De verworvenheden

by Jan van Tienen

De verworvenheden, of hoe je iemand wordt die ernaar verlangt op het eiland Hompelvoet te zijn doet wat het belooft: het helpt je iemand te worden die ernaar verlangt op het eiland Hompelvoet te zijn. Hompelvoet ligt in het Grevelingenmeer, tussen Zuid-Holland en Zeeland, en is behalve een eiland misschien ook een metafoor.



Jan van Tienen zocht lang naar zijn stem, zijn verhaal, zijn zelfvertrouwen, zijn doel in het leven. Nu neemt hij de lezer mee langs zijn blunders, emotionele hoogtepunten en diepe vernederingen, langs zijn omwegen en fascinaties.



Zo wordt terloops de vraag beantwoord waarom de bamikegel van snackbar Jelle zo groot is, wordt druk gezocht naar de bedenker van Dr. Oetkers Ristorante Pizza Mozzarella en leidt een kapot toetsenbord naar een landbouwbedrijf in de buurt van Oude-Tonge en een diep inzicht in de duistere aard van humor. Vol branie en dan weer uiterst kwetsbaar loodst ras-melancholicus Jan van Tienen je door zijn leven en zijn hoofd. Als lezer kan en wil je maar één ding doen: meegaan.



Jan van Tienen (1985) groeide op in het Zeeuwse Tholen maar woont inmiddels alweer zo lang in Amsterdam dat hij het contact met de bron wel zo’n beetje kwijt is. Eerder schreef hij Er is niets wat hier nog blijft (2015). Hij was hoofdredacteur van Vice, is redacteur bij De Speld, publiceerde op De Internet Gids, De Correspondent, Vrij Nederland en de VPRO Gids, al is het contact met die laatste twee media helaas wel flink verwaterd.

248 pages, Paperback

Published January 1, 2023

Reviews

[Milan · Rating 5 out of 5]

Zo van ‘haha’ maar ook van ‘auw’

[Freek de Koning · Rating 3 out of 5]

Unieke schrijfstijl die maakte dat het aan het begin moeilijk was om er helemaal in te komen, in die unieke schrijfstijl, die dus niet alleen uniek is maar het ook moeilijk maakt om er helemaal in te komen, in dit boek met de unieke schrijfstijl, waarin uniek wordt geschreven over hoe je iemand wordt die ernaar verlangd op het eiland hompelvoet te zijn, dat behalve een eiland misschien ook wel een metafoor is, een metafoor geschreven in een unieke schrijfstijl, maar doordat die schrijfstijl maakt dat het moeilijk is om er helemaal in te komen, duurt het ook even voor je meekan in het metafoor, maar wat uiteindelijk wel lukt, want het is een metafoor, en metaforen kunnen je helpen bij het spreken en luisteren, zoals in deze unieke schrijfstijl wordt beschreven, met het metafoor dat het verlangen op hompelvoet te zijn is, en metaforen zijn meerdere dingen, namelijk het metafoor en dus het verlangen om op hompelvoet te zijn, en wat daar achter ligt, het kunnen spreken, zoals hier gesproken wordt in een unieke schrijfstijl, een unieke schrijfstijl die maakt dat het moeilijk is om er helemaal in te komen, wat uiteindelijk wel lukt want het is uniek, net zoals het metafoor, dat ook uniek is, en een eiland, maar meer dan een eiland, ook het metafoor.

,,De sterfelijkheid sprak nog een keer: ‘Spreek tot de mensen in termen van iets anders dan wat je werkelijk bedoelt, maar wel op een manier die jij zelf ook niet volledig begrijpt. Alleen zo kom je tot een connectie die echter is dan welke connectie dan ook, omdat jullie dan beiden, jij zowel als de mensen tot wie je spreekt, inderdaad zullen voelen waarom je elkaar begrijpt, zonder dat je kunt uitleggen waarom precies, en dat maakt het begrip enkel waarachter en dieper. Alles wat je zegt, zeg je in de paar jaar die je leeft. Ervoor en erna is niets.’

[Dide Schuit · Rating 3 out of 5]

Dit was heel cute. Kwetsbaar. Hardop gelachen. Hoe wordt je iemand die ernaar verlangt op hompelvoet te zijn? Ik vond het heel mooi hoe het in subtiele zin heel kwetsbaar was. Soms verloor ik wel mijn interesse in het boek.

[Zoé Komkommer]

“Het voelt als kind bijzonder nep om je moeder met vreemden te horen spreken, omdat je aanvoelt dat zij in beperkte mate - maar ook: in zekere zin - een rol aanneemt om zich aan te passen aan de anderen. Als kind is dat gênant en pijnlijk om te zien. Waarom zou iemand zich daar ooit toe verlagen? Waarom zou iemand iets anders zijn dan zichzelf? Maar nu ik ouder ben, snap ik dat dat juist geen verlaging was: het was haar manier van zichzelf zijn. Nu ik ouder ben, begrijp ik dat ze met mij ook maar een rol aannam: die van moeder. Zij bestond in relatie met de anderen. Zij bestond in de gesprekjes met de mensen, in de aardigheid van zich herinneren wat hun problemen waren, juist daar weer naar vragen. Daarin had zij iets te zeggen. Toch waren er andere momenten waarop ze juist niets te zeggen had.”

[Tiemen Hageman · Rating 3 out of 5]

Het perfecte boek om zwarte-gat-gevoelens die je ervaart als je net van een schrijfopleiding bent afgestudeerd een plekje te geven

[Julie · Rating 5 out of 5]

Logisch!

[Sam · Rating 4 out of 5]

veel om over na te denken maar wat mij het meest is bijgebleven is dat Dr. Oetker bij de SS zat vroeger. Dr. Oetker was een nazi !!!!!

[Elise Peeters · Rating 4 out of 5]

Herkenbaar, grappig en ontroerend
Hoe zelfs een verhaal over de bamikegel levenslessen bevat

[Thijs Janssen · Rating 5 out of 5]

Leest zo soepel als een peugeot 208 door Mol-Gompel. Precies hard genoeg om de omgeving te proeven. Op naar de meesterproef.

[Martijn Verhelst · Rating 5 out of 5]

Prachtig boek! Als iemand die al jaren zit met vragenwaan zonder er betekenis aan te kunnen geven, kan ik je vertellen dat dit boek exact was waar ik naar zocht. Hompelvoet is een plek waar legendes samenkomen.

[Abe M · Rating 4 out of 5]

Ergens tussen light literatuur en kamp van Koningsbrugge. Want al is het humor, het authentieke verlangen om op Hompelvoet te zijn moet je bloedserieus nemen.

[Melle · Rating 4 out of 5]

Een oefening in wat je te zeggen hebt. En in spreken. Met een meesterproef. Prima dus!

[Marian · Rating 5 out of 5]

Geestig boek. Volgens mij gaat het helemaal nergens over maar het bood wel troost.

[Esther Ymkje · Rating 3 out of 5]

Dit boek was het voor mij niet helemaal, maar ik voel de kwetsbaarheid erin en ik denk dat het andere mensen erg kan raken. Het is een bijzonder en een geinig ding.

[Jip van Leemput · Rating 4 out of 5]

Goed gedaan Jan van Tienen!!

[Maja · Rating 5 out of 5]

enig

[Lise Delabie · Rating 2 out of 5]

Mooi en kwetsbaar qua idee, maar ik kon niet voorbij de vermoeiende stijl kijken. Conceptueel snap ik de keuze voor de haperingen: dat hoort nu eenmaal bij iemand die moeite heeft met het zeggen der dingen. Maar misschien was een talig genezingsproces ook niet zo in strijd geweest met de opzet?

[Niels Lejeune · Rating 5 out of 5]

Eerlijk, herkenbaar, ontroerend, en vooral erg grappig. Jan van Tienen licht een tipje van de sluier op naar hoe je iemand wordt die ernaar verlangt om op Hompelvoet te zijn, en waarom het goed en belangrijk is om ernaar te verlangen om op Hompelvoet te geraken.

[I]

mooi! het deed me denken aan the mystery show van starlee kine, dat we ons moeten verwonderen en de vervreemding van het alledaagse kunnen overwinnen, of in ieder geval een poging moeten doen

[Anouk · Rating 5 out of 5]

Hompelvoet.

[Marijn Woudstra · Rating 3 out of 5]

Wonderlijk boek, toch wel leuk.

[Wieger · Rating 4 out of 5]

Een leuk boek om uit te lezen

[Martijn Lenten · Rating 1 out of 5]

Ik denk dat ik tijdens het lezen van een boek nog nooit zo graag de schrijver wilde slaan als bij dit boek, wat ergens ook wel weer knap is.

Ook denk ik dat als ik een manuscript in zou leveren bij Das Mag met daarin om de haverklap passages als:

"Op vrijdagochtend, de vrijdagochtend van 22 juli 2011, waren er bommen afgegaan in Oslo, Noorwegen. Er waren bommen afgegaan, het nieuws dat er een afschuwelijke, zorgwekkende aanslag was gepleegd in Oslo, Noorwegen, ging al snel de wereld over"

..dat ik dan op een zwarte lijst zou komen, en er in elke boekenwinkel een foto van mij zou hangen bij de kassa. "DEZE MAN NIET SERVEREN. GRAAG UITLACHEN"

Je kan een goede 20, misschien wel 30, procent van dit boek schrappen als je alle onnodige, vermoeiende, herhalingen eruit vist. Ik vraag me oprecht af wat het doel ervan is, en wat voor dronken editor het erin heeft laten zitten. Totale minachting voor je lezer. En je hoeft ook niet elke keer het beroep/achtergrond van een persoon te noemen als je het over die persoon hebt, Jan. Ik weet wie Harry is zonder dat je steeds "Harry de Wielrenner, die dus van fietsen houdt" neerpent, want je noemt z'n naam toch wel 18 keer op 1 pagina. Misschien is het voor de jonge lezertjes, die geen concentratie hebben? Zou me niks verbazen, gezien het niveau van de filosofie en levenslessen die worden gepresenteerd als diepgaand of veelzeggend.

Martijn, de lange Martijn, die lang is omdat hij vroeger gegroeid is. Die lange Martijn wou schreeuwen en het boek door de kamer gooien. Hij wou schreeuwen en en het boek door de kamer gooien omdat hij (lange Martijn, met de lengte) wel wat beters te doen heeft dan 5x dezelfde zin te lezen.

De enige reden dat dit boek goede recensies krijgt is vanwege een collectieve psychose. Trap er niet in.

[Nathalie · Rating 2 out of 5]

"De verworvenheden" is een boek van de jonge Nederlandse schrijver en redacteur Jan van Tienen, en las ik voor een van de Das Mag-leesclubs van het voorbije Das Mag-leesclubfestival in Antwerpen.

De ondertitel "of hoe je iemand wordt die ernaar verlangt op het eiland Hompelvoet te zijn", dat een bestaand klein eiland is in de Nederlandse provincie Zeeland, wordt gebruikt als één grote metafoor om van daaruit een autobiografisch boek te maken over hoe van onzekerheden te gaan en om te buigen naar "verworvenheden" als jonge millenial.

De auteur schrijft over zijn persoonlijke ontwikkeling in een aaneenschakeling van fijne en grappige anekdotes maar ook het soort vragen die je hebt als in een 'vragenwaan' die van het meest absurde soort kunnen zijn. Zoals wie de uitvinder was van een bepaalde Dr Oetker pizza of hoe veel één van de grootste bamikegels woog die de schrijver ooit heeft gezien? Als een soort - niet zo'n heel goede - detective probeert hij naar dit soort dingen op zoek te gaan, om zich daardoor als reporter/journalist met een aantal willekeurige onderzoeken bezig te houden. Hmm, mij doet het denken aan dat soort vragen die niet gesteld zouden worden door mensen met een echte job of bv alleenstaande moeders. ;-) Na een tijdje begint hij het zelf ook wel te voelen in zijn eigen financiën.

Tegelijkertijd is het een zoektocht en een interne dialoog waarbij hij niet schuwt zijn onzekerheden en bezorgdheden te delen met de lezer. En tevens te stellen aan enkele van zijn voorbijkomende vrienden. Vragen worden gesteld als hoe maak je nieuwe vrienden en kennissen als volwassene? Hoe sta je in het leven? Maar je moet toch redelijk goed kunnen lezen en gebeten zijn om je door hem te laten meenemen in zijn eigen geconstrueerde leven.
Ook de schrijfstijl is niet heel overtuigend, met veel woorden en (delen van) zinnen die regelmatig herhaald worden, en dat geeft een wat hortende en botsende indruk.

Het zal ervan afhangen hoeveel je erin herkent van jezelf, maar dit is toch niet helemaal mijn boek. Dit boek bevat ook een aantal Nederlandse referenties die voor deze lezer niet altijd herkenbaar waren.

[Teun · Rating 3 out of 5]

Het is me helaas niet gelukt iemand te worden die ernaar verlangt op hompelvoet te zijn. Ik ben geïnspireerd door de schrijfstijl, de vorm, de af en toe stiekeme kwetsbaarheid en hoe die uit het niets kwam en hoe die me juist daardoor raakte. Pittig vond ik het wel. Niet pittig van heet-pittig, maar pittig omdat ik af en toe niet meer wist of ik een pagina al wel of nog niet gelezen had als ik mijn boekenlegger per ongeluk kwijt was. Vaak betrapte ik mezelf erop dat ik dacht “ik heb dit stukje al gelezen, dus denk ik even aan iets anders”. Bijzonder boek, maar vaak had ik het stukje, waarvan ik dacht dat ik het had gelezen, nog niet gelezen. Ik dwaalde dus de helft van het boek toch een beetje af, omdat ik denk ik niet durfde mezelf te overtuigen dat het nuttig was om te leren hoe je iemand wordt die ernaar verlangt op hompelvoet te zijn. (Maar ook dat is een ervaring wijzer, blijkbaar moet ik iets nuttig of herkenbaar vinden. Stom.)

[Daan van Winkoop · Rating 3 out of 5]

De kracht van de boodschap zit in de herhaling. Maar van Tienen is daar naar mijn smaak wat in doorgeslagen met zijn schrijfstijl. In het begin had ik er moeite mee, maar later gaf het de zoektocht een leuke toevoeging.

Aan de ene kant begreep ik soms niks van wat hij schreef, maar aan de andere kant voelde het heel herkenbaar. Lekker kwetsbaar maar toch lichtvoetig

Ik wil graag naar Hompelvoet en ben benieuwd naar de bamikegel!

[Arina · Rating 4 out of 5]

'In snacktermen wordt dat geloof ik een 'schaal' genoemd, een gegeven dat me onnoemelijk veel plezier geeft. Dat soort woorden valt binnen het domein van de kapitalistisch-industriële poëzie, een taalgebied waarin een groep managers, fabrikanten, mensen in de logistiek hun eigen professionaliteit en identiteit bewaken door middel van vaktermen en andere afgesloten taaluitingen.'

[Puck Overman · Rating 3 out of 5]

Ik heb Jan van Tienen hoog zitten en vind zijn grapjes vaak grappig en zijn kunstzinnige taalspeelsels ook. Dit boek is een ode aan de fantasie en het onzinnige. Het is geen hoogvlieger - maar misschien hoeft dat ook niet. Een doorgeefboek voor hen die ook zoekende zijn naar de reden van het bestaan. En het gewone willen vieren.

[Marthe Van Loy · Rating 2 out of 5]

Bijzonder boek, zo'n 235 pagina's lange metafoor. In tegenstelling tot andere lezers had ik dan ook vaak moeite om er weer 'in' te komen en te blijven. No hard feelings, bij momenten ook goed gelachen (Mol-Gompel <3) en af en toe zelfs ontroerd. Maar niet helemaal m'n ding!

[Blokhut · Rating 5 out of 5]

Beste boek dat ik dit jaar las.