Σκιές του Νότου

by Λάζαρος Αλεξάκης

Η ιστορία του Νότου είναι μια επιμελώς χαλκευμένη αλήθεια.
Το καλοκαίρι του 1987 είναι η καρδιά μιας ακόμα χρονιάς αμπαλαρισμένης με την ψευδαίσθηση μιας παντοδυναμίας συγκροτημένης από καλοστημένα ψέματα και απτούς, καθημερινούς μύθους.
Πομπές εφήβων οδεύουν προς ένα ηδονικό, τεχνικολόρ μέλλον, με τα κοπάδια των ορμών τους να κατασπαράζουν τις νύχτες τους.
Ήρωες της διπλανής πόρτας αναζητούν τις ονειρώξεις τους σε ηλεκτρικά τοπία.

Ένας κύκλος αίματος ξεκινάει όταν ο Γιώτης, ο ιδιοκτήτης του Νότου, ενός παραλιακού μπαρ μιας επαρχιακής πόλης, αποφασίζει να βοηθήσει μια δημοσιογράφο της Μεσογείου, τη Μαρλίνα, να εξιχνιάσει το παράξενο ατύχημα ενός νεαρού.
Μπάτσοι και βαποράκια, ντίβες και χαρτοπαίκτες, ευσυνείδητοι δολοφόνοι και αθώοι περαστικοί παρασύρονται σε μια ιλιγγιώδη πορεία προς το κενό, για να ανακαλύψουν ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα, εκτός από το να σώσουν τους εαυτούς τους.

«Στην άκρη του μπαρ καθόταν ο Μάρλεϊ. Ερχόταν κάθε βράδυ για να ακούσει τα ίδια τραγούδια, σιγοπίνοντας ένα Southern Comfort.
Όταν έμπαινε το I shot the sheriff ή το Knockin’ on Heaven’s, κουνούσε τους ώμους αργά στον ίδιο, απαράλλαχτο ρυθμό που έπαιζε στο κεφάλι του χρόνια τώρα.
Αυτός και δυο τρεις ακόμα ήταν σαν να προϋπήρχαν σε αυτές ακριβώς τις θέσεις, να κάθονταν στο κοσμικό πουθενά, σε μια αστρική λεωφόρο περιμένοντας να χτιστεί το μπαρ γύρω τους.
Ο Γιώτης πίστευε ότι αυτοί οι τύποι ήταν η κόλλα που κρατούσε κολλημένο το σύμπαν.
Αν σταματούσε να κουνάει τους ώμους ο Μάρλεϊ, η Γη θα έχανε τον ρυθμό της, το μπητάκι της, την αιώνιά της γκρούβα. Θα ξεκουρδιζόταν και σιγά σιγά θα σταματούσε.
Κανείς δεν θα γουστάριζε πια, τα δέντρα θα μαραίνονταν, τα ποτάμια θα στέρευαν και οι σαύρες θα σταματούσαν να πηδιούνται.
Γιατί, κύριοι, χωρίς την γκρούβα είμαστε χαμένοι, σκέφτηκε ο Γιώτης και ήπιε άλλη μια τζούρα».

Genres: Audiobook

320 pages, Paperback

First published October 4, 2023

About the author

Ο Λάζαρος Αλεξάκης γεννήθηκε επιτυχώς στο Ηράκλειο της Κρήτης και πέρασε την εφηβική ζωή του προσπαθώντας να δραπετεύσει από αυτό.

Πήγε στην Αθήνα όπου σπούδασε λογοτεχνία, φιλοσοφία και ψυχολογία. Φρόντισε κατά τη διάρκεια των σπουδών του να έρθει σε επαφή με ένα ευρύ αριθμό επιστημών, κυρίως μπαίνοντας σε λάθος αίθουσες. Απέκτησε έναν εξοργιστικό αριθμό μοτοσυκλετών με τις οποίες ανέβαινε τα βουνά χωρίς πάντα να επιστρέφει. Ως αυτοδίδακτος κιθαρίστας έπαιξε σε μια σειρά από κλαμπ τα οποία σύντομα γνώρισαν την οικονομική καταστροφή.

Σπούδασε Ψυχολογία στην Αγγλία όπου βράχηκε αρκετά φορώντας πάντα τα λάθος ρούχα. Λατρεύει τα κόμικς, τις ταινίες noir, και την Agatha Christie. Παίζει funk soul, jazz και γράφει blues στίχους. Γράφει μανιωδώς σε περιοδικά, social media και σημειωματάρια.

Εργάζεται ως εκπαιδευτικός στο Ηράκλειο, το οποίο πλέον λατρεύει. Αρθρογραφεί από το 2005 και έχει εκδώσει τρεις συλλογές διηγημάτων, η πρώτη εκ των οποίων ψηφίστηκε από τους αναγνώστες στις 10 καλύτερες στα βραβεία Public.

Reviews

[Effie Saxioni · Rating 5 out of 5]

Οι Σκιές τελείωσαν, όπως τελείωσαν ανεπιστρεπτί και τα κάπως "υπερτιμημένα" eighties,τα οποία όλοι όσοι τα ζήσαμε μας αρέσει να τα θυμόμαστε όπως οι Locomondo, ενώ στην πραγματικότητα ήταν μια Κλασική Περίπτωση Βλάβης.
Γονείς νέας εποχής,που προσπαθούσαν να βρουν τα πατήματά τους ανάμεσα στην βαριά κληρονομιά τους και την εξέλιξη που ερχόταν χωρίς φρένα, έφηβοι που τίναξαν τον ζυγό νωρίς-με ή χωρίς τη θέλησή τους, επαναστατικές και ξένες μουσικές, μηχανάκια, ναρκωτικά,όλα ιδωμένα στρεβλά, όλα σαν χαλασμένα καζανάκια που μάταια περίμεναν έναν μάστορα της προκοπής, ένα μάνιουαλ έστω, που θα έδειχνε το σωστό τρόπο που φτιάχνουν τα πράγματα - έναν χάρτη με οδηγίες για σχέσεις που δεν πονάνε,για υποδειγματικές οικογένειες και για αστυνομικούς που προστατεύουν τους αδύναμους. Έναν χωροχρόνο όπου η ξενοιασιά που χαρίζει η ελευθερία δίνεται απλόχερα σε όποιον την αναζητά και ο θάνατος δεν είναι το τέλος.
Οι Σκιές του Νότου δεν είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, και δεν είμαι και σίγουρη αν είναι νουάρ. Είναι, όμως, μια σκοτεινή και πολύπλευρη ιστορία των πρωταγωνιστών μιας εποχής που έδειχνε πάντα καλύτερη από όσο ήταν στην πραγματικότητα. Είναι γραμμένη (και ξορκισμένη) ακριβώς όπως την ζήσαμε οι έχοντες την κατάλληλη ηλικία - δεν έχει καμία σημασία που πίναμε νερό απευθείας από το λάστιχο. Ο ρομαντισμός μας άφησε νωρίς. Μάλλον δεν έφτανε για όλους😏.
5/5 ⭐

[Βασω Γενιτσαριδου · Rating 4 out of 5]

Όσοι είμαστε στα τελευταία "-αντα" και έχουμε μεγαλώσει με βιντεοκασέτες και τραγούδια στο ραδιόφωνο θα βρούμε κάποιον από τους ήρωες του βιβλίου να θυμίζει κάποιον γνωστό μας. Πόσο πίσω με ταξίδεψε

[Randall Flagg · Rating 5 out of 5]

Πρώτη κριτική για όλους τους σωστούς λόγους.

Πρωί Τετάρτης . Τα παιδιά σχολείο, τσεκ.
Ρεπό, τσεκ. Τέντωμα και γράσο στην αλυσίδα, τσεκ.
Κατεβαίνω Χαλάνδρι, καφές , σαντουιτσακι και βόλτα. Μπαίνω σε γειτονικό βιβλιοπωλείο και βλέπω φάτσα φόρα στις νέες εκδόσεις τις Σκιές του Νότου με εξωφυλλαρα φλιπερακι. Διαβάζω περίληψη και λίαν συντόμως είναι δικό μου. Το αφήνω στην τσάντα για αργότερα.
Η μέρα κυλάει και κάνω το λάθος να ανοίξω το εξώφυλλο το μεσημέρι. Και λέω το λάθος γιατί το βιβλίο είναι τόσο fast paced που δεν μπορείς να το αφήσεις στην άκρη για να κάνεις κάτι άλλο.
Ρεαλιστικοί χαρακτήρες, μυρωδιά 80s , ροκ μουσική, μηχανές και μια πλοκή που σε πάει 0-100 σε μιλισεκοντ.
Το τελείωσα σε μερικές ώρες. Και όταν το τελείωσα ήθελα λίγο ακόμα . Είναι από αυτά τα βιβλία που ενώ δεν μπορείς να τα σταματήσεις , δεν θες να έχουν τελευταία σελίδα.
Υπέροχο!
Αγαπημένος χαρακτήρας ο Γιώτης. Απλά έπρεπε να το πω.
Σπόιλερ δεν κάνω. Διαβάστε το.

[Χρήστος Γιαννάκενας · Rating 4 out of 5]

Πολύ δυνατό crime μυθιστόρημα με άποψη, με δυνατούς χαρακτήρες, πολλές pulp πινελιές και αρκετά plot twists για να σε κρατούν σε συνεχή αγωνία. Αξίζει και με το παραπάνω!

[Caterina · Rating 5 out of 5]

Οι «Σκιές του Νότου» του Λαζαρου Αλεξακη σκιαγραφούν το περιθώριο μιας όχι και τόσο μακρινής εποχής που έχουμε όλοι, ή έστω κάποιοι από εμάς, καλά φυλαγμένη στην καρδιά μας να μας θυμίζει μια ανέμελη νιότη, γεμάτη περιπέτεια και ρομαντισμό. Στα σκοτεινά δωμάτια, στα θορυβώδη ουφαδικα, στα μπαρ με δυνατή classic rock και τσιγάρο, στα τζιν και δερμάτινα μπουφάν, στους δυο τροχούς, στους φίλους που έμειναν και σε εκείνους που έφυγαν. Μυστήριο, νουαρ ατμόσφαιρα, καταδίωξη και διάχυτος ερωτισμός. Για μεγαλύτερη απόλαυση συνοδεύστε με το σάουντρακ με τα κομματια που αναφέρονται στο βιβλίο και συγκέντρωσα εδώ στην παρακάτω λίστα:

[Yiota Vasileiou · Rating 5 out of 5]

Πιάνεις το βιβλίο στο χέρι σου κι έχεις το προαίσθημα ότι κρατάς κάτι καλό. Ξεκινάς να διαβάζεις έχοντας ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη σου, το οποίο πλαταίνει σελίδα τη σελίδα, αφού διαβάζεις για χρόνια που πέρασαν και σηματοδότησαν και τη δική σου ατίθαση εφηβεία. Κοπάνες, μηχανάκια, φλιπεράκια, ηλεκτρονικά, eurobasket, Camel vs Marlboro, φλερτ και ροκ μουσική. Συνεχίζεις να διαβάσεις χαμογελώντας κι ενίοτε γελώντας δυνατά. Μα έλα που έρχεται η στιγμή που το χαμόγελο παγώνει στα χείλη, όταν όλα αυτά που μέχρι τώρα σε ταξίδευαν νοητά στα χρόνια της εφηβικής σου αθωότητας, τώρα οδηγούν στη διακίνηση ναρκωτικών και την σεξουαλική παρενόχληση ενός εφήβου και τελικά στη δολοφονία του. Και συνεχίζεις να διαβάζεις συνοφρυωμένη, χωρίς να χαμογελάς πλέον, έχοντας τη σκέψη στο μυαλό «τι στο καλό έχεις γράψει Αλεξάκη αυτή τη φορά;»

Κι αν αναζητάτε απάντηση στο ερώτημα, θα σας πω ότι αυτό που έχει γράψει ο Λάζαρος Αλεξάκης είναι ένα μυθιστόρημα noir, με ψήγματα pulp και κοινωνικούς προβληματισμούς, που εξακολουθούν και είναι επίκαιροι ακόμη και σήμερα. Ένα εξαιρετικό ταξίδι στο Ηράκλειο του 1987. Στα στέκια που είμαι σίγουρη ότι ο ίδιος «αλήτευε» ως έφηβος, παρέα με τους υπόλοιπους της παρέας του. Άνοιξε το χρονοντούλαπο των αναμνήσεών του και σκαλίζοντας το, έπλεξε έντεχνα μια υπέροχη ιστορία, όπου συνδύασε τις προσωπικές αναμνήσεις κι εμπειρίες από τα χρόνια εκείνα με την αστυνομική δράση. Η πλοκή είναι σφιχτή και ξεδιπλώνεται με γρήγορες ταχύτητες, οι χαρακτήρες είναι ολοζώντανοι και το φινάλε απόλυτα ανατρεπτικό. Κοινώς να σας πω ότι γίνεται «ΧΑΜΟΣ ΣΤΟ ΙΣΙΩΜΑ»!!!

Και πριν κλείσω να πω ότι το συγκεκριμένο βιβλίο φαίνεται ότι είναι ένα βιβλίο που αγαπήθηκε πολύ. Όχι μόνο από τον συγγραφέα του που είναι ο «μπαμπάς» του αλλά και από τον ίδιο τον εκδοτικό, που φρόντισε ιδιαίτερα το διπλής όψης εξώφυλλό του, η πανέμορφη μακέτα του οποίου είναι χειροποίητη, καμωμένη κομματάκι-κομματάκι! Υπέροχη δουλειά παιδιά!

Δύο στα δύο λοιπόν κύριε Αλεξάκη. Μπράβο σας! Όχι, μπράβο σας! Αναμένουμε εναγωνίως το επόμενο!

Καλές Αναγνώσεις!

https://vivliografika.blogspot.com/20...

[Elpida Petmeza · Rating 4 out of 5]

Οι σκιές του Νότου είναι ένα πολυπρόσωπο αστυνομικό μυθιστόρημα με άρωμα 80s. Ο κεντρικός χαρακτήρας δεν είναι ένας μα πολλοί, πότε ο Χάρης, πότε η Έλλη, πότε η Μαρλίνα και ποτε ο Γιώτης, γεγονός που κάνει την αφήγηση πιο ενδιαφέρουσα και πιο πολυπρισματική. Η πλοκή θα μπορούσε να σταθεί ως σενάριο ταινίας, με βασικό ατού την ατμόσφαιρα της εποχής που ο συγγραφέας σκιαγραφεί επιτυχημένα. Από τη μέση και μετά αυξάνεται και το σασπένς ως προς τη λύση του μυστηρίου, αν και υπάρχουν διάσπαρτα hints που δίνουν μια ιδέα. Το τέλος το βρήκα στενάχωρο άρα και πιο ρεαλιστικό…

[Χρήστος Αζαριάδης]

Δεν βάζω βαθμολογία γιατί δεν θα είναι δίκαιο. Δεν είναι του στυλ μου τα συγκεκριμένα λογοτεχνικά πονήματα. Απλά έπεσε στα χέρια μου και είπα να το προσπαθήσω.

[Eleanna Manesi · Rating 3 out of 5]

Υπήρχε αγωνία για το τι θα διαδραματιστεί παρακάτω γι’ αυτό συνολικά είναι ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα.

Ολόκληρη η άποψή μου στην ιστοσελίδα μου.

https://www.eleannasdiary.gr/skies-to...

[Christine Appelsinpigen · Rating 5 out of 5]

Είναι το τρίτο μυθιστόρημα που διαβάζω από τον Λάζαρο Αλεξάκη. Διαφορετικό από τα προηγούμενα, ανήκει μάλλον στην κατηγορία αστυνομικό/νουάρ, με τη δράση να τοποθετείται στα ελληνικά 80s.

Σίγουρα η 80ίλα που προσπαθεί να αποδώσει το βιβλίο είναι διαφορετική από αυτή που έχω συνηθίσει να βλέπω στο σινεμά/τηλεόραση. Αλητεία, μουσικάρες, ναρκωτικά, μπάτσοι, μορφάρες, δολοφόνοι, βαποράκια...

Και σε αυτό το μυθιστόρημα η δράση είναι καταιγιστική (όπως και στα προηγούμενα: Ομπλίκ και Ταξίδι σε δανεικό χάρτη). Από τη μέση και μετά δε μπορούσα να το αφήσω με τίποτα. Μου άρεσε το ότι δεν υπάρχει ένας μόνο πρωταγωνιστής, αλλά η αφήγηση ακολουθεί έναν προς έναν τους ήρωες της ιστορίας. Μια από τις ηρωίδες σα να μου ήταν γνώριμη από προηγούμενο βιβλίο. Φουλ κινηματογραφική απόδοση, πάντα το νιώθω αυτό στα βιβλία του, λες και βλέπω ταινία.

Μερακλήδικη γραφή θα πω, ειδικά κάποια σημεία του βιβλίου, όπως το απόσπασμα στο αυτί του οπισθόφυλλου, είναι τόσο όμορφα γραμμένα, που τα διάβασα και τα ξαναδιάβασα. Λες και το βιβλίο γράφτηκε για να πλαισιώσει αυτό το κείμενο, αυτό το mood. Και όσοι γουστάρουν μηχανές, ένας λόγος παραπάνω να το αγαπήσουν.

Ήθελα λίγο παραπάνω νομίζω.

[Christos · Rating 4 out of 5]

Ταραντινικό. Δεν υπάρχει εξιλέωση στο τέλος. Είσαι στο έλεος του κατήφορου πραγματικά. Πολύ ροκ εν ρολ.

[Nadia · Rating 5 out of 5]

Πριν διαβάσω τις Σκιές του Νότου, είχα πολύ καιρό να διαβάσω κάποιο βιβλίο. Είχα πολύ καιρό να διαβάσω κάποιο βιβλίο το οποίο θα σε έκανε να λες "ένα κεφάλαιο ακόμα", "αν κάνω γρήγορα σήμερα τις δουλείες μου θα προλάβω να διαβάσω 2 κεφάλαια πριν τη δουλειά"(παρόλο που το έπαιρνα μαζί μου στη δουλειά) κτλ. Το βιβλίο του κ. Αλεξάκη σου κάνει αυτό, αλλά στο πιο υπερβολικό. Δε θα μιλήσω τόσο για το περιεχόμενο του βιβλίου, το οποίο σου ξυπνάει ξεχασμένα συναισθήματα, αλλά κυρίως για τον συγγραφέα. Ό,τι κάνει τον Christopher Nolan-Christopher Nolan, ό,τι κάνει τον Tarantino-Tarantino, έτσι συμβαίνει και με τον συγκεκριμένο συγγραφέα. Δεν ξέρει απλά την τέχνη, δε ξέρει απλά να γράφει, έχει ταλέντο. Έχει ένα πολύ πολύ δικό του ταλέντο που δύσκολα το συναντάς. Αυτό που βλέπουμε ως επίτευγμα του, πιστεύω είναι το 10% απο αυτά που μπορεί να καταφέρει. Η πορεία που έχει ξεκινήσει πάει μόνο ευθεία. ο λ ο τ α χ ώ ς. Δε θα πω οτι περιμένουμε πολλά απο εκείνον, γιατί θα κάνει αυτό που θέλει και όχι τι περιμένει απο εμάς. Είμαι σίγουρη όμως οτι αυτό που θέλει και αυτό που έχει είναι πολύ μεγαλύτερο απο αυτό που περιμένουμε εμείς.
Τα βιβλία του έχουν μπει στο αγαπημένο ράφι της βιβλιοθήκης μου και κρατάνε την καλύτερη παρέα στον Νίτσε και στον Μπουκόβσκι.

Εύχομαι ολόψυχα να έχεις μόνο επιτυχίες και να φτάσεις τόσο ψηλά που να μη σε φτάνει κανείς.

Nadia

[Ελένη Ισπόγλου · Rating 5 out of 5]

Οι Σκιές του Νότου είναι μια σκοτεινή ιστορία με δυνατή αφήγηση που ξετυλίγει τα γεγονότα μιας εποχής που υπάρχει πιο όμορφη στη μνήμη μας από ό,τι ήταν στην πραγματικότητα. Ένα μυθιστόρημα γεμάτο εξελίξεις και ανατροπές, που εμβαθύνει στις ζωές ανθρώπων που προσπαθούν να βρουν τον δρόμο τους μέσα σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από αγωνίες, αντιφάσεις και ανασφάλειες.
Ο συγγραφέας με μεγάλη επιτυχία αναδεικνύει τις σκοτεινές πτυχές της εποχής αυτής και πλέκει με την ξεχωριστή γραφή του την πολυπλοκότητα των χαρακτήρων που αντιμετωπίζουν τους προσωπικούς τους δαίμονες, ενώ παράλληλα αναζητούν την αγάπη και ψάχνουν τη θέση τους σε έναν κόσμο που ίσως δεν τους ανήκει.
Η σκοτεινή του αφήγηση, με ταξίδεψε σε μία επόχη που έζησα, αλλά στην άλλη πλευρά της, που ήξερα πως υπήρχε, αλλά ποτέ δεν βίωσα. Βουτιά στα 80ς λοιπόν χωρίς ροζ γυαλια, και με γερό στομάχι. A dark story for the dark hours.

[Νατάσσα · Rating 2 out of 5]

2,5 θα έβαζα, αν είχε μισά.
Δεν έχω ξαναδιαβάσει κάτι του συγγραφέα. Η πρώτη εμπειρία πάντως δεν είναι ενθαρρυντική: ένα "αστυνομικό" με προσχηματική υπόθεση, πάρα πολλές αναφορές σε "φίρμες" (μηχανών, αυτοκινήτων, τσιγάρων, ποτών) που όχι, δεν "φτιάχνουν ατμόσφαιρα εποχής", και πάρα πολλά επίθετα. Αχρείαστα.

Δεν ενθουσιάστηκα παρά τα σχόλια που είχα διαβάσει πριν.

[D.S. · Rating 2 out of 5]

'Οχι.
Δεν μου άρεσε.
Βίαιο, μή πραγματικό, καθόλου περιγραφικό και χωρίς εμβάθυνση στους υπερβολικά στυλιζαρισμένυος χαρακτήρες.
Είχα διαβάσει που έλεγε για 80's και περίμενα μιά ανάπλαση εκείνης της μαγικής (στο πέρασμα του χρόνου) εποχής, αλλά δεν ήταν καθόλου έτσι.
Μόνο η αναφορά στα ουφάδικα και στο Renault fuego είχε τέτοιο άρωμα.
2,5/5

[Μπάμπης Καβροχωριανός · Rating 5 out of 5]

Ο Λάζαρος Αλεξάκης αναδεικνύεται σε μαιτρ της γραφής. Ολοκληρωμένοι χαρακτήρες, ολοζώντανοι, πιστή αναβίωση μιας εποχής, περίτεχνη πλοκή, συναρπαστικό φινάλε γεμάτο ανατροπές. Η γραφή του σε καθιστά αυτόπτη μάρτυρα σε όσα διαδραματίζονται στις σελίδες του βιβλίου. Συναρπαστικό από την πρώτη σελίδα.

[Georgios Glinos · Rating 5 out of 5]

Συναρπαστικό, σου κρατάει σταθερά ψηλά το ενδιαφέρον. Μια κορύφωση μέχρι το τέλος, που δεν του φαίνεται στην αρχή

[Δωροθέα · Rating 5 out of 5]

«Αυτό δεν περίμενες; Από τότε που με είδες στον Νότο. Έτσι δεν είναι;»
Το σκοτάδι έβγαλε χέρια και τον τράβηξε. Είδε τα δόντια της να γυαλίζουν πλησιάζοντας πρώτα τον λαιμό του και μετά τα χείλια του. Τον δάγκωσε απαλά, μα όταν γύρεψε το στόμα της, αυτή χάθηκε ξανά στο τρυφερό, ζεστό σκοτάδι της, χαμογελώντας σαν γάτα του Τσεσάιρ, ποτέ και πάντα εκεί.

Το αγαπημένο μου αποσπάσμα .
Χορευτικό και καθηλωτικό.
Όπως είναι και όλο το βιβλίο που θα μπει σίγουρα στις αγαπημένες σας αστυνομικές περιπέτειες.

Ήρωες και αντιήρωες με σκιές στα μάτια, άνθρωποι που έφαγαν τη νύχτα με το κουτάλι, είναι μπλεγμένοι σε έναν χορό βρώμικο με χρήμα και ναρκωτικά.
Οι καλοί και οι κακοί.
Δίπολο.
Οι νορμάλ και οι ανώμαλοι.
Όσοι αγαπούν το δίκαιο και οι υποστηρικτές του κερδοφόρου άδικου.
Οι αισθηματίες και οι εκτελεστές της αγάπης.

Ο Γιώτης, ιδιοκτήτης ενός ιστορικού μπαρ αποφάσισε να σώσει την ορφανή Έλλη από τον κακοποιητή της Νίκο. Όμως, ο Νίκος είναι με άλλο όνομα γνωστός στην πιάτσα την οποία κυβερνά σαν «καλός» καπετάνιος.

"Είναι σαν τα γουρούνια που ψάχνουν συνέχεια για κάτι και, μόλις το βρουν, το γεμίζουν σκατά."

Απολαυστικός Λάζαρος Αλεξάκης με πολλά μπαντιλίκια.

[Melissa Lykou · Rating 2 out of 5]

Είναι δυνατόν σε μπαρ των 80's να μην ξεφεύγει ούτε ένα πραγματικά χοντρό μπινελίκι;
Αισθάνθηκα, πως απευθύνεται κατά βάση σε κυρίες που κυρίως διαβάζουν ευπώλητα αλλά θέλουν να δείχνουν κι edgy ως αναγνώστριες. Ενάμιση αστεράκι κατά βάση. Το άλλο μισό γιατί κάποια από τα σκηνικά έχουν όντως άρωμα 80's κι υπάρχει κι ένα μπριο στη γραφή σποραδικά.