Στην Αθεάτη τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Πέτρινες σκάλες οδηγούν στα βάθη των βουνών, ο άνεμος ψιθυρίζει μυστικά, οι άνθρωποι ζουν πίσω από μάσκες. Η Αλθαία θεραπεύει στο μαγαζί με τα βότανα, η Ακριβή καταδυναστεύει μία ολόκληρη οικογένεια και δυο κορίτσια, σαν αντίθετοι πόλοι, έλκουν μίση κι απωθημένα. Ο ερχομός της ξένης γυναίκας στο μικρό ορεινό χωριό, ανώδυνος κι αδιάφορος στην αρχή, εκκινεί μία αλυσίδα γεγονότων που θα ανατρέψουν τα πάντα στις ζωές τους. Η μουσική και η λήθη θα ξεκινήσουν έναν σιωπηλό χορό φέρνοντας στην επιφάνεια όλες τις ανοιχτές πληγές. Ένα βουβό πιάνο, ένα μοιραίο λάθος, μια γυναίκα, μια οικογένεια στο χείλος του γκρεμού. Κι ένας άγνωστος άντρας, κρυμμένος σε ένα ερειπωμένο σπίτι, να φτιάχνει νυχθημερόν κέρινα αποτυπώματα, παλεύοντας να ανακτήσει το παρελθόν και να απαλλαγεί από τους εφιάλτες του. Όλοι μαζί πλάθουν το Εκμαγείο.
Η Φραντζέσκα Μάνγγελ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Εικαστικές Τέχνες στο Πανεπιστήμιο De Montfort της Αγγλίας και δραστηριοποιήθηκε στον τομέα της conceptual photography για διαφημιστικές εταιρείες και περιοδικά. Παράλληλα, δίδασκε σε Εργαστήριο Ελευθέρων Σπουδών και αρθρογραφούσε στον περιοδικό Τύπο. Σήμερα εργάζεται ως κειμενογράφος και στον ελεύθερό της χρόνο ασχολείται με τη φωτογραφία και τη ζωγραφική. Το πρώτο της μυθιστόρημα, Η νύχτα του Σάουιν, κατέκτησε το βραβείο Μυθιστορήματος της Xρονιάς στην κατηγορία « Πρωτοεμφανιζόμενος Συγγραφέας» στα Βραβεία Public 2018. Το δεύτερό της μυθιστόρημα, Καχαραμπού, η συνέχεια της Νύχτας του Σάουιν, κυκλοφόρησε το 2019 κλείνοντας την επιτυχημένη διλογία. Από τις Εκδόσεις Μίνωας κυκλοφορεί το νέο της Μυθιστόρημα "Οι Καθαροί".
Στην πιο σκοτεινή περίοδο της ζωής μου, έρχεται μια παρτιτούρα γραμμένη με λέξεις. Και εικόνες. Το Εκμαγείο είναι ένα βιβλίο μυστηρίου, που η αγωνία, η απώλεια και ο έρωτας είναι τα βασικά του στοιχεία.
Και η Μουσική.
Αν δεν έχεις ερωτευτεί τόσο απελπισμένα που να λυγίσεις μπροστά στο μεγαλείο ενός έρωτα. Μιας μουσικής βγαλμένης από τους χτύπους της καρδιάς. Και ενός πόνου που δεν μπορείς να διαχειριστείς. Λάθος επιλογές. Μαύρες ψυχές.
Η γραφή της Μάνγκελ άλλοτε σαν σφαίρα να μου τρώει τα σωθικά και άλλοτε σαν βάλσαμο, σαν μελωδία, σαν το γλυκόπικρο άρωμα που εισπνέεις στο δάσος της λήθης.
Ένα υπέροχα δοσμένο βιβλίο. Με ήρωες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να προστατεύσεις. Η μουσική των cigarettes after sex στο μυαλό μου σε κάθε κεφάλαιο. Ο επίλογος. Η λύτρωση. Σαν οδοστρωτήρας που πέρασε από πάνω μου.
Ο Πλάτωνας λέει, ισχυριζόταν πως μέσα σε κάθε ψυχή υπάρχει ένα κέρινο εκμαγείο (καλούπι), όπου πάνω του χαράσσονται όλες οι εικόνες της μνήμης, μένοντας έτσι αποτυπωμένες κι ανεξίτηλες στο χρόνο.
Η Ναταλία κουρασμένη απ’ την αστική ζωή, καταφεύγει σ’ένα μικρό χωριό. Εκεί ένα μαγαζάκι με μια γυναίκα, η αύρα της οποίας θυμίζει την ομορφιά των δέντρων & τη γαλήνη του ξάστερου ουρανού. Την υποδέχεται εγκάρδια & ξαφνικά το μυαλό της κάνει ένα τσαφ. Αυτό το μαγαζί κάτι της κάνει, ή η γυναίκα που βρίσκεται μέσα σ’ αυτό ή & τα δυο κι αποφασίζει να το αγοράσει.
Η Αλθαία δέχεται την πρόταση της Ναταλίας κι έτσι ανεβαίνει στο χωριό για τα διαδικαστικά. Νοικιάζει ένα δωμάτιο στο σπίτι μιας οικογένειας.
Φιλόξενος, χαμηλών τόνων σύζυγος, δύο κόρες. Η γυναίκα είναι άλλη περίπτωση, απ’ τις κακές. Η κακοποίηση & χειραγώγηση που ασκεί σε όλα τα μέλη της, ναι, ακόμα και στον άντρα της, γιατί ναι, υπάρχει κι αυτή η όψη του νομίσματος, είναι κάτι που η Ναταλία δεν αργεί να αντιληφθεί.
Στο δωμάτιο της υπάρχει ένα πιάνο. Σ’αυτό το σπίτι απαγορεύεται η μουσική. Σε αυτό το σπίτι όλοι υποφέρουν σιγανά ή δυνατά από τα δεσμά της Ακριβής, της γυναίκας του Γεράσιμου, ο οποίος υπομένει τα πάντα, δεν αντέχει να χάσει τα παιδιά του.
Όμως αφού απαγορεύεται η μουσική, πώς είναι δυνατόν η Ναταλία να βρίσκει γύρω απ’ το σπίτι μικρά κουτιά που μέσα τους κρύβουν από ένα κέρινο παραλληλόγραμμο χαραγμένο με πεντάγραμμα; Ποιος τα στέλνει; Και ποιος είναι ο παραλήπτης;
Οι μήνες περνούν, η Ναταλία δένεται με την οικογένεια πλην της Ακριβής, τα μικρά δέματα συνεχίζουν να εμφανίζονται, η Αλθαία όλο βρίσκει δικαιολογίες για να καθυστερούν τα διαδικαστικά παραχώρησης του μαγαζιού. Κάνει υπομονή.
Με τον καιρό μυστικά αποκαλύπτονται, χαμένες αγάπες έρχονται στο φως, δύσκολες αποφάσεις αρχίζουν να πρωταγωνιστούν.
Και κάπου εκεί, κρυμμένος σε ένα εγκαταλελειμμένο αρχοντικό, εκείνος. Σκαλίζει νότες μέρα νύχτα, γράφει μέχρι να τρελαθεί για τη νιότη που έσβησε, τον έρωτα που χάθηκε. Τον έρωτα που ελπίζει να φέρει πάλι κοντά του. Και τα δύο πόδια στο βούρκο του παρελθόντος.
Ένα βιβλίο σκεπασμένο με ένα καταθλιπτικό πέπλο. Θα μπορούσε να είναι το μισό σε έκταση χωρίς να χάσει τίποτα. Οι ατελείωτοι δε μονόλογοι ώρες ώρες, θύμιζαν σενάριο Μανούσου Μανουσάκη. Το μυαλό δε μπορεί να απορροφήσει τόσες επαναλήψεις. Παρόλα αυτά, η καρδιά του βιβλίου συνεχίζει να χτυπάει μέχρι το τέλος.
Η Φραντζέσκα Μάνγγελ επέστρεψε και πάλι στις βιβλιοθήκες μας και στις αναγνωστικές λίστες, στις λίστες με τα δώρα των γιορτών που έρχονται και σε όποια άλλη λίστα θέλετε, με ένα βιβλίο γεμάτο συναισθήματα. Όμορφα, άσχημα, δυνατά, εύκολα, δύσκολα, από αυτά που παίρνουν την καρδιά των αναγνωστών στα χέρια τους και αρνούνται να την επιστρέψουν. «Το εκμαγείο» είναι εδώ για να μας κάνει να νιώσουμε, να θυμηθούμε και να αναλογιστούμε όσα αφήσαμε στη μέση, όσα δεν τολμήσαμε, όσα μας κράτησαν πίσω αλλά και όσα μας ώθησαν να προχωρήσουμε.
Η Ναταλία βρίσκεται στην Αθεάτη, ένα μέρος χωμένο μέσα στο βουνό, κρυμμένο, θαρρείς, από όσους δε θέλει να το δουν. Εκεί γνωρίζει την Αλθαία, μια νεράιδα στα πράσινα, που θεραπεύει με τα βότανά της στο μαγαζί της τους ανθρώπους, ακόμα κι αν τη δική της καρδιά δεν έχει καταφέρει να τη θεραπεύσει. Η Ναταλία μαγεύεται από το μέρος, την Αλθαία, το μαγαζί της και επιστρέφει εκεί για να γίνει μέρος του. Γνωρίζει την Ακριβή και το σύζυγό της, τον καλόκαρδο Γεράσιμο και νοικιάζει ένα δωμάτιο στο σπίτι τους, για όσο χρειαστεί. Γνωρίζει τα δυο τους κορίτσια και τα αγαπάει σαν δικά της παιδιά, σαν φίλες της. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να καταλάβει την Ακριβή και τον τρόπο που φέρεται στην οικογένειά της. Όπως η Αλθαία μοιράζει χαμόγελα και καλοσύνη, η Ακριβή σκορπάει γύρω της γκρίνια, κακία και μια μόνιμη διάθεση για καβγά.
Στο δωμάτιο της Ναταλίας υπάρχει ένα βουβό πιάνο. Εκείνη δεν την ενοχλεί, μιας και δεν παίζει. Όμως υπάρχουν φορές που φαίνεται σαν το πιάνο να της ψιθυρίζει τα μυστικά του. Την ψευδαίσθηση ενισχύουν τα κέρινα αποτυπώματα που η Ναταλία βρίσκει παντού γύρω από το σπίτι. Τα κέρινα πεντάγραμμα φτιάχνει ένας άγνωστος άντρας που κρύβεται σε ένα εγκαταλειμμένο σπίτι του χωριού, χωρίς θέρμανση μες στο χειμώνα. Ο άντρας προσπαθεί να αφήσει πίσω το παρελθόν, χωρίς μεγάλη επιτυχία. Οι τύψεις και οι εφιάλτες του κατατρώνε το μυαλό, όπως το κρύο του παίρνει την υγεία και τη ζωντάνια του.
Ένα βιβλίο που, όπως είπα και στην αρχή μου προκάλεσε πολλά συναισθήματα. Κυρίως γιατί ξεκινάει να δημιουργεί την ατμόσφαιρα ενός μυστηρίου και συνεχίζει σε μια πολύ διαφορετική κατεύθυνση, με έντονα κοινωνικά μηνύματα και με τον πόνο της απώλειας διάχυτο στο μεγαλύτερο μέρος του. Μια ιστορία φιλίας. Δυο ιστορίες αγάπης. Μια ιστορία προδοσίας. Η απώλεια του έρωτα. Η απώλεια ενός πολύ αγαπημένου προσώπου. Η απώλεια του εαυτού.
Η Φραντζέσκα μίλησε στην καρδιά μου με αυτό το βιβλίο. Μου άνοιξε τη δική της, μπήκα μέσα και είδα αλλά και ένιωσα το βάρος των γεγονότων που την οδήγησαν να γράψει αυτό το βιβλίο. Όχι, δεν ήταν η σκάλα που περιγράφει στην πρώτη σελίδα αυτή που την οδηγούσε στη συγγραφή. Η σκάλα ήταν μόνο η έμπνευση. Η απώλεια ήταν αυτή που της έδειχνε το δρόμο. Μπορεί το βιβλίο να μην έχει αυτοβιογραφικά στοιχεία, έχει όμως όλα της τα συναισθήματα σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής της. Την ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό το μικρό παράθυρο στην ψυχή της.
Η Φραντζέσκα Μάνγγελ συνθέτει περισσότερο παρά συγγράφει, ένα υπέροχο βιβλίο που μοιάζει με λυπητερό τραγούδι. Ένιωσα σα να ακολουθούσα διαρκώς μια θλιμμένη μελωδία που ακουγόταν μέσα σε ένα δάσος γεμάτο ομίχλη, ψάχνοντας να βρω από πού έρχεται. Ήθελα και δεν ήθελα να ανακαλύψω τον πιανίστα από φόβο μην τον τρομάξω και σταματήσει να παίζει. Θα το αγαπήσετε!
Είναι κάποια γεγονότα τα οποία μας οδηγούν στο να χάσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό σου, να ξεχάσουμε αυτό που ήμασταν και να δημιουργήσουμε ένα νέο εγώ... Πόσο όμως μπορούμε να κερδίσουμε τη λήθη και να επανέλθουμε σε μία πρότερη πραγματικότητα;
Μία εξαιρετική ιστορία για τους ανθρώπους που θέλω να αυτοπροστατευτούν από τον ίδιο τους τον εαυτό αλλά και από τον κόσμο του που τους περιβάλλει, μέχρι τις στιγμή που απελευθερώνονται από τα ίδια τους τα δεσμά...
Αν χαρακτηρίζει κάτι αυτό το βιβλίο, είναι λυρικότητα και οι περιγραφές τον τοπίων και των προσώπων, όπου τοποθετούν τον αναγνώστη σε ένα σημείο όπου τα παρατηρεί όλα να συμβαίνουν μπροστά του. Δεν μπορεί να σταματήσει τις εξελίξεις, οι οποίες ακολουθούν η μία την άλλη. Παρόλα αυτά, η αίσθηση των χρωμάτων, το άκουσμα της φύσης και της μουσικής, η αίσθηση της αφής των πλήκτρων και των χορδών των μουσικών οργάνων, το άκουσμα της απόγνωσης και της σιωπής είναι τόσο έντονα που τον αναγκάζουν να έχει όλες του τις αισθήσεις σε επαγρύπνηση. Δεν υπάρχει καμία υπερβολή στην γραφή. Όλα διακατέχονται από ένα μέτρο που εξυπηρετεί το σκοπό της συγγραφέως. Και θεωρώ πως αυτός ο σκοπός είναι να περιβάλλει την έννοια της απώλειας με μία θέρμη και μία εσωτερική αναζήτηση ώσ��ε να "ξεπροβάλλει" ο καλύτερος εαυτό μας.
Στην αγαπημένη μου 5αδα βιβλίων. Όλων των εποχών. Ever. Ταυτίστηκα με κάποιους χαρακτήρες. Έκλαψα. Πολύ.
Έχει μυστήριο, έχει έρωτα, έχει φιλία, έχει προβλήματα οικογενειακά και στις ανθρώπινες σχέσεις, έχει bulling, έχει μια μικρή δόση μαγείας, έχει ταξιδιαρικες ψυχές, έχει μουσική, έχει φύση, έχει ανεκπλήρωτα, έχει πόνο, έχει αδικία, έχει λύτρωση. Τα έχει ΟΛΑ!
Ένα βιβλίο μυστηριώδες και μυστηριακό. Ένα βιβλίο όπου μοιραία λάθη και παλαιότερα μυστικά δεν μπορούν πια να κρυφτούν. Το εκμαγείο έχει αποτυπωθεί και το πιάνο που ως τότε σιωπούσε βγάζει την πρώτη του νότα σε ένα ερημωμένο σπίτι. Μια γυναίκα με απόκοσμα βότανα και μια άλλη με μισή και απωθημένα. Στο χωριό με τα πέτρινα σπίτια υπάρχουν ομίχλη και κρύο αλλά κυρίως στις καρδιές τους.
Με γραφή υποβλητική «Το εκμαγείο» καθηλώνει με την ιστορία του τον αναγνώστη. Το πέπλο του μυστηρίου πλέκεται πυκνό και με μαεστρία η συγγραφέας γοητεύει. Το βουβό δε πιάνο με τη μυστική του όμως μουσική αποπνέει έντονο μυστηριο κι εντείνει την αγωνία και ταυτόχρονα τη λύτρωση!
Όταν ανακοινώθηκε ο ερχομός του νέου βιβλίου της Φραντζέσκας Μάνγγελ,“Το Εκμαγείο”, το περίμενα με πολύ ενθουσιασμό.
Γνωρίζοντας τη συγγραφικά από τα προηγούμενα βιβλία της, ήμουν σίγουρη για ακόμα μια φορά, πως θα μου χάριζε ένα υπέροχο αναγνωστικό ταξίδι, αυτό που δεν περίμενα -και που με ξάφνιασε ευχάριστα- ήταν το πόσο γρήγορα κατάφερε να μου προκαλέσει αβίαστα εν συναίσθηση. Η εν συναίσθηση, για μένα τουλάχιστον, δεν περιορίζεται στην απλή κατανόηση των συναισθημάτων ενός άλλου, αλλά είναι και η ικανότητα να μοιράζεσαι και να βιώνεις ένα συναίσθημα με κάποιον άλλο, υπερβαίνοντας τα όρια του εαυτού σου. Αυτό μου προκάλεσαν άμεσα οι ήρωες του βιβλίου και οι προσωπικές τους ιστορίες.
Η Φραντζέσκα Μάνγγελ, όπως δηλώνει και η ίδια, ξεκίνησε με σκοπό να γράψει μια ιστορία μυστηρίου και εξαφάνισης που διαδραματίζεται σε ένα απομακρυσμένο χωριό της Ηπείρου, όμως στην πορεία αυτό άλλαξε και κάποιο προσωπικό της βίωμα που μεσολάβησε, την οδήγησε στο να γράψει ένα πιο κοινωνικό βιβλίο, που εμβαθύνει περισσότερο στην ανθρώπινη ψυχή. Οικεία συναισθήματα όπως ο πόνος της απώλειας, η ακατανίκητη και καταλυτική δύναμη του έρωτα, η ανιδιοτελής αγάπη, η απόλυτη αφοσίωση, η αστείρευτη πίστη και ελπίδα, είναι οι πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας.
Η Ναταλία, η κεντρική ηρωίδα του βιβλίου, βρίσκεται στην Αθεάτη, ένα ορεινό χωριό, κρυμμένο θαρρείς από τους ανθρώπους και την πολυκοσμία. Εκεί, γνωρίζει την Αλθαία, μια γυναίκα που έχει την ομορφιά νεράιδας και την αύρα ενός ξωτικού, που αμέσως μεταδίδει στη Ναταλία. Η αλθαία, γνωστή και ως δενδρομολόχα, προέρχεται από τη λέξη «άλθω» που σημαίνει «θεραπεύω». Τόσο ο Ιπποκράτης όσο και ο Διοσκουρίδης χρησιμοποιούσαν την αλθαία για τις πολύτιμες θεραπευτικές της ιδιότητες. Μάλιστα η αλθαία χρησιμοποιούταν ως αντίδοτο σε δηλητήρια. Αυτό ακριβώς είναι και η Αλθαία στο βιβλίο. Μια γυναίκα γαλήνια, που διατηρεί ένα μαγαζάκι με θεραπευτικά φυτά και βότανα, μια γυναίκα πολύτιμη, καθώς η αύρα της αλλά και οι γνώσεις της δρουν ευεργετικά σε όποιον τη συναντά και σαν αντίδοτο, τον θεραπεύουν από τα “δηλητήρια” της ψυχής.
Η μυστηριακή ατμόσφαιρα της Αθεάτης και η γνωριμία της με την Άλθαια, μαγνητίζουν τη Ναταλία και την ωθούν σε μια σημαντική απόφαση, θέλει να ζήσει εκεί και γι΄αυτό, επιστρέφει στην Αθεάτη, με σκοπό να αγοράσει το μαγαζάκι βοτάνων της Αλθαίας. Νοικιάζει ένα δωμάτιο στο σπίτι του Γεράσιμου και της Ακριβής μέχρι να τελειώσουν τα διαδικαστικά της αγοράς, έναν λιτό χώρο στον οποίο νιώθει αμέσως οικεία, το μόνο που την ξαφνιάζει, είναι ένα πιάνο που υπάρχει στο δωμάτιο. Ένα πιάνο “βουβό”, που όμως βρίσκει τρόπο να μιλά κρυφά στη Ναταλία και να της αποκαλύπτει μυστικά και κρυμμένες αλήθειες…
Στην Αθεάτη όμως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Η Αλθαία θεραπεύει αλλά κουβαλά και δικές της ανοιχτές πληγές, η Ακριβή κάνει κόλαση τη ζωή του Γεράσιμου και των δύο κοριτσιών της, ένας άγνωστος, αφήνει κέρινα πεντάγραμμα στον περιβάλλοντα χώρο του σπιτιού, τα οποία βρίσκει η Ναταλία και ένας άντρας, τιμωρώντας και καταδικάζοντας ο ίδιος τον εαυτό του, ζει απομονωμένος σε ένα εγκαταλειμμένο σπίτι, αθέατος από όλους, εκτελώντας αγόγγυστα αυτήν την αυτοδικία, προσπαθώντας να γλιτώσει από τις τύψεις που τον ακολουθούν αδιάκοπα και τους εφιάλτες που τον στοιχειώνουν.
Όλα αυτά, συνδέει ευρηματικά και αριστοτεχνικά η εξαιρετική πένα της Φραντζέσκας Μάνγγελ και σε συνδυασμό με την αχαλίνωτη φαντασία της, τη λυρική αφήγηση και τον άμεσο λόγο, συνθέτουν ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα, που διαβάζετε ξέπνοα μέχρι και την τελευταία σελίδα. Όπως αναφέρω πιο πάνω έχω διαβάσει κι άλλα βιβλία της Φραντζέσκας Μάνγγελ, αυτό όμως με συγκίνησε βαθύτατα και δεν μπορούσα, όντως, να το αφήσω από τα χέρια μου-και αυτό ακριβώς πρέπει να σου προκαλεί ένα καλό μυθιστόρημα κατά τη γνώμη μου. Η αμεσότητα της γραφής της, καταφέρνει με τις κατάλληλες λέξεις και τις κινηματογραφικές περιγραφές, να πει τα μέγιστα για τους βαθιά ανθρώπινους χαρακτήρες της, πάντα βγαλμένους θαρρείς μέσα από την αληθινή ζωή. Οι καταστάσεις που βιώνουν οι ήρωές της είναι ρεαλιστικές και συχνά συγκλονιστικές, ενώ οι αντιδράσεις τους σε αυτές απολύτως κατανοητές.
Η Φραντζέσκα Μάνγγελ δεν φοβάται να μιλήσει σοβαρά για σοβαρά ζητήματα της ζωής και να εστιάσει στο νόημα τους, αντιθέτως, τα αγγίζει και τα παρουσιάζει με ευαισθησία και καταφέρνει να σκορπίσει τα σκοτάδια που τα τυλίγουν. Οι ήρωες της μοιάζουν να αναζητάνε την ελπίδα σ’ έναν κόσμο χωρίς φως, να οδηγούν τα όνειρα τους σε αδιέξοδα, να ζουν εγκλωβισμένοι στη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ψυχής, στην αδυναμία τους να διεκδικήσουν την αλλαγή και να στραφούν στο φως της λύτρωσης, ανθρώπινες συνθήκες δηλαδή που όλοι βιώσαμε ή κάποτε θα βιώσουμε. Μια τέτοια συνθήκη είναι και η απώλεια, μια συνθήκη που ο καθένας μας βιώνει και αντιδρά σε αυτήν διαφορετικά.
Απώλεια, σημαίνει πως χάσαμε κάτι, όχι απαραίτητα άνθρωπο, αλλά σίγουρα κάτι που μας κοστίζει πολύ και αυτό μας πονά και ο πόνος φέρνει θλίψη και πένθος και το πένθος με τη σειρά του, περιλαμβάνει τη συνειδητή ή ασυνείδητη παραίτηση μας από ό,τι αφορά την καθημερινότητα μας. Η μάχη αυτή στην αρχή τουλάχιστον είναι σκληρή, αδυσώπητη και μοιάζει αμφίρροπη, κάποιες φορές μάλιστα είναι και χαμένη. Η Φραντζέσκα Μάνγγελ μας φωνάζει μέσα από τις σελίδες του βιβλίου της, πως αυτήν τη μάχη πρέπει να τη δώσουμε με δύναμη, θάρρος και πίστη. Στην ουσία ο αντίπαλος μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός, αν τον βοηθήσουμε οπλίζοντας τον με τα σωστά όπλα, κερδίσαμε! Στις σελίδες του βιβλίου της λοιπόν, έχει αφήσει για τον κάθε αναγνώστη πολλά όπλα και πολλούς τρόπους για να τα χρησιμοποιήσει. Ο κάθε αναγνώστης θα διαλέξει εκείνα που του ταιριάζουν περισσότερο και ακριβώς γι΄αυτό, σας προτείνω ανεπιφύλακτα αυτό το βιβλίο.
Ένα πολύ όμορφο μυθιστόρημα που βιώνει την απώλεια με διαφορετικούς τρόπους και εμπειρίες. Περνάει μηνύματα που σίγουρα όλοι χρειαζόμαστε στην ζωή μας. Αξίζει σίγουρα τον χρόνο σου. ☺️
Πρόκειται για ένα βιβλίο μυστηρίου όπου ο μεγάλος πρωταγωνιστής είναι η απώλεια,. Πλασμένο μέσα από τον πόνο της απώλειας και την ασύλληπτα σκληρή αίσθηση του να χάνεις κάποιον που αγαπάς και να πρέπει να αντιμετωπίσεις το γεγονός πως δεν θα τον ξαναδείς ποτέ. Ένα βιβλίο που ήρθε στα χέρια μου τη στιγμή που έπρεπε να διαχειριστώ μια δική μου μεγάλη απώλεια... αγκάλιασα αυτό το βιβλίο, όπως με αγκάλιασε και μένα ο αναπόφευκτος πόνος της απουσίας που με έχει κυριεύσει. Με βοήθησε να αναζητήσω και να ανακαλύψω το δικό μου κέρινο εκμαγείο και να πλάσσω πάνω σε αυτό τις δικές μου αναμνήσεις. Εικόνες μνήμης που θα μείνουν ανεξίτηλα χαραγμένες και στην δική μου ψυχή.
Μια πρωτότυπη ιστορία, με μια οικογένεια διαφορετική από όλες τις άλλες, δυο αδερφές άκρως αντίθετες μεταξύ τους, ένας πατέρας σε απόγνωση, μία αυταρχική μητέρα, μία θεραπεύτρια και η σπίθα μιας παλιάς αγάπης που σιγοκαίει ειναι τα δομικά υλικά που χτίζουν σιγά σιγά την πλοκή του βιβλίου. Όλα βρίσκονται στον πάγο, μέχρι που κάνει την εμφάνιση της η ηρωίδα του βιβλίου η Ναταλία, αυτή είναι η κινητήριος δύναμη που θα πατήσει τα πλήκτρα του απαγορευμένου και βουβού πιάνου, ο ήχος του θα φέρει τη λύτρωση και σιγά σιγά όλα θα πάρουν τη σωστή θέση τους και η θύμηση θα μαστιγώσει αλύπητα όσους δεν αντέχουν να θυμούνται.
Ένα άκρως ατμοσφαιρικό βιβλίο, όπου η ομίχλη και η σκιά του θανάτου έχει απλωθεί από άκρη σε άκρη. Η φλόγα από ένα κεράκι μας δείχνει τ�� μονοπάτι που πρέπει να βαδίσουμε, για να βγούμε στο φως, να αγκαλιάσουμε την ελπίδα και να ξαναβρούμε τη χαμένη αγάπη. Καθε νότα του πιάνου και ένα σκαλί από την περίφημη σκάλα του Βραδέτου (Ζαγοροχώρια) και όσο τα βουβα πλήκτρα του πιάνου αποκτούν ζωή, παράγουν νότες και συνθέτουν μελωδίες, τόσο και πιο κοντά στην εξιλέωση - λύτρωση βρίσκονται οι ήρωες του βιβλίου.
Απώλεια και έρωτας, δύο συναισθήματα σε ένα τανγκό, μια θύελλα συναισθημάτων που θα παρασύρει στη δίνη του όλους τους αναγνώστες. Από τη μια ο όλεθρος της απώλειας και απο την άλλη το μεγαλείο της αγάπης Με αυτα τα υλικά πλάθει η συγγραφέας το δικό της εκμαγείο, ένα μυθιστορήμα που διαβάζεται με κομμένη την ανάσα. Ένα βιβλίο που παρασύρει τον αναγνώστη, βυθίζοντας τον στο δικό του κόσμο, αναγκάζοντας τον να ανακαλύψει τα δικά του αποτυπώματα στο εκμαγειο της ψυχής του.
Απόλαυσα αυτό το βιβλίο γιατί δεν μπορούσα να ανακαλύψω ποιο μονοπάτι που οδηγεί στον επίλογο, έχει διαλέξει η συγγραφέας. Περπατούσα πλάι της, κρατούσα το χερι της για να με οδηγήσει η ίδια η πένα της στην τελευταία σελίδα. Τα γεγονότα και οι εξελίξεις ήταν αυτά που διαμόρφωναν και καθοδηγούσαν την πλοκή. Δεν μπορούσα να δω το τέλος της ιστορίας αν και βρισκόταν μπροστά στα μάτια μου. Δεν ήθελα να το δω, δεν ήθελα να τελειώσει... σε ευχαριστώ γιαυτό το ταξιδι Φραντζέσκα ΜΑΝΓΓΕΛ.
Είχα καιρό να νιώσω έτσι για βιβλίο,να το έχω συνέχεια στο μυαλό μου,να ψάχνω κάθε ευκαιρία για να διαβάσω. Λίγες μέρες αφού το τελείωσα και σκέφτομαι πως να γράψω.Απ τη μια γιατί δε ξέρω τι να πρωτοπώ και απ την αλλη γιατί γράφοντας την νιώθω ότι θα αποχωριστω τους ηρωες που τοσο αγαπησα. Αθεάτη, μια πέτρινη σκαλα που δεν τελειώνει,δέντρα που χορεύουν, ένα βουβό πιάνο, κέρινα εκμαγεία που εμφανίζονται με μυστήριο τρόπο. Γεράσιμος,Μυρτω,Ευα,Ναταλια ,Ορφεας,Άρης.Αλθαια,Ακριβή,ο καθένας τους με την δίκη του πληγή με τις δικές τους ιστορίες με κάναν να νιωσω ότι όλοι είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο.
Αλθαια η γυναίκα που θεραπεύει με τα βότανα,μια αέρινη παρουσια που ενιωσα να μου θεραπεύει την ψυχή και μπορώ να πω ότι την αγάπησα λίγο παραπάνω. Ακριβή,μια σκληρή αυταρχικη γυναίκα-μάνα πίσω απ το οποίο πάντα υπάρχει ενας λόγος αυτής της συμπεριφοράς που θα μπορούσε να δικαιολογήσει. Γεράσιμος ένας ευαίσθητος χαρακτήρας αδικημένος,πονεμένος και ποσό ηθελα να τον πάρω μια αγκαλιά. Ένα βιβλίο μυστηρίου που σου κρατάει αμειωτο το ενδιαφέρον.Η γραφή της συγγραφεως και οι περιγραφες της από την αρχή με παρεσύραν με μάγεψαν με ταξιδεψαν μέσα στην Αθεάτη. Μου δημιούργησε μια συνεχής έναλλαγη συναισθημάτων θυμός,αγάπη,συγκίνηση,αγωνια ελπιδα. Η Φραντζέσκα ξέρει να παίζει καλά με το μυαλό μας, εκεί που μας παρασύρει με τον έρωτα,εκει εμφανίζεται,το αγόρι ο άντρας στο ερειπωμένο σπίτι και μας βάζει ν’αναρωτιόμαστε αν αυτό είναι αληθινό ή απλά φαντασίωση. Τα κυρίαρχα θεματα του βιβλίου είναι η απώλεια,η αληθινη αγαπη,ο εκφοβισμός και οι δεύτερες ευκαιρίες. Κάθε λέξη,κάθε νότα, καθε εικόνα μίλησε μέσα στη ψυχή μου.
Διάβασα το 1/3 και αναγκάστηκα να το παρατήσω. Οι χαρακτήρες είναι λίγο μονόπλευροι και εμμονικοί - σαν καρικατούρες. Μια γυναίκα περνάει από μια επαρχιακή πόλη / χωριό (με μια ταβέρνα κι ένα κατάστημα όλα κι όλα), βλέπει ένα κατάστημα με μαντζούνια κι αποφασίζει, έτσι, με μια παρόρμηση που τουλάχιστον στο 1/3 του βιγβλίου δεν δικαιολογείται, να τα παρατήσει όλα, να το αγοράσει και να ζήσει εκεί. Οι άνθρωποι που συναντά, είναι μονοδιάστατοι. Δυνατοί χαρακτήρες, αναμφισβήτητα, αλλά μονόπλευροι. Αυτή είναι κακιά. Ο άλλος είναι συγκαταβατικός και δέχεται τα πάντα. Η τρίτη είναι κλεισμένη στον εαυτό της. Είναι δηλαδή σαν να υπάρχει ένα μόνο πράγμα που να τους περιγράφει. Από το σημείο που ξεκίνησε μια πρωτοπρόσωπη αφήγηση / ερωτική εξομολόγηση, το κείμενο ήταν τόσο λυρικό που φαινόταν ψεύτικο και φυσικά, καθόλου ερωτικό, περισσότερο θρησκευτικό κείμενο λατρείας θύμιζε. Για εμένα πάντοτε. Κι εδώ είναι η παγίδα. Αυτό είναι από τα βιβλία που μπορώ να καταλάβω πως θα αρέσει σε κάποιους, απλά, ατυχώς, δεν είναι καθόλου το δικό μου στυλ. Η γραφή, παρά τον λυρισμό της και τα εκατοντάδες κοσμητικά επίθετα, έχει την αίγλη ενός πιο παλιού, πιο κλασσικού μυθιστορήματος. Έτσι, εγώ μπορεί να το παράτησα, αλλά θα το δώριζα στην μητέρα μου. Σέβομαι την συγγγραφέα, αλλά δεν κάνει για εμένα. Αυτό δεν είναι ένα κακό βιβλίο, είναι όμως ένα βιβλίο για κάποιους ανθρώπους...
"Δεν υπάρχει πουθενά σκάλα σαν κι αυτή. Χάνεται μέσα στο βουνό, εκτείνεται πάνω από τα σύννεφα, ενώνει γη και ουρανό. Ολόγυρα, γκριζογάλανα βουνά αχνοφαίνονται μεσ’ την ομίχλη. Κάτω μπροστά, απότομα λιθόστρωτα σκαλοπάτια χάνονται οφιοειδώς στην χαράδρα. Κάνει ένα βήμα, άλλο ένα…."
Η σκάλα, το κερί, το πιάνο, η μουσική, το Σεντουκάκι, μια πράσινη δροσοσταλίδα, μια μαύρη πεταλούδα... Ένα βιβλίο μαγικό, με δύο παράλληλες ιστορίες, πολλά επιμέρους συμβάντα και με έναν έρωτα ανίκητο, επίμονο, αδιαπραγμάτευτο, δοξαστικό, που τελικά όλα τα συνέχει, τα εμπεριέχει, τα συνενώνει και τα οδηγεί στην κάθαρση. Σαν κεραυνός με χτύπησε αυτό το βιβλίο και δεν το παθαίνω εύκολα - τόσο να συμπάσχω με τους ήρωες και τόση λαχτάρα να νιώθω για αυτόν τον μυθιστορηματικό τόπο και χρόνο. Το κέρδισε. Κι έτσι απρόσμενα και χωρίς να το περιμένω, βρίσκεται στη λίστα με τα αγαπημένα μου βιβλία όλων των εποχών.
Εξαιρετικο! Πραγματικα με καθηλωσε, δε μπορουσα να το αφησω απο τα χερια μου! Εξαιρετικη πλοκη, μου αρεσε η "σκοτεινη" και υποβλητικη ατμοσφαιρα του βιβλιου. Επισης, θεωρω πολυ ευστοχη την επιλογη του πιανου και των τραγουδιων που παρουσιαζονται στο βιβλιο! Εξαιρετικη η δουλεια της συγγραφεως και να πω οτι εντυπωσιαστηκα με την ιστορια που κρυβεται πισω απο τον τιτλο. Δε ξερω αν σας συμβαινει, πολλες φορες οταν κυκλοφορει ενα βιβλιο, σου κανει ενα "κλικ" απο την αρχη! Οποτε με δικαιωσε. Πολλα συγχαρητηρια! 🥰
This entire review has been hidden because of spoilers.
Από τα ωραιότερα βιβλία που έχω διαβάσει στη ζωή μου. Η ιδέα, η πλοκή, η εξέλιξη των χαρακτήρων, ο τρόπος γραφής, η αλήθεια της ζωής που ξεπηδά μέσα από τις λέξεις, όλα αυτά που βγήκαν μέσα από την Ναταλία και τον Ορφέα και ήρθαν και ακούμπησαν στην ψυχή μου και όταν διάβασα την τελευταία λέξη δάκρυα πλημμύρισαν τα μάτια μου και μια παράξενη ευωδία αναδύθηκε στο χώρο. Στο τέλος μένει η αγάπη να γίνει οδηγός μας και στηλωβάτης στο ταξίδι της ζωής μας.
…ταιριάζει με τον φθινοπωρινό καιρό, με απαλή ορχηστρική μουσική και με μια κούπα αχνιστό καφέ….ή και ένα ποτήρι κρασί… όπως προτιμά ο καθένας… 🎼📖🖤 Ατμοσφαιρικό βιβλίο, με μια μελαγχολία να διαχέεται, οι χαρακτήρες «χτίζονται» σταδιακά και μπλέκονται μεταξύ τους. Μουσική κλασική και ερωτική συνάμα, αισιόδοξη μέσα στην μελαγχολία της….
Ενα ολοκληρωμένο βιβλίο από την αρχή μέχρι το τέλος του. Και όταν λέω τέλος, μέχρι τις ευχαριστίες στο τελευταίο κεφάλαιο του. Ένα πολύ ωραίο μυθιστόρημα που η ιστορία του αποκαλύπτεται σιγά σιγά για ένα γεγονός που από όσο μικρό έχει τόσες μεγάλες συνέπειες.
Αχ αυτό το βιβλίο. Μυστήριο, έρωτας, φιλία, απώλεια, τα έχει όλα. Κι, όμως, είναι τόσο καλά δομημένη η ιστορία που η σύνθεση όλων αυτών ��χι απλά δεν σε κουράζει, αλλά σε μαγεύει. Σε κρατά σε αγωνία μέχρι και το τελευταίο κεφάλαιο.