Τι κρύβει «Το Υπόγειο», το βιβλιοπωλείο που στεγάζεται σε ένα παλιό εβραϊκό σπίτι στο κάστρο των Ιωαννίνων; Ποιο θαμμένο μυστικό συνδέει την παρέα των θαμώνων του;
Ποια σχέση έχουν όλα αυτά με την εξαφάνιση μιας μεταπτυχιακής φοιτήτριας από τη Σύρο, τη δολοφονία μιας νεαρής γυναίκας μέσα στο κάστρο και το πτώμα που επιπλέει στη λίμνη με μια ζώνη δεμένη στο λαιμό; Τι αποσιωπούν ο κουκλοποιός με τα γυναικεία ρούχα που όλοι φωνάζουν «Ντυμένο» και ο «Θεός» που υποδύεται τον τιμωρό;
Λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα και ενώ η πόλη υποχωρεί στο εορταστικό φολκλόρ, με το χιόνι να επιμένει και την ομίχλη να σκεπάζει τα πάντα, άνθρωποι με διαφορετικές ζωές και αφετηρίες, έχοντας ο ένας άγνοια για την πραγματική ταυτότητα του άλλου, καταλήγουν κομμάτια του ίδιου παζλ. Αν σκάψεις την ομίχλη, θα φτάσεις σε μια ιστορία παλιά. Μια ιστορία «σφηνωμένη» στην καρδιά της πόλης.
Ένα Σσαμπάτ που κανείς δεν ξέχασε. Και ίσως γι’ αυτό όλα να συμβαίνουν ξανά ημέρα Σάββατο. Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. H πρώτη του χρόνου ξημερώνει με άγριο φως
Γνώρισα την εξαιρετική πένα της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου το 2020, μέσα από το ντεμπούτο της στην ελληνική συγγραφική σκηνή, τη «Μυρωδιά του αχινού». Ένα μυθιστόρημα ποταμός, που κάλυψε την ιστορία σχεδόν δύο αιώνων, ξεκινώντας από το Ληξούρι στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν έγιναν οι διαπραγματεύσεις για την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, και καταλήγοντας στην Ελλάδα του 2015, παραμονές του περιβόητου δημοψηφίσματος. Ένα μυθιστόρημα τόσο άρτια γραμμένο, τόσο μεστό και σφιχτοδεμένο, που και να ήθελα να βρω τρύπα στην πλοκή του δε θα μπορούσα. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να κυκλοφορήσει νέο βιβλίο της και να με αφήσει ασυγκίνητη. Πόσο μάλλον όταν στο εξώφυλλό του γράφει τις δυο μαγικές λεξούλες: Αστυνομικό μυθιστόρημα.
«Σσαμπάτ» σύμφωνα με την εβραϊκή παράδοση είναι η μέρα της ξεκούρασης και αυτή την ημέρα οι άνθρωποι απέχουν από κάθε είδους ασχολία πνευματική, δημιουργική ή χειρωνακτική. Ασχολούνται μόνο με την προσευχή και την εξύψωση του πνεύματος. Στην ιστορία της Γιώτας την ημέρα αυτή, συγκεκριμένα το Σάββατο 25 Μαρτίου 1944, χαράματα του Ευαγγελισμού για τους Χριστιανούς και μέρα αργίας για τους Εβραίους, οι Γερμανοί εκτόπισαν 1900 σχεδόν Ρωμανιώτες Εβραίους και τους μετέφεραν στο Άουσβιτς κι από εκεί σε άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Από τις ιστορικές καταγραφές υπολογίζεται ότι πάνω από το 90% των ανθρώπων που μεταφέρθηκαν στα κολαστήρια των Ναζιστών βρήκε φρικτό θάνατο.
Όπως και στον «Αχινό» και στο «Σσαμπάτ» η Γιώτα επέλεξε ως σημείο έναρξης της ιστορίας της ένα πολύ σημαντικό ιστορικό γεγονός. Ξεκινάει λοιπόν την αφήγησή της από τον Εκτοπισμό των Εβραίων του 1944 και προχωρά προς τη σύγχρονη Ελλάδα όπου συναντάμε δυο διαφορετικά εγκλήματα που έλαβαν χώρα στο Βόλο και τη Σύρο πριν από 15 και 26 χρόνια αντίστοιχα. Όλα αυτά συνδυαστικά και μέσα από τα δαιδαλώδη μονοπάτια που τη Γιώτα με μοναδική μαεστρία χαράζει με την πένα της, μας οδηγούν στα Γιάννενα του σήμερα, σε κάποια εγκλήματα που συγκλονίζουν όχι μονάχα την τοπική κοινωνία αλλά και το πανελλήνιο.
Δε θέλω να πω περισσότερα για την ιστορία γιατί ήδη ερωτοτροπώ με το σπόιλερ και δε θέλω να σας χαλάσω την απόλαυση του βιβλίου. Έτσι θα αρκεστώ να μοιραστώ μαζί σας τις εντυπώσεις μου, που ομολογουμένως, για μια ακόμη φορά είναι οι καλύτερες. Από πλευράς έρευνας, δεν το συζητώ, έχει πέσει πολύ διάβασμα και αυτό φαίνεται σε κάθε σελίδα, σε κάθε αράδα. Από το λίγο που κοίταξα κι εγώ στο ίντερνετ (σιγά που δεν θα το έψαχνα κι εγώ το θέμα, τόσο ενδιαφέρον που ήταν), δε βρήκα τίποτα παραπάνω ή τίποτα που να μη συμφωνεί με όσα έχει γράψει η Γιώτα στο βιβλίο της. Υποθέτω πως η δημοσιογραφική της ιδιότητα, βοηθάει στην πραγματοποίηση της έρευνας, γι’ αυτό και στα δύο της έργα έχουμε απολαύσει τέτοια εξαιρετικά αποτελέσματα.
Οι χαρακτήρες -και σε αυτό το βιβλίο πολλοί αριθμητικά- ήταν τέλεια σκιαγραφημένοι και αυτό που έχω να παρατηρήσω είναι πως κάποιοι από τους δευτερεύοντες αναδύονταν στην επιφάνεια, παίρνοντας στιγμιαία πρωταγωνιστικό ρόλο, είτε με μια φράση τους είτε με μια πράξη τους, αλλάζοντας τη δυναμική του έργου. Δεν ξέρω αν αυτό έγινε εσκεμμένα ως ένα συγγραφικό τερτίπι ή αν ήταν αθέλητο, ξέρω όμως ότι ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα τεχνική.
Ως γνήσια βιβλιόφιλη και βιβλιοφάγος, λάτρεψα το γεγονός ότι η «καρδιά» της ιστορίας «χτυπούσε» σε ένα βιβλιοπωλείο. Γνωρίζω ότι ο κρυφός πόθος και καημός της συγγραφέα ήταν να έχει ένα δικό της βιβλιοπωλείο και φαντάζομαι πως το μεράκι/απωθημένο αυτό, της βγήκε στο μυθιστόρημα αυτό, προς τέρψη των αναγνωστών της. Και η ατμόσφαιρα των Ιωαννίνων…, αχ αυτή η ατμόσφαιρα! Τι όμορφη πόλη που είναι! Υπέροχα στιγμιότυπα της λίμνης, των χιονισμένων βουνών, παραμονές Χριστουγέννων! Με τις ολοζώντανες περιγραφές της η Γιώτα με ταξίδεψε στην αγαπημένη μου πόλη.
Δε θέλω να κουράσω οπότε θα κλείσω κάνοντας μια αναφορά στο εξώφυλλο του βιβλίου. Σας έχω γράψει και άλλες φορές ότι με ενδιαφέρει η σημειολογία των εικόνων και τι έχει να μου «πει» ένα εξώφυλλο. Η αλήθεια είναι ότι το εξώφυλλο που επιλέχθηκε από τι εκδόσεις για το συγκεκριμένο βιβλίο μου φάνηκε κάπως αταίριαστο, αφού δεν θα περίμενα να δω κάτι τέτοιο σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Σε ένα μυθιστόρημα μυστηρίου ή τρόμου ναι. Αστυνομικό όμως; Όχι. Παρ’ όλ’ αυτά όταν έλαβα το βιβλίο και το μελέτησα από κοντά είδα ότι εν τέλη είναι πολύ έξυπνη η αναφορά που κάνει. Η ασπρόμαυρη φωτογραφία της τριμελούς οικογένειας, που δεσπόζει στο κέντρο και παραπέμπει στο παρελθόν, το ύφος τους σκοτεινό, το βλέμμα τους ανέκφραστο, τα στόματα λεπτές γραμμές, το ύφος τους παγωμένο. Λες και οι ψυχές των ανθρώπων αυτών, φυλακισμένες αιώνια στο φωτογραφικό χαρτί, κρίνουν και κατηγορούν την ανθρωπότητα που επέτρεψε να τους συμβεί αυτό το κακό. Από την άλλη οι λεκέδες του αίματος που χύθηκε και θα βαραίνει για πάντα τη μνήμη και την ψυχή αυτών που το έχυσαν. Well done Bell Books!
Συνοψίζοντας λοιπόν, το «Σσαμπάτ» της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου είναι ένα εξαιρετικό αστυνομικό μυθιστόρημα, με ιστορικές αναφορές, του οποίου οι ανατροπές ξεκινάνε από το εξώφυλλο! Μην το χάσετε!
Διαβάζοντας το τελευταίο μυθιστόρημα της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου νόμισα ότι ζούσα μέσα σε μία ταινία. Απόλυτα ατμοσφαιρικό, μυστηριώδες και με ανατροπές. Οι χαρακτήρες είναι ζωντανοί, ρεαλιστικοί. Η γραφή σε συνεπαίρνει. Η συγγραφέας έχει δημιουργήσει ένα αστυνομικό, ιστορικό, κοινωνικό μυθιστόρημα που διαβάζοντας το νιώθεις τα συναισθήματα σου να εναλλάσσονται από την αγωνία στη συγκίνηση, το θυμό ή τη λύτρωση. Είναι πολλές οι πανέξυπνες τεχνικές που χρησιμοποίησε από το κεντρικό ‘σκηνικό’ της τοποθεσίας μέχρι ένα πιο μικρό μέρος που είναι ένα βιβλιοπωλείο. Ένα ονειρικό βιβλιοπωλείο. Η ιστορία σκεπάζεται από ένα πέπλο-θρίλερ που οι ανατροπές και οι αποκαλύψεις του το κάνουν ακόμα πιο ελκυστικά τρομακτικό. Είναι το καλύτερο βιβλίο της χρονιάς για ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ. ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΕΤΟΙΜΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ και αφήνω αυτό το σχόλιο εδώ. Εύχομαι να συμβεί. Όποια εταιρεία το ανακαλύψει, θα βγει απόλυτα κερδισμένη και πιο κερδισμένοι εμείς ως θεατές.
Η Γιώτα Κοντογεωργοπούλου γεννήθηκε με το μολύβι στο χέρι. Το να γράφει εκτός από εργασία και χόμπυ αποτελεί γι΄ αυτήν και τρόπο ύπαρξης. Το νέο της βιβλίο «Σσαμπάτ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Bell πραγματεύεται μια ιδιαίτερη αστυνομική ιστορία που εκτυλίσσεται στα Γιάννενα. Η συγγραφέας έχει κάνει μια ενδελεχή έρευνα για τους Εβραίους εκείνης της περιοχής με τα ιστορικά στοιχεία να δένουν αρμονικά με την πλοκή του βιβλίου.
Τριαμισυ αστεράκια γιατί συγκεκριμένο βιβλίο. Καλογραμμένο, ενδιαφέρον, μου άρεσε η σύνδεση του παρελθόντος με το παρόν αλλά... Αλλά, έχει κάποιες αδυναμίες που δεν μπορείς να παραβλέψεις, όπως λογικά άλματα του πως συναντήθηκαν ο Σωτήρης με το Θωμά καθώς και παραδοχές που είναι λίγο δύσκολο να τις καταπιείς : ενδεικτικά, το πως βρέθηκαν όλες οι λεπτομέρειες και τα μέσα ώστε δύο νέα κορίτσια που δεν είχαν πείρα από εγκληματικές πράξεις να καταφέρουν όσα μπόρεσαν τόσο από θέμα υλικών παροχών όσο και από θέμα ψυχοσύνθεσης, το πως δεν εμφανίστηκε η ταυτότητα του Βίκτωρα νωρίτερα ακόμα και με τα μέσα που είχε στη διάθεσή του, την ευκολία με την οποία η Πέτρα έκανε το διπλό κατάσκοπο και άλλα πολλά. Ελπίζω το επόμενο βιβλίο της να είναι πιο δουλεμένο και με λιγότερους από μηχανής θεούς.
Με κουράσε πολύ ο λυρισμός και το κομμάτι του έρωτα και της αγάπης. Έχει δυνατά στοιχεία για αστυνομικό μυθιστόρημα καθώς οι ανατροπές γεννιόντουσαν η μία επάνω στην άλλη αλλά ο τόσο λυρικός τρόπος γραφής με έκανε να μην μπορώ να εστιάσω καθαρά στο αστυνομικό - ιστορικό στοιχείο. Θεωρώ ότι ένα βιβλίο δεν μπορεί να έχει τα πάντα σε τόσο υπερθετικό βαθμό. Θα προτιμούσα να εστιάσει περισσότερο στο ιστορικό - αστυνομικό κομμάτι και να πετάει πιο απαλα τα υπό��οιπα στοιχεία του έρωτα και της αγάπης έτσι ώστε να δένουν με το βιβλίο ισορροπημένα και όχι να το " καταπίνουν"
Εξαιρετικό!! Έξυπνο, με γρήγορους ρυθμούς - κυρίως λόγω των μικρών κεφαλαίων, ατμοσφαιρικό - λόγω Ιωαννίνων, με ανατροπές, αρκετή αγωνία, ιδιαίτερη πλοκή και δράση. Απολαυστικό!!! Πραγματικά δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου και όταν το άφηνα, το σκεφτόμουν συνεχώς ανυπομονώντας να το ξαναπιάσω!
«Σσαμπάτ (Σάββατο) είναι η έβδομη μέρα της εβδομάδας, κατά τους Εβραίους. Σύμφωνα με την εβραϊκή παράδοση, τη μέρα αυτή ο άνθρωπος πρέπει να αναπαύεται απέχοντας από κάθε είδους εργασία ή δημιουργία, να απαλλάσσεται από τις καθημερινές έγνοιες και να ασχολείται με την εξύψωση και την καλλιέργεια του πνεύματος.» (πηγή: https://wwv.yadvashem.org)
Σσαμπάτ, ημέρα Σάββατο ήταν, ξημερώματα του Ευαγγελισμού, 25 Μαρτίου του 1944, όταν οι Γερμανοί μάζεψαν από τα Γιάννενα όλους τους Εβραίους. Τους στρίμωξαν σαν τα ζώα σε καρότσες φορτηγών για να τους μεταφέρουν στην Λάρισα και έπειτα τους φόρτωσαν σε τρένα με τελικό προορισμό το Άουσβιτς. Οι περισσότεροι δολοφονήθηκαν εκεί. Η κτηνωδία σε όλο της το μεγαλείο! Όσοι κατάφεραν να επιζήσουν γύρισαν πίσω όχι ως άνθρωποι, αλλά σαν άδεια κουφάρια, σταμπαρισμένοι μ’έναν αριθμό στον βραχίονα.
Επιστρέφοντας στο σήμερα, λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα, με φόντο την χιονισμένη πόλη των Ιωαννίνων και την λίμνη Παμβώτιδα, το κλίμα μόνο γιορτινό δεν θα το χαρακτήριζες. Οι κάτοικοι της πόλης είναι αναστατωμένοι από την εξαφάνιση της μεταπτυχιακής φοιτήτριας από τη Σύρο, Φραγκίσκης Δακρότση. Η Φραγκίσκη, μια μέρα πριν την εξαφάνιση, ήταν στο πατάρι του «Υπογείου», του βιβλιοπωλείου της Στέλλας Μάτσα, που στεγαζόταν σε ένα παλιό εβραϊκό σπίτι στο κάστρο των Ιωαννίνων και μελετούσε στοιχεία για την εβραϊκή κοινότητα της πόλης.
Λίγες μέρες μετά της εξαφάνιση της Φραγκίσκης, ένα γυναικείο πτώμα, της Έλλης Κονταξή, βρέθηκε να επιπλέει στη λίμνη με μια ζώνη δεμένη στο λαιμό. Τις υποθέσεις αναλαμβάνουν να διαλευκάνουν ο 43 χρόνος αστυνόμος Απόστολος Ίσκος, ο Ζώης Μάλτης και η αστυνομική ομάδα των Ιωαννίνων. Μόνο που τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα, αντιθέτως περιπλέκονται ακόμη περισσότερο, όταν στο φως ξαναέρχεται και η ανεξιχνίαστη υπόθεση της ζωγράφου Μαργαρίτας Παυλή, φίλη της Φραγκίσκης, η οποία είχε δολοφονηθεί έξι μήνες νωρίτερα μέσα στο σπίτι της, ενώ ο δράστης παρέμενε ασύλληπτος.
Η αστυνομία καλείται να ξετυλίξει το τεράστιο μπλεγμένο κουβάρι και να βρει τον ένοχο. Αντί όμως να βρουν την άκρη του νήματος, τα χέρια τους ψηλαφίζουν διαρκώς νέους κόμπους. Καλά κρυμμένα μυστικά του παρελθόντος προσπαθούν να βγουν στο φως και να δώσουν απαντήσεις και εξηγήσεις στις μυστηριώδεις καταστάσεις που επικρατούν στο γιαννιώτικο κάστρο.
❓Όλοι είναι ικανοί για φόνο. Ποιος όμως έχει τον τρόπο και το κίνητρο για να τον διαπράξει; ❓Ο δολοφόνος δρα μόνος του ή έχει και συνεργούς; ❓Πώς συνδέονται οι υποθέσεις των τριών γυναικών; ❓Τι κρύβει το «Υπόγειο» στα σπάργανά του; ❓Ποιο θαμμένο μυστικό συνδέει την παρέα των θαμώνων του βιβλιοπωλείου;
«Σσαμπάτ» είναι ένα καταπληκτικό αστυνομικό μυθιστόρημα, συνδυασμένο άψογα με ιστορικά στοιχεία και γεγονότα, που θα σας καθηλώσει. Ένα βιβλίο που τα έχει όλα!! Υπέροχη γραφή, άριστος χειρισμός της γλώσσας, πλούσιο λεξιλόγιο. Η πλοκή είναι έξυπνη και καλοδουλεμένη και ο αναγνώστης νιώθει σαν να παρακολουθεί κινηματογραφική ταινία. Οι περιγραφές είναι ολοζώντανες και παραστατικές, οι διάλογοι αληθοφανείς και οι χαρακτήρες άψογα δοσμένοι. Οι ήρωες της ιστορίας, αν και είναι πάρα πολλοί, όλοι, με κάποιον τρόπο, παίζουν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας. Κανείς και τίποτα δεν είναι περιττό. Τα κεφάλαια είναι μικρά αλλά περιεκτικά, γεμάτα ένταση και μυστήριο, ενώ οι συγκλονιστικές αποκαλύψεις και οι αναπάντεχες ανατροπές διατηρούν αμείωτο το ενδιαφέρον και το σασπένς μέχρι τέλους.
Θερμά συγχαρητήρια👏👏👏 στην συγγραφέα για το εξαιρετικό της πόνημα!
ΚΑ –ΤΑ – ΠΛΗ – ΚΤΙ – ΚΟ!!! Σας το προτείνω με κλειστά τα μάτια.
Αυτό το βιβλίο το ΛΆΤΡΕΨΑ!!! Το άκουσα σε audiobook στο @jukebooks.gr και θα πάω μα το πάρω και σε φυσικό αντίτυπο για να σημειώσω όλα όσα μου έκαναν τη μεγαλύτερη εντύπωση και θέλω να ανατρέχω και να θυμάμαι συνεχώς!
Μια σαρωτική ιστορία του σήμερα, που βρίσκει ρίζες στο ολοκαύτωμα, με ιστορικά στοιχεία, έντονες συγκινήσεις, αγωνία και ανατροπές που συνθέτουν ένα βιβλίο που σε κάνει να σκεφτείς και να αναθεωρήσεις πράγματα για την οπτική σου και την κριτική σου σκέψη κρατώντας σε μαγεμένο από τον ιδιαίτερο λόγο που χρησιμοποιεί η συγγραφέας! Must Read κατά τη γνώμη μου!
Καταπληκτική ιστορία για μένα, είχε μια τρομερή ισορροπία, διότι καταπιάνεται με πολλά θέματα της επικαιρότητας και της ιστορίας, όλα τους διαχρονικά, πράγμα που θα μπορούσε να κάνει τη συγγραφέα να χάσει τη μπάλα, αλλά εγω ένιωσα ότι τα έδεσε όλα μεταξύ τους τρομερά αρμονικά με συνοπτικά κατακλειδικα quotes που υπογράμμιζαν το νόημα χωρίς να φλυαρούν.
Είναι must read, ειδικά για τους λάτρεις του ιστορικού μυθιστορήματος που ενδιαφέρονται για την εποχή του ολοκαυτώματος.
Ένα πραγματικό αριστούργημα! Η αριστοτεχνουργική πένα της κ.Κοντογεωργοπούλου σε μεταφέρει στην ομιχλώδη ατμόσφαιρα των Ιωαννίνων. Ανάμεσα σε σκοτεινούς χαρακτήρες με ανθρώπινη πλευρά. Ένα πραγματικό ταξίδι...
Αν έλειπαν τα πολλά μπλα μπλα για τον έρωτα και τα νοήματα της ζωής και έμενε μόνο στην υπόθεση και τις περιγραφές θα ήταν πολύ καλύτερο. Ξεκίνησα με προσδοκίες να διαβάσω κάτι σαν Ματίας Αλμοσίνο (Ζουργός) ή τους Αιρετικούς (Παδούρα), έναν συνδυασμό ιστορίας των εβραίων στα Ιωάννινα και αστυνομικού (που και τα δύο είναι θέματα που μ΄αρέσουν πολύ), αλλά δεν.
Η γραφή της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου μου ήταν γνωστή από την «Μυρωδιά του αχινού», από παλαιότερα θεατρικά και τραγούδια, αλλά και από τη δημοσιογραφική της πένα. Μου ήταν ήδη γνωστό το ταλέντο και η μαγεία της γραφής της. Στο Σσαμπάτ τα έδωσε όλα αυτά και τα προχώρησε ακόμη πιο πέρα. Δημιούργησε χαρακτήρες ζωντανούς, ιδιαίτερους, δυνατούς, που τους βλέπεις να κινούνται, να δρουν, να αποκαλύπτουν και να αποκαλύπτονται και σε παρασέρνουν δίπλα τους, στην πορεία τους. Χαρακτήρες με παρελθόν και παρόν, στο παρελθόν και στο παρόν… η Εσθήρ, η Χανούλα, ο Σωτήρης, ο Παντελής, η βιβλιοπώλισσα, ο καθηγητής, οι φοιτήτριες, οι κάτοικοι του κάστρου και οι αστυνόμοι που ερευνούν την υπόθεση… πρόσωπα που μπαίνουν στη ζωή σου, και ζεις μαζί τους όσο διαβάζεις το βιβλίο. Η πραγματική ιστορία εμπλέκεται στη φαντασία και της δίνει φτερά. Το παρελθόν και το παρόν συναντιούνται σε μια υπόθεση που κρύβει περισσότερα μυστικά και σχέδια από όσα αρχικά οσμίζεσαι …. Και το παζλ των προσώπων και των διαφορετικών ιστοριών σχηματίζεται σιγά σιγά περνώντας από βεβαιότητες και αβεβαιότητες, από υποψίες και ανατροπές, από τόπους και εποχές και από θέματα διαφορετικότητας, εξουσίας, ναρκισσισμού, ελέγχου, και της τέχνης ως η διέξοδος και το φως εκεί όπου ο σκοταδισμός θέλει να φιμώσει. Λάτρεψα το μικρό βιβλιοπωλείο με τις κούκλες του Σωτήρη, βυθίστηκα στον κόσμο της διανόησης, περπάτησα με τον Παντελή στο χιονισμένο κάστρο κι έφαγα την ωραιότερη μπουγάτσα των Ιωαννίνων μαζί με τον αστυνόμο. Δεν θύμωσα με τη συγγραφέα, αλλά την παραδέχτηκα που ξέρει καλά την τεχνική να παίζει μαζί μου κι εκεί που νόμιζα ότι είχα βρει την άκρη του νήματος, αυτή κρατούσε ακόμη ένα χαρτί κρυμμένο, και μια καλά στημένη ανατροπή. Σταμάτησα και ξαναδιάβασα φράσεις, εικόνες, σχήματα λόγου που σου ολοκληρώνουν την αίσθηση ότι η ομορφιά και η δύναμη της γραφής βρίσκει στο Σσαμπάτ, έναν από τους πιο όμορφους προορισμούς του. Η Κοντογεωργοπούλου είναι από τις συγγραφείς που δεν αφήνει τον αναγνώστη ήσυχο, τον σκουντάει, τον παρασέρνει, τον ξεσηκώνει, τον οδηγεί σε σκοτεινά ή φωτεινά μονοπάτια του μυαλού και της ψυχής και παίζει συνεχώς με το μυαλό του. Αυτό άλλωστε περιμένεις κι ελπίζεις από ένα καλό αστυνομικό μυθιστόρημα.