What do you think?
Rate this book
Ogród sekretów i zdrad #2
Kolekcja straconych chwil
Róża Jabłonowska nie przestaje interesować się historią Ady Nirskiej, międzywojennej warszawskiej artystki rewiowej. Kabaretowa rzeczywistość tej tajemniczej krewnej jest pełna kontrastów. Uwodzi blaskiem diamentów i oszałamia jak szampan. Tam lekko snuje się intrygi oraz bawi do utraty tchu, nie martwiąc się biedą, krachem i bezrobociem. To świat piękny i przerażający jednocześnie.
Przeszłość Ady wciąż jednak nie daje o sobie zapomnieć, a tragiczne wydarzenia, jakie stały się jej udziałem w Łabonarówce, nie pozostają bez echa. Nadchodzi czas rozliczeń, spłacania starych długów i zemsty, która może popchnąć do najbardziej nieobliczalnych czynów i tym samym sprowadzić wielkie zagrożenie.
Kolekcja straconych chwil to opowieść o wielkich namiętnościach, gwałtownych uczuciach, podstępach i zdradzie. To także historia miłości, która pojawia się niespodziewanie i naprawdę wybacza bardzo wiele. A wszystko to osadzone jest w niezwykłym klimacie i intrygującej rzeczywistości dwudziestolecia międzywojennego.
Przeszłość Ady wciąż jednak nie daje o sobie zapomnieć, a tragiczne wydarzenia, jakie stały się jej udziałem w Łabonarówce, nie pozostają bez echa. Nadchodzi czas rozliczeń, spłacania starych długów i zemsty, która może popchnąć do najbardziej nieobliczalnych czynów i tym samym sprowadzić wielkie zagrożenie.
Kolekcja straconych chwil to opowieść o wielkich namiętnościach, gwałtownych uczuciach, podstępach i zdradzie. To także historia miłości, która pojawia się niespodziewanie i naprawdę wybacza bardzo wiele. A wszystko to osadzone jest w niezwykłym klimacie i intrygującej rzeczywistości dwudziestolecia międzywojennego.
496 pages, Paperback
First published October 11, 2023
3 people are currently reading
33 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
October 10, 2023
Uwielbiam czas dwudziestolecia międzywojennego w literaturze. To szczególny okres, gdy z jednej strony ledwie ucichły echa wojny, a z drugiej atmosfera polityczna ponownie zaczyna się zagęszczać. Elita Warszawy, ludzie „piękni, bogaci i beztroscy” zdają się żyć jedynie zabawą i mocnymi wrażeniami, jakby problemy świata i kraju ich nie obchodziły. Albo takie stwarzają pozory.
W tym okresie zanurzyłam się z przyjemnością ponownie za sprawą drugiego tomu traktującego o losach rodziny Korsakowskich. Pierwsza część tej mrocznej, owianej tajemnicą historii wciągnęła mnie tak mocno, że nie wyobrażałam sobie nie poznać jej kontynuacji. Tym bardziej że idąc śladem Ady Nirskiej uznanej artystki kabaretowej tamtych czasów zaglądamy za kulisy popularnego kabaretu Złoty Nietoperz, w którym rosną i upadają kariery, wybrzmiewają awantury dyktowane zazdrością i oburzają skandale obyczajowe.
Świat bohemy, pełen szyku, fantazji i wyrafinowania przenosi nas do kurortów w Sopocie czy Krynicy, na prestiżowe rajdy samochodowe pań i do ekskluzywnego pociągu dansingowo—narciarskiego. I wszystko tu zachwyca rozmachem, wręcz błyszczy od zachwycających kreacji dam, ich biżuterii i powabu, elegancji mężczyzn. Jednak pod tą fasadą blichtru skrywają się poglądy ksenofobiczne, nacjonalistyczne i dyskryminacja, nie każdy jest tym, za kogo się podaje, a niektórzy napędzani rządzą zemsty nie cofną się przed najgorszym łotrostwem.
Znakomicie ukazała Autorka ówczesny obraz tej części społeczeństwa, umiejscowiony w rzeczywistych oddanych z historyczną rzetelnością, ale i cudownym powieściowym polotem miejscach, ale przede wszystkim wciągnęła mnie ponownie w fascynującą historię rodzinną, osnutą mgłą tajemnicy. Czytelnik jest na uprzywilejowanej pozycji, bo dzięki wszechwiedzącemu narratorowi może poznać prawdziwe losy Ady.
Mniej szczęścia, które nadrabia zaangażowaniem ma współcześnie Róża Jabłonowska z zapałem próbująca odkryć rodzinne tajemnice sprzed lat. Często musi opierać się na przypadkowych i niepełnych informacjach, wyszarpywać je zazdrośnie strzeżonej przeszłości, zadowalać prawdopodobnymi hipotezami. W poszukiwaniach pomaga jej dwóch mężczyzn, fotoreporter Maks Niezwiński i prokurator Przemysław Dzielski, a każdy z nich zajmuje w pewnym stopniu jej myśli i serce. I choć dużo bardziej interesującą dla mnie jest historia Ady, to i tę współczesną część opowieści śledziłam z fascynacją, tym bardziej że Róża jest "specjalistką od dobrych początków i rozmytych ciągów dalszych".
To był cudowny czas, pełen zachwytów, wzruszeń i zaskoczeń. Mam nadzieję, że kolejna część dołączy szybko do swych pięknych poprzedniczek, bo moja ciekawość co do dalszych losów rodziny Korsakowskich sięga zenitu. Jeśli lubicie w literaturze rodzinne tajemnice ze znakomicie oddanym tłem historycznym to cykl „Ogród sekretów i zdrad” umili Wam długie jesienne wieczory.
W tym okresie zanurzyłam się z przyjemnością ponownie za sprawą drugiego tomu traktującego o losach rodziny Korsakowskich. Pierwsza część tej mrocznej, owianej tajemnicą historii wciągnęła mnie tak mocno, że nie wyobrażałam sobie nie poznać jej kontynuacji. Tym bardziej że idąc śladem Ady Nirskiej uznanej artystki kabaretowej tamtych czasów zaglądamy za kulisy popularnego kabaretu Złoty Nietoperz, w którym rosną i upadają kariery, wybrzmiewają awantury dyktowane zazdrością i oburzają skandale obyczajowe.
Świat bohemy, pełen szyku, fantazji i wyrafinowania przenosi nas do kurortów w Sopocie czy Krynicy, na prestiżowe rajdy samochodowe pań i do ekskluzywnego pociągu dansingowo—narciarskiego. I wszystko tu zachwyca rozmachem, wręcz błyszczy od zachwycających kreacji dam, ich biżuterii i powabu, elegancji mężczyzn. Jednak pod tą fasadą blichtru skrywają się poglądy ksenofobiczne, nacjonalistyczne i dyskryminacja, nie każdy jest tym, za kogo się podaje, a niektórzy napędzani rządzą zemsty nie cofną się przed najgorszym łotrostwem.
Znakomicie ukazała Autorka ówczesny obraz tej części społeczeństwa, umiejscowiony w rzeczywistych oddanych z historyczną rzetelnością, ale i cudownym powieściowym polotem miejscach, ale przede wszystkim wciągnęła mnie ponownie w fascynującą historię rodzinną, osnutą mgłą tajemnicy. Czytelnik jest na uprzywilejowanej pozycji, bo dzięki wszechwiedzącemu narratorowi może poznać prawdziwe losy Ady.
Mniej szczęścia, które nadrabia zaangażowaniem ma współcześnie Róża Jabłonowska z zapałem próbująca odkryć rodzinne tajemnice sprzed lat. Często musi opierać się na przypadkowych i niepełnych informacjach, wyszarpywać je zazdrośnie strzeżonej przeszłości, zadowalać prawdopodobnymi hipotezami. W poszukiwaniach pomaga jej dwóch mężczyzn, fotoreporter Maks Niezwiński i prokurator Przemysław Dzielski, a każdy z nich zajmuje w pewnym stopniu jej myśli i serce. I choć dużo bardziej interesującą dla mnie jest historia Ady, to i tę współczesną część opowieści śledziłam z fascynacją, tym bardziej że Róża jest "specjalistką od dobrych początków i rozmytych ciągów dalszych".
To był cudowny czas, pełen zachwytów, wzruszeń i zaskoczeń. Mam nadzieję, że kolejna część dołączy szybko do swych pięknych poprzedniczek, bo moja ciekawość co do dalszych losów rodziny Korsakowskich sięga zenitu. Jeśli lubicie w literaturze rodzinne tajemnice ze znakomicie oddanym tłem historycznym to cykl „Ogród sekretów i zdrad” umili Wam długie jesienne wieczory.
December 22, 2023
„Kolekcja straconych chwil” to drugi tom cyklu „Ogród sekretów i zdrad”, w którym poznajemy historię rodu Korsakowskich. Agnieszka Krawczyk oczarowała mnie nie tylko wspaniałą powieścią, ale również cudownym jej klimatem. W sposób niezwykle obrazowy przedstawiła czasy dwudziestolecia międzywojennego i panujące w tamtych latach zwyczaje. Dlatego też z ogromnym entuzjazmem, nie zwlekając zbyt długo, zabrałam się za lekturę drugiej części.
Róża Jabłonowska ani przez chwilę nie przestała interesować się historią Ady Nirskiej, kobiety, która w czasach międzywojennych była warszawską artystką rewirową. A Warszawa uwielbiała się bawić - kabart, rewia, rajdy samochodowe - to były czasy blasku, intryg i zabaw do utraty tchu. W tamtych czasach nikt nie przejmował się biedą, krachem i bezrobociem. Jednak przeszłość, w której miała swój udział Ada Nirska, wciąż nie daje o sobie zapomnieć. Czas się rozliczyć, spłacić stare długi i dokonać zemsty, która może popchnąć do najbardziej nieobliczalnych czynów i tym samym sprowadzić wielkie zagrożenie.
Agnieszka Krawczyk wręcz czaruje czytelnika historią zawartą na kartach powieści. Czytałam tę powieść z wypiekami na twarzy, delektując się każdą stroną. Pani Agnieszka ma niesamowity dar przelewania emocji na papier, po mistrzowsku potrafi oddać klimat dawnych czasów i sprawić, że choć na chwilę możemy przenieść się do innej epoki. To niezwykle doświadczenie móc towarzyszyć bohaterom na kartach powieści, uczestniczyć w ich codziennym życiu. To, co najbardziej mnie zafascynowało i sprawiło, że książkę chłonęłam z ogromnym zaciekawieniem, to świetnie skrojona intryga i próba dotarcia do prawdy.
„Kolekcja straconych chwil” to powieść, która mnie urzekła. Historia z kart książki wciąga od pierwszych stron i nie pozwala się odłożyć przed poznaniem zakończenia. To powieść, której nieszablonowa fabuła zaskoczy nie jednego miłośnika literatury obyczajowej. Nie zabraknie w niej rodzinnych tajemnic, mrocznych sekretów, intryg, zdrad i wielkiej miłości. Choć na co dzień nie czytam powieści obyczajowych, to historia, którą przelała na papier Agnieszka Krawczyk z pewnością znajdzie się wśród moich ulubieńców. Zachęcam do lektury.
Róża Jabłonowska ani przez chwilę nie przestała interesować się historią Ady Nirskiej, kobiety, która w czasach międzywojennych była warszawską artystką rewirową. A Warszawa uwielbiała się bawić - kabart, rewia, rajdy samochodowe - to były czasy blasku, intryg i zabaw do utraty tchu. W tamtych czasach nikt nie przejmował się biedą, krachem i bezrobociem. Jednak przeszłość, w której miała swój udział Ada Nirska, wciąż nie daje o sobie zapomnieć. Czas się rozliczyć, spłacić stare długi i dokonać zemsty, która może popchnąć do najbardziej nieobliczalnych czynów i tym samym sprowadzić wielkie zagrożenie.
Agnieszka Krawczyk wręcz czaruje czytelnika historią zawartą na kartach powieści. Czytałam tę powieść z wypiekami na twarzy, delektując się każdą stroną. Pani Agnieszka ma niesamowity dar przelewania emocji na papier, po mistrzowsku potrafi oddać klimat dawnych czasów i sprawić, że choć na chwilę możemy przenieść się do innej epoki. To niezwykle doświadczenie móc towarzyszyć bohaterom na kartach powieści, uczestniczyć w ich codziennym życiu. To, co najbardziej mnie zafascynowało i sprawiło, że książkę chłonęłam z ogromnym zaciekawieniem, to świetnie skrojona intryga i próba dotarcia do prawdy.
„Kolekcja straconych chwil” to powieść, która mnie urzekła. Historia z kart książki wciąga od pierwszych stron i nie pozwala się odłożyć przed poznaniem zakończenia. To powieść, której nieszablonowa fabuła zaskoczy nie jednego miłośnika literatury obyczajowej. Nie zabraknie w niej rodzinnych tajemnic, mrocznych sekretów, intryg, zdrad i wielkiej miłości. Choć na co dzień nie czytam powieści obyczajowych, to historia, którą przelała na papier Agnieszka Krawczyk z pewnością znajdzie się wśród moich ulubieńców. Zachęcam do lektury.
November 5, 2023
„𝕂𝕚𝕝𝕜𝕒 𝕤𝕥𝕣𝕒𝕔𝕠𝕟𝕪𝕔𝕙 𝕔𝕙𝕨𝕚𝕝” 𝔸𝕘𝕟𝕚𝕖𝕤𝕫𝕜𝕒 𝕂𝕣𝕒𝕨𝕔𝕫𝕪𝕜 🤎
•• Dwudziestolecie międzywojenne. Rodzinne sekrety. Wielkie namiętności i miłość, która zniesie wszystko. ••
▪️𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪️
Kolekcja straconych chwil to opowieść o wielkich namiętnościach, gwałtownych uczuciach, podstępach i zdradzie. To także historia miłości, która pojawia się niespodziewanie i naprawdę wybacza bardzo wiele. A wszystko to osadzone jest w niezwykłym klimacie i intrygującej rzeczywistości dwudziestolecia międzywojennego.
Mieliście kiedyś tak, że po przeczytaniu pierwszej strony książki wiedzieliście, że będzie ona całkowicie wyjątkowa. Mnie się to właśnie przytrafiło przy powieści Agnieszki Krawczyk „Kilka straconych chwil", która była niezwykłe melancholijną, a zarazem niezwykłą opowieścią o miłości, o rodzinie, o przodkach i o ich tajemnicach, mających ogromny wpływ na dalsze życie bohaterów.
„Kilka straconych chwil” to druga część sagi o rodzinie Korsakowiskich. Historia łączy ramy czasowe dwudziestolecia wojennego z czasami współczesnymi, co jest zawsze fajnym zabiegiem, ponieważ czytelnik może poznać perspektywę życia z obu tych okresów. To właśnie tutaj śledzimy, kiedy to teraźniejszość splata się z przeszłością na koniec tworząc spójną całość.
„Kilka straconych chwil” to typowo kobieca literatura, która przypadnie do gustu miłośnikom romansów. To zdecydowanie podróż przez lata, odkrywanie swoich korzeni, chęć poznania prawdy i odkrywanie tajemnic, które nie zawsze są ukojeniem.
•• Dwudziestolecie międzywojenne. Rodzinne sekrety. Wielkie namiętności i miłość, która zniesie wszystko. ••
▪️𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪️
Kolekcja straconych chwil to opowieść o wielkich namiętnościach, gwałtownych uczuciach, podstępach i zdradzie. To także historia miłości, która pojawia się niespodziewanie i naprawdę wybacza bardzo wiele. A wszystko to osadzone jest w niezwykłym klimacie i intrygującej rzeczywistości dwudziestolecia międzywojennego.
Mieliście kiedyś tak, że po przeczytaniu pierwszej strony książki wiedzieliście, że będzie ona całkowicie wyjątkowa. Mnie się to właśnie przytrafiło przy powieści Agnieszki Krawczyk „Kilka straconych chwil", która była niezwykłe melancholijną, a zarazem niezwykłą opowieścią o miłości, o rodzinie, o przodkach i o ich tajemnicach, mających ogromny wpływ na dalsze życie bohaterów.
„Kilka straconych chwil” to druga część sagi o rodzinie Korsakowiskich. Historia łączy ramy czasowe dwudziestolecia wojennego z czasami współczesnymi, co jest zawsze fajnym zabiegiem, ponieważ czytelnik może poznać perspektywę życia z obu tych okresów. To właśnie tutaj śledzimy, kiedy to teraźniejszość splata się z przeszłością na koniec tworząc spójną całość.
„Kilka straconych chwil” to typowo kobieca literatura, która przypadnie do gustu miłośnikom romansów. To zdecydowanie podróż przez lata, odkrywanie swoich korzeni, chęć poznania prawdy i odkrywanie tajemnic, które nie zawsze są ukojeniem.
January 8, 2024
Pierwszy tom tej historii urzekł mnie i z ekscytacją wyczekiwałam kontynuacji.
Po lekturze "Kolekcji straconych chwil" znów wzdycham z zachwytu.
Agnieszka Krawczyk potrafi przenieść mnie w czasie.
Jej umiejętność snucia opowieści jest niesamowita, potrafi odciąć mnie od rzeczywistości i przenieść w inny wymiar. Jestem cichym obserwatorem wydarzeń, a moja wyobraźnia kreuje obrazy, które wyświetlają się w mojej głowie jak filmowe kadry.
Róża Jabłonowska, współwłaścicielka galerii sztuki nadal próbuje odkryć tajemnice swojej babci Giny i jej rodziny.
Szczególnie interesuje ją utalentowana i tajemnicza Adelajda Korsakowska, znana również jako Ada Nirska.
Przedwojenna artystka, która kiedyś miała świat u swych stóp i nagle słuch o niej zaginął. Pozostały po niej tylko stare płyty, wycinki z gazet, wyblakłe fotografie i niejasne ślady jej losu.
To historia opowiedziana z dwóch perspektyw czasowych -współczesnej i przedwojennej.
Autorka utrzymuje znakomity balans między przeszłością a teraźniejszością. Choć bardziej ciągnęło mnie w lata 30 XX wieku, byłam również ciekawa, jak potoczą się losy Róży, która nieświadomie uwikłała się w trójkąt uczuciowy.
Ach, jak ja uwielbiam artystyczne dwudziestolecie międzywojenne. Przedwojennej kino, literatura, sztuka, architektura i kobiece losy - to wszystko mnie fascynuje.
Czasami czuję dziwna tęsknotę, kiedy wracam do tego okresu.
Blask, blichtr, szampan, rauty i beztroska zabawa pięknych, bogatych i utalentowanych.
Choć to pewnie miraż i ułuda, to chciałoby się tam być. Niestety, tak jak dziś i wtedy toczyło się zwykłe, prozaiczne życie, czasem brutalne, szare i brzydkie.
Ada po utracie ojca i rodzinnego majątku zaczyna nowe życie. Dramatyczne wydarzenia uczyniły z niej kobietę skrytą, nieufną i ostrożną. Ale są ludzie, którzy obwiniają ją za tragedię, która wydarzyła się w pałacu w Łabonarówce.
Podoba mi się sposób, w jaki autorka prowadzi akcję.
Róża Jabłonowska musi snuć domysły i próbować odkryć, co przydarzyło się jej przodkom. Kluczy, stawia hipotezy, błądzi.
Jako czytelniczka mam uprzywilejowaną pozycję, mogę poznać prawdziwe wydarzenia z przeszłości, o których Róża może tylko pomarzyć. To jest bardzo autentyczne. Prawdę sprzed lat wypacza czas i wspomnienia. Jeśli nie mówimy o przeszłości, to ona w końcu znika. A jeśli zniknie, to tak, jakby nigdy nie istniała.
Historie jakie ta przypominają mi o zapomnianych faktach, przeinaczonych prawdach i nieodkrytych tajemnicach moich babć - kobiet silnych i dumnych.
"Kolekcja straconych chwil" kończy się w przededniu wybuchu wojny. Jestem pewna, że kolejny tom to będzie kulminacją wydarzeń, a tło historyczne dostarczy wielu dramatycznych momentów.
Obie książki są znakomite, uwielbiam je i gorąco polecam.
Po lekturze "Kolekcji straconych chwil" znów wzdycham z zachwytu.
Agnieszka Krawczyk potrafi przenieść mnie w czasie.
Jej umiejętność snucia opowieści jest niesamowita, potrafi odciąć mnie od rzeczywistości i przenieść w inny wymiar. Jestem cichym obserwatorem wydarzeń, a moja wyobraźnia kreuje obrazy, które wyświetlają się w mojej głowie jak filmowe kadry.
Róża Jabłonowska, współwłaścicielka galerii sztuki nadal próbuje odkryć tajemnice swojej babci Giny i jej rodziny.
Szczególnie interesuje ją utalentowana i tajemnicza Adelajda Korsakowska, znana również jako Ada Nirska.
Przedwojenna artystka, która kiedyś miała świat u swych stóp i nagle słuch o niej zaginął. Pozostały po niej tylko stare płyty, wycinki z gazet, wyblakłe fotografie i niejasne ślady jej losu.
To historia opowiedziana z dwóch perspektyw czasowych -współczesnej i przedwojennej.
Autorka utrzymuje znakomity balans między przeszłością a teraźniejszością. Choć bardziej ciągnęło mnie w lata 30 XX wieku, byłam również ciekawa, jak potoczą się losy Róży, która nieświadomie uwikłała się w trójkąt uczuciowy.
Ach, jak ja uwielbiam artystyczne dwudziestolecie międzywojenne. Przedwojennej kino, literatura, sztuka, architektura i kobiece losy - to wszystko mnie fascynuje.
Czasami czuję dziwna tęsknotę, kiedy wracam do tego okresu.
Blask, blichtr, szampan, rauty i beztroska zabawa pięknych, bogatych i utalentowanych.
Choć to pewnie miraż i ułuda, to chciałoby się tam być. Niestety, tak jak dziś i wtedy toczyło się zwykłe, prozaiczne życie, czasem brutalne, szare i brzydkie.
Ada po utracie ojca i rodzinnego majątku zaczyna nowe życie. Dramatyczne wydarzenia uczyniły z niej kobietę skrytą, nieufną i ostrożną. Ale są ludzie, którzy obwiniają ją za tragedię, która wydarzyła się w pałacu w Łabonarówce.
Podoba mi się sposób, w jaki autorka prowadzi akcję.
Róża Jabłonowska musi snuć domysły i próbować odkryć, co przydarzyło się jej przodkom. Kluczy, stawia hipotezy, błądzi.
Jako czytelniczka mam uprzywilejowaną pozycję, mogę poznać prawdziwe wydarzenia z przeszłości, o których Róża może tylko pomarzyć. To jest bardzo autentyczne. Prawdę sprzed lat wypacza czas i wspomnienia. Jeśli nie mówimy o przeszłości, to ona w końcu znika. A jeśli zniknie, to tak, jakby nigdy nie istniała.
Historie jakie ta przypominają mi o zapomnianych faktach, przeinaczonych prawdach i nieodkrytych tajemnicach moich babć - kobiet silnych i dumnych.
"Kolekcja straconych chwil" kończy się w przededniu wybuchu wojny. Jestem pewna, że kolejny tom to będzie kulminacją wydarzeń, a tło historyczne dostarczy wielu dramatycznych momentów.
Obie książki są znakomite, uwielbiam je i gorąco polecam.
February 17, 2024
4.5! Jeszcze lepsza część, już tom I!
October 20, 2023
„Kolekcja straconych chwil” - już sam tytuł elektryzuje, prawda? Jest absolutnie głęboki i od razu wprawia czytelnika w nastrój do rozmyślań. Mimo, że to w zasadzie literatura obyczajowa, to tak naprawdę odkrywając kolejno karty tej historii, momentami czujemy się jakbyśmy czytali dobrą książkę akcji, z wieloma wątkami detektywistycznymi, kryminalnymi. Jestem absolutnie zakochana w piórze tej autorki, w tym jak kreuje rzeczywistość dwudziestolecia międzywojennego. Jestem uraczona jej wiedzą i tym ile dzięki niej się dowiedziałam. W tą historię się po prostu wpada i głęboko w niej zanurza aż po czubki uszu. Skusiłabym się nawet o stwierdzenie, że autorka jest poniekąd czarodziejką, która oczarowała mnie historią, którą opisuje. To wszystko jest tak niesamowicie fascynujące! Możemy zachłysnąć się życiem wielkich artystów tamtego okresu, poczuć jak to jest być w skórze kogoś innego…
Dwie perspektywy czasowe sprawiają, że jesteśmy jeszcze bardziej głodni tej historii, bowiem pisarka przenosi się w czasie zawsze z konkretnych powodów i w konkretnym momencie, tak, aby pozostawić czytelnika z nutką niepewności. Autorka pięknie prowadzi nas także przez zmiany dotyczące postrzegania kobiet, ich roli, emancypacji, tego jak to wszystko działo się małymi, ale jakże ważnymi kroczkami. Wydaje mi się, że po części czuć także już nastrój wojenny. To tak szeroka i wielowątkowa książka, tak barwna, jednocześnie pikantna i delikatna… zachwyt totalny!❤️8.5⭐️.
Róża i Maks wciąż próbują odkryć przeszłość dotyczącą wielkiej Ady Nirskiej! To właśnie dzięki nim przenosimy się do czasów dwudziestolecia międzywojennego, czasów sekretów, zdrad i wielkich tajemnic, a także morderstw. Czy uda im się odkryć historię tej wielkiej artystki i do czego ich to wszystko doprowadzi?
Z wypiekami na twarzy czekam na tom trzeci!
Dwie perspektywy czasowe sprawiają, że jesteśmy jeszcze bardziej głodni tej historii, bowiem pisarka przenosi się w czasie zawsze z konkretnych powodów i w konkretnym momencie, tak, aby pozostawić czytelnika z nutką niepewności. Autorka pięknie prowadzi nas także przez zmiany dotyczące postrzegania kobiet, ich roli, emancypacji, tego jak to wszystko działo się małymi, ale jakże ważnymi kroczkami. Wydaje mi się, że po części czuć także już nastrój wojenny. To tak szeroka i wielowątkowa książka, tak barwna, jednocześnie pikantna i delikatna… zachwyt totalny!❤️8.5⭐️.
Róża i Maks wciąż próbują odkryć przeszłość dotyczącą wielkiej Ady Nirskiej! To właśnie dzięki nim przenosimy się do czasów dwudziestolecia międzywojennego, czasów sekretów, zdrad i wielkich tajemnic, a także morderstw. Czy uda im się odkryć historię tej wielkiej artystki i do czego ich to wszystko doprowadzi?
Z wypiekami na twarzy czekam na tom trzeci!
November 29, 2023
Czy interesowaliście się kiedyś historią Waszej rodziny, Waszych przodków? Jak się okazuje ta może skrywać wiele sekretów, czasem takich o których chcielibyśmy opowiedzieć całemu światu, a czasem lepiej pozostawić je w zakurzonej skrzyni…
Dwudziestolecie międzywojenne, rewie, teatr, muzyka, śpiew to właśnie w tych czasach żyła Ada Nirska, a my dzięki autorce możemy poczuć ten niezwykły klimat tamtych lat.
Pierwszy tom sagi zostawił po sobie wiele niewiadomych, bo tak mało zachowało się wspomnień, dokumentów, zapisków, ledwie kilka nagrań tej artystki. Teraz możemy bliżej przyjrzeć się jej życiu, bo to właśnie ona staje się naszą przewodniczką po tamtych czasach.
Podobnie jak w poprzedniej części serii, akcja dzieje się dwutorowo, pierwsza perspektywa to czasy teraźniejsze i pewne „śledztwo”, które prowadzi Róża o swojej przodkini Adzie, a druga perspektywa to właśnie okres w historii pełen barw i to właśnie na niej najbardziej skupia się @ag.krawczyk. Spektakle, blichtr, powiew szaleństwa, zabawy, ale również zdrady, bieda, krach i intrygi prowadzone na wielu płaszczyznach. To właśnie ta część sprawiła, że poczułam się oczarowana, zarówno fragmentami naznaczonymi szarością i czernią, jak i tymi mieniącymi się wszystkimi kolorami tęczy. Ada Nirska miała cel, wiedziała co chce osiągnąć, wiedziała kim chce być i pomimo wielu komentarzy ze strony przyjaciół i bliskich nigdy nie zwątpiła w swoje przeznaczenie, bo dla niej sztuka to było życie. Nie miała lekko, musiała walczyć na każdym kroku, nie tylko w teatrze, ale również w codziennym życiu, tym poza sceną.
To wspaniała podróż w przeszłość, pełna emocji i kultury tamtych czasów, przez którą płynie się z wielką mocą, momentami nurt tak bardzo porywa, że chce się więcej i więcej, a niekiedy dryfujemy spokojnie, aby dotrzeć do celu.
Dwudziestolecie międzywojenne, rewie, teatr, muzyka, śpiew to właśnie w tych czasach żyła Ada Nirska, a my dzięki autorce możemy poczuć ten niezwykły klimat tamtych lat.
Pierwszy tom sagi zostawił po sobie wiele niewiadomych, bo tak mało zachowało się wspomnień, dokumentów, zapisków, ledwie kilka nagrań tej artystki. Teraz możemy bliżej przyjrzeć się jej życiu, bo to właśnie ona staje się naszą przewodniczką po tamtych czasach.
Podobnie jak w poprzedniej części serii, akcja dzieje się dwutorowo, pierwsza perspektywa to czasy teraźniejsze i pewne „śledztwo”, które prowadzi Róża o swojej przodkini Adzie, a druga perspektywa to właśnie okres w historii pełen barw i to właśnie na niej najbardziej skupia się @ag.krawczyk. Spektakle, blichtr, powiew szaleństwa, zabawy, ale również zdrady, bieda, krach i intrygi prowadzone na wielu płaszczyznach. To właśnie ta część sprawiła, że poczułam się oczarowana, zarówno fragmentami naznaczonymi szarością i czernią, jak i tymi mieniącymi się wszystkimi kolorami tęczy. Ada Nirska miała cel, wiedziała co chce osiągnąć, wiedziała kim chce być i pomimo wielu komentarzy ze strony przyjaciół i bliskich nigdy nie zwątpiła w swoje przeznaczenie, bo dla niej sztuka to było życie. Nie miała lekko, musiała walczyć na każdym kroku, nie tylko w teatrze, ale również w codziennym życiu, tym poza sceną.
To wspaniała podróż w przeszłość, pełna emocji i kultury tamtych czasów, przez którą płynie się z wielką mocą, momentami nurt tak bardzo porywa, że chce się więcej i więcej, a niekiedy dryfujemy spokojnie, aby dotrzeć do celu.
October 29, 2023
"Kolekcja straconych chwil" Agnieszki Krawczyk to kontynuacja losów bohaterów, których czytelnicy mieli szansę poznać w powieści Ogród sekretów i zdrad. Tym razem Autorka zabiera czytelnika do lat 30-tych XX wieku. Warszawska śmietanka towarzyska żyje w swojej rzeczywistości, całkowicie odcinając się od problemów, jakie niesie za sobą sytuacja polityczna.
Agnieszka Krawczyk w mistrzowski sposób oddaje ducha tamtych czasów, prezentując świat sztuki, kabaretów i mody. Klimat lat 30-tych w Kolekcji straconych chwil nie jest jedynie tłem, ale stanowi kluczowy element kształtujący całą opowieść. Nie jest on jedynie dekoracją, ale esencją, która determinuje każdy aspekt powieści. To z kolei sprawia, że czytelnik czuje się jakby przeniósł się w czasie, doświadczając na własnej skórze burzliwości i kontrastów tamtych lat.
Co więcej, książka jest nie tylko świetnie napisana, ale też została poparta gruntownym researchem. W trakcie lektury pojawiają się fakty historyczne oraz postacie, które naprawdę żyły w tamtych czasach.
Intryga w powieścijest jednym z elementów, który przyciąga uwagę czytelnika, ale nie jest główną siłą napędową fabuły. Agnieszka Krawczyk zręcznie utrzymuje ciekawość i zainteresowanie czytelnika, jednak pewna intensywność intrygi z poprzedniej części zdaje się być tu nieco przygaszona. W porównaniu do pierwszej części, gdzie stanowiła ona kluczowy element opowieści, tutaj jest bardziej subtelna i służy raczej jako tło dla głębszych relacji międzyludzkich i emocji bohaterów.
"Kolekcja straconych chwil" to powieść, w której harmonia między stylem a treścią jest niezaprzeczalna. Szczerze polecam zanurzyć się w kolorowy świat międzywojennej Warszawy, jaki przedstawia Agnieszka Krawczyk, pełen fascynujących postaci i niezapomnianych momentów.
Agnieszka Krawczyk w mistrzowski sposób oddaje ducha tamtych czasów, prezentując świat sztuki, kabaretów i mody. Klimat lat 30-tych w Kolekcji straconych chwil nie jest jedynie tłem, ale stanowi kluczowy element kształtujący całą opowieść. Nie jest on jedynie dekoracją, ale esencją, która determinuje każdy aspekt powieści. To z kolei sprawia, że czytelnik czuje się jakby przeniósł się w czasie, doświadczając na własnej skórze burzliwości i kontrastów tamtych lat.
Co więcej, książka jest nie tylko świetnie napisana, ale też została poparta gruntownym researchem. W trakcie lektury pojawiają się fakty historyczne oraz postacie, które naprawdę żyły w tamtych czasach.
Intryga w powieścijest jednym z elementów, który przyciąga uwagę czytelnika, ale nie jest główną siłą napędową fabuły. Agnieszka Krawczyk zręcznie utrzymuje ciekawość i zainteresowanie czytelnika, jednak pewna intensywność intrygi z poprzedniej części zdaje się być tu nieco przygaszona. W porównaniu do pierwszej części, gdzie stanowiła ona kluczowy element opowieści, tutaj jest bardziej subtelna i służy raczej jako tło dla głębszych relacji międzyludzkich i emocji bohaterów.
"Kolekcja straconych chwil" to powieść, w której harmonia między stylem a treścią jest niezaprzeczalna. Szczerze polecam zanurzyć się w kolorowy świat międzywojennej Warszawy, jaki przedstawia Agnieszka Krawczyk, pełen fascynujących postaci i niezapomnianych momentów.
October 20, 2023
„Kolekcja straconych chwil” to druga część „Ogród sekretów i zdrad”. Pierwszy tom przeczytałam z zapartym tchem i podobnie było i tym razem.
Książka rozpoczyna się smutno. Umiera ukochana babcia Róży. Po prawie roku od jej śmierci, córka zmarłej, Dorota i wnuczka, postanawiają uporządkować rzeczy Georginii. Jak się okazuje porządki te stały się początkiem wspaniałej historii. Róża wciąż interesuje się Adą Nirską, a wiedzę o tej osobie poszerza dzięki pamiętnikowi babci. Czego nowego dowiedziała się o warszawskiej artyście, która żyła w okresie międzywojennym? Dlaczego nagle zniknęła? Jaki wpływ wydarzenia sprzed wielu lat mają na Różę? Przekonacie się sami.
Uwielbiam książki, które wychodzą spod pióra pani Agnieszki Krawczyk. Każda z nich dostarcza mi wielu emocji i tak też było tym razem. Wraz z Różą odkrywałam nowe fakty z życia Ady. Autorka przeplata teraźniejszość z przeszłością. Nie każdemu ten zabieg udaje się, ale pani Agnieszka poradziła sobie z tym zabiegiem wspaniale. Nie wprowadziła zamętu. Czytelnik bez problemu odnajduje się w jakim okresie właśnie znajduje się. Jak zawsze autorka świetnie wykreowała swoje postaci.
„Kolekcja straconych chwil” to książka o miłości, napiętości i tajemnicach. I jeśli lubicie przenieść się do czasów wystawnych bali elit, klejnotów, sukni i fraków to bardzo polecam zarówno pierwszy jak i drugi tom „Ogród sekretów i zdrad”.
Książka rozpoczyna się smutno. Umiera ukochana babcia Róży. Po prawie roku od jej śmierci, córka zmarłej, Dorota i wnuczka, postanawiają uporządkować rzeczy Georginii. Jak się okazuje porządki te stały się początkiem wspaniałej historii. Róża wciąż interesuje się Adą Nirską, a wiedzę o tej osobie poszerza dzięki pamiętnikowi babci. Czego nowego dowiedziała się o warszawskiej artyście, która żyła w okresie międzywojennym? Dlaczego nagle zniknęła? Jaki wpływ wydarzenia sprzed wielu lat mają na Różę? Przekonacie się sami.
Uwielbiam książki, które wychodzą spod pióra pani Agnieszki Krawczyk. Każda z nich dostarcza mi wielu emocji i tak też było tym razem. Wraz z Różą odkrywałam nowe fakty z życia Ady. Autorka przeplata teraźniejszość z przeszłością. Nie każdemu ten zabieg udaje się, ale pani Agnieszka poradziła sobie z tym zabiegiem wspaniale. Nie wprowadziła zamętu. Czytelnik bez problemu odnajduje się w jakim okresie właśnie znajduje się. Jak zawsze autorka świetnie wykreowała swoje postaci.
„Kolekcja straconych chwil” to książka o miłości, napiętości i tajemnicach. I jeśli lubicie przenieść się do czasów wystawnych bali elit, klejnotów, sukni i fraków to bardzo polecam zarówno pierwszy jak i drugi tom „Ogród sekretów i zdrad”.
May 27, 2024
4,5⭐️
Świetny plot twist na końcu, biorę się od razu za trzeci tom.
Świetny plot twist na końcu, biorę się od razu za trzeci tom.
December 30, 2024
Calkiem przyjemna. Przeplatane lata wslipczesne z latami 20stymi w Polsce. Zagadka morderstwa.
February 28, 2025
Omawiam teraz szewców Witkacego. A tu co ja słyszę? Że w Zakopanem, Stanisław nazwał jakąś kobietę, demoniczną. Podoba mi się ta skomplikowana historia
Displaying 1 - 12 of 12 reviews