แก่นไม้หอม

by กิ่งฉัตร

ซิ่วเฮียงเกิดที่เมืองจีนแต่เติบโตบนผืนแผ่นดินไทย
ชีวิตของผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ทุกคนเรียกว่า "เฮียงแจ้" เข้มข้นด้วยสุข ทุกข์ มีทั้งเสียง
หัวเราะและหยาดน้ำตา
ถ้าครอบครัวคือไม้ใหญ่ ผู้หญิงที่เป็นเมียและแม่ก็ไม่ต่างจากแก่นไม้ที่แข็งแกร่ง มั่นคง
และทรหด เป็นแก่นที่ยึดให้ใบได้แผ่กว้าง ส่งให้ดอกผลได้เจริญงอกงาม
"โลกนี้เหมือนผู้ชายเป็นใหญ่
แต่จริงๆ แล้วทุกสรรพสิ่งในธรรมชาติล้วนเป็นหยินที่โอบหยางทั้งสิ้น"

800 pages, Paperback

Published January 1, 2023

About the author

กิ่งฉัตร เป็นนามปากกา ปาริฉัตร ศาลิคุปต (ปุ้ย) เป็นบุตรของ พล.ร.อ.วิเชียร และ องุ่น ศาลิคุปต จบมัธยมที่โรงเรียนสตรีวิทยา และจบปริญญาตรี วารสารศาสตร์บัณฑิต (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง) จากคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน สาขาหนังสือพิมพ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

คุณปุ้ยริ่มอ่านหนังสือตั้งแต่เรียนมัธยมต้น รักการอ่านและอ่านหนังสือได้แทบทุกประเภท จึงเกิดความรู้สึกอยากจะเขียนหนังสือให้ผู้อื่นอ่าน และมีอารมณ์ร่วมทั้งหัวเราะและร้องไห้ไปกับตัวละคร อย่างที่ตัวเองเคยรู้สึกเคยสัมผัสบ้าง จึงเริ่มต้นเขียนเรื่องสั้นเวียน ให้เพื่อนฝูงในชั้นอ่านก่อน พอขึ้นปี 2 ในมหาวิทยาลัย ก็เริ่มมีบทความลงในหนังสือพิมพ์บางฉบับ และนิตยสารอีกหลายเล่ม เช่น สตรีสาร แพรวสุดสัปดาห์ ขวัญเรือน

กระทั่งเรียนมหาวิทยาลัยปีสุดท้ายจึงได้เริ่มต้นเขียนนวนิยายเรื่องยาวเรื่องแรก คือ พรพรหมอลเวง โดยนำนิสัยใจคอเพื่อนสนิทมาเป็นตัวเอกของเรื่อง ระหว่างนั้นคุณปุ้ยเริ่มต้นทำงานครั้งแรกที่หนังสือพิมพ์ผู้จัดการปริทรรศน์ ทำอยู่ประมาณ 2 ปี ก่อนจะลาออกมาเขียนหนังสือเป็นอาชีพ

คุณปุ้ยมีสิ่งที่ยึดในการทำงาน คือ เขียนหนังสือตามใจคนเขียนเป็นหลัก เพราะถือว่าคนเขียนเป็นคนอ่านคนแรก ถ้าอ่านแล้วสนุก คนอ่านส่วนหนึ่งที่มีชอบเรื่องในแนวเดียวกันก็คงสนุกด้วย เขียนในสิ่งที่ชอบที่ถนัด และเขียนด้วยใจรักการทำงาน

ช่วงแรก ๆ ก่อนใช้นามปากกากิ่งฉัตร เคยใช้นามปากกาในการเขียนเรื่องสั้นว่า "ทองหลางลาย" แต่พอเริ่มเขียนเรื่องยาวก็ได้ใช้ "กิ่งฉัตร" มาตลอด โดยนามปากกานี้มีที่มาจากคำสุดท้ายของชื่อจริง โดยเธอเปรียบ "กิ่งฉัตร" ว่าเหมือนกับกิ่งก้านสาขาที่แยกออกมาจากต้นซึ่งก็คือตัวเธอ ที่เวลาเขียนหนังสือจะรู้สึกเหมือนกับว่าไม่ใช่ตัวเอง

Associated Names:
อลินา เป็นอีกนามปากกาหนึ่งของ กิ่งฉัตร ใช้ในงานเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวนเบา ๆ กึ่ง ๆ คอเมดี้ที่เขาเรียกกันว่าแนว Cozy และเรื่องรักแนวเหนือจริงหรือแฟนตาซี เพื่อให้แยกจากเรื่องรักหรือดราม่าของกิ่งฉัตร

ชื่อถง เป็นนามปากกาล่าสุดที่ใช้สำหรับนิยายสไตล์จีน โดยเรื่องแรกที่แต่งชื่อ วาสนาชะตารัก (พ.ศ. 2560) เป็นนิยายแนวน่ารัก โรแมนติค ที่มีเนื้อหาอ่านง่าย น่าติดตาม โดยนิยายเรื่องนี้ผู้เขียนได้ลงให้อ่านออนไลน์เป็นตอนๆที่เว็บไซต์เด็กดี

Reviews

[Clairdenoon · Rating 5 out of 5]

---⚠️ยาว---
#แก่นไม้หอม
#กิ่งฉัตร
#วิชลิสต์งานหนังสือตุลา2023✔



••แก่นไม้หอมคือนิยายขึ้นหิ้งของเราค่ะ••
....เล่าเรื่องด้วยมุมมองบุคคลที่สาม(God View)เหมือนเป็นกล้องตามส่องชีวิตของคนๆนึง บรรยายทั้งในมุมมองความรู้สึกนึกคิดของตัวละคร และบรรยายเหตุการณ์ สถานที่ ผู้คน ที่ประสบพบเจอ ทำให้เราคนอ่านเสมือนได้ร่วมทุกข์ร่วมสุข เป็นส่วนหนึ่งในประสบการณ์ชีวิตต่างๆของตัวละคร ได้รู้ได้เห็นได้ผูกพันได้ไปในทุกที่พร้อมๆกับตัวละครไปจนถึงจุดจบสุดท้ายของชีวิต~ส่งผลให้เราอินมากกกกกกกกกกค่ะ😢
อ่านจบคือไปไม่เป็น ซึมไปหลายวัน เหมือนญาติผู้ใหญ่เสีย😢 ไม่รู้จะอวยยศยังไงให้เท่าที่รู้สึก กราบคุณกิ่งฉัตรแทนละกันค่ะ🙇‍♀️ มันสนุกทุกบรรทัด กระชับฉับไว เข้มข้นทุกตัวอักษร อ่านสนุกแบบไม่อยากหลับอยากนอน ร้องไห้มากกว่าที่ร้องมาทั้งปีให้กับนิยายเรื่องนี้ อ่านจบคือประทับใจสุดๆค่ะ❤

••แก่นไม้หอมเล่าเรื่องราวของซิ่วเฮียง(หรือ"เฮียงแจ้"ของเด็กๆ) สาวหมวยที่เกิดที่จีนและเติบโตในไทยที่มีทั้ง สุข ทุกข์ ดีใจ สมหวัง ผิดหวัง พบเจอ พรากจาก ได้มา  สูญเสียไป จวบจนวาระสุดท้ายของชีวิต ตามสัจธรรมโลก เกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป••

----------ส่วนนี้👇คือเรื่องย่อที่อยากบันทึกไว้(มีสปอยล์แพลมๆนะจ๊ะ...หนีไปจ้ะ!!)------------
••เริ่มเรื่องตั้งแต่ซิ่วเฮียงอายุ15ย่าง16 ดำเนินเรื่องราวตั้งแต่...
ซิ่วเฮียงที่น้อยใจป๊าและม้าที่ดูเหมือนจะรักน้องชายและน้องสาวมากกว่า ตัดสินใจจากบ้านที่สุพรรณ หนีตาม"พนม"ผู้ชายรูปหล่อหน้าคมผู้เป็นรักแรก มาอยู่กับครอบครัวของเขาที่สมุทรสาคร และนั่นคือเปิดฉากนรกบนดิน สาวน้อยได้เรียนรู้บทเรียนชีวิตครั้งใหญ่กับครอบครัวของพนม  ~พิกุล( แม่ผัวใจชั่ว😈);พ่อสันต์ ;มาลัยลูกสาวคนโต และวาสนาลูกสาวคนเล็กที่โคตรเห็นแก่ตัว ทุกวันต้องอยู่อย่างฝืนอมขมกลืน ได้รับความช่วยเหลือเล็กๆน้อยๆจากน้าแก้วคุณน้าข้างบ้าน ไม่นานก็ตั้งท้องมีลูกชายคนแรกกับพนม และพบว่าพนมนอกใจนอกกาย เตรียมจะหลอกพยอมผู้หญิงอีกคนที่ฐานะดีมาแต่งงานใหม่ ซิ่วเฮียงจึงตัดสินใจเลิกกับพนม ซมซานหอบ"หาญ"ลูกน้อยกลับมาขออยู่บ้านป๊า-ม้าที่สุพรรณ

อยู่ไปสักพักด้วยความต้องกินต้องใช้ รายได้ไม่เพียงพอกับรายจ่ายที่มารอ จึงจำใจต้องทิ้ง"หาญ"ลูกน้อย ไว้กับป๊า-ม้า-น้องชาย-น้องสาวที่สุพรรณฯเพื่อ เข้ากรุงเทพฯกับเง็กซิมผู้เป็นเสมือนแม่คนที่สอง ไปทำงานหาเงินกับเง็กซิมที่บ้านลานมะเกลือ โรงงานของเถ้าแก่ส่วง....ชายหนุ่มเชื้อสายจีนหล่อเหลาเอาการเอางาน สุขุมนุ่มลึก จิตใจดีมีหัวการค้าที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย(สามสิบต้นๆ)และที่นี่คือจุดเริ่มต้นของเฮียงแจ้แห่งบ้านลานมะเกลือที่ลูกๆหลานๆเคารพรัก

พอได้ทำงานที่โรงงานของเถ้าแก่ส่วงสักพัก ความขยันเอาการเอางาน น่ารักแบบใสๆซื่อๆจิตใจดีตรงไปตรงมาของซิ่วเฮียงก็ไปเข้าตาโดนใจเจ้าของโรงงาน เมื่อเถ้าแก่ส่วงที่มีกุ้ยเตียงเป็นเถ้าแก่เนี้ย(เมีย๑)มีลูกชาย(ฉื่อไท่)ลูกสาว(ฉื่อย้ง)อยู่แล้ว มาชอบพอกับซิ่วเฮียงอยากชวนไปเป็นเมียรอง(เมีย๒)รับรองจะดูแลอย่างดี ซึ่งกุ้ยเตียงอนุมัติเห็นชอบ ซิ่วเฮียงในวัย19จึงตกปากรับคำแต่งงานเป็นเมียรองของเถ้าแก่ส่วง
 ความสัมพันธ์สามคนผัวเมียจึงเกิดขึ้นและดำเนินไปอย่างราบรื่นสงบสุข(แม้จะมีมารผจญอย่างนังเน้ย(ที่แค้นฝังหุ่นอยากเป็นเมียเถ้าแก่ส่วงแต่เขาไม่เอา);หลี่มุ่ย(พี่สะใภ้จอมจุ้นของกุ้ยเตียง)มาคอยยุแยงสร้างปัญหาอยู่เรื่อยๆก็ตาม) โดยเถ้าแก่ส่วงให้ซิ่วเฮียงย้ายจากหอพักคนงานมาประจำการอยู่ที่บ้านต้นชมพู่(ภาพปก2)



อยู่มาไม่นานซิ่วเฮียงก็ท้องลูกชายคนแรก"ฉื่อไช้"สลับกับกุ้ยเตียงที่ท้องลูกสาว"ฉื่อฮวง"
ระหว่างนั้นเส่งน้องชายคนเล็กของซิ่วเฮียงก็สอบติดทันตะฯจุฬา เถ้าแก่ส่วงที่ชอบสนับสนุนให้คนเรียนหนังสืออยู่แล้วดีใจมาก เสนอตัวออกทุนการศึกษาให้เส่งจนเรียนจบและให้มาพักอาศัยอยู่ที่บ้านต้นชมพู่กับซิ่วเฮียงเพราะใกล้จุฬา เดินทางสะดวก
ซิ่วเฮียงท้องลูกชายอีกคน"ฉื่อแช" กุ้ยเตียงที่อยากได้ลูกชายอีกคนก็คลอดลูกสาว"ฉื่อเพียว"ซึ่งลูกสาวคนนี้ขาพับตอนเกิด จำต้องแก้เคล็ดให้ไปเป็นลูกคนอื่น กุ้ยเตียงจึงขอรับ"ฉื่อเพียว"มาเป็นลูกสาวบุญธรรมและช่วยกันกับเง็กซิมดัด-นวดขาของเด็กน้อยจนยืดตรงเป็นปกติ ซึ่งฉื่อเพียวคนนี้เค้าโครงมาจากเรื่องราวของเพื่อนสมัยมหาลัยของคุณกิ่งฉัตรซึ่งก็คือแรงบันดาลใจในการเขียนเรื่องนี้

หลังจากคลอดลูกสลับกันไปสลับกันมา🤣ในที่สุด ความพยายามของกุ้ยเตียงก็สำเร็จสามารถคลอดลูกชายคนเล็ก"ฉื่อกก"ปิดจ็อบลูกชาย-ลูกสาวทั้ง7ของเถ้าแก่ส่วงได้อย่างสวยงาม...
ในขณะที่ความพยายามของซิ่วเฮียงในการพาหาญมาอยู่กรุงเทพฯด้วยก็ล้มเหลวทุกครั้ง เพราะอากงติดหลานอ้างเหตุต่างๆนานารั้งหลานชายไว้ จะรับมาอยู่ด้วยทีไรก็ต้องมีเรื่องติดขัดตลอด

หลังจากนั้นไม่นานเถ้าแก่ส่วงที่ต้องการจะซื้อที่ดินสร้างบ้านใกล้ๆโรงงานก็มีเหตุร้าย...ถูกฆ่าชิงทรัพย์
บ้านลานมะเกลือเหมือนเจอฟ้าถล่มดินทลาย😭 เถ้าแก่ส่วงตายในตอนที่ฉื่อกกยังแบเบาะไม่ทันจำความได้
ครอบครัวใหญ่มีเด็ก7คน เหลือเสาหลักคือ2สาวเมียเถ้าแก่ส่วง กุ้ยเตียงกับซิ่วเฮียงต้องร่วมแรงร่วมใจช่วยกันผ่านวิกฤติของครอบครัวไปให้ได้ กุ้ยเตียงดูแลโรงงาน ซิ่วเฮียงที่ไม่ถนัดค้าขายแค่พอถูๆไถๆดูแลร้านอึ้งซุ่ยหลีที่สะพานหัน
แต่ไม่ทันไร หลงจู๊ฮุ้งคนเก่าคนแก่ที่ไว้ใจก็โกงเงินของโรงงานไป โดยมีนังเน้ยที่ยอมขายวิญญาณเป็นเมียน้อยหลงจู๊ฮุ้งเพื่อแก้แค้น อยู่เบื้องหลัง ทั้งสองคนหอบเงินที่โกงมาหนีไป ทิ้งภาระหนักหนาสาหัสไว้ให้กุ้ยเตียงซึ่งสุดท้ายก็ฝืนไม่ไหวต้องตัดสินใจขายโรงงาน หลังจากนั้นไม่นานกุ้ยเตียงที่เครียดสะสมก็เส้นเลือดในสมองแตกเสียชีวิตอย่างกระทันหัน

---หลังจากนั้นก็เป็นเรื่องราวในยุคการปกครองของเฮียงแจ้หรือก็คือซิ่วเฮียงกับลูกๆทั้ง7คนแห่งบ้านลานมะเกลือ กับสารพัดปัญหาที่ดาหน้าเข้ามาทั้งเกิด-แก่-เจ็บ-ตาย ดี-ร้ายปนเป ที่ต้องใช้ประสบการณ์ที่ผ่านมาปรับจูนแก้ไขรับมือกันไป ซึ่งส่วนใหญ่ปัญหามักจะมาจากนิสัยส่วนตัว รวมถึงคู่ครองของลูกๆแต่ละคน ซิ่วเฮียงในวัยชราที่ผ่านร้อนผ่านหนาว ยืนหยัดเป็นดั่งแก่นไม้หอมให้เหล่าลูกๆได้พึ่งพา แตกหน่อ เติบใหญ่ แผ่ไพศาล  จวบจนถึงวาระอวสานของชีวิต สิริรวม80ปี❤

••เรื่องที่อยากบอกกับตัวละครเป็นการส่วนตัว••(คนมันอินอะค่ะ🤣)
--หาญ--อย่างี่เง่ากับแม่เลย อย่าพูดประชดแดกดันแม่ด้วย แม่เค้ารักหาญมากนะ มีรูปหาญตอน7เดือนพกในกระเป๋าสตางค์ติดตัว เขาไม่ได้ทิ้ง เข��อยากรับหาญมาอยู่ด้วยตลอดแม่เขารักและรู้สึกผิดกับหาญที่สุดนะ
---พนม---สมน้ำหน้าโว้-ย!!!! แต่ทำไมแกหนังเหนียวตายยากจัง!!!
---พิกุล---ป้าคือตัวหัวจะปวดของเรื่อง😅แม่ผัวใจยักษ์ใจมาร ป้าเอาอะไรมาคิดว่านิสัยมือถือสากปากถือศีลอย่างป้าที่ข่มคน ด่าคนไม่ซ้ำคำแต่เข้าวัดทำบุญ แล้วให้ลูกให้หลานบวชป้าจะได้ขึ้นสวรรค์น่ะ
---พ่อสันต์---เห็นพ่อสันต์แล้วนึกถึงสากกะเบือจ้ะ
---วาสนา---ขี้ขโมย!!!ถ้านับความชั่วร้ายหล่อนชั่วไม่แพ้ใครเลย จาก"วาสนา"จุดจบคือ"อนาถา"
--เง็กซิ่ม---😭😭😭รักเง็กซิ่มค่ะ นางฟ้าของซิ่วเฮียง ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างซิ่วเฮียงคอยเป็นสติ เป็นที่พึ่งพายามยากให้เสมอ
---เถ้าแก่ส่วง----ฮืออออ😭😭😭รักในความใจดี มีเมตตาของเถ้าแก่มาก เป็นคนที่มองการณ์ไกลมองคนเป็นแต่คนที่เก่งอย่างเถ้าแก่ก็พลาดได้😭 เถ้าแก่ส่วงคะอย่าพกเงินสดทีละเยอะๆสิคะ ใช้แคชเชียร์เช็คแทนจะดีกว่านะ อย่าใจดีกับคนท้องแปลกหน้า อย่าไว้ใจผู้ชายอ้วนๆใกล้ตัว แล้วก็อย่าไปไหนมาไหนคนเดียวสิ มีลูกเมียรอเถ้าแก่อยู่นะคะ😭😭😭
---กุ้ยเตียง---อย่าเครียด!!! ผ่อนคลาย ปล่อยวางค่ะ อะไรที่ควบคุมไม่ได้ก็ช่างมันเถอะนะคะ เจ้สวย เจ้เก่งที่สุดแล้ว อย่าเครียดนะคะ!!!
---ฉื่อไช้---ห้ามสูบบุหรี่นะอาไช้!!!🚭อาไช้ได้โปรดช่วยใส่หน้ากากกันpm2.5เวลาขายของที่แผงริมถนนเยาวราชด้วย ฝุ่นควันมันเยอะมากกกเป็นอันตรายต่อปอดลื้อนะ😭ลื้อคือคนที่ทำให้อั้วร้องไห้เยอะสุดในเรื่องละ รู้ตัวไว้ด้วย!!!
---ฉื่อกก-กับ-ปาหนัน--ลื้อ2คนเป็นคู่ที่น่ารักมากกก ตอนที่อายู้(ปาหนัน)ตอบฉื่อกกที่ชวนไปเป็นเมียให้ไปอยู่ด้วยกันที่บ้านลานมะเกลือว่า"แต่งค่ะ"คือดีใจด้วยมากกกๆ🎉🎉
--ซิ่วเฮียง/เฮียงแจ้---รักอาม่าซิ่วเฮียงมากนะคะ❤❤❤❤❤❤
***อยากให้เรื่องนี้เป็นละครค่ะ มันต้องเจ๋งมากแน่ๆ!🤩🤩***

ข้อคิดที่ชอบ:เยอะค่ะเราใช้เสียงพิมพ์บันทึกprogressตอนอ่านในทุกประโยคที่ชอบactivitiesของเรื่องนี้ในgoodreadsเลยฉ่ำมากกก
ยกมาสัก5ข้อก็...
1.ข้อคิดจากเง็กซิ่ม(ที่มักจะมีข้อคิดคอยเตือนสติซิ่วเฮียงและคนรอบข้างเสมอ):
คนที่หาสิ่งดีๆในช่วงที่มืดมนของชีวิตได้ถือว่าเป็นคนที่ใช้ชีวิตเป็นที่สุดแล้ว
2."คนเราก็เป็นเสียอย่างนี้ยอมทนเจ็บตัวเจ็บใจด้วยเหตุผลเพราะกลัวสายตาคนอื่น ทำไมคนเราถึงได้กลัวความคิดเห็นของคนอื่นมากกว่าความต้องการจริงๆของตัวเองกันนักนะ"
3."ใครจะดูถูกก็ช่างแต่ห้ามดูถูกตัวเองเด็ดขาดทุกคนมีดีในตัวเองทั้งนั้นบางเรื่องด้อยบางเรื่องก็ต้องเด่น สวรรค์ไม่ลำเอียงหรอกมันอยู่ที่ตัวเราเองที่จะรู้จักใช้ข้อเด่นข่มข้อด้อยตัวเองยังไง"
4."คนเราไม่มองลงต่ำ ก้าวออกมาแล้วไม่หันหลังกลับไป"
5."คนเราพลาดกันได้ทั้งนั้นดูแจ้ไว้เป็นตัวอย่าง ดูว่าแจ้ทำผิดยังไงและแจ้ลุกขึ้นยืนอีกครั้งได้ยังไง แต่ต้องจำไว้ด้วยว่าไม่ใช่ทุกคนจะลุกขึ้นอีกครั้งได้เหมือนแจ้ ฉะนั้นจะทำอะไรต้องระวัง"...

[Patrawan Dear]

#แก่นไม้หอม / กิ่งฉัตร

เรื่อย ๆ แต่วางไม่ลง คล้ายตามดูชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่ง ควบคู่ไปกับรำลึกถึงเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ที่เกิดขึ้นรอบ ๆ ตัวเธอ สุขและเศร้าไปพร้อม ๆ กัน

ผู้เขียนเล่าเรื่องได้กระชับ น่าสนใจ สำนวนไหลลื่นไม่มีติดขัด บรรยายได้เห็นภาพชัด บทสนทนา บทด่าทอ จัดจ้านถึงใจ ให้พลังบวกแบบเพื่อนหญิงพลังหญิง เชิดชูความเป็นแม่และเมีย คำสอนที่แทรกอยู่มีความลึกซึ้ง เป็นสัจธรรม และนำไปปรับใช้ได้จริง

เพราะอินมาก จึงเทให้นางเอกหมดใจ ก็เลยเทให้ไปหมดทั้งห้าดาวค่ะ :)

[BowEiyaEita · Rating 5 out of 5]

ชอบมากๆๆๆ รัก ชอบ เกลียด สงสาร เห็นใจ อินไปกับตัวละครทุกตัวจริงๆ เรื่องนี้ตัวละครเยอะมาก อ่านไปแทบจดไป ชื่อจีนด้วย ก๊กญาติเยอะไปหมด
หนังสือเล่าเรื่องชีวิตของซิ่วเฮียง คนจีนแท้ๆ อ่านแล้วก็นึกภาพตามเหมือนเห็นบรรยากาศสมัยแม่ อากงอาม่า ตัวเอง คำจีนที่เคยได้ยินบ่อยๆ ต้นๆเรื่องอ่านแล้วอึดอัดมาก เฮียงตั้งแต่วัยเริ่มสาวยังอ่อนต่อโลก คิดว่าบ้านลำบาก เลยหนีตามคนรักไปอยู่มหาชัย แต่กลับเจอแม่ผัวคนไทยปากจัดมาก ผัวก็ถูกเลี้ยงมาแบบตามใจ น้องผัวก็ร้านอีก อึดอัดกับชีวิตเฮียงมาก จนมีลูก คนเป็นแม่ฮึดสู้ ทำอะไรก็จะเห็นแต่ลูกแล้ว ไม่สนใจใครแล้ว หอบลูกหนีกลับไปหาเตี่ยกับม้า โชคดีหาญหรืออาหั่งน่ารัก อากงหลง รักมากกว่าลูกไปอีก
เฮียง ได้แม่บุญธรรมที่ดีมาก เง็กซิมที่พาเฮียงมาไทย คอยสอน คอยปลอบให้เฮียงได้ตั้งหลักในชีวิตได้ พาเฮียงย้ายจากสุพรรณไปทำงานที่กรุงเทพฯ ด้วยเฮียงเป็นคนดีชีวิตเฮียงเริ่มดีขึ้น ได้เป็นเมียรองของเถ้าแก่ส่วง เถ้าแก่เนี้ยกุ้ยเตียง พอหายใจหายคอได้กับชีวิตเฮียง มีลูกแม่ใหญ่5คน ลูกเฮียงชายอีก2 ชีวิตกำลังเติบโต เถ้าแก่มาตายจากไปอีก หญิงหม้าย2คนเจอมรสุมโดนคนโกง ต้องหาเงินเลี้ยงลูก7คน หยี่แจ้ โอ้ยแจ้ เก่งมาก แม้จะเจอซิ่มอย่างหลีมุ่ยปากร้ายจิกกัดกันไปเรื่อย แต่ก็นำพาชีวิตรอดมาสักพักจนกุ้ยเตียงหนีไปอยู่เถ้าแก่ส่วงเสียก่อน
เฮียงแจ้ต้องยืนหยัดเป็นไม้ให้ลูกๆต่อไป เด็กๆเริ่มโตมีทางของตัวเอง (ฉื่อไท่ ฉื่อย้ง ฉื่อฮวง ฉื่อไช้ ฉื่อเพียว ฉื่อแช ฉื่อกก) ลูกทุกคนดีหมด แม้จะมีทะเลาะกันบ้างแต่ก็รักกัน ช่วยเหลือกัน ขยายครอบครัวกันต่อๆไป แผลในใจเรื่องผัวคนแรกก็คลี่คลาย เฮียงพาลูกไปดูใจพนม บวชให้ย่าพิกุล มีมาลัยน้องคนกลางที่เป็นอาที่ดีให้หาญ จนวันที่เง็กซิ่มแม่บุญธรรมเสีย เฮียงเสียใจแต่ก็เข้าใจ แต่พอถึงวันที่ฉื่อไช้ ลูกคนโตจากส่วงที่เฮียงรักและชื่นชมมากที่สุดตายไปก่อนเฮียง ใจเฮียงสลายแทบล้ม ดีที่ได้อากกพยุงใจขึ้นมา จนวันที่หลี่กัง เซียมลั้ง เตี่ยม้าตายจาก เฮียงก็ทำใจได้แล้ว ชีวิตเฮียงอยู่จนลูกหลานมีอายุมากขึ้น หลานมากมายเริ่มมีครอบครัว เฮียงก็จากไปในวัย80ปี
นิยายเรื่องนี้ให้ข้อคิดเรื่องเลี้ยงลูก ชีวิตได้ดีมาก มีคำกินใจ ร้องไห้ก็หลายตอน ขำก็หลายตอน
ผู้หญิงอย่างกุ้ยเตียงและซิ่วเฮียงคือแกน เป็นแก่นของครอบครัว ไม่มีเปลือกต้นไม้ยังพอโตได้ แต่ถ้าไม่มีแก่นต้นไม้ตายแน่
“แก่นไม้ที่อดทนชูกิ่งก้าน ใบ ดอกให้เจริญงอกงาม แก่นไม้ที่ไม่ยอมล้มจากแรงลมหรือพายุฝนกระหน่ำ แก่นไม้หอมที่เรียกกันว่า ผู้หญิง เมียและแม่”

รักเรื่องนี้มากๆๆๆ เหมือนอ่านสี่แผ่นดินฉบับคนจีนในไทย มีอิงเหตุการณ์ ประวัติศาสตร์ไทยแต่ละช่วงให้คนอ่านได้รู้จักและผูกพันกับชีวิตครอบครัวเฮียงจริงๆ

[Afternoon · Rating 5 out of 5]

เป็นการเล่าเรื่องราวชีวิตของซิ่วเฮียงหญิงสาวที่เกิดในครอบครัวชาวจีนแท้ๆ โชคชะตาและวาสนาพาเธอเดินทางไปพบเจอเรื่องราวทั้งสุขและทุกข์จวบจนสิ้นอายุไข เหมือนเราได้เดินทางไปพบเจอเรื่องราวต่างๆกับเธอ สนุกแบบอ่านได้เรื่อยๆแต่ปนะทับใจ ได้ข้อคิดและเห็นถึงแก่นแท้ของความเป็นมนุษย์ในทุกตัวละคร

[NB23 · Rating 4 out of 5]

เฝ้ามองชีวิตซิ่วเฮียงตั้งแต่เด็กจนวันสุดท้าย
ได้มุมมองใหม่ๆหลายอย่าง อ่านได้เรื่อยๆ ไม่น่าเบื่อเลย

[RMN · Rating 4 out of 5]

ไม่ได้อ่านเรื่องยาวๆ ของพี่ปุ้นมานาน เจอเรื่องนี้ไปก็ทำให้รู้สึกอยากติดตามอยู่ตลอด (ต้องคอยตามอ่านเป็นตอนๆ ในอ่านเอา) กา���ผูกเรื่องทำได้ดีตามมาตรฐานกิ่งฉัตร เป็นเรื่องราวชีวิตของซิ่วเฮียง เด็กสาวชาวจีนที่ลงเรือจากแผ่นดินใหญ่มาใช้ชีวิตที่ประเทศไทยตามเตี่ยกับม้าที่อพยพมาก่อนหน้านั้น 2 ปี ผ่านร้อนผ่านหนาวมากมายจนสิ้นอายุขัย ตามสไตล์ครอบครัวจีน ญาติพี่น้องเยอะ คำเรียกก็เยอะตามไปด้วย จนอ่านแล้วมึนงงไปอยู่เหมือนกันว่าศัพท์คำนี้คือหมายถึงใคร คงต้องกลับไปอ่านทวนซ้ำใหม่ เพราะว่าพอจำคำเรียกทับศัพท์เหล่านี้ไม่ได้ ก็พาลจำชื่อตัวละครไม่ได้อีก ยิ่งตอนแต่งงานรอบ 2 ได้อยู่ครอบครัวใหญ่ มีลูกหลายต่อหลายคนยิ่งงง
แต่ก็ยังสนุกกับตัวเรื่องอยู่นะคะ เสียตรงที่เราเองนี่แหล่ะ ^^ ถ้ามีคนอนุเคราะห์สรุปผังเครือญาติให้จะกราบขอบพระคุณเป็นอย่างสูงเลย

[Rsxott · Rating 5 out of 5]

ซิ่วเฮียงเป็นเด็กอายุ 15 เป็นลูกของหลีกังกับซิมลั้ง เป็นพี่สาวของเส่งและซิ่วเซียง เป็นลูกบุญธรรมของเง็กซิม เป็นเมียของพนม เป็นสะใภ้ของพิกุล เป็นพี่สะใภ้ของมาลัย เป็นแม่ของหาญ เป็นสาวโรงงาน เป็นอาหมวยของเถ้าแก่ส่วง เป็นโอ่ยแจ้ของกุ้ยเตียง เป็นเฮียงแจ้ของเด็กบ้านลานมะเกลือ เป็นเสาหลักของบ้านต้นขมพู่ เป็นม้าของฉื่อแชและฉื่อไช้ เป็นแม่บุญธรรมของฉื่อเพียว เป็นแม่ยายของสะใภ้ของเด็กบ้านลานมะเกลือ และที่สำคัญซิ่วเฮียงเป็นผู้หญิง เป็นเมีย เป็นแม่ เป็นแก่นไม้หอมที่อดทน

[ดินสอ สีไม้ · Rating 4 out of 5]

เป็นเรื่องเล่าชีวิติหญิงสาวชาวจีนในไทย
ตั้งแต่เด็กจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต
แนวนี้ เคยอ่านของ ว.วินิจฉัยกุลบ่อยๆ
แต่กับกิ่งฉัตรเป็นเรื่องแรก
เรื่องคาบเกี่ยวตั้งแต่สมัยเสื่อผืนหมอนใบ จนถึงยุคปัจจุบัน
ครอบครัวใหญ่ ตัวละครเยอะ แต่เล่าเรื่องเร็ว อ่านเพลินมาก
บอกไม่ถูกว่าสนุกตรงไหน แต่อ่านได้เรื่อยๆ ไม่อยากวาง
อยากติดตามชีวิตของซิ่วเฮียงไปเรื่อยๆ ค่ะ ชอบบบบ

[Ning · Rating 4 out of 5]

เป็นเล่มที่

มีนางเอก แต่ไม่มีพระเอก
นางเอกมีสามี แต่เรียกได้ไม่เต็มปากว่าพระเอก ฮาาา
ตัวนางเอกเป็นตัวดำเนินเรื่องทั้งเล่ม ว่าผ่านเหตุการณ์อะไรมาบ้าง


ตอนแรกไม่คิดว่าจะชอบ แต่ดันกลายเป็นว่าชอบมากซะงั้น
อ่านแล้วติดมาก ทั้งเล่มจะออกแนว เล่าถึง กล่าวถึง
ตรงนั้นบ้าง ตรงนี้บ้าง
อ่านแล้วติดมาก อยากรู้หน้าต่อไปเรื่อย ๆ
แป็บ ๆ จบละ

ชอบมากค่ะ

[Nonnin · Rating 5 out of 5]

5/5

บอกเล่าเรื่องราวของหญิงสาวเชื้อสายจีน ได้แบบสะท้อนสังคมคนจีนในไทยสุด ๆ ใครเป็นคนไทยเชื้อสายจีนมีญาติเยอะ ๆ อยู่ในไทย อยู่มาแล้ว 3-4 Generation น่าจะอินได้ไม่ยาก

ต่อให้ผู้เขียนใส่ประเด็นมาหลายประเด็นแต่ไม่รู้สึกยัดเยียดเลยแม้แต่น้อย นาน ๆ ทีจะได้อ่านงานเขียนไทยดี ๆ สมกับเป็นหนังสือรางวัลจริง ๆ ค่ะ

[Numsakun · Rating 5 out of 5]

รักเรื่องนี้จังเลย ไม่คิดว่าจะอ่านรอด แต่สุดท้ายวางไม่ลง มีงง ๆ นิดหน่อยตรงคำเรียกขานของคนจีน

[Rintea W]

สนุกและน่าติดตามทุกบรรทัด แต่ฮือ😭 ไอ้เรามันพวกสุขนิยม ไว้ทำใจได้จะกลับมาเก็บรายละเอียดแล้วกัน

[Nattawan Teeraneaw · Rating 4 out of 5]

มันมีหลากหลายอารมณ์อยู่ในนั้น สนุก จุกอก แต่ก็น่าติดตาม เรื่องราวชีวิตของครอบครัวใหญ่เนื้อเรื่องดำเนินด้วยผู้คนหลากหลายที่มีศูนย์กลางอยู่ที่คนคนหนึ่ง

[น้ำมนต์ · Rating 5 out of 5]

จากที่ไม่คิดว่าจะอ่านรอด แต่พออ่านแล้ววางไม่ลง ทั้งที่ไม่มีบทพระนางหวานเลยสักนิด