปก็ได้ อืมม ดูมีความเป็นมนุษย์ดีจังแฮะ

แอบเสียดายที่เล่มนี้เน้นไปที่ลูกทัวร์เจ้าปัญหา บางตอนอ่านไปกำลังเริ่มอิน ก็เหมือนโดนตัดจบแบบง่ายๆ ซะงั้น ส่วนข้อมูลสถานที่ท่องเที่ยวประเทศที่ไปก็พูดถึงไม่ค่อยเยอะ บางประเทศเล่าถึงแค่จึ๋งเดียวเอง แต่ใดใดคือ สโลวีเนียน่าไปมากก เปิด google หารูปป้ายยาตัวเองฉ่ำ 😂

[Luk-Wa · Rating 4 out of 5]

ตอนเด็กๆอยากจะเป็นไกด์มากๆเหมือนฮารุกะเลย เพราะความคิดว่าจะได้ท่องเที่ยวไปทั่วโลกก็น่าตื่นเต้นมากๆละ แต่ไปๆมาๆก็ไม่ได้เป็น แต่ตัวเองรักการเดินทางมากๆ ได้แบคแพ็คไปเที่ยวเองหลายประเทศจนถึงปัจจุบันเลย

ส่วนตัวเคยไปกับทัวร์แค่3-4ครั้ง ก็ได้อีกฟิลนึงนะ ตรงที่สบายไม่ต้องคิ��อะไร ประทับใจทุกทริป ไกด์ดูแลดีด้วย ยังไม่เคยเจอประสบการณ์ผู้ร่วมทัวร์งี่เง่าแบบในหนังสือเล่มนี้นะ อ่านแล้วสงสารหัวหน้าไกด์มากๆ

เราชอบตอนสโลวีเนียมากๆ เป็นประเทศเล็กๆในยุโรปที่อาจไม่ได้เป็นที่รู้จัก แต่น่าไปเยือนมากๆเลย พออ่านจบแล้วอยากจองตั๋วไปเลยล่ะ

อยากอ่านหลายๆทริปมากกว่านี้ รู้สึกไม่จุใจ อยากให้มีภาคต่ออีกจังเลย

[eve · Rating 4 out of 5]

น่าแปลกที่หนังสือของคุณคนโดมักจะทำให้เรารู้สึก relate เสมอ ตั้งแต่กระเป๋าเดินทางสีฟ้า หรือไม่ก็เรื่องสั้นใน City Marathons หรือแม้กระทั่งเล่มนี้ — ทั้งเนื้อเรื่อง setting ของเรื่อง และเส้นเรื่องที่ดำเนินพาเราไป

“สู่โลกใบใหญ่นอกเปลือกไข่ของเธอ” เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นที่มีตัวเอก ฮารุกะ เป็นศูนย์กลางดำเนินเรื่อง เธอประกอบอาชีพผู้นำทัวร์หรือไกด์ ซึ่งเป็นอาชีพในฝัน แน่นอนว่าพอเป็นคุณคนโดแล้ว เราจะได้เดินทางท่องเที่ยวกับในสถานที่ต่าง ๆ มากมาย ยิ่งตัวเอกเป็นไกด์ เราจะยิ่งได้ไปในอีกหลาย ๆ ที่ที่ไม่เคยไป

ตอนเขียนรีวิวนี้ทำให้เรานึกถึงคาเฟ่ลูส ที่เจ้าของคาเฟ่เป็นคนชอบเดินทาง เมื่อเดินทางไปในที่ต่าง ๆ ก็จะเอาแรงบันดาลใจจากขนมและเครื่องดื่มของประเทศที่ได้ไปเยือน มาทำเป็นสินค้าขายในคาเฟ่ของตัวเอง คุณคนโดเองก็น่าจะเป็นอีกคนหนึ่งที่รักการเดินทางแหละ ดูแล้ว

ในส่วนของฮารุกะในเรื่องนี้ ก็ได้ออกเดินทางนำพาลูกทัวร์ไปในประเทศต่าง ๆ และแน่นอนว่าการเป็นไกด์นำเที่ยวนั้นไม่ใช่เพียงนำเที่ยวอย่างเดียว แต่ต้องคอยรับผิดชอบในทุก ๆ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทั้งที่ตัวเองก่อ (ส่วนมากก็ไม่ได้ก่อ) และที่ตัวเองไม่ได้ก่อ

ตัวเราเองตั้งแต่เด็กจนโต คุ้นเคยกับการท่องเที่ยวไปกับกรุ๊ปทัวร์ดี ด้วยเหตุผลทางธุรกิจของที่บ้าน เลยมีโอกาสได้เดินทางไปกับกรุ๊ปทัวร์บ่อยมาก ช่วงที่เดินทางถี่ ๆ เลยคือประมาณปีละ 3-4 ครั้ง เราคุ้นเคยกับบรรยากาศการเดินทางเป็นหมู่คณะมาโดยตลอด นัดเจอกันที่สนามบิน แจกแท็กกระเป๋า เดินทาง ขึ้นรถบัส นั่งกินอาหารเป็นหมู่คณะ เดินตามธง และอีกมากมายนับไม่ถ้วน บอกตรง ๆ มันเป็นประสบการณ์ที่ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร หนำซ้ำยังสบาย ไม่ต้องคิดเยอะ (แย่ตรงที่ต้องตื่นเช้าและนั่งรถทีละหลายชั่วโมงนั่นแหละ)

พอเราเติบโตขึ้นมา มีโอกาสได้เดินทางไปเที่ยวต่างประเทศด้วยตัวเองโดยไม่พึ่งทัวร์ ก็กลับพบว่า เออ มันก็ดีเหมือนกันนะ ดีมาก ๆ ด้วยที่เราดีไซน์ทุกอย่างได้เองหมดเลย อยากนอนไหน เที่ยวไหน กินอะไร ดูอะไร ตื่นกี่โมงก็ได้ นอนดึกแค่ไหนก็ได้ แต่ก็ตามมาด้วยการที่ต้องวางแผนให้ดี ซึ่งมันก็สนุกไปอีกแบบ มีข้อดีข้อเสียแตกต่างกัน

บรรยากาศในเรื่องนั้นเราคุ้นเคยดี และสงสารฮารุกะที่จะต้องมาจัดการเรื่องไม่เป็นเรื่อง (ปัญหาเฉพาะหน้าเกิดได้ทุกเมื่อ และหัวหน้าทัวร์ก็คือคนที่ลูกทัวร์ทุกคนต่างต้องการจะพึ่งพา) อีกทั้งยังต้องมาเป็นสนามอารมณ์ให้แก่ลูกทัวร์บางคนที่อ่าน ๆ ไปก็น่าหัวเสียหัวร้อนไปกับการกระทำและความคิดที่ดูยังไงก็ไร้มารยาท เราว่าฮารุกะในฐานะไกด์มือใหม่ที่เพิ่งจะเริ่มออกเดินทางนำทัวร์ได้ไม่นาน รับมือได้ดีในสถานการณ์ที่เกิดขึ้น อีกทั้งยังมีการมองโลกในแง่ที่ไม่ได้ดีมาก มีการถกเถียงในใจ (เถียงนอกใจไม่ได้ งานไกด์คืองานบริการอะเนอะ ตามน้ำในหน้างานไปก่อน) และยังมีความชัดเจนในการเป็นหัวหน้าทัวร์ด้วย

เราว่าตัวเราเองกับฮารุกะมีอะไรบางอย่างที่เหมือนกัน ด้วยความที่เราเดินทางท่องเที่ยวมาตั้งแต่เด็ก ได้สัมผัสถึงการนำทัวร์โดยหัวหน้าทัวร์มากฝีมือ ส่วนใหญ่แล้วเราจะเจอหัวหน้าทัวร์เจ้าประจำที่บริษัทเรียกใช้บริการ มีทั้งฝีไม้ลายมือในการพูดคุย เล่าเรื่องราวประวัติศาสตร์ได้สนุก อัธยาศัยดี มีอารมณ์ขัน และแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าได้เก่ง ทำให้เราเกิดความสนิทสนมและรู้สึกอยากทำอาชีพนี้ตั้งแต่เด็ก ๆ แต่เรามักจะได้ยินพี่ ๆ ไกด์พูดให้ฟังเสมอว่าเหนื่อยมาก และอย่าทำเลย เพราะอาชีพนี้เป็นอาชีพที่ไม่อยู่กับที่ เดินทางตลอด และต้องตื่นก่อนนอนทีหลัง ต้องเช็คว่าลูกทัวร์ทุกคนเข้าห้องเรียบร้อยไม่มีปัญหา ตัวเองถึงจะได้พักผ่อน แต่เข้าห้องก็เท่ากับต้องเตรียมงานของวันพรุ่งนี้ต่อ กว่าจะได้นอน ไหนจะต้องตื่นแต่เช้ามารอลูกทัวร์ เผื่อมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นอีก

แต่จนถึงกระนั้นเราก็ยังไม่ลดหลั่นความต้องการที่จะเป็นไกด์ลง จนกระทั่งเดินทางไปเรื่อย ๆ ก็รู้สึกว่าจริง ๆ แล้วเราคงแค่ชอบเดินทางแหละ ไม่ได้ชอบในการทำงานบริการแบบที่ไกด์เค้าทำกัน การเป็นไกด์หรือหัวหน้าทัวร์นั้นได้เดินทางก็จริง แต่ก็คงไม่ได้ท่องเที่ยวหรือดื่มด่ำอะไรมากมาย แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว (อีกความคิดหนึ่งเคยอยากเป็นแอร์เพราะจะได้เดินทางท่องเที่ยว แต่คิดอีกที เราไม่ได้มีจิตใจรักในการบริการขนาดนั้น ถ้าเจอแขกเรื่องมาก เราอาจจะโดนรีพอร์ทก่อนใครเพราะสีหน้าจะบ่งบอกถึงอารมณ์ตอนนั้นทันที เก็บสีหน้าไม่เป็นซะด้วย 55555555) — เหมือนมาเล่าเรื่องความฝันวัยเด็กแทนการรีวิวหนังสือเลยแฮะ

ฮารุกะได้ออกเดินทางไปหลาย ๆ ประเทศ ทั้งไอซ์แลนด์ สโลวีเนีย จีน และที่ขาดไม่ได้คือกรุงปารีสแห่งประเทศฝรั่งเศส คุณคนโดอยู่ที่ไหน ตรงนั้นจะต้องกลายเป็นปารีสไปเสียให้ได้

คุณคนโดและฮารุกะพาพวกเราออกไปยังสถานที่ landmark ของประเทศ/เมืองต่าง ๆ ที่ทัวร์มักจะพาไปเยือน เที่ยวทัวร์ = สถานที่ท่องเที่ยวหลัก อาจจะไม่ได้มีเวลาเดินเที่ยวกินบรรยากาศอะไรมากมาย แต่ว่าจะได้เก็บแลนด์มาร์กต่าง ๆ ที่มีชื่อเสียงแน่นอน

คุณคนโดยังเก่งเรื่องการเชื่อมโยงเรื่องราวสั้น ๆ ให้เข้ากันได้ดีเหมือนเดิม ในหนึ่งตอนสั้น ๆ แฝงเรื่องราวของลูกทัวร์แต่ละคนเอาไว้ บวกกับการที่เราจะต้องมาลุ้นกันว่าฮารุกะจะรับมือกับหนึ่งวันพันเรื่องราวของลูกทัวร์แต่ละคนยังไง ปัญหาเฉพาะหน้าอย่างเรื่องอากาศหรือแม้กระทั่งเรื่องกระเป๋าหาย ตัวเราเองเจอมาหมดแล้ว เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะเกิดจากปัจจัยที่เราควบคุมไม่ได้ หากแต่ลูกทัวร์ของฮารุกะต้องการให้ปัญหานั้นถูกแก้ไขโดยเร็วราวกับว่าฮารุกะเป็นธานอสซะงั้น เราเองบางทีก็อยากให้ฮารุกะเดินออกไปเที่ยวคนเดียวซะให้มันจบ ๆ ปล่อยลูกทัวร์เรื่องมากไว้ตรงนั้นแหละ

แต่ถ้าเทียบกับหลาย ๆ เล่มของคุณคนโดที่เราเคยอ่าน เราว่าเราชอบเล่มนี้มากกว่าเล่มอื่น ๆ (แต่ก็เทียบไม่ได้ซะทีเดียว เพราะตอนอ่านคาเฟ่ลูสเราก็ชอบมาก แต่เสียใจ ลืมไปแล้วว่าชอบเพราะอะไร ตอนนั้นยังไม่ได้เริ่มเขียนรีวิว แง) — คุณคนโดยังคงแฝงความเป็น feminist เบา ๆ เอาไว้ในเล่ม ให้ตัวละครหลักเป็นผู้หญิง และเสียดสีสังคมญี่ปุ่น (แบบเบา ๆ) ถึงความเป็นปิตาธิปไตยที่เกิดขึ้นในสังคม คำพูดจาดูถูกเพศหญิง การกระทำ และอื่น ๆ คุณคนโดเขียนออกมาได้ไหลลื่นและทำให้ปัญหาเหล่านั้นถูกแก้ไขได้อย่างง่ายดายเสมอ

การออกเดินทางท่องเที่ยวไปยังสถานที่ต่าง ๆ สำหรับบางคนอาจจะเป็นเรื่องธรรมดา ที่ประเทศนั้น ประเทศนี้ก็เคยไปมาแล้ว ที่นี่ก็เคยเห็นแล้ว อันนี้ก็เคยกินแล้ว — เราชอบมุมมองของฮารุกะที่ว่า การเดินทางมาเที่ยวในครั้งนี้ของลูกทัวร์ของเธออาจจะเป็นครั้งแรกก็ได้ เธอเลยตั้งใจจะทำให้การท่องเที่ยวและการนำทัวร์ในทุก ๆ ครั้งของเธอนั้นออกมาดี น่าประทับใจ และเป็นความทรงจำที่ดีให้แก่ลูกทัวร์ทุกคนที่เธอได้ให้บริการ

งานบริการมันก็มีข้อดีและข้อเสียต่างกันเนอะ — เราเองก็ยังคงชอบเดินทางเหมือนเดิม แต่ขอเป็นไปใน position ของนักท่องเที่ยวแล้วกัน รูปแบบในการเดินทางที่ชอบอาจจะเปลี่ยนไปตามกาลเวลา แต่ยังไงแล้วการได้ออกเดินทางไปเปิดโลกกว้าง ได้เห็นอะไรใหม่ ๆ ทำกิจกรรมที่ไม่เคยทำ กินอาหารที่ไม่เคยกิน ก็จะยังเป็นสิ่งที่ทำให้เรามีความสุขได้เสมอ — ออกเดินทางกันเถอะ

[Kanyada Kongtrakool · Rating 4 out of 5]

ใครที่เคยอ่านหนังสือของ ฟูมิเอะ คนโด น่าจะชอบความสบายๆของภาษาที่ใช้ และเรื่องราวที่เข้าถึงง่าย เช่นเดียวกับหนังสือ สู่โลกใบใหญ่ นอกเปลือกไข่ของเธอ เล่มนี้ค่ะ

หนังสือเล่มนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับอาชีพผู้นำทัวร์ อ่านแล้วรู้สึกเหมือนเราเป็นหนึ่งในคณะลูกทัวร์ ที่ตัวเอกของเรื่อง “ฮารุกะ ฮตตะ” พาไปเที่ยวในที่ต่างๆ ได้ทั้งความรู้เกี่ยวกับประเทศนั้นๆ สภาพบ้านเมือง อาหาร และความเป็นอยู่ จนรู้สึกอยากไปเห็นด้วยตาจริงๆเลย (ส่วนตัวชอบตอน โครเอเชีย สโลวีเนีย มากที่สุด)

ในแต่ละตอน จะมีเรื่องราวปัญหาในการเดินทางแต่ละครั้ง ที่ต้องแก้กันไปตามสถานการณ์ ทั้งลูกทัวร์ที่น่าหงุดหงิด กระเป๋าหายบ้าง หรือเรื่องความสัมพันธ์ของคน ทำให้เนื้อเรื่องตื่นเต้นขึ้นมากกกว่าจะเป็น travel guide

เป็นหนังสือ feel good ที่สามารถอ่านได้รวดเดียวจบค่ะ

[moomooread · Rating 5 out of 5]

ชอบมากกกกก แบบก.ไก่ล้านตัว ตอนแรกไม่คิดว่าจะหยิบเล่มนี้มาอ่านด้วยซ้ำ เพราะชื่อเรื่องไม่ได้น่าดึงดูดสักเท่าไหร่ แต่พออ่านแล้วรีเลทกว่าที่คิดเยอะมาก ปีนี้เราไปเที่ยวมาหลายที่ และกำลังคิดว่าจะใช้บริการพวกทัวร์ท่องเที่ยวอยู่เลย แต่ก็ยังกังวลหน่อยๆ พอมาอ่านเล่มนี้กลับทำให้อยากไปเที่ยวกับทัวร์มากขึ้นซะงั้น

เล่มนี้เราเรื่องผ่านมุมมองของฮารุกะที่เป็นไกด์ของบริษัททัวร์ คุณคนโดะนักเขียนถ่ายทอดทั้งความตื่นเต้น กังวลใจ อิ่มเอมใจที่ได้มาระหว่างการทำงาน การรับมือกับลูกค้าประสาทแดกทั้งหลายแหล่ออกมาได้ดีมาก ทุกตัวละครเหมือนไม่ได้ประดิษฐ์ แต่เป็นคนจริงๆ เรื่องราวหลากอารมณ์แต่มวลรวมยังทำให้รู้สึกอุ่นใจหลังอ่านจบนี่เราว่าเป็นเสน่ห์ของงานเขียนคุณคนโดะได้เลยมั้ง

และแน่นอนว่ายังแทรกเรื่องปัญหาสังคมญี่ปุ่นในมุมที่คนญี่ปุ่นเองคงเหนื่อยใจรวมถึงความทุกข์ใจของคนในเจนหลังๆ แทรกมาด้วยเหมือนทุกเล่ม หรือว่าเพราะแทรกเนื้อหาพวกสภาพสังคมเลยทำให้เล่มนี้มันสมจริงยังไงไม่รู้555555555555

[Smi Rizen · Rating 5 out of 5]

เหมือนได้ออกเดินทางไปกับตัวละคร ชมสถานที่ต่างๆ รวมถึงวัฒนธรรมของที่นั่น และได้สัมผัสถึงอาชีพผู้นำทัวร์ (มือใหม่) ที่น่าลุ้นและต้องเอาใจช่วยอยู่ตลอด อ่านแล้วอยากออกนอกเปลือกไข่บ้างจัง

[Menett · Rating 5 out of 5]

อ่านแล้วรู้สึกเหน็ดเหนื่อยไปกับอาชีพหัวหน้าทัวร์ ชื่นชมความสามารถของนางเอกมากๆๆ ต้องใช้ไหวพริบและพลังใจในการแก้ไขปัญหาและรับมือกับสถานการณ์ต่างๆ

และยังชอบที่นางเอกสามารถหาแง่ดีในชีวิตได้ในช่วงที่ยากลำบาก

[Ai Buggs · Rating 5 out of 5]

旅行代理店でガイドをする女の子の話、旅行好きとガイドをするというのは当たり前だけど全く違う。自分の常識が行く先の国でも、それから一緒に行く人とも通じるわけじゃない。

[Anness · Rating 3 out of 5]

ได้ฤกษ์อ่าน ‘สู่โลกใบใหญ่ นอกเปลือกไข่ของเธอ’ งานเขียนแปลไทยเล่มล่าสุดของคุณฟูมิเอะแล้ว คุยกับชาวนักอ่านสลิ่มคุณฟูมิเอะมารู้สึกเหมือนกันว่าแต่ละตอนมันสั้นๆ ไปหน่อย และไม่ค่อยสมูธๆ เท่าไหร่ พอเหมือนจะอินๆ ก็ตัดฉับไปแล้ว แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ยังชอบความเฟมินิสต์ที่เขาตั้งใจใส่มา รวมถึงการวิพากษ์วิจารณ์ระบบการทำงานและค่านิยมสังคมต่างๆ

แม้เล่มนี้จะรู้สึกว่าเขาหนักมือไปนิดแต่ก็ยังชอบๆ และรู้สึกชื่นชมที่เขาวิพากษ์วิจารณ์ประเด็นชายเป็นใหญ่ได้อย่างแยบคายในนิยายญี่ปุ่นที่แสนน่ารักอบอุ่น อีกอย่างที่เราว่าเขาเก่งมากๆ คือการบาลานซ์น้ำเสียงที่เล่าไม่ให้มันเป็นแนวสั่งสอนหรือฮาวทูได้ ทั้งๆ ที่มีงานเขียนแนวนี้เยอะมากๆ

อาจจะไม่ใช่เล่มที่ชอบนักของคุณฟูมิเอะ แต่ก็ยังขอติดตามงานเขียนเขาไปเรื่อยๆ ซึ่งแน่นอนว่ารอเรื่องใหม่มาล้มคาเฟ่ลูสอยู่นะคะ แล้วก็ๆ ชอบหน้าปกเซตนักเขียนคนนี้สุดๆ พี่คุ่นออกแบบเก่งมาก รู้สึกว่าเข้ากับโทนเรื่องและเป็นเอกลักษณ์ของนักเขียนคนนี้ไปเลย

[Froggie · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้ "หนัก" กว่างานปกติของคุณฟุมิเอะ แบบตัวเอกเจอคนที่ "มีปัญหา" ทุกทริป และวิพากษ์สังคมทุกบท จบด้วยโควิดอีกต่างหาก แต่ถึงงั้นก็อ่านเพลิน ชอบอุปมา เปลือกไข่ ที่เธอเลือกมาใช้ในเรื่องด้วย

3.5 ดาว ปัดขึ้น