ฆาตกรรมตำนานปีศาจงู

by Aya Imamura, 今邑 彩, สุริยงวรวุฒิ สิริวิวัฒน์กุล (Translator)

“จะขอเล่าขานถึงตำนานญี่ปุ่นพื้นบ้านเรื่อง ‘ปีศาจงูยักษ์โอโรจิแปดหัว’...เทพเจ้าซุซาโนโอะหลอกล่อให้งูยักษ์โอโรจิดื่มเหล้าเมามาย กระทั่งมันผล็อยหลับไป และฉวยโอกาสใช้ดาบฟันหัวทั้งแปดจนขาดสะบั้น จึงปราบปีศาจงูยักษ์ลงได้สำเร็จ”

สึกิฮาระ ริวเซ...จิตรกรชื่อดังผู้คลั่งไคล้การวาดภาพงูยักษ์โอโรจิ หายตัวไปอย่างลึกลับจากโรงแรม ต่อมามีคนพบชิ้นส่วนศพถูกทิ้งไว้ตามศาลเจ้าแปดแห่ง ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นสถานที่สถิตขององค์เทพซุซาโนโอะ และจากการชันสูตรศพยังพบว่า ชิ้นส่วนเหล่านั้นคือร่างไร้ลมหายใจของสึกิฮาระ!

ที่น่าสะพรึงคือ ก่อนจะถูกฆ่าและโดนหั่นเป็นแปดส่วนนั้น สึกิฮาระดื่มเหล้าเข้าไปในปริมาณมาก สอดคล้องกับเรื่องราวของ ‘ตำนานปีศาจงูยักษ์โอโรจิแปดหัว’ นี่เป็นเพียงเหตุบังเอิญ หรือคนร้ายจงใจจัดฉากฆ่าเลียนแบบตำนานปีศาจงู
โดยมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงอยู่กันแน่

ไดโดจิ รินโกะ...นักสืบสาวผู้ห้าวหาญพร้อมผู้ช่วยหนุ่ม ออกโรงตามล่าหาความจริง โดยหารู้ไม่ว่า นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของฆาตกรรมต่อเนื่องอันน่าพรั่นพรึง!

นี่คือนิยายสืบสวนอิงตำนานปรัมปราที่ผสมผสานระหว่างกลอุบายอันซับซ้อนแยบคาย เข้ากับเกร็ดตำนานความเชื่อท้องถิ่นญี่ปุ่นได้อย่างมีชั้นเชิง สะท้อนด้านมืดของมนุษย์ได้อย่างเย็นเยียบจนขนหัวลุก จากผู้เขียน บนเนินมรณะ, ยักษ์, รูมเมต ปริศนาเพื่อนร่วมห้อง, ฆาตกรรมล้างตระกูล ฯลฯ ซึ่งสร้างความประทับใจให้แก่นักอ่านมาแล้วมากมาย
จนหลายคนต่างยกให้เธอเป็น ‘สุดยอดนักเขียนหญิงคนโปรด’

Genres: Fiction

383 pages, Paperback

Published October 1, 2023

About the author

Associated Names:
* Aya Imamura
* 今邑 彩 (Japanese Profile)

Reviews

[Mook Woramon · Rating 4 out of 5]

ลึกลับ ซับซ้อน และแสนเศร้า
มีความหดหู่ ความสัมพันธ์ซับซ้อน ไม่เสียชื่อ อิมามุระ อายะ

จากคดีฆาตกรรมฆ่าหั่นศพเลียนแบบตำนานปีศาจงู ชักนำโยงใยไปยังผู้คนมากมาย ย้อนไปถึงอดีตที่อยากลืม
สุดท้ายเรื่องนี้ไม่มีใครมีความสุขเลย เฮ้อออ

หักคะแนนตำนานปีศาจงูและเทพเจ้าญี่ปุ่น ชื่อจำยากรุงรังไปหมด อ่านแล้วเวียนหัวตาลายคล้ายจะเป็นลม 😵‍💫😵‍💫

[Siwabhorn Anothaisintawee · Rating 4 out of 5]

รินโกะ รับสืบทอดสำนักงานนักสืบต่อจากพ่อที่เสียชีวิตไป

ในขณะที่กำลังประสบปัญหาไม่มีลูกค้า แถมพนักงานก็โดนดึงตัวไปอยู่กับคู่แข่งเสียหมด กิ๊กเก่าของพ่อก็มาปรากฎตัว

โยชิโนะต้องการให้รินโกะสืบคดีเกี่ยวกับการตายปริศนาของริวเซ สามีของเธอ ที่ถูกฆ่าหั่นศพเป็นแปดชิ้น และนำชิ้นส่วนไปทิ้งตามศาลเจ้าที่มีความเกี่ยวข้องกับงูยักษ์ในตำนานพื้นบ้าน

ยิ่งสืบลึกความลับที่พัวพันกันอยู่ก็พากันผุดขึ้นมา รินโกะจึงต้องแก้ปมเหล่านี้เพื่อคลายข้อสงสัยอันซับซ้อนของคดี

ช่วงแรกๆ เล่าถึงตำนานพื้นบ้านเสียเยอะ มีหลายตอนหลายเวอร์ชั่น ตามแต่ละภูมิภาค ซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับคดีนิดหน่อย อ่านข้ามๆ ไปก็ได้

ส่วนที่เหลือคือช่วงที่รินโกะออกสืบสวน ที่ต้องเดินทางไปที่ต่างๆ เพื่อหาข้อมูล จนได้เบาะแสของเรื่องทั้งในอดีตและปัจจุบัน

อ่านเพลินๆ ไม่ได้ว้าวมาก มีบางช่วงที่เดาได้

Goodreads ให้ 3.3 เราให้ 3.9

[Makmild · Rating 4 out of 5]

งานอายะนี่มันช่างอายะจริงๆ ผสมผสานกลิ่นอายลึกลับเข้ากับงานสืบสวน ดำเนินเรื่องด้วยตัวละครหญิงสาว และความทุกข์ตรมของตัวละครในเรื่อง บทสนทนาโต้ตอบที่สนุกสนานของตัวละครหลักและตัวละครรองทำให้การอ่านงานเล่มหนานี้ไม่เป็นปัญหาอะไรแต่อย่างใด ยกเว้นตำนานงูที่อ่านแล้วไม่จอย ข้าไม่ชอบงู แต่ก็เข้าใจได้ว่าทำไมใส่มาแล้วย้ำหนักย้ำหนาเพราะมันเข้ากับเนื้อหาและแรงจูงใจของตัวละครและคดีในเรื่อง มันดูเหมือนสูญเปล่าแต่จริงๆ มันเป็นการเฉลยปมไปในตัวด้วย แต่เราก็ไม่ได้ตั้งใจอ่านตำนานพื้นบ้านอะไรนี้นักหรอก ถึงอย่างนั้นก็ยังสนุกไปกับเนื้อหาในเล่มได้

หนังสือเปิดมาด้วยวัยเด็กของรินโกะ ตอนที่พ่อพาเธอมาหาโยชิโนะ ผู้หญิงที่ตอนนั้นเธอไม่รู้ว่าคือใครแต่สวยจริงเลยคุณน้า หลายสิบปีต่อมาเธอจึงได้รู้ว่าโยชิโนะ คุณน้าคนสวยคือใครเพราะต้องมาสืบหาความจริงของคดีฆาตกรรมปริศนา ผู้ตายคือสามี จิตรกรผู้ชอบวาดภาพงูยักษ์ แล้วก็โดนฆ่าหั่นศพตามตำนานที่ตัวเองชอบวาด จากคดีฆ่าหั่นศพสืบไปสืบมากลายเป็นความซับซ้อนซ่อนเงื่อนเปิดปมอดีตอันแสนเศร้า และฉากจบคือฉากเดียวกันกับจุดเริ่มต้น รินโกะได้กลับมายืนอยู่ที่เดิมที่พ่อเคยพามา

เราแบบ โอโหย คนอะไรวะวางหมากตัวละครมาเป็นอย่างดี ไม่มีจุดไหนน่าเบื่อเลย ตัวละครก็คุยกันสนุก คดีที่เอามาซ้อนทับกับตำนานก็เนียน หักคะแนนอย่างเดียว ข้าไม่ชอบงู ไม่จอย

[Anness · Rating 3 out of 5]

แม้ว่าจะต่อติดกับตำนานเรื่องงูยักษ์ของญี่ปุ่น ที่นักเขียนหยิบยกมาเป็นกิมมิกของเรื่องไว้ยากหน่อย แต่ภายในเรื่องก็เล่าไว้ค่อนข้างละเอียด ทำให้การสืบคดีฆาตกรรมยังชวนให้ติดตาม อ่านสนุก และเดายังไงก็ไม่ถูกอยู่ดี

อาจเป็นงานที่ไม่ได้ชอบมากในบรรดางานเขียนของคุณอายะ แต่ก็ยังสนุกกับการหยิบเอาเรื่องลี้ลับมาใช้ในคดีตามแบบฉบับของเขา อย่างเล่มนี้ก็มีครบตั้งแต่การตายอันพิสดารที่เกี่ยวโยงกับศาลเจ้างู โดยมีความดำมืดของมนุษย์ซุกซ่อนอยู่เบื้องหลัง และมีสาวนักสืบผู้ข้องเกี่ยวกับคนในคดีมาเปิดโปงความจริง

[P · Rating 3 out of 5]

นิยายสืบสวนที่ปนไปด้วยกลิ่นอายความเชื่อในตำนานเทพเจ้า

ฆาตกรรมตำนานปีศาจงูเป็นเล่มที่อ.อายะเขียนด้วยความรักในตำนานของงูยักษ์ญี่ปุ่นอย่างแน่แท้ สัดส่วนการเล่าตำนานปีศาจงูและเทพเจ้าต่างๆในเรื่องนี้มีเยอะมาก สำหรับเรารู้สึกประทับใจข้อมูลปูพื้นที่ใส่มาให้อ่านเยอะแบบจุใจ แล้วก็ต้องแปลกใจว่า สุดท้ายแล้วตำนานที่เล่ามามันเชื่อมโยงกับคดีที่กำลังสืบอยู่อย่างคาดไม่ถึง ใครที่ต้องการอ่านส่วนสืบสวนล้วนๆอาจจะไม่ถูกใจนัก แต่จะถูกจริตนักอ่านที่ชอบแนวตำนานพื้นบ้านอย่างแน่นอน

[Wasin Waeosri · Rating 4 out of 5]

นิยายสืบสวนจากญี่ปุ่นที่เรื่องราวเกี่ยวข้องกับตำนานโบราณอย่างงูยักษ์และวีรบุรุษ ที่น่าสนใจคือนอกจากจะถ่ายทอดตำนานให้คนอ่านเข้าใจแทรกไปกับคดีอันเข้มข้นแล้ว ยังมีการตีความประวัติศาสตร๋และตำนานใหม่ให้ผู้อ่านได้เปิดมุมมองอื่นๆ ด้วย

ในแง่คดีก็น่าสนใจ มีลูกล่อลูกชนเยอะอยู่ อ่านติดพันมาก สนุกครับ

[Nattha · Rating 3 out of 5]

ตอนเล่าตำนานคือยาวมากกๆ แอบรู้สึกว่าใส่มาเยอะเกินจำเป็นเพราะตอนเฉลยปมมันก็ไม่ถึงกับเกี่ยวกันขนาดนั้น ถ้าตัดตรงตำนานออกก็ถือว่าเรื่องเดินเร็วอยู่ ก็สนุกแบบอ่านเรื่อยๆได้ แต่พอจับจุดได้1แล้วก็เดาได้หมดเลย ส่วนตัวเลยยังรู้สึกว่าไม่ค่อยว้าวค่ะ

[Mint · Rating 3 out of 5]

ปกติเป็นแฟนงานอายะ แต่รู้สึกเล่มนี้เป็นเล่มที่ชอบน้อยสุดเลย (แต่ก็ยังชอบ แค่ชอบน้อยกว่าอายะเล่มอื่น) อาจจะเพราะไม่อินพวกตำนานญี่ปุ่นด้วย เลยไม่เข้าใจเท่าที่ควร พวกทริค แรงจูงใจก็ ค่อนข้าง meh โดยรวมก็อ่านเพลินๆดี แต่คงลืมอีกไม่ช้า 55555555

[colorless tazaki · Rating 4 out of 5]

ฆาตกรรมตำนานปีศาจงู - อิมามูระ อายะ

ช่วงแรกๆแอบน่าเบื่อนิดนึง เพราะยัดเยียดเนื้อหาตำนานเทพเจ้ามาเยอะเกินจำเป็น ส่วนตัวคดีให้กลิ่นอายงานเก่าๆของอาจารย์ ทำให้พอจะเดาเนื้อเรื่องได้เลาๆ

[Narumol Keattiwongskul · Rating 3 out of 5]

คงเพราะอ้างอิงตำนานพื้นบ้านญี่ปุ่นที่ไม่คุ้นเท่าไหร่ เลยอ่านไม่สนุกข้ามๆไป

[BrBr17 · Rating 3 out of 5]

เต็มไปด้วยกลิ่นอายตำนานเทพท้องถิ่น สนุก แต่ด้วยตำนานที่แทรกเยอะ ทำให้เรื่องเดินช้า

[Txga · Rating 3 out of 5]

เปิดมารูปคดีน่าสนใจ แต่มีใส่ตำนานศาลเจ้างูมาเยอะเกิน แต่พอเริ่มเดินเรื่องแล้ว ถือว่าสนุกเลย อ่านต่อได้ไหลลื่น ซับซ้อนอยู่แต่ไม่งง พอเดาเนื้อเรื่องได้

⭐️ 3.5

[WisZip · Rating 3 out of 5]

ถ้าชอบตำนานพื้นบ้านญี่ปุ่นอาจจะชอบก็ได้ แต่ส่วนตัวเราว่าเล่ารายละเอียดในส่วนนี้เยอะไปหน่อยมั้ง ทริคพอจะเดาได้แต่แรก แต่แรงจูงใจค่อนข้างจะเบาไปจนเกือบไม่เมคเซนสำหรับเรา

[_katchata · Rating 4 out of 5]

ฆาตกรรมตำนานปีศาจงู | 大蛇伝説殺人事件 (Imamura Aya) | Hummingbooks | ★★★★★

“เจ้าภูเขาคางุยามะเอย ไฉนเลยจ้องเข่นฆ่ามิมินาชิยามะ คงอยากได้อุเนบิยามะเป็นภรรยา จึงเข่นฆ่ามาเรื่อยมานับแต่บุราณ ทั้งสองสู้กันมาตั้งแต่ยุคแห่งทวยเทพ เพื่อได้เสพได้สมกาลนาน ขอจักสู้จนวายปราณ เพื่ออุเนบิยามะ”

ไหว้พระเก้าวัดฉบับอิมามุระ อายะ

ฆาตกรรมตำนานปีศาจงูว่าด้วยเรื่องของการหายตัวไปของจิตรกรหนุ่มมากฝีมือนามสึกิฮาระ ริวเซก่อนพบศพของเขาถูกหันเป็นแปดส่วน และถูกทิ้งไว้ตามศาลเจ้าแปดแห่งซึ่งเชื่อมโยงกับตำนานของงูยักษ์แปดหัวโอโรจิ ในตำนานกล่าวขานว่าเทพซุซาโนโอะ หลอกล่องูยักษ์ให้เมาด้วยฤทธิ์เหล้าก่อนใช้ดาบบั่นคอของมันจนสะบั้นทั้งแปดหัว ความบังเอิญของเรื่องราวคือครั้งสุดท้ายที่พบเจอจิตรกรหนุ่มเขาอยู่ในสภาพเมามายจากตำนานของงูยักษ์เลย
.
สนุกมากกกกกกกกกกกกกกก ตามภาษาติ่งอายะ ส่วนตัวเราคิดว่านิยายเล่มนี้เป็นรสชาติที่แปลกใหม่ของอายะคือมันมีความผสมผสานกลิ่นอายของเรื่องสั้นที่ผู้เขียนชอบหยิบยกตำนานพื้นบ้านมาเล่น โดยฆาตกรรมตำนานปีศาจงูสามารถผสมผสานตำนานพื้นบ้านญี่ปุ่นเข้ากับคดีฆาตกรรมได้อย่างลงตัว มีความคมคาย มีความลึกลับ คืองานเขียนขนาดยาวทั่วไปของอายะมีความซับซ้อนในตัวเองสูงอยู่แล้วแล้วยิ่งผสมผสานตำนานพื้นบ้านมันเลยมีกลิ่นอายของประวัติศาสตร์ ความเชื่อโบราณคลุ้งอยู่ทั่วทั้งเล่ม และการผสมผสานทั้งสองอย่างเข้าด้วยกันมันทำให้นิยายเล่มนี้มีความยาวเกือบ 400 หน้าแต่ไม่ต้องห่วงมันอ่านสนุกมาก
.
อย่างที่เราเคยรีวิวงานเขียนของผู้เขียนเอาไว้ในทุกเล่มว่าเขาคือหนึ่งในนักเขียนที่วางโครงเรื่องได้แม่นยำที่สุดคนหนึ่ง ความยาวเกือบ 400 หน้าเลยไม่ใช่อุปสรรคแต่อย่างใด อย่างมากก็แค่มีการพูดถึงตำนานเกี่ยวกับงูยักษ์แปดหัวรวมถึงตำนานงูยักษ์ของญี่ปุ่นอีกหลายตำนานเข้าด้วยกันทำให้อาจจะมีความล่าช้าในการอ่านไปบ้างสำหรับผู้ที่ต้องการเติมเต็มอรรถรสที่ผู้เขียนบรรจงใส่มาให้คงไม่มีปัญหากับความยาวตรงนั้น(ถ้าถามว่ามีมากแค่ไหนในความรู้สึกเราคิดว่าคล้ายกับสิ่งที่อาจารย์ฮามานากะ อากิใส่ประวัติศาสตร์ชาวไอนุในยามสุริยะเยือกนั่นแหละ)
.
ซึ่งในตอนแรกเรารู้สึกว่าถ้าใครอยากจำรายละเอียดก็จำไม่อยากจำก็ปล่อยผ่านไปก็ได้แต่เมื่ออ่านมาจนถึง 100 หน้าสุดท้ายส่วนของตำนานแม่งโคตรสำคัญเลยเข้าใจนะว่าทำไมผู้เขียนถึงได้ย้ำเรานักเราหนา ย้ำแบบหลายบทหลายตอน เพราะตำนานนี้สามารถขมวดปมทั้งหมดที่ตัวละครทุกตัวผูกเอาไว้อย่างใกล้ชิดกัน ผูกแน่นและแยกย่อยชนิดที่ว่า 10 หน้าสุดท้ายก็ยังเอามาเล่นได้นี่ถือว่าเป็นอีกหนึ่งคุณสมบัติในนิยายของอายะ(ที่องค์สุดท้ายจะมีเรื่องราวร้อยแปดเกิดขึ้นในองค์นี้)
.
อีกหนึ่งอย่างที่เราสังเกตได้เพิ่มเติมจากนิยายเล่มนี้คือสิ่งที่ทำให้อายะเป็นนักเขียนแนวสืบสวนสอบสวนที่แตกต่างจากนักเขียนคนอื่นก็คือการที่ตัวละครเอกของเขาเป็นคนธรรมดา ถึงจะเป็นนักสืบก็ไม่ได้เป็นนักสืบที่เก่งกาจอะไร ทุกคนล้วนแล้วแต่เดินไปตามทางของปริศนา ไม่มีการเอะใจเรื่องที่แปลกเกินควร หรือถ้าจะให้พูดโดยง่ายก็คือไม่ใช่ตัวละครนักสืบที่ฉลาดกว่าคนอ่าน คือพวกเขาฉลาดแหละแต่ไม่ได้ฉลาดขนาดนั้น(ไม่ได้มีสกิลนักสืบหรือการคาดเดาสูงอย่างงานเคโงะในซีรีส์กาลิเลโอ, หรือลูกเล่นลับลวงผ่านแบบคินดะอิจิ แบบเชอร์ล็อคโฮมล์ส์, ตัวเอกไม่ได้บรรลุสัจธรรมของการสืบในช่วงสุดท้ายแบบนิยายอย่างคดีปริศนากับนกฟามิงโก้ หรือฆาตกรมนุษย์กบ) แต่มีความซับซ้อนของคดีด้วยบรรยากาศ ด้วยเรื่องเล่า ด้วยตำนาน คือการใช้บรรยากาศ สภาพแวดล้อม ความวิกลจริตของตัวละครเข้ามาสร้างความซับซ้อนมากกว่าแผนฆาตกรรมอันแยบยล
.
เวลาที่เราอ่านงานอายะเราเลยมีสายตาที่เห็นอะไรพร้อมกับตัวละครหลัก ถ้าจะผิดพลาดก็ผิดพลาดด้วยกันถ้าจะโง่ก็โง่ด้วยกัน คือนักสืบในเรื่องนี้ไม่ใช่ตัวละครที่ดีอะไรไม่ใช่นักสืบที่ฉลาดเป็นกรด เธอเป็นนักสืบธรรมดาที่สำนักงานแทบจะไม่มีใครมาจ้างวานแล้ว ในเรื่องถึงกับระบุเอาไว้อย่างชัดเจนว่าบริษัทของเธอมีลูกน้องอยู่แค่คนเดียวก็คือคู่หูของเธอ ส่วนคนอื่นในบริษัทหลังจากที่พ่อเธอเสียชีวิตก็ย้ายออกไปอยู่กับนักสืบอีกคนที่ดูทรงแล้วน่าจะเก่งกว่าเธอ
.
สุดท้ายโดยรวมแล้วเราก็ยังขอยืนยันว่ามันสนุก คือตอนแรกเราจะให้มันแค่ประมาณ 4 ดาวครึ่งเพราะรู้สึกว่าช่วงท้ายมันยืดแต่ก็คือโดนหลอกนั่นแหละเพราะช่วงท้ายจริงๆแกก็ยังมีชุดข้อมูลมีกับดักที่ยังเปิดเผยไม่หมดมาเฉลยเราอยู่ดี เรื่องนี้อาจจะไม่ได้เฉลยแบบหักมุมอะไรมากแต่พอมันร้อยเรียงเข้าไปด้วยกันแล้วเรารู้สึกว่าตำนานปรัมปราที่ยกมาตั้งแต่ตอนแรกมันกลมกล่อมแล้วรู้สึกอิ่มเอมในเนื้อเรื่อง จะใช้คำว่าอิ่มเอมก็ดูแปลกเพราะว่าเรื่องมันหมองหม่นเอาเป็นว่าพอกินรวมกันแล้วมันเป็นรสชาติที่ดีก็แล้วกัน

[Tanh Chomphooteep · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้น่าสนใจตรงที่พล็อตมีความเกี่ยวข้องกับตำนานพื้นบ้าน ซึ่งก็เป็นสไตล์ถนัดของ อ. แกเค้าแหละ แต่พออ่านจริงๆ ก็พบว่า เล่มนี้รสชาติจะแตกต่างจากงานอื่นๆ ที่เราคุ้นเคยอยู่ เน้นหนักไปทางสืบสวนดราม่ามากกว่า ไม่ค่อยขนลุก
‍‍‍‍‍‍ ‍‍
เรื่องเริ่มด้วยการหายตัวไปอย่างลึกลับของจิตรกรชื่อดัง “สึกิฮาระ ริวเซ” ซึ่งต่อมาก็ถูกพบเป็น���ิ้นส่วนศพ ถูกหั่นเป็น 8 ชิ้นแล้วถูกนำไปวางตามศาลเจ้าทั้ง 8 แห่งซึ่งล้วนเป็นสถานที่สถิตขององค์เทพในตำนานที่ปราบปีศาจงูยักษ์ด้วยการหั่นเป็น 8 ส่วนเช่นกัน
‍‍‍‍‍‍ ‍‍
ฆาตกรรมนี้จะเป็นการเลียนแบบตำนานพื้นบ้านรึเปล่า? นางเอก “ไดโดจิ รินโกะ” นักสืบสาวพร้อมผู้ช่วยหนุ่ม จะนำทางการสืบสวนคดีนี้ ซึ่งเมื่อยิ่งขุดลึก ก็ยิ่งพบเจอบุคคลน่าสงสัย และความสัมพันธ์แปลกๆ ในแวดวงครอบครัวสึกิฮาระที่คาดไม่ถึง
‍‍‍‍‍‍ ‍‍
สำหรับเล่มนี้ความยาวถือว่า ไม่น้อยไม่เยอะ ระดับกลางๆ อยู่ที่ 383 หน้า หนังสือรูปเล่มเล็กกะทัดรัดพกพาง่ายไม่กินที่กระเป๋า
‍‍‍‍‍‍ ‍‍
ในด้านของเนื้อเรื่อง ยังคงสนุก ชวนลุ้น และเดาไม่ออกตามสไตล์ของ อ. อิมามุระ ยิ่งตอนที่ค่อยๆ ไขคดี แบบความจริงๆ ค่อยปรากฏนี่แทบไม่อยากวางหนังสือเลย
‍‍‍‍‍‍ ‍‍
ในเล่มนี้มีการหยอดตัวหลอกเข้ามาระหว่างทาง เป็นเหตุการณ์ในอดีตที่มีความเป็นไปได้ว่าจะเกี่ยวกับคดีในปัจจุบัน
‍‍‍‍‍‍ ‍‍
สิ่งหนึ่งที่เป็นจุดเด่นของเล่มนี้คือ ตำนานพื้นบ้านเรื่องงูยักษ์ รวมถึงตำนานที่เกี่ยวข้องอื่นๆ ผู้เขียนนำเรื่องราวมา adapt เข้ากับฆาตกรรมได้ดีอย่างน่าสนใจ
‍‍‍‍‍‍ ‍‍
แต่สิ่งเดียวกันนี้เองก็อาจเป็นจุดตำหนิของเรื่องได้เหมือนกัน เพราะในเล่มมีการเล่าถึงตำนานแบบละเอียดยิบมากกกก ตอนแรกก็อ่านๆ ไปเพราะคิดว่ามันอาจจะให้เงื่อนงำเกี่ยวกับคดีฆาตกรรม แต่พอเมื่ออ่านหนังสือจบแล้ว ก็พบว่า เปล่าเลยจ้า ตำนานส่วนตำนาน คดีส่วนคดี ไม่เกี่ยวกันเนอะ
‍‍‍‍‍‍ ‍‍
กลายเป็นว่าจุดที่เล่าเกี่ยวกับตำนานนั้นทำให้เรื่องราวยืดเยื้อ ไม่ได้จำเป็นขนาดนั้น คิดว่าถ้าทำให้เนื้อหาตำนานกระชับกว่านี้ และตัดส่วนที่ไม่จำเป็นกับคดีฆาตกรรมออกไป ก็น่าจะทำให้การอ่านโดยรวมสนุกยิ่งขึ้นละ
‍‍‍‍‍‍ ‍‍
สำหรับเล่มนี้ แม้จะมีเรื่องตำนานพื้นบ้าน ซึ่งน่าจะเป็นปัจจัยช่วยชูให้เรื่องราวดูมีความขลังแบบหลอนๆ ได้ แต่ภาพรวมของหนังสือกลับไม่ได้มีกลิ่นอายนั้นเลย รวมๆ รสชาติหนักไปทางสืบสวนและดราม่าซะมากกว่า
‍‍‍‍‍‍ ‍‍
ส่วนตำนานพื้นบ้าน ก็เหมือนที่เล่าเมื่อกี้ ไม่รู้ว่าเพราะถูกเล่ามาแบบยัดเยียด (ในมุมมองของเรา) รึเปล่า อ่านแล้วมันเลยไม่อิน รู้สึกแปลกแยกออกไปจากเนื้อเรื่องหลัก แม้ว่าคดีฆาตกรรมจะมีความคล้ายๆ ตำนาน แต่เราก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นเนื้อหนึ่งเดียวกัน
‍‍‍‍‍‍ ‍‍
สรุป แม้ว่าเรื่องราวจะไม่ได้มีกลิ่นอายหลอนๆ ชวนขนลุกแบบที่เราคุ้นเคย แต่ก็อ่านได้เพลินๆ สนุกๆ อยู่ จุดตำหนิน่าจะมีแค่เรื่องตำนานที่เล่าแบบก๊อปแปะไปหน่อย ทำให้ไม่ค่อยอินตาม ส่วนพาร์ตสืบสวนทำได้ดี เหมือนค่อยๆ ต่อจิ๊กซอว์ไปพร้อมๆ กับนางเอกที่เป็นขาลุยคดี ใครสนใจลองไปตามกันได้ค่ะ