พัทยาและมาหยา Dead Darling and Buried Bae

by Ladys

‘พัทยา’ และ ‘มาหยา’ อดีตคู่รักต่างวัยตัดสินใจออกเดินทางด้วยกันในรอบหลายปี ด้วยรถยนต์หนึ่งคันมุ่งหน้าจากปราณบุรีสู่เชียงใหม่ การเดินทางไกลที่ทำให้คนสองคนที่ห่างหายเหินห่าง ต้องมาปะติดปะต่อความสัมพันธ์และใช้เวลาร่วมกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นำไปสู่การขุดหาเรื่องราวเพื่อมาต่อบทสนทนาและคลายความกระอักกระอ่วน จนเผลอค้นเจอความทรงจำและตกตะกอนความรู้สึกนึกคิดในช่วงเวลาที่เคยมีกันและกัน

ช่วงเวลาที่เคยขับรถเที่ยวด้วยกัน เพลงเดิมที่เคยชอบฟัง หนังสือที่เคยพลิกอ่าน บทสนทนาที่เคยเอื้อนเอ่ย จุดแตกหักในความสัมพันธ์ และอีกหลายความทรงจำผ่านพ้น ซึ่งก่อเกิดมวลแห่งความสุข เศร้า เหงา และครุ่นคิดเต็มคันรถ ผสมปนเปไปกับความหงุดหงิดจากท้องถนน ความสับสนกับคนข้างๆ และการตั้งคำถามกับสิ่งที่ตัวเองเป็น

นวนิยายที่จำลองบรรยากาศ บทสนทนา และความเป็นไประหว่างการเดินทางของคนสองคน ถ่ายทอดเรื่องราวโดย LADYS (ลาดิด) นักเขียนอิสระผู้ใช้ตัวอักษรสร้างตัวละครหลากหลายและเรื่องเล่าหลากรส ที่อนุญาตให้คุณร่วมออกเดินทางไปด้วยกัน

Genres: Fiction

128 pages, Paperback

First published October 1, 2023

About the author

Associated Names:
* Ladys
* ลาดิด

Reviews

[Mook Woramon · Rating 2 out of 5]

หล่อนจะนั่งรถไปด้วยกันทำไมก่อน สภาพพพ!!!

[Pawarut Jongsirirag · Rating 2 out of 5]

ในความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน มันมีหลายร้อยหลายพันรูปแบบ ซึ่งรปแบบความสัมพันธ์ของพัทยาและมาหยาเป็นความสัมพันธ์ที่ผมส่ายหัวเอามากๆเลย

การใช้วิธีกระแสสำนึกในการเล่า ผมว่าเหมาะกับความสัมพันธ์ของคู่นี้จริงๆนะ เป็นความสัมพันธ์ที่คิดมากเกินไป แต่อยากให้ทุกอย่างคลี่คลายด้วยโชคชะตาและอารมณ์ จนผมไม่รู้สึกอินหรือเป็นกำลังใจให้ความสัมพันธฺขมๆของคู่นี้เลย

เมื่อนานมาเเล้วพัทยาและมาหยาเคยคบหากันมาก่อน แต่ได้เลิกรากันไป จนเวลาล่วงพ้นไปนานหลายปี ทั้งคู่กลับมาพบกันใหม่และตัดสินใจเดินทางด้วยกันไปยังเชียงใหม่ เพื่อสุดท้ายเเล้วจะเป็นการเดินทางเพื่อเปิดบาดแผลในครั้งนั้นขึ้นมาใหม่ เพื่อหาว่าเพราะอะไรทำไมทุกอย่างถึงพังทลายลง คำตอบ ใช่เรื่องของอายุที่ห่างกันมากของพัทยาและมาหยา หรือมันคือความไม่อาจลงรอยกันของคนสองคนเท่านั้นเอง

จริงๆเเล้ว คุณลาดิดบอกอะไรเรามาตั้งเเต่แรกเเล้วนะครับ

การเดินทางของคนสองคนในพื้นที่แคบๆ คือ การสร้างแบบทดสอบของความสัมพันธ์ขึ้นมาฉากหนึ่ง คนเราอยู่ด้วยกันนานหลายชั่วโมงในพื้นที่ปิด บทสนทนาที่เกิดขึ้นย่อยหนีไม่พ้นการชำแหละอดีตของเเต่ละคน ซึ่งเผยออกมาผ่านกระเเสสำนึกของพัทยาและมาหยา ทั้งในปัจจุบันและย้อนไปยังอดีต เพราะอะไรทำไมเธอถึงทำแบบนั้น หรือเพราะอะไรทำไมเธอไม่ทำแบบนั้นละ

ความสัมพันธฺของทั้งคู่ เราอาจจะนิยามได้ว่ามันเป็นสงครามอีโก้ของกันและกันก็ได้ แต่ละฝ่ายต้องการที่จะอยู่เหนือและมีอิทธิพลต่ออีกฝ่ายมากจนเกินไป ซึ่งในจุดนี้ คุณลาดิดบอกเป็นนัยผ่านตำเเหน่งของการขับรถ ซึ่งครั้งในอดีตและปัจจุบันตำเเหน่งนี้จะสลับกัน เพื่อบอกว่าในช่วงเวลานั้น ใครกัน "ที่ดูเหมือน" จะเป็นผู้กุมพวงมาลัยในความสัมพันธ์ครั้งนี้

ตัวละครพัทยาและมาหยา เอาจริงมันคือตัวละครเดียวกันนะครับ สำหรัผมทั้งคู่คือคนเดียวกันในด้านกลับของกันและกัน ในเวลาที่อีกฝ่ายใช้ความคิดในความสัมพันธ์ อีกฝ่ายจะใช้อารมณ์โต้กลับ และเมื่อถึงเวลากลับกันอีกฝ่ายก็ใช้อีกด้านโต้กลับเช่นกัน มันเป็นความสัมพันธ์ที่ชวนปวดหัวเหมือนตัวละครในนิยายของแซลลี่ รูนีย์ ที่ชวนปวดหัวเหมือนกัน เพียงเเต่ของเเซลลี่ มันมีความเปลี่ยนแปลงหรือการเผยอีกด้านที่ทำให้เราเข้าใจว่าพวกเขาพยายามในความสัมพันธ์ของตัวเองเเล้ว แต่ของพัทยาและมาหยา ผมสงสัยมากกว่าสองคนนี้พยาพยามแก้ไขอะไรระหว่างกัน นอกไปจากการคิดดดดดมทุกอย่างมากกกจนเกินไป จนกลายเป็นความสัมพันธ์ของนักคิดแล้วไม่ด้ลงมือทำอะไรเลย

คิดว่าจะขอโทษ แต่ก็ได้แค่คิด
คิดว่าจะลงมือทำ แต่ก็ได้แค่คิด
คิดว่าจะแก้ไข อต่ก็ได้แค่คิด

เป็นความสัมพันธฺที่ต่างฝ่ายต่างรอให้อีกคนเอื้อมมือมาหาเพื่อขอแก้ไข จนไม่แม้แต่จะขยับส่วนไหนของร่ายกายตอนเอง กลัวทุกอย่าง จนท้ายที่สุดเเล้วก็ไม่หลงเหลือความสัมพันธ์ให้ต้องกลัวไปอีก

เกิดเป็นความสัมพันธ์แบบ พี่จะเอายังไงกันครับ จนผลักดันความพยายามจะเข้าอกเข้าใจตัวละครของผมออกไปเรื่อยๆ จนกลายเป็นว่า คนอ่านเหมือนเป็นผู้ชมละครเวทีของความสัมพันธ์ในครั้งนี้ อละมองนาฬิกาว่าเมื่อไหร่ม่านเวทีจะจบลงเสียที

ยังดีว่าช่วงสุดท้าย มันยังมีการเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง เป็นการไถ่บาปของแต่ละคนมากกว่าการจะเชื่อมรอยร้าวที่แตกละเอียดไปเเล้วให้หวนกลับคืนมาอีกครั้ง ตอนจบของเรื่องจึงเป็นสิ่งที่สมเหตุสมผลที่สุดเเล้ว แม้ลึกๆผมจะรู้สึกว่าตัวละครไม่ได้เติบโตหรือเปลี่ยนแปลงอะไรเลยก็ตาม

พัทยาและมาหยา เลยเป็นเพียงฉากหนึ่งของความสัมพันธ์ที่ผมไม่อยากเอาใจช่วยเท่าไหร่ สิ่งเดียวที่ผมรู้สึกว่าเป็นจุดเด่นของเล่มนี้ คือการบรรยายกระแสสำนึกของคุณลาดิด ที่ผมคิดว่าเอาอยู่นะ แม้ว่าจะอ่านไม่ง่ายเท่าไหร่นัก จากการตัดสลับช่วงเวลาไปแบบทันท่วงที แต่ในเมื่อมันคือกระแสของความนึกคิดของคนเรา ย่อมไม่มีการยกป้ายบอกอยู่เเล้วว่า สิ่งต่อไปข้างหน้าคืออดีตหรืออนาคต มันคือความท่วมท้นของความคิดและอารมณ์ความรู้สึกของพัทยาและมาหยา

ที่คนอ่านอย่างผมไม่เข้าใจเลยว่า พี่จะคิดดดดดดอะไรนักหนาขนาดนั้นครับ....

[Mr.oolongtea · Rating 3 out of 5]

นิยายแนวกระแสสำนึกซึ่งว่าด้วยเรื่องของหญิงสาวคู่รักที่บังเอิญได้กลับมาพบเจอกันอีกครั้ง จนก่อเกิดขึ้นมาเป็นการโร้ดทริปเล็กๆ จากปราณบุรีไปสู่เชียงใหม่ ตลอดทั้งเล่มก็ตามฌองที่ถูกกล่าวไปแต่แรกเริ่ม นั่นคือกระแสสำนึก ในช่วงแรกตัวของเรื่องตัวผมที่ไม่ค่อยได้อ่านงานแนวนี้มากนักก็ถึงกับโดนรับน้องเล็กๆ มีงงๆ ตามไม่ทันบ้าง แต่พอจับสไตล์การเล่าเรื่องแบบนี้ได้ก็ถือว่าเป็นรสชาติที่แปลกและแอบอร่อยแบบ 'แปลกๆ' อยู่เหมือนกันครับ

สำหรับใครที่ยังไม่เคยลอง ตลอดทั้งเล่มคุณจะพบกับสิ่งมีชื่อว่าความคิด การกระทำในอดีต และปัจจุบัน ทุกสิ่งทุกอย่างดูคล้ายความเตลิดและยุ่งเหยิงดั่งเช่นตัวของมนุษย์เรา ช่วงแรกที่ไม่คุ้นชินคุณอาจงงๆ ว่า อันไหนคือความคิด อันไหนคือการกระทำในปัจจุบัน และอันไหนคือการกระทำหรือความคิดในอดีต แต่ถึงกระนั้นผมก็เชื่อว่าพอได้ลองอ่านไปเรื่อยๆ คุณจะจับและเข้าใจวิธีการเล่าแบบนี้ได้ไม่มากก็น้อย

โดยสรุปแล้วก็ถือว่าเป็นนิยายที่อ่านเพลิน และยุ่งเหยิงไปกับความสัมพันธ์ผ่านการเล่าแบบกระแสสำนึก ในช่วงท้ายมีแอบหวั่นว่าผู้เขียนจะแอบเบามือกับตัวละครหรือเปล่า แต่สุดท้ายก็ได้ลิ้มรสชาติแบบนี้แหละกำลังโอเคแล้ว สำหรับใครที่กำลังกังวลว่าจะอ่านยากและลังที่จะลองอ่านนิยายแนวนี้อยู่ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้ลองยืนอ่านดูสักหน้าสองหน้าก่อนครับว่าตัวของเราชอบไหม

[Ningning the suspicious reader · Rating 4 out of 5]

- ชอบชื่อภาษาอังกฤษ ความสัมพันธ์ที่ตายไปแล้ว กลับมาเจอกันใหม่ก็ไม่ใช่คนเดิม มองตัวเองและอีกคนในอดีตเหมือนมองคนที่ไม่ได้มีชีวิตอยู่แล้ว เหลือแต่ผีในความทรงจำมาหลอกหลอนในใจ
- กระแสสำนึกว่าอ่านยากแล้ว แยกตัวละครด้วยเพศหรือสรรพนามก็ยากขึ้นไปอีก ยังดีที่คาแรกเตอร์ต่างและชัดมากพอที่จะแยกได้ว่าใครเป็นใคร เรื่องไหนอดีตเรื่องไหนปัจจุบัน
- รู้สึกเหมือนความสัมพันธ์พ่อลูกมากกว่าคนรัก ปัญหาเจนแก็ป dynamicกลิ่นtoxicหึ่ง พอโตแล้วก็เริ่มเข้าใจพ่อตัวเอง พ่อก็อ่อนโยนขึ้น เรื่องขอโทษนี่เป็นบทสนทนาเดียวกับที่เราคุยกับพ่อตัวเองเป๊ะๆ แก่แล้วขอโทษไม่ได้หรอ พูดแล้วมันจะตายเลยมั้ย หน็อย
- เลิกเก๊ก เลิกวีน พูดกันดีๆ ดิ๊ พระเจ้าลืมผสม communication skills มาให้หรือไง
- ชอบเรื่องน้ำหอมกลิ่นเดียวกันแต่ถ้ามันไม่ผสมกลิ่นกายเธอมันก็ไม่ได้กลิ่นนี้ ทำให้นึกถึงดอกกุหลาบของเจ้าชายน้อย สิ่งของธรรมดาพิเศษได้ด้วยคนพิเศษ
- ตอนจบไม่ขัดใจ ดีแล้วที่จบแบบนี้

[Niti Pandum · Rating 4 out of 5]

เราสองคนเคยรักกัน ครั้งหนึ่งเราเคยมีช่วงเวลาที่มาบรรจบกัน แต่สุดท้ายก็แยกจากกัน แล้วไม่ได้มาบรรจบกันอีก ... นี่น่าจะเป็นอารมณ์หลังจากที่ผมอ่านหนังสือเล่มนี้
.
.
"ด้วยหล่อนต่างรู้ 'ผู้วายชนม์' นั้นไม่กลับมา" ผู้วายชนม์สำหรับหนังสือเล่มนี้ไม่ได้หมายถึงแค่คนที่ตายจากไปหรือสิ้นชีวิตไปแล้ว แต่อาจจะหมายถึงคนที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตเรา แล้วเขาก็หายไป แต่เขายังคงทิ้งความทรงจำเอาไว้กับตัวเรา ในหัวใจของเรา และเรายังคงคิดถึง ระลึกถึงเขาอยู่ ยังคงมีคำถามที่อาจไม่มีวันได้รับคำตอบเกี่ยวกับเขาอยู่เสมอ
.
.
ช่วงแรกที่อ่านค่อนข้างงงๆ เนื่องจากนักเขียนเล่าเรื่องตัดสลับไปมาระหว่างเหตุการณ์ที่เกิดในปัจจุบันกับความทรงจำหรือจิตสำนึกที่ตัวละครนึกคิด แต่พออ่านไปเรื่อยๆก็ปรับตัวได้ ถือว่าเป็นหนังสือที่อ่านเพลิน พอทำให้นึกถึงใครบางคนที่เราทำได้เพียงคิดถึงเขาแค่นั้นจริงๆ

[ปลาเน่า]

แฟนเก่าคนไหนอยากพากูไปเชียงใหม่มั้ย กูขับรถไม่เป็น

[MonoNoAware · Rating 5 out of 5]

ชอบมากเลยล่ะ เป็นแนวกระแสสำนึก ระหว่างคนสองคน อดีตคู่รักต่างวัยที่ต้องมานั่งรถอยู่ด้วยกันบนเส้นทางปราณบุรีถึงเชียงใหม่ ต่างคนต่างมีเรื่องราวค้างคาในใจแต่ไม่ยอมพูดออกไปทั้งสองคน สร้างบรรยากาศอันแสนอึดอัด ทั้งสองอยากพูดกับอีกคน แต่พูดไม่ออก หรือพูดไปก็ไม่ตรงกับสิ่งที่คิดหรือต้องการ ต้องเดาใจอีกฝ่ายอยู่เสมอ ว่าพูดไปจะถูกใจมั้ย จะมีอะไรผิดพลาดรึเปล่า เกือบตลอดทั้งเรื่องมีบรรยากาศเช่นนี้อยู่ตลอดเวลาภายในพื้นที่ห้องโดยสารรถยนต์แคบๆ

[YuzuChu · Rating 3 out of 5]

ไม่ใช่แค่ตัวละครที่สับสนหรอก ฉันก็สับสน ใครชอบก็ชอบเลย ส่วนฉันไม่ชอบจ้ะ

การอ่านเรื่องนี้ได้ฟีลเหมือนเรียก Grab สักคัน พอเปิดประตูก็อ้าว คนขับมากับเมียว่ะ พอนั่งไปนั่งมา เขาคุยกันอะไรไม่รู้ ไร้ท่อนเปิด ไร้คำนำ ไร้สิ่งใดก็ตามให้จับจุด ฟังไปฟังมาก็เหยดดด เมียเก่ากันนี่หว่า แต่บทสนทนาที่ปนไปกับการถามว่าเปลี่ยนแผ่นมั้ย ฟังเพลงนี้ป่ะ แล้วก็เต็มไปด้วยความคิดของคนสองคน ขอโทษ เสียใจ ผิดหวัง เธอเคยเด็ก ฉันก็แก่มาตั้งแต่ไหนแต่ไร

พร้อมด้วยการเขียนที่น่าจะแบ่งบทบรรยายแต่ละครด้วยการกด Tap ให้ขึ้นย่อหน้า จากนั้นทุกอย่างก็ยาวติดกันเป็นพรืด ประโยคที่มี '' และ " " ถูกรวมอยู่ในบรรทัดเดียวกัน ถึงได้บอกว่าใครชอบก็ชอบเลย คือเข้าใจแหละว่ามันก็เป็น Genre ของนิยายบางประเภทที่ต้องเขียนแบบนี้เท่านั้นเหมือนกัน พอลองอ่านรีวิวคนอื่นฉันก็พยักหน้าเห็นด้วย เก่งมากที่เขาเห็นสารในเรื่อง ฉันเริ่มเข้าใจก็ตอนอ่านรีวิวเจ้าอื่นนี่แหละ ใครสบายใจจะอ่านก็จัดโลด ส่วนฉันขอผ่าน ฉันหยอดตาก่อน ปวดตาชะมัด

ซึ่งอ่านแล้วง่วงมาก ปิดไฟนอนไวมาหลายคืน พอคืนนี้อ่านจบคืออ้าว หายง่วงเลยแหะ ที่แท้ความง่วงที่ผ่านก็เกิดจาก

แต่ใด ๆ คือชอบชื่ออิ๊งเรื่องนี้นะ ได้ฟีลแบบ หยาหยีที่ตายห่ากับหวานใจในฮวงซุ้ย คือรักนะ แต่รักนั้นมันตายไปแล้วว่ะ555

ส่งท้าย ตอนจบของเรื่องมันเลยได้ฟีลแบบ คนอ่านที่อยู่เบาะหลังอย่างฉันน่าจะตะโกนว่าไรวะ แล้วบอก โห น้องคะ น้องส่งพี่ลงปั๊มข้างหน้าได้เลย เออ ๆ ปั๊ม Caltex นั่นแหละค่ะ พี่ขอลงปั๊มนี้ เผื่อเจอหลิงออม

และพอลงรถมาปุ๊บ ฉันก็อาจจะเหลือบมองป้ายทะเบียนรถคันนั้น มองยันจังหวัด เลยยาวไปถึงยี่ห้อรถ แล้วจดในใจว่าครั้งหน้าจะไม่หาขึ้นคันนี้อีกละ

[DucklingReader · Rating 3 out of 5]

แนวใหม่สำหรับเป็ดไปหน่อย โดนรับน้องเลย
อ่านแค่สืบสวนก็ดีอยู่แล้วนะ แง้

[Neennimmarn · Rating 4 out of 5]

ผู้เขียนและบก. ออกตัวกันว่าเป็นนิยายแนวกระแสสำนึกที่เขียนติดกันเป็นพรืด เอาจริงก็ไม่ได้สำนึกขนาดนั้น organized อยู่ และเคาะย่อหน้าบ่อยอยู่

เรื่อง touching เพราะ connect โดยบังเอิญ 555 ดีเพราะมีประสบการณ์ร่วม แต่ก็ถ่ายทอดความเป็นมนุษย์ได้ดีมากโดยพื้น เก่งที่เสนอให้เห็นความสัมพันธ์ของคนหนึ่งคู่แบบกลม ๆ ทำให้ย้อนคิดถึงความสัมพันธ์ในชีวิตตัวเองอย่างเข้าอกเข้าใจมากขึ้นเช่นกัน

อ่านลื่น ๆ ไหล ๆ รวดเดียวจบ ไม่คิดมาก อ่านจบแล้วพูดว่า โหดมาก ดี

[Afew* · Rating 5 out of 5]

แฟนเก่าที่ต้องนั้งรถจากปรานบุรีไปเชียงใหม่ด้วยกัน

คือมันเป็นความรักที่มีแต่รอยร้าว ความไม่ลงรอยที่ต่างฝ่ายต่างไม่พูดถึง ความไม่เท่ากัน ขาดๆ เกินๆ อิเหละเขละขละ ความผิดที่เลือกจะไม่ขอโทษ กับคิดไปต่างๆนาๆว่าอีกฝ่ายคิดและรู้สึกยังไง ทับถมกันจนสุดท้ายก็ไม่รู้แน่ชัดว่าต้นสายปลายเหตุมาจากไหน เหลือไว้แค่ความรู้สึก

สัมผัสได้ทั้งความรัก โกรธ เสียใจ ผิดหวัง อ้อนวอน และอยากขอโทษ แต่ทั้งหมดทั้งมวลนั้นต่างฝ่ายต่างไม่พูดออกมา ได้แต่ติดอยู่ที่ปาก ไม่ว่าจะเพราะกลัว รู้สึกผิด หรือไม่อยากเปลี่ยนความเป็นตัวเอง

ส่วนตัวชอบบทสุดท้ายมาาก มันอุลุงตุงนังในความรู้สึกอะ คือทั้งสองคนมีทั้งความคิดถึง โหยหา กับอะไรบางอย่างที่คั้งค้างอยู่ข้างใน เหมือนมีอะไรจะพูดต่อกันตลอดเวลา แต่ก็ไม่รู้ว่าพูดแล้วจะเป็นยังไง ต่างฝ่ายต่างไม่รู้ ต่างไม่แน่ใจว่าจะเอายังไงต่อในคสพ.ที่เคยจบไปแล้ว จนหน้าสุดท้ายของเล่มมันก็ยังไม่รู้ มันเลยเหมือนมีติ่งอะไรเกาะในใจอะ เหมือนเคลียใจไม่สุดแต่ในขณะเดียวกันก็เหมือนไม่มีอะไรจะต้องเคลียอีก ทั้งชัดเจนและไม่ชัดเจน มันเป็นความไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ที่ถึงจะมีเวลาทั้งชีวิตให้หาคำตอบ สุดท้ายก็อาจจะตอบได้แค่ว่า “ไม่แน่ใจ” อยู่ดี

ขม อร่อย เหมือนได้สัมผัสความรู้สึกใหม่ที่ไม่คุ้นและเป็นกระแสสำนึกที่อ่านไม่ยากอย่างที่คิด

[YAPYANAP · Rating 4 out of 5]

แฟนเก่าที่บังเอิญมาเจอกันแล้วชวนกันขับรถไปเชียงใหม่

เป็นเรื่องที่สองที่อ่านของคุณลาดิด เรื่องแรกคือ เบลล่าโบว์ พอมาเรื่องนี้ใช้คนละวิธีการเขียนเลย เห็นบอกว่าเป็นแนวการเขียนแบบกระแสจิตสำนึก เพิ่งเคยได้มาอ่าน ตอนแรกต้องจูนสมองแปปนึงเพราะทุกอย่างไปไวมาก การวรรค สรรพนามอะไรใด ๆ แต่พอคล่องแล้วก็ยาวปายเลย

พออ่านไปเรื่อย ๆ ก็เข้าใจเลยว่าทำไมใช้วิธีนี้ เพราะมันอึดอัดมาก 😭 เป็นการอ่านที่เหมือนกำลังนั่งรถที่เดี๋ยวขับดีเดี๋ยวขับเหี้ย เหวี่ยงไปเหวี่ยงมา เดี๋ยวไปพาร์ทอดีต เดี๋ยวมาปัจจุบัน เดี๋ยวคุยกัน เดี๋ยวเป็นความคิดตัวละครตอนอดีตซ้อนทับกับตอนปัจจุบัน อะไรก็ไม่รู้แต่อึดอัดมาก จะกรี๊ดตามตัวละคร ยิ่งนิสัยส่วนตัวนี่คล้ายมาหยาด้วย อินเกินแก

ประทับใจแบบงง ๆ อึดอัดนะแต่ก็อยากอ่านต่อ เป็นหนังสือแบบนั้นแหละ55555 แล้วตอนจบมันเหมาะกับเรื่องที่ดำเนินไปด้วยการขับรถมาก ๆ เลย จบเรียบง่ายมาก แบบแค่นี้จริงหรอ ใช่ แค่นี้แหละ

[คุณชายกอล์ฟ นิรัติศัย · Rating 3 out of 5]

สไตล์การเขียนเล่มนี้ ผู้เขียนพยายามเลียนแบบธรรมชาติของกระแสความคิดของคนเรา ที่เดี๋ยวคิดเรื่องโน้น ที่เดี๋ยวคิดเรื่องนี้ เดี๋ยวกระโดดมานั่น เดี๋ยวกระโดดมานี่ ไม่ปะติดปะต่อกัน อดีต ปัจจุบัน อนาคต ไม่เรียงตามลำดับเวลา ยิ่งมาประกอบกับลักษณะนิสัยของทั้งสองตัวละครหลักแล้ว ทำเอาผู้อ่านอย่างผม แทบเป็นไบโพล่าร์ไปเลย สมองทำงานหนักมาก 55555+ 😂😂😂

ปล. ถ้าไม่ลำไยตัวละครหลัก อาจจะให้ 4 ดาว (อคติส่วนตัว) 😉😉😉

[ดินสอ สีไม้ · Rating 3 out of 5]

ลาดิดพาเราเข้าไปอยู่ตรงกลางความสัมพันธ์ของคนสองคน
แล้วนั่งดู ร่วมเดินทาง .. อย่างไร้ตัวตน
รู้สึกร่วมไปหมดทุกอย่าง แต่ไร้ตัวตน ..
เป็นประสบการณ์ที่แปลกดี แต่ก็สนุกดี ^^
(ฉันใช้คำว่า “สนุก” กันสิ่งนี้!!)

[Elvnn · Rating 4 out of 5]

ยอมรับว่าต้องใช้เวลาจูนนานหน่อยแต่พอจูนติดแล้วก็ลื่นเลย ค่อนข้างอินกับบรรยากาศความน่าอึดอัดระหว่างพัทยาและมาหยาเพราะมันโคตรเรียล การยึดอีโก้ตัวเองไว้สูงและการไม่สื่อสารกันตรง ๆ คือตัวทำลายความสัมพันธ์ชั้นดี ชอบกว่าที่คิดไว้เยอะเลย

[nich · Rating 4 out of 5]

อึดอัด

[p. · Rating 4 out of 5]

Still enjoyable, but not LADYS' best. Unfortunately, I haven't been connecting with their newer works as much as their earlier works, and I can't pinpoint why.

[Solita Zaelee · Rating 3 out of 5]

เป็นเล่มที่เหมาะกับคำว่า right time, right book
ชั่วอารมณ์หนึ่งก็มีแต่ความขัดใจ อีกชั่วอารมณ์ที่ยกกลับมาอ่านก็มีแต่ความเข้าใจและเห็น แต่ถึงอย่างนั้นอ่านแล้วอึดอัด พรรณาและหวนนึกถึงอดีตวนไป

[Mirai · Rating 5 out of 5]

'พัทยา' และ 'มาหยา' ต่างก็เป็นเพียงอดีตคนรักของกันและกัน แต่ทั้งสองคนกลับตัดสินใจออกเดินทางไกลร่วมกันจากปราณบุรีและมุ่งหน้าสู่เชียงใหม่ ด้วยรถยนต์หนึ่งคันที่อัดแน่นไปด้วยความอึดอัด ความกระอักกระอ่วน และภาพความทรงจำของความรักในอดีตที่แสนขมขื่น

ชอบมากค่ะ

สั้นๆ เลยค่ะ ชอบมากๆ ค่ะ คือชอบผลงานคุณเค้าเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอได้อ่านเล่มนี้แล้วรู้สึกว่าชอบมากกว่าเดิมร้อยล้านพันเท่า

อ่านงานเขียนแนวกระแสสำนึกของคุณเค้ามาหลายเล่ม แต่เล่มนี้น่าจะเป็นเล่มแรกที่รู้สึกอ่านแล้วติดไฟง่ายมาก อ่านแล้วเหมือนถูกดูดเข้าไปนั่งในรถด้วย จากคนอ่านที่นั่งอ่านหนังสือธรรมดาๆ เลยกลายเป็นผีในรถที่นั่งอยู่เบาะหลัง เฝ้ามองทุกการเคลื่อนไหวรับฟังทุกบทสนทนาของพัทยาและมาหยาในระหว่างการเดินทางไกล

พัทยาและมาหยาต่างเคยรักกันมาก่อน แต่ก็เลิกลากันไปนานแล้ว การกลับมาพบหน้ากันอีกครั้ง ในสถานที่แคบๆ อย่างรถยนต์ ในระยะเวลาที่ยาวนานอย่างการเดินทางไกลที่ต้องข้ามหลายจังหวัด ต้องพบเจออุปสรรคบนท้องถนนที่ไม่คาดฝันบางอย่าง เราจึงได้เห็นอะไรหลายๆ อย่างในความสัมพันธ์ของทั้งสองจากการเดินทางครั้งนี้

อดีตที่เคยรักและเคยร้าว ปัจจุบันที่ห่างเหินและไม่คุ้นชิน อนาคตที่ห่างไกลและไม่กล้าคาดหวัง การพยายามต่อบทสนทนาเพื่อไม่ให้บรรยากาศเงียบเกินไป แต่ดูยังไงๆ ก็มีแต่ความอึดอัดกระอักกระอ่วน

อ้าาา ก็แฟนเก่าเจอกันนี่นะ ความสัมพันธ์ที่เคยรักแต่ก็แตกหัก มันจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ยังไงกัน ภาพความทรงจำดีๆ สมัยนั้นมันคงไม่มีทางฟื้นคืนชีพขึ้นมาหรอกมั้ง แต่อะไรๆ ก็ไม่แน่นอนนี่นา จะรู้สึกยังไงดีนะ มันสับสนปนเปไปหมดเลย

เราชอบการเล่าความสัมพันธ์แบบนี้ มันแลดูขมๆ สุขแต่เศร้า ความทรงจำดีๆ มีมากมาย แต่ความทรงจำร้ายๆ ก็มีเช่นกัน เราชอบการเปรียบเปรยความสัมพันธ์ของคนสองคนที่รักกันเป็นเหมือนการขับรถทางไกล ก็ชั้นเป็นคนขับรถแท้ๆ แต่ทำไมชั้นถึงไม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ควบคุมรถเลยสักครั้ง นั่นสิ ในความรักของคนสองคน ใครกันแน่เป็นผู้ควบคุมและบังคับทิศทางความสัมพันธ์ ใครกันแน่คือผู้ที่อยู่เหนือกว่าในการตัดสินใจ แล้วความสัมพันธ์แบบนี้มันดีต่อความรักของเราจริงๆ ใช่มั้ย

ง่ะ ชอบอะ ความขมๆ แบบนี้ อ่านเพลินดีมากเลย