หลอก

by Edogawa Rampo, อรรถ บุนนาค (Translator)

หลอก... ใคร หลอก ล่อ
ฉ้อ... ใย ฉ้อ ฉล
ร้อย... เล่ห์ แสน กล
มนต์... คน ลวง ใจ

พบกับนิยามความ ‘หลอก’ จากเรื่องสั้นและความเรียงโดย เอโดะงาวะ รัมโป นักเขียนนวนิยายสืบสวนสอบสวนและสยองขวัญผู้ยิ่งใหญ่แห่งญี่ปุ่น
สะท้อนกระแสความนิยมของสังคมญี่ปุ่นในยุคแห่งอิสรเสรี ที่ผู้คนแสวงหาสิ่งแปลกพิสดาร
วนเวียนอยู่กับแรงปรารถนา กามารมณ์ และความวิปริตผิดครรลอง
กลายเป็นกับดักอันหอมหวานเย้ายวนให้มนุษย์หลงมัวเมาไม่สิ้นสุด


คำพูดโกหกหลอกลวง การทรยศหักหลัง เหลี่ยมเล่ห์เภทุบาย กลอุบายอันแยบคาย กับดัก หลุมพราง... สิ่งเหล่านี้หากเราถอยห่างออกมาเป็นเพียงผู้ชมหรือผู้ฟัง มันก็สามารถกลายเป็นเรื่องที่รับชมรับฟังหรืออ่านแล้วทำให้สนุกสนานเพลิดเพลินจำเริญใจ

156 pages, Paperback

Published September 1, 2023

About the author

Hirai Tarō (平井 太郎), better known by the pseudonym Rampo Edogawa ( 江戸川 乱歩), sometimes romanized as "Ranpo Edogawa", was a Japanese author and critic who played a major role in the development of Japanese mystery fiction.

Reviews

[Pawarut Jongsirirag]

ดีมากกกกกกกก เผลอๆเนี่ย ดีกว่ารหัสคดีร่วมสมัยหลายเรื่องเลยนะครับ

สำหรับงานเล่มนี้ เรียกว่าเป็นงานอีกด้านนึงของรัมโป นอกจากงานด้านสยองขวัญที่สำนักพิมพ์ JLIT ตีพิมพ์ออกมาก่อนในรวมเรื่องสั้น "หลอน"

หลอก คือ รวมเรื่องสั้นเเนว Thriller 6 เรื่อง และความเรียงปิดท้ายอีก 1 เรื่อง ในภาพรวมงานชิ้นนี้ไม่ใช่งานแนวรหัสคดีสืบสวนสอบสวน ขอเรียกในเเบบที่ผมเข้าใจ คือ แนวระทึกขวัญ-จิตวิทยา ดีกว่า น่าจะตรงกับคอนเซปเล่มที่สุด

ทั้ง 6 เรื่องใช้กลเม็ดความระทึกขวัญ ที่ใช้ตัวแปรทางจิตวิทยาเป็นตัวดำเนินเรื่อง หลอกล่อทั้งตัวละครและคนอ่านให้สับสนงงงวยถึงความเป็นจริงที่เกิดขึ้นและความปรารถนาในใจของตนเอง

เรื่องแรก โจรกรรม
เรื่องนี้เอาไป 10 กะโหลก ดีจัดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ชอบมากกกก คือพล็อตเรื่องล้ำมาก หากคิดในยุคสมัยนั้น ซึ่งทำให้ผมงงมากว่าพอมาดูงานร่วมสมัย ทำไมไม่มีพล็อตทำนองนี้เลย จะบอกว่ามันคือราโชมอนก็ไม่ใช่ มันเป็นงานที่ตั้งคำถามกับความจริงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เเต่คนที่ตัดสินกลับไม่ใช่ตัวละคร เเต่คือ เราคนอ่านที่จะ "คิด" เอาว่าอยากให้ความจริงคืออะไร หยั่งชอบบ

แหวนเพชร
เรื่องราวปริศนา ว่า แหวนเพชรมันหายไปไหนวะ เรื่องสั้น 6 หน้าจบที่เป็นบทสทนาของ 2 ตัวละคร สนุกดีครับ ให้ฟิวเหมือนดูหนังเควนตินเลย กวนตีนปนหักมุมหน่อยๆ

หนึ่งคนสองบทบาท
เรื่องนี้ก็ดีครับ เล่าถึง ตัวเอกที่นึกพิเรนทร์ ปลอมตัวไปแกล้งให้เมียตัวเองหลงรัก เป็นเรื่องที่ประหลาดและตลกร้ายไปพร้อมๆกัน ชอบการเเสดงให้เห็นถึงความย้อนแย้งทางอารมณ์ที่ตัวละครต้องเผชิญ แบบเอาไงดีวะ เลือกทางออกไหนก็ดูไม่เวิกไปหมดเลย

นิ้วมือ
เรื่องนี้มาแนวหลอน เเบบหลอนเลยยยย เป็นเรื่องสั้นอีกเรื่องที่ 4 หน้าจบแต่ทำให้เราหลอนลึกๆได้ ปู่รัมโปเก่งเกิ๊นน เรื่องนี้เหมาะให้ อ จุนจิ อิโต้เอาไปวาดเป็นมังงะมาก

จุมพิต
เรื่องนี้ออกแนวตลกร้าย กับความเข้าใจผิดของสามีว่าภริยาตัวเองมีกิ๊ก แต่ไหงกลายเป็นว่า ไม่รู้ว่าอะไรเกิดขึ้นกันแน่ ตัวเอกปลอนไปเองหรือถูกหลอก ความจริงคืออะไรกันแน่ เรื่องนี้คล้ายๆเรื่องโจรกรรม แต่ลงลึกในความเป็นสอบสวนมากกว่า

หลุมหลบภัย
เรื่องนี้ออกเเนวตลกไปเลยยยยย แต่เป็นความตลกแบบสงสารตัวเอก แบบบไม่น่าเล้ยยยยยยยยไอ้หนุ่มมมม

ความปรารถนาในการแปลงกาย
ความเรียงที่เล่าถึงความปรารถนาของมนุษย์ที่ต้องการจะเเปลงกายไปเป็นคนอื่น เป็นความต้องการที่ฝังลึกอยู่ในใจของคน ซึ่งเป็นวัตถุดิบชั้นดีในการนำมาใช้เขียนงานสยองขวัญหรือรหัสคดี

ในภาพรวมเป็นเล่มที่ประทับใจในคุณภาพของงานทุกเรื่องที่คัดสรรมาครับ สนุกกมากกก และตรงคอนเซปของชื่อเล่มว่า "หลอก" จริงๆ เป็นงานที่ตอกย้ำอีกครั้งว่าทำไม ปู่รัมโป ถึงถูกขนานนามว่า บิดาแห่งรหัสคดีญี่ปุ่น ซึ่งผมชอบงานแนวนี้กับเเนวสยองขวัญของปู่รัมโปมากกว่าเเนวรหัสคดีคลาสสิคอีก รู้สึกว่าปู่มีความบรรเจิดในการคิดพลอตมากๆ แปลกแหวกแนวเหลือเกินเเม้ว่างานส่วนใหญ่อาจจะซ้ำๆ เน้นด้านจิตวิทยา น่าจะเป็นเพราะในช่วงเวลานั้น (ต้นศตวรรษที่ 20) ศาสตร์ด้านจิตวิทยากำลังบูม เลยไม่เเปลกที่จะถุกหยืบยืมมาใช้เป็นวัตถุดิบหลักของเรื่อง ซึ่งปู่รัมโปเอามาใช้ได้อย่างดี ไม่ใช่ประดักประเดิดเหมือนเอางานวิชาการมาแปะ เเต่ใช้การเเสงดให้เห็นถึงความไม่ปกติของคน ซึ่งหากคิดดูดีๆแล้ว นี่เเหละคือความจริงของความเป็นมนุษย์ มันจึงเป็นความปกติของควาไม่ปกติในตัวมนุษย์ อันเป็นใจความสำคัญในงานของปู่รัมโปตลอดมา

[Zita]

หน้าปกดูหลอนๆ เหมือนแนว horror ชื่อเรื่องก็ดันชื่อ "หลอก" อีก รู้สึกเหมือนโดน mislead ให้คิดว่าน่ากลัว แต่จริงๆ แทบไม่มีอะไรน่ากลัวเลย ออกแนวตลกชวนหัวด้วยซ้ำ เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นธีม "หลอก" ในแง่คนหลอกคน ทั้งโจรหลอกโจร ผัวหลอกเมีย เมียหลอกผัว นักเขียนหลอกคนอ่าน หลอกกันไปมา บางเรื่องก็ไม่มีเฉลยความจริง แต่จบแบบปลายเปิดให้คนอ่านไปคิดต่อเอาเอง ซึ่งพออ่านจบแล้วมาดูหน้าปกอีกที คิดว่าการที่หน้าปกมัน mislead ก็เข้าธีมอยู่นะ

[Mirai]

เล่มนี้เป็นรวมเรื่องสั้นคัดสรรของเอโดะงาวะ รัมโป ภายใต้ธีมที่ชื่อว่า ’หลอก‘ ค่ะ มีแต่เรื่องมนุษย์หลอกลวงปลิ้นปล้อน ทั้งตั้งใจหลอก ไม่ได้ตั้งใจหลอก และเผลอไปหลอกแล้วไม่บอกความจริง ออกแนวขำๆ ตลกร้าย ให้ความรู้สึกที่แตกต่างจากรวมเรื่องสั้นคัดสรรเล่ม ‘หลอน’ โดยสิ้นเชิงเลยค่ะ 5555

โจรกรรม — เรื่องของชายที่ทำงานเกี่ยวกับลัทธิหนึ่ง ด้วยความเงินบริจาคมันเยอะเหลือเกินเลยล่อตาล่อใจให้โจรมันจ้อง เลยต้องคอยระวังสุดชีวิตไม่ให้โจรมาขโมยเงิน.. วุ่นวายดีแท้ เป็นความวุ่นวายแบบที่ชอบเลยค่ะ มันพลิกล็อคหักมุมหลายตลบเหลือเกินจนไม่รู้ว่าความจริงคืออะไรละ 5555

แหวนเพชร — เรื่องของแหวนเพชรที่หายไปบนรถไฟขบวนหนึ่ง.. เล่าเรื่องด้วยรูปแบบการต่อบทสนทนาของสองตัวละคร โต้กันไปโต้กันมา ตลกดีเหมือนกัน 5555

หนึ่งคนสองบทบาท — เรื่องของชายที่อยากเล่นพิเรนทร์ด้วยการปลอมตัวเป็นชายอีกคนเพื่อแกล้งให้เมียตัวเองหลงรัก.. คือทำไปทำไมก่อน 5555 อิรุงตุงนังกับความสัมพันธ์และความรู้สึกเหลือเกิน แต่อ่านเพลินมาก ชอบ

นิ้วมือ — เรื่องของนักเปียโนที่ประสบอุบัติเหตุต้องสูญเสียนิ้วมือในการทำมาหากิน.. เป็นเรื่องสั้นที่สั้นมากกกก และน่าจะเป็นเรื่องเดียวที่รู้สึกว่าหลุดธีมเล่มนี้ไปเสียหน่อย เพราะอ่านแล้วรู้สึกว่ามันหลอนมากกว่าหลอก

จุมพิต — เรื่องของชายที่เข้าใจผิดคิดว่าเมียตัวเองกำลังแอบปันใจให้เจ้านายของเค้าอยู่.. เป็นเรื่องความสัมพันธ์หึงหวงแบบผัวๆ เมียๆ อีกแล้ว (เหมือนกับเล่ม ‘หลอน’ เลย) แต่คราวนี้เปลี่ยนเป็นมุมมองการเล่าเรื่องเป็นฝ่ายผู้ชายบ้าง น้ำเสียงในการเล่าเรื่องก็ออกแนวขบขันนิดหน่อย เนื้อหาเลยไม่ตึงเครียดเท่าไหร่

หลุมหลบภัย — เรื่องของชายที่หลบการโจมตีทางอากาศในช่วงสงครามด้วยการเข้าไปซ่อนตัวในหลุมหลบภัยในคฤหาสน์กว้างใหญ่แห่งหนึ่ง ก่อนจะพบกับสาวงามนิรนามที่มาซ่อนตัวในหลุมหลบภัยแห่งเดียวกัน.. เรื่องนี้อ่านเพลินเลย นอกจากความบันเทิงในหลุมหลบภัยและการเฉลย(แบบหักมุม)ในตอนจบแล้ว ได้เห็น บรรยากาศชุลมุนๆ ในช่วงสงครามอยู่เหมือนกัน

ความปรารถนาในการแปลงกาย — ปิดท้ายด้วยความเรียงเช่นเดิมค่ะ คราวนี้เป็นความเรียงเกี่ยวกับการแปลงกาย/กลายร่าง และความปรารถนาของมนุษย์ที่อยากจะมีความสามารถเช่นนั้น โดยเล่าและวิเคราะห์ผ่านผลงานเขียนมากมายในโลกวรรณกรรม เป็นอีกเรื่องที่อ่านเพลินมากเหมือนกัน

ทั้งๆ ที่เล่มนี้ไม่ตรงกับจริตเราเลย แต่เราก็ชอบเล่มนี้ไม่ต่างจากเล่มรวมเรื่องสั้น ‘หลอน’ เลยค่ะ ให้ความรู้สึกที่แปลกใหม่ดี และสนุกไปอีกแบบ ชื่นชมผู้เขียนนะ ทึ่งว่าคนเราจะสามารถเล่าเรื่องให้หลากหลาย ในสไตล์ที่แตกต่างขนาดนี้ได้อย่างลงตัวเลยรึ เหลือจะเชื่อค่ะ 5555

[Luk-Wa]

เราชอบเล่มนี้มากกว่าเล่มที่แล้วนะ เพราะมีเนื้อเรื่องหักมุมเยอะดี สมกับชื่อหนังสือว่าหลอกเลย อ่านสนุกวันเดียวจบ อ.ไม่ทำให้ผิดหวัง อ่านแล้วทึ่งร้องว้าวมากๆ

[pibam taksa]

หลอก… เป็นชื่อที่เหมาะสมกับหนังสือเล่มนี้อย่างน่าประหลาดใจ เพราะไม่ว่าจะเป็นเรื่องสั้นไหนในเล่ม ทุกตอนต่างก็โคจรรอบ “การหลอกลวง” ไม่ว่าจะหลอกกันตรง ๆ หลอกตัวเองเงียบ ๆ หรือหลอกเพื่อเอาชีวิตรอด หนังสือเล่มนี้คือการสำรวจด้านมืดของจิตใจมนุษย์ที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม ความเจ็บปวด และเสน่ห์ที่ชวนให้เราขนลุกในแบบที่หยุดอ่านไม่ได้เลยจริง ๆ

และที่สำคัญ—มันกระแทกใจคนอ่านในแบบที่ ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นกับเราเอง ก็คงรู้สึก “เหี้ยเอ๊ย…” ได้เหมือนกัน

แต่สิ่งที่ต้องพูดถึงให้ได้คือ: การแปลของอาจารย์อรรถ บุนนาค
ภาษาที่ใช้ช่าง “งดงามแบบโบราณ” มีความคลาสสิก มีศัพท์แสง มีเสน่ห์ในคำศัพท์ที่หาไม่ได้ง่าย ๆ ในงานแปลทั่วไป เป็นภาษาไทยที่ กระชับแต่ทรงพลัง อ่านแล้วรู้สึกเหมือนได้เสพกลิ่นวรรณกรรมไทยชั้นดีควบคู่ไปกับการเดินในจิตใจของคนญี่ปุ่นที่สั่นคลอน

[Jeneva Izorion]

หลอกทุกเรื่อง แต่หลอกแบบไม่หลอน ไม่งั้นจะพิมพ์สองเล่มทำไม ถถถ

ชอบเรื่องแรก สอง สาม กับความเรียงตอนจบ ไอเดียเจ๋งดี ฟีลเหมือนดูหนังหักมุมไปมาทำนองนั้น อาจจะคิดเป็นปรัชญาก็ได้ ยิ่งอ่านท้ายเล่มก็อึ้งว่าเออ เขียนมานานแล้วนะ ยิ่งชื่นชมว่ารัมโปะเทพจริง

[P.Chang]

สมกับนิยามคำว่าหลอก เพราะแต่ละเรื่องช่างหลอกเก่งนัก หลอกแล้วหลอกอีก หลอกแม้กระทั่งคู่รัก หลอกคนไข้แต่เจอคนไข้หลอกกลับ หลอกสามีผู้โง่เขลา หรือหญิงชราหลอกชายหนุ่ม ทั้งหมดถูกรวบรวมมาเป็นคำว่าหลอกของหนังสือเล่มนี้ โดยรวมแล้วอ่านง่าย อ่านสนุก และไม่มีความหลอนเหมือนหลอน...

การแปล ทำออกมาได้ดี

เนื้อเรื่อง แบ่งออกเป็น 6 เรื่องสั้น และ 1 ความเรียง

#Panอ่าน

[Fai C. -]

ไม่มีผีหลอก คนหลอกคนด้วยกันเอง

รวมเรื่องสั้นที่อ่านได้เพลินๆ สำนวนแปลลื่นไหลดีมาก

[Art Mlang]

สนุกดี สั้นๆอ่านเพลิน ชอบเรื่องสุดท้ายมากสุด

[เหรินชีฟาง ผู้หญิงที่ให้อาหารแมว]

ความเรียงอาจารย์เขียนได้สนุกมาก เรื่องหลอกที่ทำเอาข้าพเจ้าอมยิ้มในหลาย ๆ เรื่อง ในหลาย ๆ แง่มุม

[Poramate]

มันจัด ขอบคุณสำหรับความมันครับ

[Chanamon Wangthip]

สนุก หักมุมแบบหลอกๆ รวมเรื่องที่เล่นกับธีมการ "หลอก" ได้ม่วนมาก มีความเป็นรหัสคดีชวนหัวนิดๆ ไม่หลอนจนขนลุกซู่แบบเล่มหลอน

[Chutiwat Chotapisitkul]

รวมเรื่องสั้นในธีม หลอก ที่จะหาทางหลอกทั้งคนอ่านและตัวละครในเรื่องให้ต้องพิศวงไปตาม ๆ กัน

โดยรวมถือว่าอ่านสนุกทุกเรื่อง มากน้อยปนกันไป แต่ที่ชอบที่สุดคือ ความเรียงท้ายเล่มที่แสดงให้เห็นถึงแรงบันดาลใจและแนวคิดในการสร้างสรรค์เรื่องที่น่าอัศจรรย์ของนักเขียนท่านนี้

[ปลาเน่า]

แม่งตลกหลายตอนมาก แต่ความเรียงความปรารถนาในการแปลงกายแม่งสุดมาก อ่านแล้วขนตูดลุก