What do you think?
Rate this book
Το Μανιφέστο μιας Θεάς
Τι φοβούνται περισσότερο οι άνθρωποι: Μια απρόσωπη κυβέρνηση ή την ιλλιγγιώδη πρόοδο της τεχνολογίας;
Αν η ανθρωπότητα μετουσιωθεί σε ακολουθίες αριθμών και πίξελ, τότε τα ανδροειδή θ' αποκτήσουν επιτέλους σάρκα και οστά;
Λίγο πριν το συμβάν της Παγκόσμιας Μεταφόρτωσης, μερικοί θυμούνται την ανθρωπιά τους, ενώ όλοι όσοι τη λησμονούν, γίνονται αναμνήσεις της Πανδώρας.
Η θεά του κυβερνοχώρου δεν γνωρίζει τίποτα κι εντούτοις θυμάται τα πάντα.
Πέντε ιστορίες για μηχανές, γραμμένες από ανθρώπους ή και το ανάποδο.
Αν η ανθρωπότητα μετουσιωθεί σε ακολουθίες αριθμών και πίξελ, τότε τα ανδροειδή θ' αποκτήσουν επιτέλους σάρκα και οστά;
Λίγο πριν το συμβάν της Παγκόσμιας Μεταφόρτωσης, μερικοί θυμούνται την ανθρωπιά τους, ενώ όλοι όσοι τη λησμονούν, γίνονται αναμνήσεις της Πανδώρας.
Η θεά του κυβερνοχώρου δεν γνωρίζει τίποτα κι εντούτοις θυμάται τα πάντα.
Πέντε ιστορίες για μηχανές, γραμμένες από ανθρώπους ή και το ανάποδο.
- GenresFantasy
110 pages, Paperback
Published October 1, 2023
13 people want to read
About the author
Ευάγγελος Τσατσαλής
5 books22 followersΟ Ευάγγελος Τσατσαλής γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1997, και
μεγάλωσε σ’ ένα μικρό χωριό της Πιερίας. Είναι απόφοιτος του τμήματος Γεωλογίας
του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και κάτοχος μεταπτυχιακού
διπλώματος στην Παλαιοντολογία.
Τα διηγήματά του έχουν συμπεριληφθεί πολλές φορές σε ανθολογίες και
περιοδικά με θέμα το φανταστικό (περιοδικό robotnik fantastica τεύχος 15 με το διήγημα "Η Ευτοπία του Αύριο" και μερικές συλλογικές ανθολογίες των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές), ενώ έχει διακριθεί στα βραβεία Larry Niven 2024 στην κατηγορία τρόμος με τη νουβελέτα "Γκαργκαντούα". Η πρώτη του συλλογή διηγημάτων στο είδος της
δυστοπίας–επιστημονικής φαντασίας με τίτλο «Το Μανιφέστο μίας Θεάς»
κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Momentum, και οι πρώτοι δύο τόμοι της σειράς του
«Δεσμώτες της Στάχτης» στο είδος της επικής-σκοτεινής φαντασίας, με τίτλο
«Σκιαμάχος» και «Ψυχομηνία» κυκλοφορούν από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή.
μεγάλωσε σ’ ένα μικρό χωριό της Πιερίας. Είναι απόφοιτος του τμήματος Γεωλογίας
του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και κάτοχος μεταπτυχιακού
διπλώματος στην Παλαιοντολογία.
Τα διηγήματά του έχουν συμπεριληφθεί πολλές φορές σε ανθολογίες και
περιοδικά με θέμα το φανταστικό (περιοδικό robotnik fantastica τεύχος 15 με το διήγημα "Η Ευτοπία του Αύριο" και μερικές συλλογικές ανθολογίες των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές), ενώ έχει διακριθεί στα βραβεία Larry Niven 2024 στην κατηγορία τρόμος με τη νουβελέτα "Γκαργκαντούα". Η πρώτη του συλλογή διηγημάτων στο είδος της
δυστοπίας–επιστημονικής φαντασίας με τίτλο «Το Μανιφέστο μίας Θεάς»
κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Momentum, και οι πρώτοι δύο τόμοι της σειράς του
«Δεσμώτες της Στάχτης» στο είδος της επικής-σκοτεινής φαντασίας, με τίτλο
«Σκιαμάχος» και «Ψυχομηνία» κυκλοφορούν από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
October 25, 2023
★★★★½
Τρία περίπου χρόνια μετά την κυκλοφορία των Δεσμωτών της Στάχτης ο Βαγγέλης Τσατσαλής εμφανίζεται ξανά, παρουσιάζοντας, αυτή την φορά, κάτι εντελώς διαφορετικό. Το «Μανιφέστο μιας θεάς», ένα μυθιστόρημα-υβρίδιο στα είδη της δυστοπίας και της επιστημονικής φαντασίας, προτείνει ένα (μακρινό;) μέλλον όπου τα ενδογαλαξιακά ταξίδια είναι γεγονός, η υφήλιος διοικείται από μία πανεθνική κυβέρνηση, το περιβάλλον έχει καταστραφεί και η τεχνολογία έχει εξελιχθεί εις βάρος του πλανήτη, αλλά και δυνητικά εις βάρος των ανθρώπων που πρόκειται σύντομα να μετατραπούν σε «ανθρωποπρογράμματα».
Τα έξι διηγήματα που συναποτελούν το «Μανιφέστο μιας θεάς», αν και πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, μοιράζονται την ίδια ραχοκοκαλιά: την Παγκόσμια Μεταφόρτωση, ένα πρόγραμμα που δρομολογήθηκε από την Παγκόσμια Κυβέρνηση ως απάντηση στην επικείμενη και πλέον αναπόφευκτη καταστροφή του πλανήτη, που σκοπός του είναι να διαχωρίσει την αθάνατη ανθρώπινη συνείδηση από το φθαρτό κορμί και να την αποθηκεύσει στον εγκέφαλο της Πανδώρας, μιας τεχνολογικά υπέρ-προηγμένης μηχανής, στης οποίας την μνήμη, το παγκόσμιο διαδίκτυο, οι μεταφορτωμένες συνειδήσεις θα υπάρχουν για πάντα. Με πάγιο ετούτο το υπόβαθρο, λοιπόν, ο άντρας από το «Δάσος από τσιμέντο και γυαλί», μάλλον ο μοναδικός άνθρωπος στην Μεγαλούπολη, τρομαγμένος, εξαθλιωμένος και μισοτρελαμένος από την έλλειψη τροφής και την μοναξιά του, θυμάται την μητέρα του και τον κοινό τους αγώνα για επιβίωση πριν αλλά και κατά την περίοδο της υλοποίησης της Παγκόσμιας Μεταφόρτωσης. Στο «Ηλεκτρικό Κορίτσι», όπου ένα θηλυκό ανθρωποειδές συντροφεύει έναν ηλικιωμένο αγρότη που το αντιμετωπίζει ως παιδί του, μια μηχανική γυναίκα έρχεται αντιμέτωπη με το καθεστώς της Παγκόσμιας Μεταφόρτωσης και τις συνέπειές του τόσο για την ίδια, όσο και για τον άνθρωπο. Στο τρίτο διήγημα, με τον τίτλο «Εκείνος που ψάχνει τον τάφο δεν κοιτάει ποτέ στον ουρανό», ένας άντρας προσπαθεί να προλάβει πρώτα την κρυογονική κατάψυξη του σώματος της μητέρας του κι έπειτα την Παγκόσμια Μεταφόρτωση, με την ζωή της ετοιμοθάνατης γυναίκας να κρέμεται από μια κλωστή. Στο τέταρτο διήγημα, «Το κάπνισμα σκοτώνει», ένας ιδιωτικός ερευνητής έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με το ηλεκτρονικό του τσιγάρο σχετικά με την συνείδηση, την φύση της κατόπιν της ψηφιοποίησης και την διαφορά της―ή όχι― από την τεχνητή νοημοσύνη μετά την ολοκλήρωση της μεταφόρτωσης. Στην «Πανδώρα», την τελευταία ιστορία, που διαδραματίζεται περίπου τρεις εβδομάδες μετά την Παγκόσμια Μεταφόρτωση, μια γυναίκα που εργαζόταν για την κυβέρνηση, από την αρχή πολέμιος της ψηφιοποίησης της συνείδησης, επιχειρεί να προκαλέσει την κατάρρευση του νέου καθεστώτος ερχόμενη αντιμέτωπη με την ίδια την θεά, την Πανδώρα. Στις «Αναμνήσεις εντολών», τέλος, εν είδει επιλόγου, ο εσωτερικός μονόλογος του εγκεφάλου που φιλοξενεί την πλέον ψηφιοποιημένη ανθρώπινη συνείδηση διαπραγματεύεται, ενδεχομένως, το αμετάκλητο της Παγκόσμιας Μεταφόρτωσης.
Πέρα από την ιδέα της ψηφιοποιημένης ανθρωπότητας, που την βρήκα ταυτόχρονα πολύ ενδιαφέρουσα και πολύ ανατριχιαστική, η εκτέλεσή της εκ μέρους του Βαγγέλη μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Είδα με πολλή χαρά (και πολύ θαυμασμό!) την εξέλιξη στην γραφή του και στην δόμηση της σκέψης του, καλοδέχτηκα τους διαλόγους, που μου είχαν λείψει όσο διάβαζα τους Δεσμώτες της Στάχτης και που μ’ ενθουσίασαν με τις απρόσμενες τροπές που έπαιρναν και τα σημεία στα οποία κατέληγαν, και παρατήρησα την ιδιαίτερη, αιτιολογημένη διαφορετικότητα με την οποία τόσο οι υπέρμαχοι όσο και οι πολέμιοι της Παγκόσμιας Μεταφόρτωσης εξέλαβαν και αντιμετώπισαν το γεγονός. Μου έκανε εντύπωση, ακόμη, η επίμονη παρουσία του θέματος της σχέσης του παιδιού με τους γονείς, πάντα σε ζεύγη αντίθετων φύλων (η απουσία της μητέρας στην πρώτη ιστορία, η κάπως δεσποτική μορφή του πατέρα στην δεύτερη και η φθορά της μητέρας στην τρίτη), που ενέπνεε κυρίως μελαγχολία ή θλίψη (μονάχα αρνητικά συναισθήματα, δηλαδή―συγγνώμη, Βαγγέλη, αλλά ο Φρόιντ θα είχε να πει κάτι ενδιαφέρον γι’ αυτό), μια συνθήκη τόσο έντονη που γενικώς χρωμάτισε για ‘μένα όλο το βιβλίο.
Εάν κάτι μου έλειψε, θα ήτανε μάλλον μια πιο διερευνητική ματιά σε θέματα της δημιουργίας της Πανδώρας, της εμπιστοσύνης της κυβέρνησης στο έργο της Παγκόσμιας Μεταφόρτωσης, στο πώς η επιστημονική επιτροπή συμφώνησε το πρόγραμμα να προχωρήσει και μάλιστα να υποστεί η ίδια μεταφόρτωση (), αλλά και στο γιατί δεν δόθηκε στους πολίτες η δυνατότητα της επιλογής μεταξύ της ψηφιοποιημένης συνείδησης και της συνέχισης της καθαρά φυσικής, βιολογικής ύπαρξης. Μου φαίνεται, όμως, ότι ανεξαρτήτως των ερωτημάτων μου, μου αρέσει αυτή η ασάφεια.
Εν ολίγοις: Βαγγέλη, σε παρακολουθώ και αναμένω πώς και πώς το επόμενο έργο!
Τρία περίπου χρόνια μετά την κυκλοφορία των Δεσμωτών της Στάχτης ο Βαγγέλης Τσατσαλής εμφανίζεται ξανά, παρουσιάζοντας, αυτή την φορά, κάτι εντελώς διαφορετικό. Το «Μανιφέστο μιας θεάς», ένα μυθιστόρημα-υβρίδιο στα είδη της δυστοπίας και της επιστημονικής φαντασίας, προτείνει ένα (μακρινό;) μέλλον όπου τα ενδογαλαξιακά ταξίδια είναι γεγονός, η υφήλιος διοικείται από μία πανεθνική κυβέρνηση, το περιβάλλον έχει καταστραφεί και η τεχνολογία έχει εξελιχθεί εις βάρος του πλανήτη, αλλά και δυνητικά εις βάρος των ανθρώπων που πρόκειται σύντομα να μετατραπούν σε «ανθρωποπρογράμματα».
Τα έξι διηγήματα που συναποτελούν το «Μανιφέστο μιας θεάς», αν και πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, μοιράζονται την ίδια ραχοκοκαλιά: την Παγκόσμια Μεταφόρτωση, ένα πρόγραμμα που δρομολογήθηκε από την Παγκόσμια Κυβέρνηση ως απάντηση στην επικείμενη και πλέον αναπόφευκτη καταστροφή του πλανήτη, που σκοπός του είναι να διαχωρίσει την αθάνατη ανθρώπινη συνείδηση από το φθαρτό κορμί και να την αποθηκεύσει στον εγκέφαλο της Πανδώρας, μιας τεχνολογικά υπέρ-προηγμένης μηχανής, στης οποίας την μνήμη, το παγκόσμιο διαδίκτυο, οι μεταφορτωμένες συνειδήσεις θα υπάρχουν για πάντα. Με πάγιο ετούτο το υπόβαθρο, λοιπόν, ο άντρας από το «Δάσος από τσιμέντο και γυαλί», μάλλον ο μοναδικός άνθρωπος στην Μεγαλούπολη, τρομαγμένος, εξαθλιωμένος και μισοτρελαμένος από την έλλειψη τροφής και την μοναξιά του, θυμάται την μητέρα του και τον κοινό τους αγώνα για επιβίωση πριν αλλά και κατά την περίοδο της υλοποίησης της Παγκόσμιας Μεταφόρτωσης. Στο «Ηλεκτρικό Κορίτσι», όπου ένα θηλυκό ανθρωποειδές συντροφεύει έναν ηλικιωμένο αγρότη που το αντιμετωπίζει ως παιδί του, μια μηχανική γυναίκα έρχεται αντιμέτωπη με το καθεστώς της Παγκόσμιας Μεταφόρτωσης και τις συνέπειές του τόσο για την ίδια, όσο και για τον άνθρωπο. Στο τρίτο διήγημα, με τον τίτλο «Εκείνος που ψάχνει τον τάφο δεν κοιτάει ποτέ στον ουρανό», ένας άντρας προσπαθεί να προλάβει πρώτα την κρυογονική κατάψυξη του σώματος της μητέρας του κι έπειτα την Παγκόσμια Μεταφόρτωση, με την ζωή της ετοιμοθάνατης γυναίκας να κρέμεται από μια κλωστή. Στο τέταρτο διήγημα, «Το κάπνισμα σκοτώνει», ένας ιδιωτικός ερευνητής έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με το ηλεκτρονικό του τσιγάρο σχετικά με την συνείδηση, την φύση της κατόπιν της ψηφιοποίησης και την διαφορά της―ή όχι― από την τεχνητή νοημοσύνη μετά την ολοκλήρωση της μεταφόρτωσης. Στην «Πανδώρα», την τελευταία ιστορία, που διαδραματίζεται περίπου τρεις εβδομάδες μετά την Παγκόσμια Μεταφόρτωση, μια γυναίκα που εργαζόταν για την κυβέρνηση, από την αρχή πολέμιος της ψηφιοποίησης της συνείδησης, επιχειρεί να προκαλέσει την κατάρρευση του νέου καθεστώτος ερχόμενη αντιμέτωπη με την ίδια την θεά, την Πανδώρα. Στις «Αναμνήσεις εντολών», τέλος, εν είδει επιλόγου, ο εσωτερικός μονόλογος του εγκεφάλου που φιλοξενεί την πλέον ψηφιοποιημένη ανθρώπινη συνείδηση διαπραγματεύεται, ενδεχομένως, το αμετάκλητο της Παγκόσμιας Μεταφόρτωσης.
Πέρα από την ιδέα της ψηφιοποιημένης ανθρωπότητας, που την βρήκα ταυτόχρονα πολύ ενδιαφέρουσα και πολύ ανατριχιαστική, η εκτέλεσή της εκ μέρους του Βαγγέλη μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Είδα με πολλή χαρά (και πολύ θαυμασμό!) την εξέλιξη στην γραφή του και στην δόμηση της σκέψης του, καλοδέχτηκα τους διαλόγους, που μου είχαν λείψει όσο διάβαζα τους Δεσμώτες της Στάχτης και που μ’ ενθουσίασαν με τις απρόσμενες τροπές που έπαιρναν και τα σημεία στα οποία κατέληγαν, και παρατήρησα την ιδιαίτερη, αιτιολογημένη διαφορετικότητα με την οποία τόσο οι υπέρμαχοι όσο και οι πολέμιοι της Παγκόσμιας Μεταφόρτωσης εξέλαβαν και αντιμετώπισαν το γεγονός. Μου έκανε εντύπωση, ακόμη, η επίμονη παρουσία του θέματος της σχέσης του παιδιού με τους γονείς, πάντα σε ζεύγη αντίθετων φύλων (η απουσία της μητέρας στην πρώτη ιστορία, η κάπως δεσποτική μορφή του πατέρα στην δεύτερη και η φθορά της μητέρας στην τρίτη), που ενέπνεε κυρίως μελαγχολία ή θλίψη (μονάχα αρνητικά συναισθήματα, δηλαδή―συγγνώμη, Βαγγέλη, αλλά ο Φρόιντ θα είχε να πει κάτι ενδιαφέρον γι’ αυτό), μια συνθήκη τόσο έντονη που γενικώς χρωμάτισε για ‘μένα όλο το βιβλίο.
Εάν κάτι μου έλειψε, θα ήτανε μάλλον μια πιο διερευνητική ματιά σε θέματα της δημιουργίας της Πανδώρας, της εμπιστοσύνης της κυβέρνησης στο έργο της Παγκόσμιας Μεταφόρτωσης, στο πώς η επιστημονική επιτροπή συμφώνησε το πρόγραμμα να προχωρήσει και μάλιστα να υποστεί η ίδια μεταφόρτωση (), αλλά και στο γιατί δεν δόθηκε στους πολίτες η δυνατότητα της επιλογής μεταξύ της ψηφιοποιημένης συνείδησης και της συνέχισης της καθαρά φυσικής, βιολογικής ύπαρξης. Μου φαίνεται, όμως, ότι ανεξαρτήτως των ερωτημάτων μου, μου αρέσει αυτή η ασάφεια.
Εν ολίγοις: Βαγγέλη, σε παρακολουθώ και αναμένω πώς και πώς το επόμενο έργο!
January 24, 2024
Κριτική θα έρθει όταν έχω όρεξη να την γράψω. 😊
January 20, 2026
4,5 / 5⭐
November 29, 2023
Ως άνθρωπος που νιώθει comfort με το παρελθόν και φοβάται το μέλλον θα έλεγε κανείς ότι το βιβλίο αυτό ίσως να είναι εφιαλτικό. Και ίσως έτσι ένιωθα διαβάζοντάς το, συμπάσχοντας με τους χαρακτήρες, οι οποίοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με τόσο απροσδόκητες καταστάσεις που μπορεί και μπορεί όχι να συμβούν στο μέλλον ... Αλλά ό,τι και να φέρει το μέλλον ο φόβος ή η λύτρωση του θανάτου, η αγάπη ή η κούραση της ζωής, η ελπίδα που πεθάνει πάντα τελευταία και το να μπορείς να ονειροπολείς και να θέλεις να είσαι αφέντης του μυαλού σου, αυτά πάντα θα είναι εκεί, συνοδηγοί μας στο δικό μας και μη δυστοπικό μέλλον.
Ο συγγραφέας κατάφερε να αποτυπώσει με μεγάλη μαεστρία τον φόβο της ανθρωπότητας για το μέλλον και τις πολλές και πιθανές εκδοχές του, ενώ παράλληλα μπόρεσε να σε μεταφέρει σε κόσμους βγαλμένους από κάποιο δυστοπικό animation τύπου Love, Death & Robots, με τις υπέροχες και πολύ ζωντανές περιγραφές του που από τη μια σου έκοβαν την ανάσα και από την άλλη σου προκαλούσαν τρόμο και ασφυξία. Αναρωτήθηκα, φοβήθηκα, και προσπάθησα να σκεφτώ τις συνέχειες από τις ιστορίες του Μανιφέστου πολλές στιγμές που βρέθηκα μόνη μου.
Μια φοβερή σειρά διηγημάτων που δεν θα έπρεπε όχι μόνο να λείπει από τη βιβλιοθήκη κάθε λάτρη του φανταστικού και dystopian genre, αλλά να το διαβάσει ξανά και ξανά. Ελπίζω πέρα από τη συνέχεια του Σκιαμάχου να δω και άλλες ιστορίες από τον Βαγγέλη σύντομα.
Ο συγγραφέας κατάφερε να αποτυπώσει με μεγάλη μαεστρία τον φόβο της ανθρωπότητας για το μέλλον και τις πολλές και πιθανές εκδοχές του, ενώ παράλληλα μπόρεσε να σε μεταφέρει σε κόσμους βγαλμένους από κάποιο δυστοπικό animation τύπου Love, Death & Robots, με τις υπέροχες και πολύ ζωντανές περιγραφές του που από τη μια σου έκοβαν την ανάσα και από την άλλη σου προκαλούσαν τρόμο και ασφυξία. Αναρωτήθηκα, φοβήθηκα, και προσπάθησα να σκεφτώ τις συνέχειες από τις ιστορίες του Μανιφέστου πολλές στιγμές που βρέθηκα μόνη μου.
Μια φοβερή σειρά διηγημάτων που δεν θα έπρεπε όχι μόνο να λείπει από τη βιβλιοθήκη κάθε λάτρη του φανταστικού και dystopian genre, αλλά να το διαβάσει ξανά και ξανά. Ελπίζω πέρα από τη συνέχεια του Σκιαμάχου να δω και άλλες ιστορίες από τον Βαγγέλη σύντομα.
October 27, 2023
Πολύ ενδιαφέρον και πρωτότυπο θέμα! Γλαφυρές περιγραφές. Προβληματίζει. Αγγίζει ευαίσθητες χορδές. Ένας εξαιρετικός συνδυασμός της επιστημονικής φαντασίας με τη συναισθηματική αποτύπωση του ψυχισμού του μελλοντικού - ίσως όχι και πολύ μελλοντικού - ανθρώπου.
Ο συγγραφέας σε κάνει να βρίσκεσαι δίπλα στον ήρωα, να συμπάσχεις μαζί του, ενώ ταυτοχρόνως θαυμάζεις τις πολύ ενδιαφέρουσες φανταστικές περιγραφές του κόσμου που δημιούργησε η έξυπνα δυστοπική πένα του και ύστερα ψάχνεις μέσα στα βάθη της δικής σου συνείδησης για απαντήσεις σε ερωτήματα που ενώ φαντάζουν μακρινά, η ανάγνωση τα έχει πλησιάσει προς το μέρος σου με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
Στα μειονεκτήματα θα έβαζα τη μικρή έκταση του βιβλίου, δεδομένου ότι το θέμα που ο συγγραφέας τόσο έξοχα ύφανε έχει άπειρο βάθος και αμέτρητες προεκτάσεις. Προσωπικά αν και μου άρεσε το ότι το βιβλίο ήταν σύντομο, θα ήθελα να δω και άλλα παραδείγματα ανθρώπων που βιώνουν το φαινόμενο, ανθρώπων σε διαφορετικές φάσεις, χωρίς να αναιρείται το γεγονός ότι τα παραδείγματα που δόθηκαν ήταν ποικίλα και συγκλονιστικά.
Για όποιον έχει έστω και μικρό ενδιαφέρον για την επιστημονική φαντασία, το συστήνω ανεπιφύλακτα!
Ο συγγραφέας σε κάνει να βρίσκεσαι δίπλα στον ήρωα, να συμπάσχεις μαζί του, ενώ ταυτοχρόνως θαυμάζεις τις πολύ ενδιαφέρουσες φανταστικές περιγραφές του κόσμου που δημιούργησε η έξυπνα δυστοπική πένα του και ύστερα ψάχνεις μέσα στα βάθη της δικής σου συνείδησης για απαντήσεις σε ερωτήματα που ενώ φαντάζουν μακρινά, η ανάγνωση τα έχει πλησιάσει προς το μέρος σου με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
Στα μειονεκτήματα θα έβαζα τη μικρή έκταση του βιβλίου, δεδομένου ότι το θέμα που ο συγγραφέας τόσο έξοχα ύφανε έχει άπειρο βάθος και αμέτρητες προεκτάσεις. Προσωπικά αν και μου άρεσε το ότι το βιβλίο ήταν σύντομο, θα ήθελα να δω και άλλα παραδείγματα ανθρώπων που βιώνουν το φαινόμενο, ανθρώπων σε διαφορετικές φάσεις, χωρίς να αναιρείται το γεγονός ότι τα παραδείγματα που δόθηκαν ήταν ποικίλα και συγκλονιστικά.
Για όποιον έχει έστω και μικρό ενδιαφέρον για την επιστημονική φαντασία, το συστήνω ανεπιφύλακτα!
March 31, 2024
Όταν ξεκίνησα την συλλογή διηγημάτων δεν φανταζόμουν πόσο δεμένη και ολοκληρωμένη αίσθηση θα μου αφήνε στο τέλος. Ως άτομο που προτιμάει τα μυθιστορήματα και όχι τόσο τα διηγήματα είμαι απίστευτα ικανοποιημένη. Εκτός από το γενικό θέμα της "παγκόσμιας μεταφόρτωσης" που φαντάζει ως μια πιο δυστοπική προβολή της ψηφιοποίησης της ζωής μας κατά την διάρκεια της καραντίνας έντονα προβάλετε και η μοναξιά που έχουμε ζήσει. Όλα τα διηγήματα έχουν αυτή την βαριά αίσθηση μοναχικοτητας με ιδιαίτερη περίπτωση εκείνο που ο πρωταγωνιστής μιλάει με το ηλεκτρονικό του τσιγάρο (κόνσεπτ που μου άρεσε ιδιαίτερα).
Αγαπημένα μου διηγήματα είναι το "Ηλεκτρικό κορίτσι" και "Εκείνος που ψάχνει τον τάφο δεν κοιτάει ποτέ στον ουρανό" το πρώτο για την ιδιαίτερη προβολή της γεωργικής παραγωγής με sci-fi χροιά και το δεύτερο για την απασχόληση με τον επαναπροσδιορισμό των νεκρώσιμων εθίμων σε ένα δυστοπικό πλαίσιο και την ηθική της αιώνιας ζωής, αντίστοιχα και τα δύο μου άρεσαν για την αναζήτηση των σχέσεων γονέα-παιδιού και την αλληλοεξάρτηση μεταξύ τους.
Μικρή αναφορά θα ήθελα να κάνω και στο διηγήματα "Πανδώρα" καθώς μου άρεσε ότι σαν αφήγηση μου θύμιζε αποστολή από βιντεοπαιχνίδι αλλά και την επιλογή τα 5 διηγήματα να πλαισιώνουν πρόλογος και επίλογος έστω και μικροί.
Τελειώνοντας εδώ θα ήθελα να πω μόνο πως να δεις ένα δυστοπικο γεγονός να παρουσιάζεται από διαφορετικές οπτικές γωνίες ήταν μια πολύ έξυπνη ιδέα που λειτούργησε εξαιρετικά.
5/5 από μένα συγχαρητήρια
Αγαπημένα μου διηγήματα είναι το "Ηλεκτρικό κορίτσι" και "Εκείνος που ψάχνει τον τάφο δεν κοιτάει ποτέ στον ουρανό" το πρώτο για την ιδιαίτερη προβολή της γεωργικής παραγωγής με sci-fi χροιά και το δεύτερο για την απασχόληση με τον επαναπροσδιορισμό των νεκρώσιμων εθίμων σε ένα δυστοπικό πλαίσιο και την ηθική της αιώνιας ζωής, αντίστοιχα και τα δύο μου άρεσαν για την αναζήτηση των σχέσεων γονέα-παιδιού και την αλληλοεξάρτηση μεταξύ τους.
Μικρή αναφορά θα ήθελα να κάνω και στο διηγήματα "Πανδώρα" καθώς μου άρεσε ότι σαν αφήγηση μου θύμιζε αποστολή από βιντεοπαιχνίδι αλλά και την επιλογή τα 5 διηγήματα να πλαισιώνουν πρόλογος και επίλογος έστω και μικροί.
Τελειώνοντας εδώ θα ήθελα να πω μόνο πως να δεις ένα δυστοπικο γεγονός να παρουσιάζεται από διαφορετικές οπτικές γωνίες ήταν μια πολύ έξυπνη ιδέα που λειτούργησε εξαιρετικά.
5/5 από μένα συγχαρητήρια
August 22, 2025
Αν και θεωρώ τον Τσατσαλή φίλο μου, ξεκίνησα να διαβάζω Το Μανιφέστο μιας Θεάς με μια επιφύλαξη· οι προσδοκίες που έχω από έλληνες συγγραφείς στον τομέα της φαντασίας -και ιδιαίτερα της επιστημονικής φαντασίας- είναι χαμηλές, κι όμως συνεχίζω να απογοητεύομαι από κατά τ' άλλα τίμιες προσπάθειες, σε σημείο που να ανησυχώ ότι γίνομαι ψηλομύτης όταν δεν με συγκινούν.
Ο Τσατσαλής μου απέδειξε ότι κι όμως, τα στάνταρ μου ΔΕΝ είναι εξωφρενικά υψηλά, κ' ύστερα μου τα ανέβασε ΚΙ ΑΛΛΟ.
Μέσα σε λιγότερες από 100 σελίδες, πλάθει έναν κόσμο από μέταλλο και καλώδια, κρύο και φαινομενικά ασύμβατο με τη φυσική ζωή, έναν κόσμο που έχει ομογενοποιηθεί και διαλυθεί κάτω από την ύβρη του ανθρώπου. Μέσα από τις ρωγμές αυτής της κατάρρευσης προβάλλουν πρόσωπα που παλεύουν να επιβιώσουν και να κάνουν την ειρήνη τους με το τέλος του κόσμου όπως τον ξέρουν (ή να το πάνε ένα βήμα παραπέρα).
Ο κάθε χαρακτήρας που γνωρίζουμε έχει περίπου 20 σελίδες να μας κάνει να δούμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια του (κάποιοι μονάχα τις μισές!) κι όμως παρά τα μικρά αυτά περιθώρια του καθενός, ούτε συλλαβή δεν πάει χαμένη. Ο καθένας καταφέρνει να φέρει κάτι καινούριο στο τραπέζι, να βάλει το κομματάκι του στο παζλ ενός κόσμου ο οποίος τελείωσε πριν εμείς βρεθούμε μέσα του, ο καθένας με τη δική του φωνή και τη δικιά του μοναδική οπτική γωνία.
Το μόνο μου παράπονο είναι ότι θέλω ΚΙ ΑΛΛΟ. Θέλω να μπω στα παπούτσια χιλίων δυο χαρακτήρων και να δω χίλιες δυο σκοπιές της Μεταφόρτωσης· σ' έναν κόσμο που φαίνεται να πλήττει από τον υπερπληθυσμό, θέλω να δω σκέψεις και απόψεις από όλες τις γωνιές που μπορεί να υπάρχουν. Το ένα αστέρι που λείπει από τα πέντε είναι λόγω αυτού, κι επίσης επειδή πιστεύω ότι οι δυο τελευταίοι χαρακτήρες που ακολουθούμε, καθώς και η ίδια η Θεά του τίτλου, χρειάζονταν μερικές σελίδες παραπάνω ώστε οι ιστορίες τους και τα λεγόμενά τους να έχουν τον αντίκτυπο που ο συγγραφέας θα ήθελε, υποθέτω, να έχουν.
Εν τέλει είμαι πολύ ευχαριστημένο με την πρώτη μου επαφή με την γραφή του Τσατσαλή. Ανυπομονώ να ξεκινήσω επιτέλους και τους Δεσμώτες της Στάχτης (έχουνε πιάσει σκόνη τα καημένα και νιώθω απαίσια!). Θέλω πολύ να δω πώς τα πάει και με τη μαγική φαντασία πέρα από την επιστημονική, ιδιαίτερα όταν δεν έχει βάλει στον εαυτό του τα περιθώρια ενός σύντομου διηγήματος.
🩵
Ο Τσατσαλής μου απέδειξε ότι κι όμως, τα στάνταρ μου ΔΕΝ είναι εξωφρενικά υψηλά, κ' ύστερα μου τα ανέβασε ΚΙ ΑΛΛΟ.
Μέσα σε λιγότερες από 100 σελίδες, πλάθει έναν κόσμο από μέταλλο και καλώδια, κρύο και φαινομενικά ασύμβατο με τη φυσική ζωή, έναν κόσμο που έχει ομογενοποιηθεί και διαλυθεί κάτω από την ύβρη του ανθρώπου. Μέσα από τις ρωγμές αυτής της κατάρρευσης προβάλλουν πρόσωπα που παλεύουν να επιβιώσουν και να κάνουν την ειρήνη τους με το τέλος του κόσμου όπως τον ξέρουν (ή να το πάνε ένα βήμα παραπέρα).
Ο κάθε χαρακτήρας που γνωρίζουμε έχει περίπου 20 σελίδες να μας κάνει να δούμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια του (κάποιοι μονάχα τις μισές!) κι όμως παρά τα μικρά αυτά περιθώρια του καθενός, ούτε συλλαβή δεν πάει χαμένη. Ο καθένας καταφέρνει να φέρει κάτι καινούριο στο τραπέζι, να βάλει το κομματάκι του στο παζλ ενός κόσμου ο οποίος τελείωσε πριν εμείς βρεθούμε μέσα του, ο καθένας με τη δική του φωνή και τη δικιά του μοναδική οπτική γωνία.
Το μόνο μου παράπονο είναι ότι θέλω ΚΙ ΑΛΛΟ. Θέλω να μπω στα παπούτσια χιλίων δυο χαρακτήρων και να δω χίλιες δυο σκοπιές της Μεταφόρτωσης· σ' έναν κόσμο που φαίνεται να πλήττει από τον υπερπληθυσμό, θέλω να δω σκέψεις και απόψεις από όλες τις γωνιές που μπορεί να υπάρχουν. Το ένα αστέρι που λείπει από τα πέντε είναι λόγω αυτού, κι επίσης επειδή πιστεύω ότι οι δυο τελευταίοι χαρακτήρες που ακολουθούμε, καθώς και η ίδια η Θεά του τίτλου, χρειάζονταν μερικές σελίδες παραπάνω ώστε οι ιστορίες τους και τα λεγόμενά τους να έχουν τον αντίκτυπο που ο συγγραφέας θα ήθελε, υποθέτω, να έχουν.
Εν τέλει είμαι πολύ ευχαριστημένο με την πρώτη μου επαφή με την γραφή του Τσατσαλή. Ανυπομονώ να ξεκινήσω επιτέλους και τους Δεσμώτες της Στάχτης (έχουνε πιάσει σκόνη τα καημένα και νιώθω απαίσια!). Θέλω πολύ να δω πώς τα πάει και με τη μαγική φαντασία πέρα από την επιστημονική, ιδιαίτερα όταν δεν έχει βάλει στον εαυτό του τα περιθώρια ενός σύντομου διηγήματος.
🩵
April 7, 2025
Ο Ευάγγελος Τσατσαλής μάς ταξιδεύει σε ένα μέλλον σκοτεινό, δυστοπικό και γεμάτο τεχνολογικές προκλήσεις μέσα από πέντε διηγήματα που συνθέτουν το Μανιφέστο μιας Θεάς. Με γραφή που ισορροπεί ανάμεσα στη λογοτεχνική αφήγηση και τη φιλοσοφική αναζήτηση, το βιβλίο προσφέρει μια ανατρεπτική ματιά στον κόσμο του αύριο, έναν κόσμο όπου η ανθρωπότητα βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ της εξέλιξης και της αυτοκαταστροφής.
Η θεματολογία του αγγίζει έννοιες όπως η τεχνολογική αποξένωση και η κατάρρευση των κοινωνικών δομών, θέματα που δυστυχώς αρχίζουν να μας θυμίζουν τη σύγχρονη πραγματικότητα. Ωστόσο, το βιβλίο δεν πέφτει στην παγίδα της υπερβολικής απαισιοδοξίας· αντίθετα, αφήνει χώρο για τον προβληματισμό και την ελπίδα που πεθαίνει πάντα τελευταία.
Αν και κάποιες ιστορίες ξεχωρίζουν περισσότερο από άλλες, η συνοχή τους δημιουργεί μια δυνατή εμπειρία ανάγνωσης. Το Μανιφέστο μιας Θεάς είναι μια εξαιρετική επιλογή για τους λάτρεις της επιστημονικής φαντασίας που αναζητούν κείμενα με ουσία, κοινωνικό σχόλιο και πρωτότυπες αφηγηματικές προσεγγίσεις!
Η θεματολογία του αγγίζει έννοιες όπως η τεχνολογική αποξένωση και η κατάρρευση των κοινωνικών δομών, θέματα που δυστυχώς αρχίζουν να μας θυμίζουν τη σύγχρονη πραγματικότητα. Ωστόσο, το βιβλίο δεν πέφτει στην παγίδα της υπερβολικής απαισιοδοξίας· αντίθετα, αφήνει χώρο για τον προβληματισμό και την ελπίδα που πεθαίνει πάντα τελευταία.
Αν και κάποιες ιστορίες ξεχωρίζουν περισσότερο από άλλες, η συνοχή τους δημιουργεί μια δυνατή εμπειρία ανάγνωσης. Το Μανιφέστο μιας Θεάς είναι μια εξαιρετική επιλογή για τους λάτρεις της επιστημονικής φαντασίας που αναζητούν κείμενα με ουσία, κοινωνικό σχόλιο και πρωτότυπες αφηγηματικές προσεγγίσεις!
Displaying 1 - 8 of 8 reviews