What do you think?
Rate this book
Anatomia. Monotonia.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
October 31, 2021
Sometimes amusing and deceptively readable (short chapters and tuggy staccato sentences), this novel ultimately collapses under the punishing weight of the narrator’s excruciating narcissism. The story is narrated by a character unselfconsciously living her life as though her life itself is literature, trying to elevate a banal, self-indulgent soap opera of casual affairs and middle-class über-hip bed-hopping twattery into hallowed prose—the result being screeds of wince-inducing pseudo-literary non-profound wankeroony, riddled with laughably pretentious conversations with the men-friends she arrogantly refers to as “The Lover” (Dumas, innit?) and “The American”. The chapters have irritating titles stolen from European movies, indie rock bands, and literary classix, to help propel the novel’s super-literary literariness to proper heights of hallowed wowness. If this review sounds like the unfair rantings of an exasperated reader, that’s because this review is the unfair rantings of an exasperated reader, close to beddy-byes and needing a kip. But this really is one outrageously self-aggrandising and annoying piece of patience-testing bollocks from a writer utterly besotted by her own narrative allure (the story is autofiction, so the mirror-mirror-on-the-wall drag of this really drags). I’m off to bed. If this review seems unfair in the maw of Monday, I will amend.
February 11, 2013
Instead of going the "thinly veiled autobiography" route that's probably more typical of debuts, this book seems to be going for "ostensibly autobiographical, yet markedly fictionalized/exaggerated/poeticized."
The least interesting (but probably the "juiciest") part of the plot for me, concerns the protagonist's open marriage. The protagonist's casual sex, her alternating between men, dealing with her husband's love for his mistress, her falling in love with her lover and her husband trying to deal with that, and so on. It's not a preachy treatment on the polyamorous lifestyle, it's never rendered to as particularly right or wrong, though by the end it still managed to leave me with a slightly more cynical view of polyamory than I had before.
The author never shirked from detailing the jealousies she^H^H^Hthe protagonist and her husband experienced, nor their times of extreme and uncaring selfishness (... in love and war). Nor is the fundamental naïveté of the protagonist's adventurousness hidden, but made very plain. This wanting to be "an unafraid little player" (memory hazy, probably paraphrasing), desiring to be a person who fits some young-wild-free type cast she has in her mind. Not simply to be an artist, but to live the kind of life a young-wild-free artist lives, whatever that may be. The protagonist's relationship with art and artists seem not unlike the way boys feel about comic book super heroes growing up (quoth Seinfeld: "those are not fantasies, they're options"). To the point where the occasional name-dropping became rather unnatural, invoked so directly, with full name, that I kept expecting a "(14 January 1928 - 18 June 1973)" and Wikipedia article to follow them. (Managing at one point to misspell Michael Landy though--and this in a second edition!)
Beyond that...it's a novel about a young writer writing her first novel, with fragments of this other novel weaved into das Buch an sich, so to speak, both stories being about herself, and like vague fictions of each other. I really liked that form, actually. It worked very well with the whole ostensibly-autobiographical thing.
But I'm not a big fan of the writing style used to back it up. In my mind I kind of refer to it as a very "Norwegian" style, but I don't know why I have that association. Very short chapters, short out-of-breath sentences whose staccato breathlessness increase proportionally to the author's desire to convey a feeling of poetic beauty. Som når du våkner opp fra søvnens indre på en liten madrass midt på gulvet i et rom som ikke er ditt. Et gammelt rom som føles nytt. Det er dugg på det lave, gardinløse vinduet. En hare sprinter over enga utenfor. Det er den tredje haren du har sett her. Alt gløder i morgensola selv om det er kaldt. Varmen gjemmer seg under den nakne dyna. Varmen sitter fast i hun som sover i armene dine. Hun puster dypt fra halvåpen munn. Et gap som får deg til å skjelve. Myke lepper mot en myk skulder. Den tynne, nakne kroppen hennes. I armene dine. Du tenker: la dette øyeblikket vare! Ansiktet ditt i håret. La haren aldri komme frem. Det lukter bringebær.
Og så videre. (Mine ord, hvis dette var uklart. Hun skriver i det minste litt mer naturlig.)
Oh Lord, oh Jesus, give me the strength I need to be brief. Another "review" ruined. Blah.
The least interesting (but probably the "juiciest") part of the plot for me, concerns the protagonist's open marriage. The protagonist's casual sex, her alternating between men, dealing with her husband's love for his mistress, her falling in love with her lover and her husband trying to deal with that, and so on. It's not a preachy treatment on the polyamorous lifestyle, it's never rendered to as particularly right or wrong, though by the end it still managed to leave me with a slightly more cynical view of polyamory than I had before.
The author never shirked from detailing the jealousies she^H^H^Hthe protagonist and her husband experienced, nor their times of extreme and uncaring selfishness (... in love and war). Nor is the fundamental naïveté of the protagonist's adventurousness hidden, but made very plain. This wanting to be "an unafraid little player" (memory hazy, probably paraphrasing), desiring to be a person who fits some young-wild-free type cast she has in her mind. Not simply to be an artist, but to live the kind of life a young-wild-free artist lives, whatever that may be. The protagonist's relationship with art and artists seem not unlike the way boys feel about comic book super heroes growing up (quoth Seinfeld: "those are not fantasies, they're options"). To the point where the occasional name-dropping became rather unnatural, invoked so directly, with full name, that I kept expecting a "(14 January 1928 - 18 June 1973)" and Wikipedia article to follow them. (Managing at one point to misspell Michael Landy though--and this in a second edition!)
Beyond that...it's a novel about a young writer writing her first novel, with fragments of this other novel weaved into das Buch an sich, so to speak, both stories being about herself, and like vague fictions of each other. I really liked that form, actually. It worked very well with the whole ostensibly-autobiographical thing.
But I'm not a big fan of the writing style used to back it up. In my mind I kind of refer to it as a very "Norwegian" style, but I don't know why I have that association. Very short chapters, short out-of-breath sentences whose staccato breathlessness increase proportionally to the author's desire to convey a feeling of poetic beauty. Som når du våkner opp fra søvnens indre på en liten madrass midt på gulvet i et rom som ikke er ditt. Et gammelt rom som føles nytt. Det er dugg på det lave, gardinløse vinduet. En hare sprinter over enga utenfor. Det er den tredje haren du har sett her. Alt gløder i morgensola selv om det er kaldt. Varmen gjemmer seg under den nakne dyna. Varmen sitter fast i hun som sover i armene dine. Hun puster dypt fra halvåpen munn. Et gap som får deg til å skjelve. Myke lepper mot en myk skulder. Den tynne, nakne kroppen hennes. I armene dine. Du tenker: la dette øyeblikket vare! Ansiktet ditt i håret. La haren aldri komme frem. Det lukter bringebær.
Og så videre. (Mine ord, hvis dette var uklart. Hun skriver i det minste litt mer naturlig.)
Oh Lord, oh Jesus, give me the strength I need to be brief. Another "review" ruined. Blah.
July 30, 2015
Świetnie napisana tandetna powieść
Anatomia. Monotonia to wychświechtane badziewie, które naprawdę przyjemnie się czytało. Może w ramach higieny psychicznej potrzebowałam czegoś tak tandetnego i stąd ta przyjemność lektury, pomimo narastającego zażenowania treścią. W połowie przestałam traktować książkę poważnie, bo jak można poważnie podejść do takich zdań jak „Orgazm z tobą jest jak ekstremalne wymioty po najlepszym jedzeniu i piciu”?
Po kolei. Największą krzywdę wyrządza książce przedmowa – fragment recenzji, w której usilnie próbuje przekonać się nas, czytelników, że to, co u Poppy tandetne, zużyte i wychświechtane wcale takie nie jest, a już na pewno nie stanowi pogoni za tanią sensacją, ponieważ autorka niezwykle świadomie operuje warsztatem i wszystkie te zabiegi są takie samoświadome. Cóż, świadomość, że coś jest tandetne nie sprawia automatycznie, że takie być przestaje, ale stanowczo zmienia podejście w odbiorze. Przedmowa podniosła poprzeczkę moich oczekiwań. Dla własnej przyjemności lektury zarzuciły jakiekolwiek oczekiwania po pierwszej części, inaczej nie byłabym w stanie dobrze się bawić czytając to.
Historia jest dokładnie tak banalna jak wynika z opisu: głównie bohaterowie naoglądali się za dużo pornoli (z sentymentem wspominają słynną serię Emmanuelle), naczytali za dużo bzdur i postanowili żyć w otwartym związku, aby uczynić swoje życie ciekawszym. Ot, głęboka potrzeba bycia oryginalnym, jakby cokolwiek oryginalnego było w niewierności. Czy w monogamii, jeśli już o tym mowa. Cóż, związek poli to raczej nie jest, ponieważ sedno ich zachowań seksualnych nie leży w emocjonalnej czy seksualnej gratyfikacji swojej i partnerów. To nie poliamoria, ale niewierność – nawet jeśli informują się nawzajem o swoich partnerach – ponieważ tym, o co chodzi w ich relacji jest zadawanie sobie bólu. Właśnie – poczucie zranienia, skrzywdzenia, zdradzenia – czyni, ich zdaniem, wszystko takim interesującym. W takiej sytuacji wypada im tylko pogratulować tego, że udało im się znaleźć kogoś z identycznie skrzywionym obrazem związku, dobrali się świetnie.
Dorabiają sobie do tego całą pseudoegzystencjalną filozofię i okraszają pseudointelektualnymi cytatami. Sposób, w jaki przerzucają się oczywistymi i obskurnymi nawiązaniami do wszelkich możliwych dzieł literackich, filmowych i muzycznych, przypomina mi, nomen omen, literacki terroryzm Borejków z powieści dla młodzieży Małgorzaty Musierowicz, którzy też na wyścigi odgadywali autorów na bazie cytatów, co by się chwalić swoją edukacją i ynteligencyją, skoro w innych dziedzinach życia nie byli w stanie jej przejawiać. Cóż, zarzucanie cytatami przypomina raczej przeglądanie wikipedii niż tworzenie powieści, a intertekstualność nie na tym polega.
Do tego seksu w samej powieści jest niewiele i nie jest specjalnie perwersyjny. Wiem, że mam zawyżone standardy co do postrzegania scen erotycznych, bo czytam fanfiction, ale męskocentryczne podejście autorek mainstreamowej erotyki mnie przeraża. Najbardziej radykalnym elementem powieści jest jedna z końcowych scen, gdzie bohaterka przejawia niezadowolenie z powodu braku orgazmu przy stosunku. Zanim jednak potencjał tego jednego momentu zostaje wykorzystany, powieść się kończy.
Muszę przyznać, że jestem w kropce. Oto książka, którą świetnie mi się czytało – nabijając się z niej – i której nikomu nie mogę polecić z czystym sumieniem.
Anatomia. Monotonia to wychświechtane badziewie, które naprawdę przyjemnie się czytało. Może w ramach higieny psychicznej potrzebowałam czegoś tak tandetnego i stąd ta przyjemność lektury, pomimo narastającego zażenowania treścią. W połowie przestałam traktować książkę poważnie, bo jak można poważnie podejść do takich zdań jak „Orgazm z tobą jest jak ekstremalne wymioty po najlepszym jedzeniu i piciu”?
Po kolei. Największą krzywdę wyrządza książce przedmowa – fragment recenzji, w której usilnie próbuje przekonać się nas, czytelników, że to, co u Poppy tandetne, zużyte i wychświechtane wcale takie nie jest, a już na pewno nie stanowi pogoni za tanią sensacją, ponieważ autorka niezwykle świadomie operuje warsztatem i wszystkie te zabiegi są takie samoświadome. Cóż, świadomość, że coś jest tandetne nie sprawia automatycznie, że takie być przestaje, ale stanowczo zmienia podejście w odbiorze. Przedmowa podniosła poprzeczkę moich oczekiwań. Dla własnej przyjemności lektury zarzuciły jakiekolwiek oczekiwania po pierwszej części, inaczej nie byłabym w stanie dobrze się bawić czytając to.
Historia jest dokładnie tak banalna jak wynika z opisu: głównie bohaterowie naoglądali się za dużo pornoli (z sentymentem wspominają słynną serię Emmanuelle), naczytali za dużo bzdur i postanowili żyć w otwartym związku, aby uczynić swoje życie ciekawszym. Ot, głęboka potrzeba bycia oryginalnym, jakby cokolwiek oryginalnego było w niewierności. Czy w monogamii, jeśli już o tym mowa. Cóż, związek poli to raczej nie jest, ponieważ sedno ich zachowań seksualnych nie leży w emocjonalnej czy seksualnej gratyfikacji swojej i partnerów. To nie poliamoria, ale niewierność – nawet jeśli informują się nawzajem o swoich partnerach – ponieważ tym, o co chodzi w ich relacji jest zadawanie sobie bólu. Właśnie – poczucie zranienia, skrzywdzenia, zdradzenia – czyni, ich zdaniem, wszystko takim interesującym. W takiej sytuacji wypada im tylko pogratulować tego, że udało im się znaleźć kogoś z identycznie skrzywionym obrazem związku, dobrali się świetnie.
Dorabiają sobie do tego całą pseudoegzystencjalną filozofię i okraszają pseudointelektualnymi cytatami. Sposób, w jaki przerzucają się oczywistymi i obskurnymi nawiązaniami do wszelkich możliwych dzieł literackich, filmowych i muzycznych, przypomina mi, nomen omen, literacki terroryzm Borejków z powieści dla młodzieży Małgorzaty Musierowicz, którzy też na wyścigi odgadywali autorów na bazie cytatów, co by się chwalić swoją edukacją i ynteligencyją, skoro w innych dziedzinach życia nie byli w stanie jej przejawiać. Cóż, zarzucanie cytatami przypomina raczej przeglądanie wikipedii niż tworzenie powieści, a intertekstualność nie na tym polega.
Do tego seksu w samej powieści jest niewiele i nie jest specjalnie perwersyjny. Wiem, że mam zawyżone standardy co do postrzegania scen erotycznych, bo czytam fanfiction, ale męskocentryczne podejście autorek mainstreamowej erotyki mnie przeraża. Najbardziej radykalnym elementem powieści jest jedna z końcowych scen, gdzie bohaterka przejawia niezadowolenie z powodu braku orgazmu przy stosunku. Zanim jednak potencjał tego jednego momentu zostaje wykorzystany, powieść się kończy.
Muszę przyznać, że jestem w kropce. Oto książka, którą świetnie mi się czytało – nabijając się z niej – i której nikomu nie mogę polecić z czystym sumieniem.
July 1, 2018
Anatomy. Monotony. is the story of a tangled, but strangely efficacious, relationship. Var (there's an umlaut over the "a", but I can't type that here) is our narrator, a young Norwegian woman married to Lou, a French man. They have an open relationship and obsess over each other's extra-marital interests. She's working as a model, and writing a book. She gravitates towards men in the arts, but Lou doesn't seem like a very creative fellow.
When Lou finds his feelings for his current girlfriend, Sidney, running uncomfortably deep, he challenges Var to fall in love with someone else, too, saying he'll break up with Sidney as soon as she does. It's a game between the two of them, and Var has no major issue with playing along. So she finds someone else, and falls in love...
The chapters in Anatomy. Monotony. are short, most no more than two or three pages, and I don't remember any chapter longer than five pages.
I'd never be too mad about short chapters, but they work particularly well here, because the tone of the story is very contemplative. The story moves forward in every chapter, but Var also spends a lot of time reflecting. In these reflections, we find something else in the background: always a hint of her boredom, the Monotony of the title. Here are a couple of sentences from the book Var is writing, toward the end of the novel:
"Smoking always legitimizes waiting, he thinks, and takes a deep drag. Because even if no one comes, you can sit and do nothing with a cigarette in your hand."
There are weird little asides like that throughout the book, and they're always kind of great.
In some parts of the story, Var comes across a bit like a vampire in an Anne Rice novel. Yes, the world is swirling around her, and everything may fall apart, but none of it really matters that much, does it? She's going to live forever. As an American reading a Norwegian book, I don't know if this is a cultural difference or not, only that in this case, I found it refreshing how many times Var took a moment to examine what was happening rather than just hurtling toward the next revelation.
For a book that has so much to do with sex, it's interesting (again, to this American) to note that the sex itself is handled with such an indifferent attitude: The descriptions, where they exist, are frank, but Var never makes much of a fuss about it. The sex exists for the characters, rather than the other way around, which is as it should be.
The language in this translation is very direct and beautiful. There are lots of non-ironic descriptions of smells, colors and other minutiae that are welcome and ring true. Even though the characters' relationship is unusual, there are plenty of observations about the human condition, particularly the way people in relationships treat each other, that anyone can relate to.
I was a little let down by the ending. Without giving anything away, I'll just say it felt like too much of a reversal, and tried to do too much all at once. But after the 300+ pages that had come before, that seems like a minor quibble.
I'd recommend taking the plunge on this book to anyone who finds the description even slightly of interest. I had no idea what to expect going in, but quickly figured out at least this much: Edy Poppy is a writer with a lot to say, and she says it an interesting way. And what else do you want out of a book?
When Lou finds his feelings for his current girlfriend, Sidney, running uncomfortably deep, he challenges Var to fall in love with someone else, too, saying he'll break up with Sidney as soon as she does. It's a game between the two of them, and Var has no major issue with playing along. So she finds someone else, and falls in love...
The chapters in Anatomy. Monotony. are short, most no more than two or three pages, and I don't remember any chapter longer than five pages.
I'd never be too mad about short chapters, but they work particularly well here, because the tone of the story is very contemplative. The story moves forward in every chapter, but Var also spends a lot of time reflecting. In these reflections, we find something else in the background: always a hint of her boredom, the Monotony of the title. Here are a couple of sentences from the book Var is writing, toward the end of the novel:
"Smoking always legitimizes waiting, he thinks, and takes a deep drag. Because even if no one comes, you can sit and do nothing with a cigarette in your hand."
There are weird little asides like that throughout the book, and they're always kind of great.
In some parts of the story, Var comes across a bit like a vampire in an Anne Rice novel. Yes, the world is swirling around her, and everything may fall apart, but none of it really matters that much, does it? She's going to live forever. As an American reading a Norwegian book, I don't know if this is a cultural difference or not, only that in this case, I found it refreshing how many times Var took a moment to examine what was happening rather than just hurtling toward the next revelation.
For a book that has so much to do with sex, it's interesting (again, to this American) to note that the sex itself is handled with such an indifferent attitude: The descriptions, where they exist, are frank, but Var never makes much of a fuss about it. The sex exists for the characters, rather than the other way around, which is as it should be.
The language in this translation is very direct and beautiful. There are lots of non-ironic descriptions of smells, colors and other minutiae that are welcome and ring true. Even though the characters' relationship is unusual, there are plenty of observations about the human condition, particularly the way people in relationships treat each other, that anyone can relate to.
I was a little let down by the ending. Without giving anything away, I'll just say it felt like too much of a reversal, and tried to do too much all at once. But after the 300+ pages that had come before, that seems like a minor quibble.
I'd recommend taking the plunge on this book to anyone who finds the description even slightly of interest. I had no idea what to expect going in, but quickly figured out at least this much: Edy Poppy is a writer with a lot to say, and she says it an interesting way. And what else do you want out of a book?
November 5, 2023
3.5
Mmmm, mam cholernie dziwną relację z tą książką. Psychologicznie świetne momenty przeplatały się z dość obskurnie przetłumaczonym pornolem i drętwymi opisami intymnych części ciała.
Jedna gwiazdka za to, że główni bohaterowie to pisarze, i że w przerwach od pierwszoosobowej narracji Var otrzymaliśmy fragmenty jej książki, której tytułem oczywiście jest "Anatomia. Monotonia."
Nie przepadam za Var, co nie ułatwiło mi polubienia tej powieści. Za to Sid? Nie, że ją lubię, ale świetna postać.
I gwiazdka w górę za niebanalne i rozbudowane opisy jarania( ͡❛ ᴗ ͡❛), służę przykładem: "Nagle natrafiam na hotelową Biblię. Wydaje mi się, że strony są cienkie jak papierosowe bibułki. Wyrywam tekst o Sodomie i Gomorze, wypełniam go tytoniem Lou i zwijam w coś, co bardziej przypomina jointa niż papierosa, ale nie smakuje jak żadne z nich. Zgniatam straszliwe słowa Boga w popielniczce i wkładam Biblię do komody."
Nawet wy, niepalący, nie powiecie mi, że to nie brzmi dobrze.
Nie chcę mi się krytykować, prawdę mówiąc nigdy nie znalazłam dobrego opisu seksu napisanego po polsku, więc co ja się tam będę czepiać, może w oryginale brzmiało to lepiej. Temat poligamii jest mi bliski, dlatego się wciągnęłam na początku. Czy sposób ujęcia tematu mnie rozczarował? Pośrednio, ale nie w stu procentach.
Podrzucę moje inne ulubione cytaty, i na tym poprzestanę.
"- Czy ty nigdy nie pijesz?
- Nigdy.
- Dlaczego?
- Bo zawsze ze wszystkim przesadzam. Przeniosłem się do Amsterdamu, by zostać abstynentem. Myślałem, że jeśli zdołam tego dokonać w mieście pokus i grzechu, to dam sobie radę wszędzie."
"Mój mąż nie lubi kobiet, które płaczą. Histeria. Za dużo jej doświadczył, gdy był mały."
"Jestem intelektualistą bez kultury."
"Francuz. Francuski poeta. Chudy...bardzo chudy, za dużo papierosów, za mało jedzenia. Naturalnie chudy - dodaję. - Jedzenie nie pomaga. Myślę, że idealnie nadaje się do malowania. Kości bardzo ładnie odznaczają się pod skórą, ma wysoko sklepione kości policzkowe. Kiedyś wyglądał jak Serge Gainsbourg."
Mmmm, mam cholernie dziwną relację z tą książką. Psychologicznie świetne momenty przeplatały się z dość obskurnie przetłumaczonym pornolem i drętwymi opisami intymnych części ciała.
Jedna gwiazdka za to, że główni bohaterowie to pisarze, i że w przerwach od pierwszoosobowej narracji Var otrzymaliśmy fragmenty jej książki, której tytułem oczywiście jest "Anatomia. Monotonia."
Nie przepadam za Var, co nie ułatwiło mi polubienia tej powieści. Za to Sid? Nie, że ją lubię, ale świetna postać.
I gwiazdka w górę za niebanalne i rozbudowane opisy jarania( ͡❛ ᴗ ͡❛), służę przykładem: "Nagle natrafiam na hotelową Biblię. Wydaje mi się, że strony są cienkie jak papierosowe bibułki. Wyrywam tekst o Sodomie i Gomorze, wypełniam go tytoniem Lou i zwijam w coś, co bardziej przypomina jointa niż papierosa, ale nie smakuje jak żadne z nich. Zgniatam straszliwe słowa Boga w popielniczce i wkładam Biblię do komody."
Nawet wy, niepalący, nie powiecie mi, że to nie brzmi dobrze.
Nie chcę mi się krytykować, prawdę mówiąc nigdy nie znalazłam dobrego opisu seksu napisanego po polsku, więc co ja się tam będę czepiać, może w oryginale brzmiało to lepiej. Temat poligamii jest mi bliski, dlatego się wciągnęłam na początku. Czy sposób ujęcia tematu mnie rozczarował? Pośrednio, ale nie w stu procentach.
Podrzucę moje inne ulubione cytaty, i na tym poprzestanę.
"- Czy ty nigdy nie pijesz?
- Nigdy.
- Dlaczego?
- Bo zawsze ze wszystkim przesadzam. Przeniosłem się do Amsterdamu, by zostać abstynentem. Myślałem, że jeśli zdołam tego dokonać w mieście pokus i grzechu, to dam sobie radę wszędzie."
"Mój mąż nie lubi kobiet, które płaczą. Histeria. Za dużo jej doświadczył, gdy był mały."
"Jestem intelektualistą bez kultury."
"Francuz. Francuski poeta. Chudy...bardzo chudy, za dużo papierosów, za mało jedzenia. Naturalnie chudy - dodaję. - Jedzenie nie pomaga. Myślę, że idealnie nadaje się do malowania. Kości bardzo ładnie odznaczają się pod skórą, ma wysoko sklepione kości policzkowe. Kiedyś wyglądał jak Serge Gainsbourg."
August 17, 2018
A sign of a good book is that the characters stay with you, and you can't stop thinking about them after you've stopped reading. Var and Lou are two such characters.
The novel examines their open relationship. Long sentences, punctuated by much shorter ones give a rhythm to the prose and give the novel an elliptical, dreamlike quality. The short chapters tell the story of Lou and Var's relationship almost as a series of sketches and snapshots – and they also create intimacy and intensity as the story shifts from location to location. In parts it reminded me of Alain Robbe-Grillet's 'Jalousie'.
Polyamory and open relationships have been discussed more and more recently, so it's interesting to note that this was originally published in Norway 13 years ago, well before such conversations were so mainstream. The book offers an honest insight into such a relationship, and complications that arise when egos, jealousy and obsession arise. But it manages to do it without being moralistic, or boastful either.
Ultimately, though, it's a beautifully written story with compelling characters who linger in the memory.
The novel examines their open relationship. Long sentences, punctuated by much shorter ones give a rhythm to the prose and give the novel an elliptical, dreamlike quality. The short chapters tell the story of Lou and Var's relationship almost as a series of sketches and snapshots – and they also create intimacy and intensity as the story shifts from location to location. In parts it reminded me of Alain Robbe-Grillet's 'Jalousie'.
Polyamory and open relationships have been discussed more and more recently, so it's interesting to note that this was originally published in Norway 13 years ago, well before such conversations were so mainstream. The book offers an honest insight into such a relationship, and complications that arise when egos, jealousy and obsession arise. But it manages to do it without being moralistic, or boastful either.
Ultimately, though, it's a beautifully written story with compelling characters who linger in the memory.
March 9, 2020
This book was the MOST European.
November 2, 2025
Open marriages sound hard. Novels within a novels sound hard. This book is not hard. It is quite good.
Read my full review here
https://lonningspils.ca/2025/10/30/an...
Read my full review here
https://lonningspils.ca/2025/10/30/an...
February 15, 2015
This is a story that starts on the middle. This is a story that ends in the middle, too. The author writes about herself, and she writes herself good: Confident and beautiful, conceited and afraid. She loves, she feels, she needs, she falls in love. This is a very bodily book, the scents and fluids crawl on your skin through the pages. For one reason or another I find it difficult to do this book justice by reviewing it, so I'll sum up right now not to do too much damage: An open relationship and an open life laid even more open with short, beautiful, simple sentences and words, a book with many levels of romance and adventure.
March 11, 2017
"Det er gjennom lidelse man utvikler seg, og gjennom lykke man hviler."
Edy Poppy er virkelig et litterært geni.
Hver eneste setning har sin helt egen betydning, og det er ingenting som oppleves som overflødig. Dette er skrivekunst på høyt nivå, og forfatteren har en helt egen og sær stemme i skrivingen sin. Dette er en fascinerende og absurd og vakker og vond kjærlighetsroman om gjensidig utroskap.
Rett og slett perfekt.
Edy Poppy er virkelig et litterært geni.
Hver eneste setning har sin helt egen betydning, og det er ingenting som oppleves som overflødig. Dette er skrivekunst på høyt nivå, og forfatteren har en helt egen og sær stemme i skrivingen sin. Dette er en fascinerende og absurd og vakker og vond kjærlighetsroman om gjensidig utroskap.
Rett og slett perfekt.
November 1, 2016
To jest tak złe..
January 8, 2012
Uwierzyłam autorce.
Czekam na jej nowe książki.
Czekam na jej nowe książki.
Displaying 1 - 12 of 12 reviews