Έτσι απλά συμβαίνουν όλα

by Γιάννης Φιλιππίδης

Στη σύγχρονη Αθήνα, που λαβώθηκε από την πολυετή οικονομική κρίση και εξαιτίας της πανδημίας στερήθηκε όχι μόνο τις ελευθερίες της αλλά κυρίως τη δυνατότητα να ονειρεύεται, κάποιοι άνθρωποι προσπαθούν να ορθοποδήσουν παρά τις αντιξοότητες.
Η Ρόζα κυνηγάει το όνειρό της για να πρωταγωνιστήσει στο Θέατρο, αλλά απρόσμενα γεγονότα την προλαβαίνουν και την αναγκάζουν να επαναπροσδιορίσει τις προτεραιότητές της. Η Μάρθα συνειδητοποιεί πως ο καθένας μας μπορεί να είναι εν δυνάμει δολοφόνος όταν νιώθει πως απειλείται το προσωπικό του σύμπαν. Η Ευδοκία δίνει την πιο άνιση μάχη της ζωής της, προσπαθώντας να θέσει τους δικούς της αδιαπραγμάτευτους όρους και διατηρώντας την αξιοπρέπειά της. Ο Στέφανος και ο Αλέξης, απολαμβάνοντας ήδη μία αρμονική ερωτική σχέση και συμβίωση, πορεύονται διεκδικώντας όσα δικαιωματικά τούς αξίζουν. Ο ανώριμος συναισθηματικά Στάθης διαπιστώνει πως κάθε ασυλλόγιστη πράξη έχει συνέπειες, ενώ η ευτυχία και η εμπιστοσύνη χρειάζονται χρόνο και μόχθο για να χτιστούν, αλλά διαλύονται μέσα σε μια στιγμή.

Ένα μυθιστόρημα χειμαρρώδες και ανατρεπτικό που πραγματεύεται, με χιουμοριστική και καυστική ματιά, φλέγοντα ζητήματα όπως την πίστη και την απιστία, την κακοποίηση και τον εκφοβισμό, την αυτοδικία και την ευθανασία, το δικαίωμα στην ευτυχία ανεξαρτήτως φύλου.

256 pages, Paperback

Published January 1, 2023

Reviews

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 4 out of 5]

Πρώτη δημοσίευση εδώ: https://www.dominicamat.gr/2023/05/bl...

''Έτσι απλά συμβαίνουν όλα'', μία φράση χιλιοειπωμένη από πολλούς/ες κι από εμάς σε σχεδόν καθημερινή βάση, σαν άλλη ''πανάκεια''/απάντηση σε διάφορα ερωτήματα που μπορεί να μας προβληματίζουν...
Άραγε, όντως ισχύει αυτό; Έτσι απλά συμβαίνουν όλα;
Ή μήπως κάνουμε τα σύνθετα απλά καί τα απλά σύνθετα;
Ελάτε να το ανακαλύψουμε μαζί μέσα στις σελίδες του ομότιτλου νέου μυθιστορήματος,''Έτσι απλά συμβαίνουν όλα'', του συγγραφέα Γιάννη Φιλιππίδη, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από την Άνεμος εκδοτική. Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα με το οποίο ο συγγραφέας όχι μόνο ''ξανασυστήνεται'' στο αναγνωστικό κοινό θέτοντας ακόμη πιο γερές βάσεις, αλλά μας δείχνει ακόμη μία ανεξερεύνητη πλευρά της συγγραφικής του ταυτότητας καί προσωπικής του οπτικής των πραγμάτων. Ένα βιβλίο διαφορετικό απ'τα προηγούμενά του, μα εξίσου εθιστικό.

''Στη σύγχρονη Αθήνα, που λαβώθηκε από την πολυετή οικονομική κρίση και εξαιτίας της πανδημίας στερήθηκε όχι μόνο τις ελευθερίες της αλλά κυρίως τη δυνατότητα να ονειρεύεται, κάποιοι άνθρωποι προσπαθούν να ορθοποδήσουν παρά τις αντιξοότητες. Η Ρόζα κυνηγάει το όνειρό της για να πρωταγωνιστήσει στο Θέατρο, αλλά απρόσμενα γεγονότα την προλαβαίνουν και την αναγκάζουν να επαναπροσδιορίσει τις προτεραιότητές της. Η Μάρθα συνειδητοποιεί πως ο καθένας μας μπορεί να είναι εν δυνάμει δολοφόνος όταν νιώθει πως απειλείται το προσωπικό του σύμπαν. Η Ευδοκία δίνει την πιο άνιση μάχη της ζωής της, προσπαθώντας να θέσει τους δικούς της αδιαπραγμάτευτους όρους και διατηρώντας την αξιοπρέπειά της. Ο Στέφανος και ο Αλέξης, απολαμβάνοντας ήδη μία αρμονική ερωτική σχέση και συμβίωση, πορεύονται διεκδικώντας όσα δικαιωματικά τούς αξίζουν. Ο ανώριμος συναισθηματικά Στάθης διαπιστώνει πως κάθε ασυλλόγιστη πράξη έχει συνέπειες, ενώ η ευτυχία και η εμπιστοσύνη χρειάζονται χρόνο και μόχθο για να χτιστούν, αλλά διαλύονται μέσα σε μια στιγμή.(Περίληψη οπισθοφύλλου)

Με δεδομένο, λοιπόν, πως ο συγγραφέας όντας λάτρης συγκεκριμένων εποχών και δεκαετιών ως βασικές κατευθυντήριες -αναφορικά με την χρονική περίοδο που διαδραματίζονται τα γεγονότα των ιστοριών του- ήταν πολύ αναζωογονητικό η πλοκή του παρόντος βιβλίου να τοποθετείται στο σήμερα καί να μιλάει για θέματα πιο επίκαιρα από ποτέ, με άμεσα καί έμμεσα ενδιαφερόμενους/ες όλους κι όλες εμάς.

Ο συγγραφέας Γιάννης Φιλιππίδης δεν πεζογραφεί απλώς, αλλά ηθογραφεί μέσα από τις ιστορίες των βιβλίων του. Όπως στα προγενέστερα έργα του, έτσι καί σε αυτό, βάζει να πρωταγωνιστούν άνθρωποι της καθημερινότητας με τα όποια προτερήματα κι ελαττώματα. Δεν ψάχνει να βρει ιδανικούς/ες ήρωες καί ηρωϊδες, αφού αυτό θα ερχόνταν τελείως κόντρα με την αληθοφάνεια που τόσο αναζητά στα έργα του. Αντιθέτως, μιλάμε για ανθρώπους που πάνω τους θα ''αναδειχθούν'' έννοιες όπως η γονεϊκή αγάπη, η πίστη καί η απιστία, η ψυχική ανωριμότητα, η αποδοχή ή μη της διαφορετικότητας, η ανάγκη για όνειρα καί κατάκτηση αυτών, η αξιοπρέπεια στην ζωή καί τον θάνατο, η αυτοδικία, η πραγματική φιλία καί τέλος, το δικαίωμα όλοι κι όλες να ζήσουμε ευτυχισμένοι/ες.

Διαβάζοντας το παρόν έργο, διαπίστωσα πως ο λόγος του συγγραφέα μοιάζει σαν να έχει ωριμάσει περισσότερο. Αιχμηρός καί κυνικά ρεαλιστικός προβάλλει αλήθειες που ξέρουμε καί μπορεί να μας πονούν καί συνειδητά/ασυνείδητα επιλέγουμε να μην ακούσουμε, αλλά εκείνες επιλέγουν να σταθούν ακλόνητες μέχρι να τις αντιμετωπίσουμε, κάποιες να τις διώξουμε μακρυά καί με άλλες να συμφιλιωθούμε. Σαν να ερχόμαστε τρόπω τινά αντιμέτωποι/ες με τους ίδιους τους εαυτούς μας. Δύσκολο; Ναι! Όχι, όμως, κι ακατόρθωτο! Καί φυσικά αξίζει την προσπάθεια. Πού ξέρετε; Μπορεί, όντως, έτσι απλά να συμβαίνουν όλα....
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

https://vivliovamon.blogspot.com/2023...

[Yiota Vasileiou · Rating 4 out of 5]

Έχω αναρωτηθεί πάρα πολλές φορές, εάν όλα αυτά που συμβαίνουν στη ζωή μου είναι προϊόν κάποιου γενικότερου προγραμματισμού (θεϊκού ή άλλου) ή αν απλά συμβαίνουν χωρίς προηγούμενο πλάνο ή σχέδιο. Είναι απλά οι συγκυρίες, το σύμπαν που συνωμοτεί, η κακιά στιγμή; Η τύχη, μια ατυχία; Ή μήπως είναι οι επιλογές μας κάθε φορά, αυτές που χαράζουν το μονοπάτι κι εν τέλει καθορίζουν κι ενορχηστρώνουν τις εξελίξεις; Φιλοσοφικά ή θεμελιώδη, τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα να μου τριβελίζουν το μυαλό, κάθε φορά που μια νέα «στραβή» σκάει στο δρόμο μου.

Κι έρχεται τώρα ο Γιάννης Φιλιππίδης και λέει ανερυθρίαστα πως «Έτσι απλά συμβαίνουν όλα». Από τη μια στιγμή στην άλλη. Στο πι και φι. Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος κτλ., κτλ. Αρχικά δεν τον πίστεψα, το παραδέχομαι, όμως κάθισα να «ακούσω» τι έχει να μου πει. Και τελικά διαπίστωσα πως τον είχα αδικήσει, γιατί είχε να πει πολλά και το κυριότερο, αυτά που είχε να πει, μίλησαν στην καρδιά μου κι «ακούστηκαν» σωστά.

Το νέο λοιπόν μυθιστόρημα του Γιάννη Φιλιππίδη ασχολείται με τις βασικές αρχές που διέπουν τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο έρωτας, η αποδοχή, οι νέες μορφές οικογένειας, η απιστία, ο θάνατος, η ευθανασία. Αυτό που ξεχειλίζει έκδηλα από τις σελίδες του βιβλίου είναι η αγάπη για τον άνθρωπο και η ανάγκη για αποδοχή, από τη σύγχρονη κοινωνία, της διαφορετικότητας κάθε είδους. Ο τρόπος που αφηγείται τις επιμέρους ιστορίες, ο τρόπος που επέλεξε να χειριστεί τους ήρωές του, το στυλ της γραφής, η διαδρομές που ακολουθεί και γενικότερα το ύφος του, φανερώνουν έναν άνθρωπο με ήθος και ευγένεια, αρετές που ενσταλάζονται στο κείμενό του.

Οι χαρακτήρες που έχει δημιουργήσει με την πένα του ο Γιάννης, λειτουργούν με φυσικότητα, διεκδικούν τη ζωή τους, παλεύουν μέρα με τη μέρα για τα όνειρα και τα δικαιώματά τους. Η αφήγηση πάντα σε τρίτο πρόσωπο, ρέει με πάρα πολύ καλό ρυθμό, φρενάροντας όταν χρειάζεται και «γκαζώνοντας» όταν αυτό απαιτείται, ενώ το καυστικό κι ενίοτε σαρκαστικό χιούμορ του συγγραφέα, έρχεται να καυτηριάσει καίρια θέματα της σύγχρονης πραγματικότητας. Και καταλήγοντας το βιβλίο, σου αφήνει την αίσθηση ότι διάβασες κάτι νέο. Κάτι δροσερό, κάτι φρέσκο. Κάτι που δεν είχε τύχει να συναντήσεις πριν στα αναγνωστικά σου ταξίδια. Κι αυτό για μένα τουλάχιστον, είναι πέρα για πέρα αλήθεια, μιας και το ραντεβού αυτό ήταν το πρώτο μου με το Γιάννη Φιλιππίδη, σίγουρα όμως, όχι το τελευταίο!

Και κλείνω κρατώντας ένα νέο ερώτημα στο μυαλό, που έρχεται ως επιστέγασμα στα προηγούμενα: Γιατί τελικά δίνουμε τόση έκταση στα πάντα ενώ «Έτσι απλά συμβαίνουν όλα»;

Καλές αναγνώσεις!

[Natalie · Rating 4 out of 5]

Τρυφερό και ανθρώπινο, με πρωταγωνιστές ανθρώπους της διπλανής πόρτας...!