What do you think?
Rate this book
Tancerka z Izu. Opowiadania
Autobiograficzne opowiadanie Tancerka z Izu (1926) przyniosło młodemu Yasunariemu Kawabacie duży rozgłos. Jego bohaterem i narratorem jest uczeń wyższej klasy liceum. Podczas samotnej podróży po malowniczym półwyspie Izu spotyka młodziutką tancerkę z wędrownej grupy artystycznej. Urzeczony jej wdziękiem zakochuje się w niej, lecz pierwsze zauroczenie jest tyleż niespodziewane, co ulotne. Przejmująca i liryczna historia o pierwszej miłości, dojrzewaniu i przemijaniu dzieje się na tle pięknych, jesiennych wzgórz.
Zbiór Tancerka z Izu. Opowiadania składa się z piętnastu utworów, których bohaterkami są dziewczęta i młode kobiety u progu samodzielnego życia. Służą w górskich pensjonatach, podejmują pracę w mieście, mają nowe koleżanki, poznają mężczyzn. Planują swoją przyszłość. Książkę zamyka przemowa noblowska Kawabaty.
Proza Yasunariego Kawabaty (1899–1972), oszczędna i elegancka, w której autor utrwalił pejzaż, kulturę i ducha swojej dawnej Japonii, spotkała się ze światowym uznaniem. W 1968 roku Kawabata, jako pierwszy Japończyk, otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury, a jego utwory zostały przetłumaczone na wiele języków.
Zbiór Tancerka z Izu. Opowiadania składa się z piętnastu utworów, których bohaterkami są dziewczęta i młode kobiety u progu samodzielnego życia. Służą w górskich pensjonatach, podejmują pracę w mieście, mają nowe koleżanki, poznają mężczyzn. Planują swoją przyszłość. Książkę zamyka przemowa noblowska Kawabaty.
Proza Yasunariego Kawabaty (1899–1972), oszczędna i elegancka, w której autor utrwalił pejzaż, kulturę i ducha swojej dawnej Japonii, spotkała się ze światowym uznaniem. W 1968 roku Kawabata, jako pierwszy Japończyk, otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury, a jego utwory zostały przetłumaczone na wiele języków.
372 pages, Hardcover
First published November 18, 2023
4 people are currently reading
130 people want to read
About the author
Yasunari Kawabata
431 books3,866 followersYasunari Kawabata (川端 康成) was a Japanese short story writer and novelist whose spare, lyrical, subtly-shaded prose works won him the Nobel Prize for Literature in 1968, the first Japanese author to receive the award. His works have enjoyed broad international appeal and are still widely read today.
Nobel Lecture: 1968
http://www.nobelprize.org/nobel_prize...
Nobel Lecture: 1968
http://www.nobelprize.org/nobel_prize...
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
December 10, 2023
Subtelne i oszczędne w formie. O wiele bardziej zapamiętam te krótsze opowiadania, chociaż czasami ta oszczędność autora była wręcz przytłaczająca, bo aż chciało się czytać więcej.
November 28, 2023
Naprawdę, ten człowiek potrafił pisać. To najniższa nota na jaką mogę sobie pozwolić po zapoznaniu się z tą książką! Dwa teksty do mnie nie trafiły, stąd utrata gwiazdki.
Jest to zbiór 15 opowiadań zakończony przetłumaczonym wystąpieniem autora, które wygłosił podczas odbierania literackiej Nagrody Nobla (jako pierwszy Japończyk!) oraz słowem od tłumaczki na temat powstania książki.
To co bardzo mi się podobało, to ustawienie opowiadań chronologicznie, poczynając od "Sceny z festynu" napisanej w 1921 roku kończąc na "Ręce" powstałej w 1963 roku. Taki zabieg pozwala nam obserwować rozwój autora, czyż to nie jest genialne? Mam wrażenie, że z każdym kolejnym tekstem, bohaterki stają się coraz mniej ciche i nieśmiałe.
To co pokochałam w "Krainie Śniegu" znalazłam również w tym zbiorze, uznam to za symbol autora, czyli niezwykła oszczędność słów doprowadzająca mnie na skraj wytrzymałości i fascynacji XD
Niezwykłe jest dla mnie to, jak on jednocześnie rzuca mi przysłowiowe ochłapy w tonie WRÓĆ I DOMYŚL SIĘ CO MIAŁEM NA MYŚLI, ale i przy tym sprawia, że czytając o zwyczajności nie jestem znudzona xD Może właśnie sęk kupowania mojej uwagi tkwi w tych niedopowiedzeniach?
Chociaż nie zawsze mi to wystarczy. Nie jestem fanką "Pensjonatu w uzdrowisku", gdzie użył WIELU niedomówień, ale wprowadził tam tak wiele postaci i wątków, że koniec końców ta mieszanka doprowadziła do chaosu i czułam irytację na ten tekst, a nie przyjemność z czytania.
Najbardziej podobało mi się tytułowe opowiadanie. Zagrało u mnie nakreślenie niewinnego, obustronnego zauroczenia i jego subtelne przemijanie. Kocham!
Wkrótce zaproszę Was na wpis na blogu, w którym bardziej rozwinę swoje przemyślenia o każdym tekście, a tymczasem mam nadzieję, że chociaż trochę Was zainteresowałam tym niebanalnym zbiorem!
Współpraca barterowa z wydawcą.
Jest to zbiór 15 opowiadań zakończony przetłumaczonym wystąpieniem autora, które wygłosił podczas odbierania literackiej Nagrody Nobla (jako pierwszy Japończyk!) oraz słowem od tłumaczki na temat powstania książki.
To co bardzo mi się podobało, to ustawienie opowiadań chronologicznie, poczynając od "Sceny z festynu" napisanej w 1921 roku kończąc na "Ręce" powstałej w 1963 roku. Taki zabieg pozwala nam obserwować rozwój autora, czyż to nie jest genialne? Mam wrażenie, że z każdym kolejnym tekstem, bohaterki stają się coraz mniej ciche i nieśmiałe.
To co pokochałam w "Krainie Śniegu" znalazłam również w tym zbiorze, uznam to za symbol autora, czyli niezwykła oszczędność słów doprowadzająca mnie na skraj wytrzymałości i fascynacji XD
Niezwykłe jest dla mnie to, jak on jednocześnie rzuca mi przysłowiowe ochłapy w tonie WRÓĆ I DOMYŚL SIĘ CO MIAŁEM NA MYŚLI, ale i przy tym sprawia, że czytając o zwyczajności nie jestem znudzona xD Może właśnie sęk kupowania mojej uwagi tkwi w tych niedopowiedzeniach?
Chociaż nie zawsze mi to wystarczy. Nie jestem fanką "Pensjonatu w uzdrowisku", gdzie użył WIELU niedomówień, ale wprowadził tam tak wiele postaci i wątków, że koniec końców ta mieszanka doprowadziła do chaosu i czułam irytację na ten tekst, a nie przyjemność z czytania.
Najbardziej podobało mi się tytułowe opowiadanie. Zagrało u mnie nakreślenie niewinnego, obustronnego zauroczenia i jego subtelne przemijanie. Kocham!
Wkrótce zaproszę Was na wpis na blogu, w którym bardziej rozwinę swoje przemyślenia o każdym tekście, a tymczasem mam nadzieję, że chociaż trochę Was zainteresowałam tym niebanalnym zbiorem!
Współpraca barterowa z wydawcą.
January 31, 2024
Jak pewnie wiecie, jestem słaba w opowiadania 🫣 Próbuję się do nich przekonać, testując różne pozycje. Raz wychodzi mi to lepiej, drugi raz gorzej. Tym razem (na szczęście) było dobrze!
To moje pierwsze spotkanie z tym japońskim noblistą. Ciężko ocenić go po jednej książce, ale wydaje mi się, że Yasunari Kawabata ma interesujący styl pisania. Zdania są oszczędne, nie znajdziemy w nich żadnych niepotrzebnych słów. Pomysły na opowiadania były miejscami bardzo... odjechane 🤭 Niektóre z nich zajmowały dwie, trzy strony, inne były dłuższe. Co ciekawe, to te pierwsze były dla mnie bardziej wciągające.
Gdybym miała wybrać swoje ulubione opowiadania z "Tancerki z Izu" to postawiłabym na: Samobójstwo z miłości, Dostawcę zwłok i Zatokę Łuku 🙂 Jeśli czytaliście tę pozycję, dajcie znać, które są Waszymi ulubieńcami.
To wydanie zawiera również ciekawy wykład Kawabaty, który wygłosił podczas uroczystości wręczania Literackiej Nagrody Nobla w Akademii Szwedzkiej (1968 r.). Warto się z nim zapoznać!
Książkę oceniłam na 4/5 i na pewno będę sięgała po kolejne pozycje tego autora ⭐️ Polecam!
To moje pierwsze spotkanie z tym japońskim noblistą. Ciężko ocenić go po jednej książce, ale wydaje mi się, że Yasunari Kawabata ma interesujący styl pisania. Zdania są oszczędne, nie znajdziemy w nich żadnych niepotrzebnych słów. Pomysły na opowiadania były miejscami bardzo... odjechane 🤭 Niektóre z nich zajmowały dwie, trzy strony, inne były dłuższe. Co ciekawe, to te pierwsze były dla mnie bardziej wciągające.
Gdybym miała wybrać swoje ulubione opowiadania z "Tancerki z Izu" to postawiłabym na: Samobójstwo z miłości, Dostawcę zwłok i Zatokę Łuku 🙂 Jeśli czytaliście tę pozycję, dajcie znać, które są Waszymi ulubieńcami.
To wydanie zawiera również ciekawy wykład Kawabaty, który wygłosił podczas uroczystości wręczania Literackiej Nagrody Nobla w Akademii Szwedzkiej (1968 r.). Warto się z nim zapoznać!
Książkę oceniłam na 4/5 i na pewno będę sięgała po kolejne pozycje tego autora ⭐️ Polecam!
December 30, 2023
Ten zbiór był wyjątkowy. Sprawił, że chciałabym bardziej zapoznać się z klasyką literatury, która jest właśnie z Japonii.
Nie będę Was oszukiwać - opowiadania są trudne, w szczególności te dłuższe. Czytelnik musi się w pełni oddać lekturze. Niejasne, oszczędne, a zarazem mające przy tym w sobie coś pięknego, intrygującego. Nieoczywistego.
Z 15 opowiadań najbardziej podobało mi się 5. I to o dziwo te, w których zazwyczaj nie mam zaznaczonych fragmentów.
Na końcu znajdziemy przemowę noblowską autora - bardzo doceniam jej zamieszczenie, to był ciekawy wykład, który pozwala spojrzeć szerzej na twórczość autora. A także tekst „Od tłumaczki”, który świetnie pokazuje, że twórczość Kawabaty jest niejednoznaczna i może sprawiać trudność. Plus bardzo lubię, kiedy oddaje się trochę miejsca osobom, które wkładają tyle wysiłku w dostarczenie, jak najlepszego przekładu :)
Pozostaje mi tylko zapoznać się z innymi utworami autora. Chociaż po przeczytaniu przemowy najbardziej jestem ciekawa esejów, które napisał.
Nie będę Was oszukiwać - opowiadania są trudne, w szczególności te dłuższe. Czytelnik musi się w pełni oddać lekturze. Niejasne, oszczędne, a zarazem mające przy tym w sobie coś pięknego, intrygującego. Nieoczywistego.
Z 15 opowiadań najbardziej podobało mi się 5. I to o dziwo te, w których zazwyczaj nie mam zaznaczonych fragmentów.
Na końcu znajdziemy przemowę noblowską autora - bardzo doceniam jej zamieszczenie, to był ciekawy wykład, który pozwala spojrzeć szerzej na twórczość autora. A także tekst „Od tłumaczki”, który świetnie pokazuje, że twórczość Kawabaty jest niejednoznaczna i może sprawiać trudność. Plus bardzo lubię, kiedy oddaje się trochę miejsca osobom, które wkładają tyle wysiłku w dostarczenie, jak najlepszego przekładu :)
Pozostaje mi tylko zapoznać się z innymi utworami autora. Chociaż po przeczytaniu przemowy najbardziej jestem ciekawa esejów, które napisał.
May 25, 2024
Dość nierówny zbiór opowiadań.
February 28, 2024
"Tancerka z Izu. Opowiadania" to zbiór 15 utworów oraz przemowa noblowska pierwszego Japończyka, który zdobył tę prestiżową nagrodę. Teksty zostały dobrane tematycznie - łączy je motyw kobiet - a następnie ułożone chronologicznie, co stanowi dodatkowy atut zbioru. Czytając opowiadania możemy obserwować rozwój Kawabaty jako pisarza, a także podejście do kobiet. Sam styl autora jest oszczędny, poetycki, pełen niedopowiedzeń, a poruszane motywy dotyczą przemijania i ulotności chwil. W całości można wyczuć ducha buddyzmu zen, prostoty i pustki (ale nie nihilizmu) - co świetnie oddaje zamieszona na końcu noblowska przemowa Kawabaty. Jest to literatura piękna przez duże "p", wymagająca od czytelnika odczytywania znaczeń - i to nie w duchu "co autor miał na myśli", ale jak na nas to oddziałuje, jak my rozumiemy te wszystkie niedopowiedzenia i pauzy, co może się za nimi kryć. Prozie Kawabaty nie można przypiąć łatki "komfortowo-kocykowej", którą wiele osób kojarzy z ostatnio popularną literaturą japońską; opowiadania choć potrafią wywołać uczucie zachwytu nad pięknem, są również pełne brutalności i niepokoju. Jest to zbiór zarazem piękny w swej prostocie i oszczędności, a jednocześnie prowokujący do refleksji, budzący uczucie pewnego dyskomfortu.
W wybranych opowiadaniach kobiety są bohaterkami - jednak nie w taki sposób, jaki można zakładać. W większości tekstów pojawia się męska perspektywa, a kobiety stanowią pewne "wyzwalacze" - miłości, pożądania, wspomnień. Stanowią zarówno obiekt fascynacji, jak i cierpienia. W tekstach czuć ówczesną obsesję dotyczącą dziewictwa/niewinności i upadku związanego z oddawaniem ciała mężczyźnie. Zresztą i sama miłość sprowadzana jest do ciała oraz ulotności związanej z (niespełnionym) pożądaniem. Biorąc pod uwagę pewną umowność tekstów warto nie brać opisywanych scen dosłownie.
Kawabata miał niezwykły dar to pisania intrygujących początków opowiadań. Wprowadzają one nie tylko klimat, ale w połączeniu ze wspomnianym stylem opartym na niedopowiedzeniach budują napięcie - o czym będzie ten tekst, jak się skończy? Niestety nie w każdym opowiadaniu udało się utrzymać ten stan. Odniosłam wrażenie, że im tekst krótszy i bardziej enigmatyczny, tym lepszy. Najsłabiej z całości wypadł "Pensjonat w uzdrowisku" - opowiadanie pełen kobiecych postaci o podobnych imionach, który jest chaotyczny, rozwleczony i męczący, w którym sedno gdzieś się rozmywa.
Z kolei tytułowa "Tancerka z Izu" to opowiadanie wyróżniające się, liryczne, przemawiające do wyobraźni. Główny bohater - młody student - nie jest jeszcze zniszczony przez życie, choć jednocześnie pełen jest jakieś niewypowiedzianej melancholii. Między nim a młodziutką tancerką rodzi się wzajemna fascynacja, która jest niezwykle ulotna. Moją uwagę zwróciło także opowiadanie "Wszelkie stworzenie", które bez wątpienia wywołuje uczucie niepokoju, czy wręcz dyskomfortu. To opowieść o mężczyźnie, który bardziej ceni towarzystwo zwierząt niż ludzi. Jednocześnie ptaki i psy, którymi się otacza traktuje jako piękne obiekty, z którymi obcowanie zapewnia przyjemność (co ciekawe, podobnie przedstawiane są kobiety w innych opowiadaniach). Jednocześnie w stosunku do nich potrafi być niezwykle okrutny. Drugim takim opowiadaniem jest "Dostawca zwłok". W tym tekście poznajemy mężczyznę, którego zafascynowała kobieta-konduktorka, z którą przyszło mu "dzielić" pokój - jednak każde z nich przebywało w tym pomieszczeniu o innej porze. Do kobiety zbliża się dopiero po jej śmierci i to w sposób niecodzienny. W tekście tym pojawia się budzący niepokój (i dyskomfort) fragment dotyczący podejścia do kobiecego ciała: jako dziewica nie przysłużyła się nikomu, dopiero poprzez oddanie jej zwłok akademii medycznej, jej ciało stało się pożyteczne w oczach mężczyzny.
Zebrane w tym zbiorze opowiadania pełne są nostalgii, smutku, wyobcowania, tęsknoty za tradycyjną Japonią. Kawabata bez wątpienia jest mistrzem krótkich tekstów "opowieści na dłoni" - czyli takich, które mogłyby się zmieścić na dłoni. Choć krótkie, wywołują wiele refleksji. Zaś dłuższe opowiadania pełne są eksperymentalnego stylu - opisywania krótkich epizodów, które ciągle się zmieniają, urywają, przez co uchwycenie jednej myśli przewodniej jest niezwykle trudne. "Tancerka z Izu. Opowiadania" to nie jest zbiór dla każdego, ale miłośnicy literatury pięknej powinni mieć go na uwadze: to gwarancja trudnego do ujęcia w słowa doświadczenia. Twórczość Kawabaty wzbudza podziw, ale jednocześnie przygniata: określiłabym ją mianem "piękna smutku". Czytanie tych opowiadań wywołuje zatem dwojakie odczucia: wpierw zachwytu, później zagubienia poprzez niedopowiedzenia, a na końcu głębokiej refleksji, która dzieje się już w naszej głowie.
W wybranych opowiadaniach kobiety są bohaterkami - jednak nie w taki sposób, jaki można zakładać. W większości tekstów pojawia się męska perspektywa, a kobiety stanowią pewne "wyzwalacze" - miłości, pożądania, wspomnień. Stanowią zarówno obiekt fascynacji, jak i cierpienia. W tekstach czuć ówczesną obsesję dotyczącą dziewictwa/niewinności i upadku związanego z oddawaniem ciała mężczyźnie. Zresztą i sama miłość sprowadzana jest do ciała oraz ulotności związanej z (niespełnionym) pożądaniem. Biorąc pod uwagę pewną umowność tekstów warto nie brać opisywanych scen dosłownie.
Kawabata miał niezwykły dar to pisania intrygujących początków opowiadań. Wprowadzają one nie tylko klimat, ale w połączeniu ze wspomnianym stylem opartym na niedopowiedzeniach budują napięcie - o czym będzie ten tekst, jak się skończy? Niestety nie w każdym opowiadaniu udało się utrzymać ten stan. Odniosłam wrażenie, że im tekst krótszy i bardziej enigmatyczny, tym lepszy. Najsłabiej z całości wypadł "Pensjonat w uzdrowisku" - opowiadanie pełen kobiecych postaci o podobnych imionach, który jest chaotyczny, rozwleczony i męczący, w którym sedno gdzieś się rozmywa.
Z kolei tytułowa "Tancerka z Izu" to opowiadanie wyróżniające się, liryczne, przemawiające do wyobraźni. Główny bohater - młody student - nie jest jeszcze zniszczony przez życie, choć jednocześnie pełen jest jakieś niewypowiedzianej melancholii. Między nim a młodziutką tancerką rodzi się wzajemna fascynacja, która jest niezwykle ulotna. Moją uwagę zwróciło także opowiadanie "Wszelkie stworzenie", które bez wątpienia wywołuje uczucie niepokoju, czy wręcz dyskomfortu. To opowieść o mężczyźnie, który bardziej ceni towarzystwo zwierząt niż ludzi. Jednocześnie ptaki i psy, którymi się otacza traktuje jako piękne obiekty, z którymi obcowanie zapewnia przyjemność (co ciekawe, podobnie przedstawiane są kobiety w innych opowiadaniach). Jednocześnie w stosunku do nich potrafi być niezwykle okrutny. Drugim takim opowiadaniem jest "Dostawca zwłok". W tym tekście poznajemy mężczyznę, którego zafascynowała kobieta-konduktorka, z którą przyszło mu "dzielić" pokój - jednak każde z nich przebywało w tym pomieszczeniu o innej porze. Do kobiety zbliża się dopiero po jej śmierci i to w sposób niecodzienny. W tekście tym pojawia się budzący niepokój (i dyskomfort) fragment dotyczący podejścia do kobiecego ciała: jako dziewica nie przysłużyła się nikomu, dopiero poprzez oddanie jej zwłok akademii medycznej, jej ciało stało się pożyteczne w oczach mężczyzny.
Zebrane w tym zbiorze opowiadania pełne są nostalgii, smutku, wyobcowania, tęsknoty za tradycyjną Japonią. Kawabata bez wątpienia jest mistrzem krótkich tekstów "opowieści na dłoni" - czyli takich, które mogłyby się zmieścić na dłoni. Choć krótkie, wywołują wiele refleksji. Zaś dłuższe opowiadania pełne są eksperymentalnego stylu - opisywania krótkich epizodów, które ciągle się zmieniają, urywają, przez co uchwycenie jednej myśli przewodniej jest niezwykle trudne. "Tancerka z Izu. Opowiadania" to nie jest zbiór dla każdego, ale miłośnicy literatury pięknej powinni mieć go na uwadze: to gwarancja trudnego do ujęcia w słowa doświadczenia. Twórczość Kawabaty wzbudza podziw, ale jednocześnie przygniata: określiłabym ją mianem "piękna smutku". Czytanie tych opowiadań wywołuje zatem dwojakie odczucia: wpierw zachwytu, później zagubienia poprzez niedopowiedzenia, a na końcu głębokiej refleksji, która dzieje się już w naszej głowie.
December 14, 2023
„Tancerka z Izu” to zbiór 15 opowiadań japońskiego noblisty Yasunari`ego Kawabaty, które opowiadają mniej lub bardziej o kobietach. Wyboru tekstów dokonał znawca literatury japońskiej , profesor Mikołaj Melanowicz, któremu zależało na tym by był to zbiór tematyczny, by był pewną całością dzięki której czytelnik będzie miał możliwość „śledzenia rozwoju artystycznego” Kawabaty. Co więcej, zbiór wieńczy noblowska przemowa pisarza, wygłoszona dokładnie 55 lat temu (12 grudnia 1968 rok) w Sztokholmie.
Tytułowa „Tancerka z Izu” jest autobiograficznym opowiadaniem Kawabaty, które jednocześnie przyniosło rozgłos młodemu pisarzowi i muszę przyznać, że to ono wybija się na tle innych. Nie mniej jednak całość zrobiła na mnie duże literackie wrażenie.
Piękno prozy Kawabaty tkwi w subtelnościach, wymownej oszczędności. Kryje się w niej poetyckość i ulotność. Jego opowiadania to kwintesencja japońskiej literatury, którą uosabia piękno prostoty, ale tej prowokującej, zapadającej w pamięci. Pisarz miał niebywałą zdolność do kreślenia intrygujących początków, nadających niepowtarzalny ton i klimat krótkim historiom. Często już pierwsze zdanie doskonale wprowadza do zastanej rzeczywistości. Oczywiście zakończenia są nie mniej fascynujące. Jednak to właśnie te doskonałe i akuratne początki sprawiły, że tak polubiłam się z prozą Kawabaty w której pierwsze skrzydła zawsze gra japońskość. W zabarwionych nią krajobrazach, w gestach bohaterów, w tym co pomiędzy słowami ukazuje jej ducha.
Dla mnie jego twórczość to również niejasności i zawoalowania. Niektóre opowiadania bardziej a inne nieco mniej pozostawiają czytelnika w zdumieniu i pewnym interpretacyjnym zawieszeniu, które nie opuszcza na długo po lekturze. Pisarz zmusza do dopowiadania sobie historii, do gdybania, do refleksji nad istotą czytanej historii, nieczęsto kryjącej się za skąpo ujętymi w słowa emocjami.
Wspaniała niespodzianka niosąca ze sobą niebanalne literackie doświadczenia.
Przyznam, że była to dla nie literacka uczta. Długo będę o niej myśleć, to pewne.
Tytułowa „Tancerka z Izu” jest autobiograficznym opowiadaniem Kawabaty, które jednocześnie przyniosło rozgłos młodemu pisarzowi i muszę przyznać, że to ono wybija się na tle innych. Nie mniej jednak całość zrobiła na mnie duże literackie wrażenie.
Piękno prozy Kawabaty tkwi w subtelnościach, wymownej oszczędności. Kryje się w niej poetyckość i ulotność. Jego opowiadania to kwintesencja japońskiej literatury, którą uosabia piękno prostoty, ale tej prowokującej, zapadającej w pamięci. Pisarz miał niebywałą zdolność do kreślenia intrygujących początków, nadających niepowtarzalny ton i klimat krótkim historiom. Często już pierwsze zdanie doskonale wprowadza do zastanej rzeczywistości. Oczywiście zakończenia są nie mniej fascynujące. Jednak to właśnie te doskonałe i akuratne początki sprawiły, że tak polubiłam się z prozą Kawabaty w której pierwsze skrzydła zawsze gra japońskość. W zabarwionych nią krajobrazach, w gestach bohaterów, w tym co pomiędzy słowami ukazuje jej ducha.
Dla mnie jego twórczość to również niejasności i zawoalowania. Niektóre opowiadania bardziej a inne nieco mniej pozostawiają czytelnika w zdumieniu i pewnym interpretacyjnym zawieszeniu, które nie opuszcza na długo po lekturze. Pisarz zmusza do dopowiadania sobie historii, do gdybania, do refleksji nad istotą czytanej historii, nieczęsto kryjącej się za skąpo ujętymi w słowa emocjami.
Wspaniała niespodzianka niosąca ze sobą niebanalne literackie doświadczenia.
Przyznam, że była to dla nie literacka uczta. Długo będę o niej myśleć, to pewne.
May 11, 2024
Są lektury, które stają się przygodą. Jedną z takich niezwykłych przygód w moim życiu jest lektura tekstów - powieści, opowiadań i esejów - Yasunariego Kawabaty, zmarłego w 1972 roku japońskiego noblisty.
Do tej przygody chciałbym Państwa dzisiaj zaprosić, a okazja jest znakomita - nakładem Czytelnika ukazał się zbiór opowiadań Kawabaty “Tancerka z Izu” w przekładzie Mikołaja Melanowicza i Anny Zielińskiej-Elliott.
Dlaczego warto? Powodów jest kilka. Zacznijmy od prozaicznego. Noblistów warto czytać. Cokolwiek byśmy nie myśleli o niektórych wyborach szwedzkich akademików, to lista nagrodzonych jest świetnym drogowskazem, za którym możemy się wybrać na wycieczkę po literaturze - niemal - całego świata. Czy Kawabata oddaje “ducha” japońskiej literatury? Czym jest sam duch japońskiej literatury? Odpowiedzi na to pytanie znajdziecie w “Tancerce…” choćby dlatego, że ostatnim zamieszczonym w niej tekstem jest przemówienie noblowskie wygłoszone przez Kawabatę.
Zatytułowany “Japonia, piękno i ja” wykład jest fantastyczną opowieścią o japońskiej poezji i sprawach ważnych dla tamtejszych poetów i poetek...
Całość tutaj - https://www.empik.com/pasje/ksiazka-t...
Do tej przygody chciałbym Państwa dzisiaj zaprosić, a okazja jest znakomita - nakładem Czytelnika ukazał się zbiór opowiadań Kawabaty “Tancerka z Izu” w przekładzie Mikołaja Melanowicza i Anny Zielińskiej-Elliott.
Dlaczego warto? Powodów jest kilka. Zacznijmy od prozaicznego. Noblistów warto czytać. Cokolwiek byśmy nie myśleli o niektórych wyborach szwedzkich akademików, to lista nagrodzonych jest świetnym drogowskazem, za którym możemy się wybrać na wycieczkę po literaturze - niemal - całego świata. Czy Kawabata oddaje “ducha” japońskiej literatury? Czym jest sam duch japońskiej literatury? Odpowiedzi na to pytanie znajdziecie w “Tancerce…” choćby dlatego, że ostatnim zamieszczonym w niej tekstem jest przemówienie noblowskie wygłoszone przez Kawabatę.
Zatytułowany “Japonia, piękno i ja” wykład jest fantastyczną opowieścią o japońskiej poezji i sprawach ważnych dla tamtejszych poetów i poetek...
Całość tutaj - https://www.empik.com/pasje/ksiazka-t...
August 28, 2024
Niestety zupełnie do mnie nie trafiły, nie byłam w stanie dokończyć tego zbioru. Doceniam wyjaśnienie tłumaczki, Anny Zielińskiej-Elliott, która uporządkowała myśli w stylu "Ale to jest bez sensu" i przekształciła je w "Okej, rozumiem dlaczego mi się nie podoba". Biorąc pod uwagę, że Kawabata otrzymał Literacką Nagrodę Nobla, z pewnością ma swoje grono odbiorców, do których jego styl trafia. Może inne zbiory jaśniej do mnie przemówią?
Za to okładka jest po prostu przepiękna!
Za to okładka jest po prostu przepiękna!
March 18, 2024
3.25 ⭐️ Ulubione opowiadania: „Dostawca zwłok”, „Wszelkie stworzenie”, „Pierwsza miłość matki” 📖
June 22, 2025
Nie dość że treść mi nie siadła, to jeszcze te literówki w tekście totalnie mnie rozpraszały i frustrowały.
Displaying 1 - 11 of 11 reviews