Jan en Sofie ontmoeten elkaar dankzij het toeval en het lot. De vonk slaat over. Ze zijn allebei jong, knap, cynisch en hebben groene ogen. De toestand in de onverklaarbare wereld lijkt ver van hen af te staan, al zijn ze zich bewust van het schisma tussen Oost en West. De liefde is net groot genoeg om hen te laten trouwen. Sofie wordt op de koop toe zwanger. Hoe zal het hun met z’n drieën verder vergaan? Het huwelijk van Jan en Sofie is een roman die de pen van Herman Brusselmans waardig is. Het zoveelste toppunt in zijn gestaag uitdijende, door velen bewonderde oeuvre.
Herman Brusselmans is een Vlaamse schrijver, dichter en columnist. Hij debuteerde in de jaren tachtig en groeide uit tot een van de meest productieve en herkenbare stemmen in de Nederlandstalige literatuur. Brusselmans schrijft romans, verhalen, poëzie en columns, waarin autobiografische elementen, satire en maatschappijkritiek regelmatig samenkomen. Hij schuwt controverse niet en was meermaals onderwerp van publieke discussies en rechtszaken, wat zijn imago als polemisch auteur versterkte. Tegelijkertijd wordt hij geprezen om zijn taalgevoel, timing en vermogen om banaliteit en existentiële vervreemding te combineren. Hij geldt als een eigenzinnige, invloedrijke figuur binnen de Vlaamse literatuur, die bewust buiten het literaire establishment opereert.
Goed boek. Gebeurt heel af en toe iets noemenswaardig, maar is dan vaak van de pot gerukt. Een beetje zoals in het leven zeker? Heb ook wel veel gelachen.
Ik dacht, ik probeer eens een boek van Brusselmans uit, maar wat een lullig boek. Het lijkt bijna alsof hij voor de grap gewoon wat bullshit op papier kwakt om te zien of het nog zou verkopen. Ongeloofwaardig en kartonnen personages, ongeloofwaardig plot, en zelfs als dat allemaal "de bedoeling" is, dan voelt het alsnog als een verschrikkelijke tijdverspilling. Daarnaast lijkt het alsof er ook geen redactie op is gedaan, taalfouten kan je nog negeren, maar enkele inconsistenties in een toch al te willekeurig boek zijn een beetje stom.
Toegegeven, af en toe heb ik bijna gegrinnikt, maar al bij al is het veel te plat naar mijn smaak.
Niet mijn stijl van schrijven en daarom mss ook geen goede recensie. Het spijt me, maar ja. Was heel blij toen het boek uit was, moet wel zeggen dat het vlot las. De verhaallijn interesseerde me niet echt en de karakters al helemaal niet. Ik kon mij er totaal niet in plaatsen en zoveel vieze praat. Uiteindelijk gebeurde er ook vrijwel niets in dit verhaal buiten dat ze trouwen…
Hardop gelachen om de absurdistische hersenspinsels van ons aller Herman. En tussen al deze zinnen 'voor te lachen' door komen veel thema's passend bij de huidige tijdsgeest langs. Dit geeft het boek een eigentijdse boodschap. Naast de tijdloze boodschap van Brusselmans om tevreden te zijn met de ogenschijnlijk kleine geneugten des levens en zaken als consolidatie ipv grote ambities nastreven. Maar ik vond het boek net iets te lang voor de welbekende Brusselmans-stijl. Ik lees zijn absurdistische schrijfwijze graag als een soort korte sprint, zodat het verrassend en grappig blijft. Nu werd het wat te veel van hetzelfde, waardoor mijn lachsalvo's afnamen toen ik over de helft van het boek geraakte.
Jan en Sofie zijn op het eerste zicht postmoderne model-Vlamingen: hardwerkende middenstanders (hij naaier, zij apotheker) met een bloeiende clientèle. Sofie heeft een non-binaire assistente (Bettina), Jan heeft een gay broer (Joost) met partner (Achmed). In de praktijk (hoofdstuk 1 en 2) hebben ze echter een hart van gewapend beton en een interne monoloog waar je kleiduif mee kan schieten.
In hoofdstuk 3, “Jan en Sofie”, groeien de twee anti-helden meer en meer naar elkaar toe, waarbij de schrijver af en toe de leuke splitscreen-techniek hanteert die we kennen uit pulpfilms of de nouvelle vague. Het wordt de lezer (en Jan en Sofie zelf) al snel duidelijk dat ze uit hetzelfde hout gesneden zijn. Hoofdstuk 4 vervolgens, “het huwelijk”, ademt de bruisende sfeer van een Waar is Wally-puzzel of een Breugel waar 101 dingen tegelijk gebeuren. Het vertelperspectief maakt capriolen waar Virginia Woolf een punt kan aan zuigen. Het sluitstuk tenslotte, hoofdstuk 5, “de baby”, volgt het koppel op hun atypische huwelijksreis naar Parijs, waar de zwangerschap (verraden in de ampersand op de prachtige boekcover) een voldongen feit wordt. Vandaar is het één rechte lijn naar een apotheose die de lezer verbluft zal achterlaten.
“Het huwelijk van Jan en Sofie” is wederom een sterke roman in de traditie van het dadaïsme, waarbij Brusselmans de lezer poogt te bevrijden van buik-, denk- en lachkrampen. Last van preutsheid, politieke (in)correctheid, genderideologie, anale fixaties? Out with it. Of zoals de Oostenrijkse cabaretière Lisa Eckhart zei: “ik zeg het zodat u het niet meer hoeft te denken.”
'Ik houd het niet lang meer vol,' zei Inge tegen Sofie. Die zei: 'De redding is nabijer dan de ondergang. Gelezen in een kasteelroman toen de prinses het zei tegen de prins, die z'n zwaard in z'n hart had willen steken. Dag.'
Brusselmans blijft Brusselmans : soms hilarisch, vinger aan de pols met rake typeringen en oeverloze uitwijding die niet ter zake doet maar daardoor precies dan wel weer, love it!