«Sonora» é unha conversa entre o poema e a morte. Sonoro é o ollo do algo cae e produce nove acordes, nove ondas no fulgor da noite. Sonora é a alianza que se herda, o anel que grava o nome na cara interna do metal. Sonoro é o coito, a éxtase. Sonora, a orfandade materna que sitúa a escrita deste libro na rompente da estirpe.
Licenciada en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela (1973), fixo traballos de investigación na súa especialidade como O movimento obreiro na provincia de Ourense. Exerce como profesora de ensino secundario (Xeografía e Historia) no IES Ramón María Aller Ulloa de Lalín. Pertence a varias agrupacións tanto de índole literaria (o PEN Club) coma político-social (Redes Escarlata). Foi cabeza de lista da Frente Popular Galega pola provincia de Ourense en varias ocasións. Foi elixida académica de número da Real Academia Galega no pleno do 5 de novembro de 2016.[1]
2,75/5 Ten versos que me gustaron un montón, cun léxico e unha sonoridade moi ben escollidos, pero en xeral os poemas resultáronme algo aleatorios e non cheguei a conectar emocionalmente con eles (quizais sexa eu demasiado sentimental), igual por vangardistas. Coido que se houbese unha pequena explicación de cada un, tivese podido comprendelos e que chegasen a min. Un museo de arte contemporánea precisa cartelas e o expectador, algo de formación previa. Non diría que non estiveron á altura, máis ben penso que a que non estivo á altura fun eu como lectora. Tampouco sei se estou de acordo con que así sexa, pero que non toda a arte é para todas é un feito.
“Ao alisar unha saba para pasarlle o ferro souben que toda a nosa vida desde o berce á cova transcorre envolta en lenzos, cando o alento é o derradeiro e se expande no éter as teas voan ao seu redor acompáñano na súa marcha e absolución por esta razón podemos pensar. Vallejo escribiu un poema no que fala das pirámides 3 3 3 nel non hai comparecencia de aves lemos es el tiempo este anuncio de gran zapatería de la muerte hacia la muerte”
(Vou supoñer que este libro segue sendo Sonora, de Chus Pato, pese ao que di Goodreads (síntocho, Carme Vidal)) Lin este libro polo Club de Lectura de Filoloxía e creo que decidírmonos por este poemario estivo bastante influenciado polo Premio Nacional (nacional de onde?) e, persoalmente, pola importancia de Chus Pato como poeta para a nova xeración de escritoras galegas. Non coñecía nada da autora e atopei unha voz bastante hierática, con poemas difíciles. É certo que conectei con moitos deles pola súa temática (a morte da nai, da matriarca, o dó, a imposibilidade da linguaxe de reflectir a realidade, a propia linguaxe como legado da nai, os recordos...).Tamén é certo que a miña conexión foi algo puntual, subxectivo, e que en xeral os poemas teñen unha feitura estraña, difícil de desenguedellar. Esteticamente crea imaxes moi poderosas e emprega palabras concretas, exactas, dentro da desorde semántica e sintáctica. Algúns dos poemas longos son como parrafeos oníricos, ou de fumada, ou de tola... ou de oráculo, vaia. Entendo que, se a conexión co poema preexiste, o poema desvela a imaxe sublimada compartida. Shoutout to Stalker, revisión de Chus Pato da importantísima obra rosaliana, Abcdefg 💅🩸💋🏍️
Obra que destaca por su estilo experimental y su aproximación innovadora al lenguaje poético. Parte de una serie de libros que exploran la política, la memoria y la identidad. Es un texto desafiante, denso, y filosófico.
Sonora, sugiere una preocupación por lo acústico, el sonido y la resonancia del lenguaje. Mediante la poesía, intenta explorar cómo las palabras comunican, crean y destruyen el significado, cuestionando los límites del lenguaje. Su escritura es fragmentaria, rompiendo con la estructura tradicional de los versos y, la lógica narrativa. En lugar de contar historias, el poema construye una serie de reflexiones interconectadas que invitan a detenerse en cada línea para desentrañar capas de significados.
Uno de los temas recurrentes es la memoria histórica gallega, y la experiencia de la guerra y el exilio. Crea un discurso donde lo individual se entrelaza con lo colectivo, donde el yo lírico se convierte en una voz plural que da testimonio de una memoria fragmentada y dolorosa. Parece moverse entre tiempos y espacios, evocando el pasado y el presente, y enfrentando al lector con la historia y sus consecuencias. Tiene una fuerte dimensión política.
Chus convierte la palabra en un espacio de resistencia. Juega con las fronteras entre género y lenguaje, desafiando las convenciones establecidas y proponiendo una nueva manera de leer y escribir poesía, donde lo personal y lo público conectan.
No es una lectura fácil, pero es rica y estimulante para los que están dispuestos a adentrarse en su propuesta estética.
No le pongo menos porque no puedo. No me van ni el esoterismo ni la poesía aleatoria y esto es el summum, claramente no es para mi. No puedo rescatar ni un solo verso con el que haya empatizado o que me haya transmitido algo. Nefasto.
«con todo ni la cabeza occidental que se adentra en el mar ni la cópula de imposible absolución ni el camino sin meta ni el impulso ni nuestras huellas en el piso ni el ciervo que nos muestra el lomo después de ser interrumpido ni las aguas de las que bebió son»
Hai unha ética nos traballos da revelación. 'Sonora' (Xerais, 2023), o novo libro de poesía de Chus Pato, estrutúrase en nove ondas, nove xerminacións da conciencia, “como alianzas ou aneis ou esferas de levitación”. Segundo a autora, cada circuíto separa dous mares. Hai unha interxección entre mundos posibles: as orixes arcaicas da humanidade, a posibilidade dunha migración cara a outro acontecer. O destino da especie xorde como interrogante, como motor da palabra. As rupturas na linguaxe abren un suco de significacións. As historias mestúranse coas lembranzas, o pesadelo da morte xorde como promesa de que é posible traspasarmos os nosos contornos. Este é un poemario escrito no bordo da historia que olla para os comezos, que se proxecta no infinito.