Benim Katı Yüreğim

by Helen Garner, Darmin Hadzibegovic (Translator)

Yaşlanmış anne babasını ziyarete gelen bir genç kadın, meraklı bir kız çocuğu, uzun yıllar boyunca görüşmemiş iki eski dost, hayal kırıklığıyla evine dönen bir kadın, evden eve sürüklenen bir müzisyen... Özleyen, kavga eden, mektup yazan, dertleşen, kuşak çatışması yaşayan insanlar...

Okur, Helen Garner’ın az sayıdaki ama ustaca fırça darbeleriyle yarattığı ve empatiyle yaklaştığı bu karakterlerin hayatına bir noktadan, bir olayın tam ortasından giriyor ve seçilmiş sıradan anların, içsel çatışmaların canlandırıldığı küçük sahneleri izledikten sonra da çıkıyor. Sakin ve zarif bir duyarlılıkla, gevezelikten uzak, açık ve dürüst bir anlatımla kaleme alınmış bu öyküler okurda başta fark etmediği derin izler bırakıyor.

“Garner’ın öykülerinde kartpostalları andıran bir şeyler var: Özenle kaydedilmiş görüntüler, gösterilmeyen daha sert gerçeklikleri akla getirerek bir anlığına gözümüzün önünde çakıveriyorlar.” New York Times

“Eşit ölçüde şefkatli ve serinkanlı... Garner insanın kırılganlığına dair derin bir anlayışla, aşkın, hafızanın ve pişmanlığın hassas işleyişleri hakkında yazıyor.” Economist

“Titiz bir nesnellik, derin bir kişisellik.” Kate Atkinson

Genres: Fiction, Short Stories

104 pages, Paperback

First published January 1, 1998

About the author

Helen Garner was born in Geelong in 1942. She has published many works of fiction including Monkey Grip, Cosmo Cosmolino and The Children's Bach. Her fiction has won numerous awards. She is also one of Australia's most respected non-fiction writers, and received a Walkley Award for journalism in 1993.

Her most recent books are The First Stone, True Stories, My Hard Heart, The Feel of Stone and Joe Cinque's Consolation. In 2006 she won the Melbourne Prize for Literature. She lives in Melbourne.

Praise for Helen Garner's work

'Helen Garner is an extraordinarily good writer. There is not a paragraph, let alone a page, where she does not compel your attention.'
Bulletin

'She is outstanding in the accuracy of her observations, the intensity of passion...her radar-sure humour.'
Washington Post

'Garner has always had a mimic's ear for dialogue and an eye for unconscious symbolism, the clothes and gestures with which we give ourselves away.'
Peter Craven, Australian

'Helen Garner writes the best sentences in Australia.'
Ed Campion, Bulletin

Reviews

[Banu Yıldıran Genç · Rating 3 out of 5]

helen garner’ın iki romanından sonra öykülerini de hele şükür okudum. “çocuklar işin bach”ın yeri ayrı olsa da aslında pek çok öyküde romanlarıyla aynı yerlerde geziniyor.
aileler, boşanmalar, çocuklar, kadın dostlukları… öykülerinde romanlarından daha net bir biçimde feminizmin birinci dalgasının etkileri var. özellikle “sanat hayatı” öyküsünde kullandığı teknik ve yıllara ve feminizmin varlığına göre detaylandırıdığı anlatımı çok sevdim.
“onlardan hoşlanmıştık ama yirmi iki yaşımızda, yaşımızdan büyük kadınlar gibi hissediyorduk kendimizi, daha şimdiden parlaklığımızı yitirmeye, şimdiden başkalarının sevgilisine göz koymaya başlamışız gibi. mrs. stone’un roma baharı’nı okuyorduk. bu anlattıklarım 1965’te oldu, feminizmden önce.”
içine hiç giremediğim öyküler de oldu, avustralya ve avrupa farkının iyice belirginleştiği, göçmenlik duygusunun ön planda olduğu öykülerden de kadın- erkek ilişkilerinin, yanlış aşklara tutunmaların anlatıldığı öykülerden de kadın arkadaşlığının ve değişen güzellik, kadınlık algılarının sezdirildiği öykülerden aldığım tadı almadım açıkçası.
helen garner bence bugünden bakıp radikal feminizmi didikleyen bakış açısıyla bazı öykülerde devleşmiş. kaçan fırsatlar, dik durma adına kaybedilenler, bazen her şeyden vazgeçmeyi sağlayan anaçlık, mansplaininci erkekler, bekar annelik… bu detayların parladığı öyküleri sevdim genelde.
bir de çocukluk tabii, çocukluğa dair en güzel öykü “küçük helen’ın pazar ikindisi”ydi, onu da çok sevdiğimi eklemeliyim. çocuk anlatıcı kusursuzdu. düşünceleri, hareketleri ders niyetine okutulur.
darmin hadzibegoviç kusursuz çevirmiş. ellerine sağlık.

[Yaprak · Rating 3 out of 5]

Çocuklar İçin Bach ve Misafir Odası eserlerini okuduğum, sevdiğim Helen Garner'ın bu kez öykülerinden oluşan Benim Katı Yüreğim eserini okudum. 14 öyküden oluşan kitapta aile ilişkileri, biten-başlayan romantik ilişkiler, dostluk ilişkileri ve yaşama dair küçük anlar bulunuyor. Özellikle küçük bir kız çocuğunun bakış açısından kaleme alınan Küçük Helen'ın Pazar İkindisi öyküsüne bayıldım. Bazı öyküler yeterince bende iz bırakmasa da genel olarak öykülerin kendine has sade, sakin halini sevdiğimi söyleyebilirim. İlk kez Garner okuyacaklara ise önerim novellaları ile başlamaları yönünde olacak naçizane.

[küb · Rating 4 out of 5]

Misafir Odası kitabıyla tanıştığım Helen Garner beni tam anlamıyla mahvetmişti. Şimdi sıra öykülerine geldi diye başladım.
Öyküleriyle beni ne dersem diyeyim öncelikle şaşırttı.
Böyle kısa öykülerde tüm karakterlere bu kadar hakim olmamızı sağlaması çok muntazam bir yazarlık. İnsanların yaşam evrelerinde etkilendikleri olaylar, kendilerine yönelttikleri iç sesler, aile/arkadaş ilişkileriyle bezeli öyküler bütünü karamsarlık atmosferinde. Yani oldukça sıradan. Öykü isimlerine ayrı bittiğimi söylemeden geçmek istemiyorum.

[Cansu Gök · Rating 4 out of 5]

bayılıyorum böyle öykülere. nasıl öykülere? şöyle: öncesi ya da sonrası olmadan, önemsiz görünen minik anların peşine düşen öyküler. hakkında pek bişey bilmediğimiz insanların, sıradan anlarının peşine düşüyoruz öykülerde. bazı kitaplarda şey olur ya, hani yazarın anlattığı şeyleri okur geçersin ama bir bakmışsın ki beklemediğin anda o anlatılan basit bir detay beyninde dönüyor; yakalamış seni bir yerden. hah işte bende böyle bi yansıması oldu. ne hoş bi duygudur o.

kitabın içinde geçen öykü isimlerini beğenmem sebebiyle aldım kitabı. İyi ki almışım.
bazı insanlar öykü okumaktan hoşlanmadığını söyler; bu pek tuhaf gelir bana. edebiyatın en canlı yanı olduğunu düşünüyorum çünkü. Benim Katı Yüreğim’i okurken de öyle hissettim, canlı. ama söyleyim, herkes sevmez. hatta çoğu okur sevmez gibi hissediyorum.
“eeee n’oldu şimdi”
hissi verebilir. sıradan anların peşine düşmeyi sevenler bu öyküleri sever ama. Bence.
kısacası ben sevdim bu sıradan anların, durumların hikayelerini okumayı. merak ediyorum Helen Garner’ın romancılığı nasıl diye. O nedenle misafir odası romanını da kısa zamanda okumayı planlıyorum.
işte böyle.

[Yosum · Rating 4 out of 5]

Kısa öykülerden oluşan bir kitap. İçlerinde beni çok etkileyen olmasa da yazarın karakterleri ve sıradan insanların günlük yaşamlarını öyküleştirmekteki ustalığı hayranlık verici. Bir de Philip adına takıntısı ilginç. Bu kitaptaki erkek kahramanların çoğunun adı Philip. Yazarın “ Çocuklar İçin Bach” adlı romanının erkek kahramanı da Philip’di. İçinde Philip adı geçen öykülerin birbirleriyle ilişkisi mi var diye dikkatle okudum ama bir ilişki bulamadım.

[C.S. Burrough · Rating 4 out of 5]

I loved Helen Garner's style from the time I read with awe her Monkey Grip (1977) and, until now, never got around to exploring much else of hers - that's no excuse, of course, but life and other reading just gets in the way sometimes. But I vividly remember wishing I could do what she did at that time. Such a bar raiser and role model this talented soul must have been for so many emerging wordsmith hopefuls over the decades.

Anthologies are popular reintroductions to writers, and follow-ups, after reading their novels. In the latter category, I read with intrigue in my ongoing quest to seek out seasoned Aussie writers who grab me. I enjoyed Garner's acute observations of human nature. I relished her evocative backgrounding. Her voice is richly authentic. Her fragmented sense of form I found bravely effective. Her suburban characters endeared and revolted me as much as they seemingly do their author, amounting to fine depictions.

Although hard going in parts, the anthology's looming sense of inertia typifies a suburban Australian mindset of not long ago or even today, where intellect feels futile and family or mateship comes first. The combined greasy despondency and simmering tetchiness across the stories captures something as fundamentally Australian as its weather, if you can muster the grit to sit through it. This seems to be Garner's intended effect and, as always with this author, she nails it magnificently.

So, in some ways these pieces struck me as cathartic exercises, a soul-baring foundation of much great modern literature.

I was compelled to keep reading, with the timelessness of her human dilemmas loud and clear throughout.

Helen Garner hardly needs my validation after her achievements. A notable Australian literary behemoth, one must admire her work's longevity in such a fast-changing scene. Whilst she has been criticised by some for merely 'transcribing her diary material into fictional form', in her defence it needs reiterating that autobiographical fiction is the chosen genre of some of the greatest writers of all time. Raw truth punches harder, for many including this reader, than even the most elaborately contrived story plotting, character arcs and formulism of so much popular fiction.

My quest for home grown Aussie writers to embrace continues. Thank you, Helen Garner, for earning your place near the top of my list.

You are among our very best, always.

[Ruby · Rating 3 out of 5]

Not as good as Monkey Grip for me, and thus a bit disappointing but it's still Helen Garneresque loveliness.

[Alison Petchell · Rating 2 out of 5]

Not one of her best. I generally love her short story anthologies but I found this pretty tough going

[Jess Tait · Rating 4 out of 5]

Really enjoyed it. Great dialogue and lovely language.

[Catherine · Rating 3 out of 5]

Not my favourite Helen Garner. I found it hard to connect to the characters.

[Mayk Can Şişman · Rating 4 out of 5]

sakinliğini sevmiştim bu kitabın en çok.

[Erdem Yılmaz · Rating 3 out of 5]

Benim Katı Yüreğim (Postcards from Surfers/My Hard Heart/ Stories: The Collected Short Fiction 🇦🇺 1985)
Helen Garner (1942, 82y)
Çeviren: Darmin Hadzibegoviç (1987, 37y)

Helen Garner Avustralya’lı. 1942 doğumlu, 82 yaşında. Üniversitede İngilizce ve Fransızca eğitimi alıyor, sonrasında öğretmenlik de yapıyor. Roman, öykü, deneme, senaryo ve günlük gibi türlerde eserler vermiş. Birçok ödülü var.

‘Benim Katı Yüreğim’ adlı öykü kitabına gelelim. İlk olarak 43 yaşındayken basılmış bu kitap. 14 tane öyküden oluşuyor.

Anlatılanlar-yaşananlar, mekan adları, bakış açıları bambaşka bir his uyandırdı bende. Coğrafi uzaklığın okunanlara bu kadar yansıması bende yaşananların sanki ayda bir yerleşim alanında veya hiç bilinmeyen-aşina olunmayan bi yerde yaşanıyormuş hissi uyandırdı..

Özleyen, kavga eden, mektup yazan, dertleşen, kuşak çatışması yaşayan insanların hikayelerini okuyoruz..

..seçilmiş sıradan anlar.. paylaşılıyor.
..içsel çatışmalar.. küçük sahneler....sakin ve zarif bir duyarlılık.. açık ve dürüst bir anlatım.. söz konusu.
..aşkın, hafızanın ve pişmanlığın hassas işleyişini görüyoruz..

5 üzerinden en fazla 3 verilebilir diye düşünüyorum ama yer yer çok kafa açıcı anlatım ve cümleler var kitapta..

Örneğin ‘Etrafımda olup biten her şeyi anlayabilmekten nefret ediyorum’ gibi..
..’İnsanlara, hayatlarının, kendilerinin ötesinde bir ANLAMI olmasını isteten şey, kendini beğenmişliktir’.. gibi
..’Annesi gibi o da, reddedilmenin yol açtığı ÖFKEYE aşinaydı ve bu öfkenin ifadesi konusunda SINIR gözetmezdi’.. gibi
..’o kadar gergin olurdum ki, düşünemezdim bile’.. gibi cümleler.. insanın duygularının düşünme yetisini bastırabilmesi, duyguların hiç de hafife alınamayacak şeyler olduğunun bir kez daha altının çizilmesi gerekliliğini doğuruyor..

[sase · Rating 3 out of 5]

kitapçıda denk geldim, ismi çok hoşuma gitti, arkasını okudum, sayfalarını biraz karıştırdım ve aldım. :) dürüst olmak gerekirse beklentim biraz daha farklıydı ama normalde öykü öykü olan kitapları çok sevmesem de bu kitabı sevdim. yazarın okuduğum ilk kitabı. kurgusu da dili de bence çok güzel. önerilen diğer kitaplarını da alıp okumayı düşünüyorum. bu kitap özelinde söyleyeceğim şeyler ise bazı öykülerin sonunun başından biraz kopuk olması ya da bağlantıları benim yakalayamamam. kuşak çatışması ve arada kalmışlığın güzel anlatıldığını düşünüyorum ama kitaptaki bir öykü için bile beni derinden yakaladı diyemem. yine de karakterlerin yakarışlarını içselleştirmek mümkündü benim için örneğin annesi tarafından görmezden gelinmiş o kız çocuğunun "Canı yanmış birini nasıl avutacağını bilmiyorsun!" demesi gibi.

[Tuva S. · Rating 2 out of 5]

Misafir Odası isimli kısa romanını bayılarak okuduğum Helen Garner'ın dilimize çevrilmiş ilk öykü kitabı olan Benim Katı Yüreğim'in çıktığını görünce heyecanla satın aldım. Öyküler oldukça gündelik yaşamlardan kareleri barındırıyor. Sıradan diyebilirim genel olarak. Fakat içinde bulunan öykülerden Küçük Helen'ın Pazar İkindisi hem çocuk gözünden yazılmasıyla hem de inanılmaz sarsıcı olmasıyla beni oldukça etkiledi.

[Sena · Rating 2 out of 5]

Yaşamdan kısa kesitleri sunan, anların fotoğrafını çeken öyküleri çok severim ama Benim Katı Yüreğim’deki kısa hikayelerde bir kısadevre sorunu var. Feminizm, eşcinsel aşk, annelik, kadın yazarların sorunları gibi kadın edebiyatının son yıllarda hakkında kalem oynatmayı sevdiği konular bile kurtaramıyor çoğu öykünün dağınıklığını. “Mutlu Bir Öykü” ve “Paris’te” isimli iki hikaye umut vaat ediyor ama maalesef yüksek edebiyat denen yazından beklediğim bu değil.

[Neslihan Cangöz · Rating 4 out of 5]

Küçük gibi görünen ama önemli olduğu sonradan anlaşılan anların, ayrıntıların usta yazarı. Nefis öyküler.

[Necdet Yücel]

Misafir Odası güzel bir romandı ama öyküleri benlik değilmiş

[Tracey · Rating 4 out of 5]

A collection of Garner's short stories, observations and musings.

[Sevim Tezel Aydın · Rating 2 out of 5]

Kitapta 14 kısa öykü var...
Helen Garner'i severim, ancak birkaçı hariç bu seçkideki öyküler bana hitap etmedi, karakterlerle bağ kurmakta zorlandım...