Elena (13) is op de vlucht. Niemand anders wil haar hebben, dus ze moet een maand lang logeren bij het nieuwe gezin van haar tante. Daar ontmoet ze Atlas (14), die zich voorbereidt op het einde van de wereld. Allebei hebben ze een goede reden om de buitenwereld te negeren.
Maar hoe lang kun je blijven vluchten?
Een razend spannend verhaal van Gouden Griffel-winnaar Anna Woltz over viral gaan, preppen en een kamer die al drie jaar op slot zit.
Anna Woltz (b. London, 29 December 1981) is a Dutch writer. She has written twenty-eight books for young readers. Some of her books are adventurous stories for ten-year-olds, others are challenging young adult novels. Her books have been translated into twenty-seven languages (English, German, French, Swedish, Italian, Slovenian, Czech, Slovak, Serbian, Albanian, Croatian, Turkish, Arabic, Polish, Latvian, Lithuanian, Estonian, Norwegian, Danish, Russian, Ukrainian, Hungarian, Bulgarian, Japanese, Chinese, Korean and Taiwanese) and have won many prizes.
Woltz’s books are loved by both children and adults. Children enjoy the exciting, funny and sometimes crazy adventures and the lovable characters. Adults have praised Woltz for her beautiful language, psychological depth and fresh, humorous narrative voice.
Themes that are particularly close to Woltz’s heart are family relationships, growing up and the question all people have to face sooner or later: how am I going to do this – this amazing and complicated thing called life? Quite a few of her books are about young characters who discover their parents are no different from all other human beings: sometimes they make mistakes and sometimes they have no clue what to do. Part of growing up is about accepting this. (Source: https://annawoltz.nl/english/) Instagram: https://www.instagram.com/therealanna...
Ik verwacht altijd dat een Anna Woltz goed is en toch ben ik telkens opnieuw onder de indruk na het uitlezen.
De spin en de sleutel gaat Elena die voelt alsof haar normale wereld is ingestort en ook over Atlas die zich voelt alsof de wereld al is vergaan. Over universele en tijdloze thema’s als rouw en de waarde van familie en vriendschappen maar ook over hedendaagse thema’s als influencers en long covid, over hoe we als mens zo ons best doen om ons aan iets vast te kunnen houden en hoe moeilijk loslaten is.
En eigenlijk ook over nog zoveel meer.
Allemaal verpakt in 190 pagina’s in Anna Woltz’s toegankelijke doch treffende stijl - sjonge jonge wat knap.
Weer een 'echte Anna Woltz'. Daar kunnen er wat mij betreft niet genoeg van zijn en zeker niet als ze ook nog eens steeds beter worden.
Meer nog dan in haar vorige boek is hier elke zin raak. En mooi, heel mooi. Ik bewonder enorm hoe overtuigend Anna kan schrijven over de belevingswereld van tieners. Als leraar vind ik boeken daarin die altijd even overtuigend, maar Anna Woltz komt er zeker mee weg.
Een boek over verliefdheid, akwardness, social media stress, rouw. Het ontroerd, tot opwellende tranen aan toe, maar blijft ook spannend, vlot en grappig. Dat alles ook nog eens in een beknopte vertelling.
Ik ben diep onder de indruk en luisterde dit boek in een ruk uit tijdens een lange stadswandeling met koptelefoon op.
Puntjes van kritiek? Misschien dat ik het platteland een beetje stereotypisch neergezet en de Nederlandse wildernis wel erg wild. Maar als dat nodig is om dit wonderschone verhaal te vertellen ben ik heel goed in staat om er gewoon in mee te gaan.
Anna schrijft vaak leuke kinderboeken, maar ik hou niet van al te modern. Covid in boeken betekent voor mij altijd -1 ster. En wéér een dode moeder... als je het eenmaal weet, zie je het overal. Hebben kinderen zonder moeder iets avontuurlijks of gelden er dan andere wetten en regels? Er moet een reden zijn.
Wat een prachtig boek. Een echte Anna Woltz, het bevat thema’s zoals rouw, belang van familie, vooroordelen, long covid, angsten en zoveel meer. Anna weet je mee te nemen in het verhaal, in 190 pagina’s leef je mee, voel je mee, reis je mee en beleef je mee.
Weer een heerlijke Anna Woltz! Over een meisje dat online in de problemen is gekomen en dan een maand op een boerderij doorbrengt, die in pauzestand staat na het overlijden van de moeder van het gezin. Vooroordelen, geheimen, moeilijkheden, angsten en overwinningen. Heel lief jeugdboek.
Dit boek lag er al een tijdje, maar ik had geen zin erin te beginnen. Geen zin om te lezen over problemen, en de cover sprak me ook niet aan. Maar vandaag kwam het nieuws dat het boek genomineerd is voor de Woutertje Pieterse Prijs en toen ben ik er toch in begonnen. Helemaal geen spijt van. Wat kan Anna toch ontzettend pakkend schrijven. Je zit in no time in het verhaal, bent bevriend met de personages (en net zoals met echte vrienden kun je je ook aan hen ergeren).
Dit boek wisselt het verhaal van Elena en Atlas af. Elena wordt een maand bij haar Tante gedropt, Atlas is de zoon van tantes nieuwe vriend. Direct wordt duidelijk dat er allerlei problemen zijn. Elena gooit haar telefoon weg en knipt haar haren af. Atlas wil zijn gevoel uitschakelen, want er is toch alleen maar pijn. Het huis waar ze wonen is volgestouwd met kerstspullen en tante heeft long-covid.
In vlotte, korte hoofdstukken lees je hun verhaal. Toch is het minder verrassend dan de andere boeken van Anna. Ik vond het qua opzet erg lijken op 100 uur nacht. Vond ook dat het allemaal een beetje te snel werd opgelost. Er worden bijzondere en sterke personages neergezet, maar in mijn ogen blijven ze niet helemaal overeind.
Elena gaat logeren bij een gekke familie met problemen. Ze wil graag iets doen, maar of dat nu zo goed uitpakt...?
Anna Woltz laat een krankzinnig verhaal ontzettend normaal aanvoelen, én dat is erg knap. Maar soms wordt het iets te out-of-the-box. Anna Woltz probeert aan te sluiten op de belevingswereld en het taalgebruik van kinderen, maar dat vond ik er iets te dik opgelegd. Maar misschien vind je dat wel erg leuk als je 10 jaar bent. Anna Woltz sluit elk stukje af met een metafoor, die aansluiten bij het verhaal. Het zijn een soort inside jokes, erg creatief.
Kortom, iets realistischer en minder geknutseld hip zou een verbeterpunt zijn, maar Woltz' gebruikelijke charme is niet verloren gegaan.
Een pakkend boek waardoor je wil blijven lezen. Mooie, herkenbare en moderne themas die terugkomen (cyberpesten, videos delen). Je ziet de uiterste van 2 werelden tussen de hoofdpersonages. Nieuwsgierig en pakkend geschreven. De lezer stelt zichzelf vragen en blijft getriggerd om verder te lezen.
Weer een echte Anna Woltz. Opnieuw weer die “wtf-is-er-gebeurd-vraag” in je hoofd, en gelukkig kwam het antwoord dit keer niet op het einde pas. Deze timing was perfect. Erg actueel en -tot mijn verrassing - zeer goed inzetbaar in lessen over Mediawijsheid. Want ja… wat doen die likes en views met je? In één ruk uitgelezen en krijgt een plekje op mjn Anna Woltz-plank.
Dit boek wil ik ook in mijn klas hebben zodat 'mijn' kinderen dit kunnen lezen! Wat een fantastisch boek. In de stijl van Alaska een heel ander verhaal. Er zitten zulke mooie lessen in dit boek. Zonder dat het er bovenop ligt. Vooral het thema sociale media vind ik echt goed! Over het effect van likes en haatberichten. Durf nu nog maar eens te zeggen dat je niet van kinderboeken houdt.
Zodra ik aan dit boek was begonnen, wist ik dat ik het vandaag niet zou kunnen wegleggen. Wat heeft Woltz een goede schrijfstijl, waardoor je snel in het verhaal zit en wil weten hoe het afloopt.
Ik zou het voorlezen in de bovenbouw. Er zit veel gespreksstof in dit boek en mogelijkheden voor fictie-onderwijs zoals perspectief. Boven ieder hoofdstuk staat de naam van wie dit beleeft. Het wisselt tussen Atlas en Elena.
Aanrader en ik zou hem in onze schoolbieb willen hebben.
Pas recentelijk kwam ik erachter hoeveel volwassenen jeugdliteratuur lezen. En na het lezen van dit boek snap ik waarom: In kinderboeken worden complexe thema’s, emoties en maatschappelijke actualiteiten vrijwel altijd vanuit het perspectief van een kind verteld, vaak uitgedrukt in prachtige metaforen en symbolen:
“Wie zorgt er eigenlijk voor dat de hemel loodzwaar is? Misschien zorgt Atlas er wel voor dat de sterren niet wegzweven” - Anna Woltz in De Spin en de Sleutel
Dit was mijn eerste kinderboek in een lange tijd, maar ik ben ervan overtuigd dat er binnenkort veel meer zullen volgen.
Niet mijn favoriet van Anna Woltz, maar leest lekker weg en er zitten wat moderne thema’s in zoals long covid, preppers en de druk van sociale media.
‘Denk je echt dat praten helpt? Je zegt dat het hier een puinhoop van geheimen is, maar geheimen mag je toch niet verklappen?’ ‘Precies, en daarom mag ik er niets over zeggen, maar over je eigen geheimen mag je praten, echt! (…)’
De onderwerpen die passeren in De spin en de sleutel zijn goed, relevant, kunnen herkenbaar zijn en zijn ook in dit boek in balans. Het fijne is dat sommige onderwerpen genoemd worden, maar niet overal zodanig de nadruk op ligt. Het gaat om de kinderen en dat wat in hun leven speelt en hoe ze ermee omgaan. Los van rouw, familiebanden en vriendschappen gaat het ook over: elkaar helpen, naar elkaar omkijken, influencers en hun invloed, haatreacties, preppers, hebben en aangaan van angsten, verantwoordelijkheid en praten over wat gaande is. Aan het eind komen verschillende onderwerpen bij elkaar, al zou je ook kunnen zien dat de familie bij elkaar komt. Het einde voelde wat snel, maar wel op een goede manier hoopvol.
Een treffende titel; je zal maar verstrikt zitten in een web en tegelijkertijd een soort middelpunt zijn. Een sleutel kan iets op slot draaien en laten verdwijnen, fysiek en mentaal. Een sleutel kan ook een opening zijn naar iets beters en ruimte voor meer. Je zou kunnen zeggen dat beide tieners spinnen hebben, angsten, minder fijne herinneringen, maar ze zijn ook elkaars sleutel tot iets beters.
Een echte Anna Woltz: mooie zinnen waarin met weinig woorden aan de lezer overgelaten wordt dat er eigenlijk heel veel gezegd wordt, korte hoofdstukken afwisselend vanuit twee heel verschillende tieners die elkaar mooi aan te vullen hebben en thema’s die je aan het denken zetten.
En hoewel Anna boeken voor tieners schrijft die zowel op de basisschool als middelbare school goed te lezen zijn, neig ik bij dit boek toch meer naar een echt VO-boek. Zeker toegankelijk, maar wanneer hoofdpersonen rond de 14 jaar zijn, zich meer bezig houden met adolescenten-zaken met de daarbijbehorende gedachtes en gevoelens, begrijp ik dat dit boek in de C-kast terecht gekomen is in de bieb en dat dit boek toch nog liever even uit de basisschoolbieb mag blijven. Voor alles is een tijd…
Mooi om (fragmenten uit te behandelen) bij thema’s als jezelf zijn, burgerschap, rouwen en social media / digitaal burgerschap.
Ongelooflijk dat dit boek een prijs heeft gewonnen. Een dode moeder, een andere, totaal onbeschikbare moeder, dan nog een onbereikbare vader die zo uit een Netflix Vikingserie kan zijn gelopen ( inclusief bijl!), een autistisch aandoende tienerjongen die een brand veroorzaakt in school, een onsympathiek pubermeisje die stomme filmpjes maakt voor de socials en de schuld krijgt van de verwondingen van net zulke domme pubers. O ja, ook nog een stiefmoeder met long covid. Alle volwassenen hebben een enorme plaat voor hun kop, en de kinderen zijn ook niet de slimsten.
More is less, en dit boek is veel te veel pulp, en daardoor ongeloofwaardig, oninteressant. Populistische jeugdlectuur, jakkes.
De spin en de sleutel is een heerlijk leesboek; zo’n verhaal dat binnenkomt in je hoofd en waarvan je eigenlijk niet wilt dat het stopt.
De twee verhaallijnen wisselen elkaar op een prettige manier af en geven een mooie inkijk in het leven van de twee totaal verschillende hoofdpersonen. Elena, lekker eigentijds en Atlas, de prepper.
In één ruk uitgelezen. Wat weer een heerlijk boek geschreven door Anna Woltz. Als jong meisje met de nodige zorgen belanden op het platteland. Familie, geheimen, nieuwe vriendschappen en je grootste angsten onder ogen zien. Ik heb weer wat traantjes weggepinkt!
Een zeer actueel verhaal dat mij persoonlijk iets minder aansprak dan andere boeken van Anna Woltz. Voor de jeugd lijkt mij echter nog steeds een zeer goed boek en zij zullen zich wellicht ook beter in de personages kunnen verplaatsen.
Mijn eerste ‘Anna Woltz’ en die stelt zeker niet teleur. Ik zat meteen in het verhaal. Vol met actuele thema’s en problematiek. Fijne schrijfstijl. Ik klikte niet enorm met de personages maar dat was niet storend doordat het zo fijn weg las.