Groots en meeslepend willen we leven, jaja, maar wie sorteert de sokken? Met An Olaerts is het altijd al wat geweest. Meer dan 20 jaar schrijfwerken en krantenstukjes hebben ervoor gezorgd dat ze niet meer welkom is in de centrale gevangenis van Leuven. Dirk Draulans hoeft ze allicht niet meer te bellen. En met Club Med mag ze ook niet meer op vakantie. Soms lacht An Olaerts simpelweg te hard met het menselijk bedrijf. Het is tragisch en hilarisch tegelijkertijd, zeker als je lak hebt aan de hoempapa. In deze korte verhalen dendert ze over de hoogtes en laagtes, voorbij de hindernissen van een middelbaar mens. Onderweg trapt ze in twijfel, gedoe en praktische beslommeringen. Ze gaat de kleine mislukkingen te lijf met wanhoop, overgave en humor. Ter lering en vermaak van iedereen die naakt in dit tranendal is komen vast te zitten. Compost zijn wij. En tot compost zullen wij wederkeren.
Gezellige mislukkingen. Fan van spunkie en zijn uitspraken! Fan van de openheid waarmee Olaerts schrijft. Vooral, diepe buiging, voor 'Herontdekking van een moeder'. Oef. Dat alles op 2 pagina's. P16-17 was de prijs van het hele boek waard.
Altijd wat. Kleine mislukkingen van een middelbaar mens. Door: An Olaerts.
Uitgeverij Tzara heeft goede smaak, ze bestaan nog maar net en hebben Olaerts al gestrikt; woehoe! Fan van An, nu ook van Tzara.
Ik ken An Olaerts van haar columns en artikels in de krant De Standaard (en voor Natuurpunt). Die columns knip ik geregeld uit en kleef ik in mijn favoriete-columns-schriftje. Ondertussen ken ik haar ook een beetje via mijn brievenbus (de online én de echte variant); ze is daar even grappig, origineel, lief en onevenaarbaar als in de gedrukte versie. Ik denk dat zij iemand is die altijd zichzelf is. Iets van haar lezen is direct beseffen: het is ‘een Olaerts’. (Wat een gave hé!?)
Zelf zegt ze dat je dit boek (een bundeling van columns) met mondjesmaat moet savoureren, wat ik deed. 2 weken heb ik het genot kunnen uitspreiden. Ikzelf heb ook een lees-aanbeveling, een waarschuwing in feite: lees dit boek niet in het openbaar. Af en toe deed ik dat wel én kreeg daardoor rare blikken toegeworpen. Soms laat ze je zo hard lachen (en ik bedoel echt hardop lachen, niet zomaar wat gniffelen) dat het hele café verschrikt op kijkt.
Die rare blikken kreeg ik ook toen ik een binnenpretje kreeg tussen de bananen en de pruimen, in de supermarkt. Ik wou persé aan mijn man uitleggen waarom ik moest lachen maar had mijn stem niet meer onder controle waardoor er: “Tot je het niet meer ziet.” door de fruitafdeling galmde. Ach ja, een kleine mislukking zeker ;)?
Naast doen lachen kan ze je ook tot tranen toe ontroeren (in Vreemde mensen bijvoorbeeld), haar metaforen zijn buitengewoon vindingrijk (chocolade-ijs op pagina 95) én er ‘boenk’ op, soms schrijft ze pure poëzie (Mandarijnentijd), haar woorden teleporteren je vaak instant naar je kindertijd (Boekjes van Donald Duck) en kaarten herkenbare, urgente problemen aan (Leonidas).
Olaerts is Olaerts en ik hou daar zo van! “De mooiste cadeautjes laat je best niet aan andere mensen over”. Koop dit goestinggevend levenselixir in boekformaat voor jezelf! Merci An voor al jouw jij!
An Olaerts schrijft columns voor de krant De Standaard maar heeft met ‘Altijd wat’ een verzameling aan korte gedachtegangen en dagelijkse banaliteiten bijeen gebracht: kleine alledaagse bedenkingen, confrontaties met haar man Spondeligger en hun pleegkind Punkie, beslommeringen, het leven met zijn hoogtes en laagtes...
Over elektrische fietsen, uitleggen aan je kind wat 'je regels' zijn en waarvoor dat maandverband nu dient om dan in je vinger te snijden en van je kind een maandverband tegen het bloeden te krijgen, over vogels en vogelaars, konijnen, op reis gaan maar de onderkant vergeten meenemen van je bikini, over met de bus meerijden maar vooral over taalgebruik en over hoe woorden zoveel betekenen.
Dit alles overgiet An Olaerts met een klodder humoristische saus en een kritische blik terwijl ze met (wan)hoop en volle overgave dit allemaal tegemoet treedt en opbokst tegen wat haar toegeworpen wordt.
Deze verzameling van een zeventigtal korte twee pagina's tellende (h)eerlijke teksten over het leven en zijn uitdagingen, zijn een plezier om een paar uren jezelf in te kunnen verliezen. Vergeet even alles, neem een tasje koffie of thee bij de hand (vergeet het koekje niet op het schaaltje) en zet je rustig neer en ga lekker genieten van dit boek, waarin je zal beseffen dat het leven dat jezelf lijdt misschien toch zoveel anders niet is van dat van een ander, iets wat An hierin heel duidelijk maakt. We staan er allemaal voor en we moeten erdoor. Of zoals An het zelf zegt: "Compost zijn wij, tot compost zullen wij wederkeren."
Een fijn boek dat erg veel deugd doet. Het is licht (en) verteerbaar maar ook zwaar genoeg om serieus te blijven pakken. Het draagt een herkenbaarheid die je net of misschien net niet kan aanraken, dan is het weer weg tot je in het volgende verhaal weer mee oploopt. Hardop gelachen, en ook een paar keer vijvertjes gehad. Dank je An, mooi om hiermee mijn Reading Challenge te halen 😊
Kleinkunst is ook kunst. Bij elkaar gekeerd, tonen deze columns systeem, maar ook klasse. En wat als deze scherpe oog/pen-combinatie eens voorbij huis, tuin en keuken zou worden gekatapulteerd? Wie weet komen we er ooit achter.
De gewone columns zijn grappig, vol zelfrelativering, fris. De meer persoonlijke stukken over haar meisje en Punkie zijn beklemmend. Dit zijn meer dan stukjes, echte Literatuur. Prachtig verwoord.